Een nieuw jaar, en een poging tot reanimatie van Californication dringt zich op. Ja, Facebook, Twitter en consoorten zuigen aandacht op, maar dat zijn uiteindelijk digitale vergeetputten, vergaarbakken voor ‘user generated content’ beheerd door gezichtsloze multinationals die er zo snel mogelijk controle over willen en er (in het beste geval) advertenties op pleisteren enzovoorts. Meer daarover hier (de auteur heeft soms de neiging tot zaniken, maar hier wel een behoorlijk punt).
Bon, een nieuw jaar dus en een nieuw experiment/project dringt zich op. Mijn nieuwe ikfoon heeft echt wel een degelijke camera en ik heb wat liggen prutsen aan een frictie-loze manier om foto’s alhier te posten. En dus, bij deze vangt Project 366 aan – een foto per dag in 2012. Niet echt origineel, maar het biedt hopelijk enig vermaak.
Years ago, after a conference in Sendai I was fortunate to visit this lovely bay with its dozens of tiny, pine covered islets. Very friendly folks everywhere. Tohoku University and professor Esashi’s MEMS lab… I hope they – and the entire country – will recover quickly from the terrible hand of cards they were dealt. There’s isn’t too much one can do, but donating money surely won’t hurt.
Als er tussen twee kwartfinales van de wereldbeker voetbal in, naast de proloog van de Tour de France ook nog ergens een finale Wimbledon geprogrammeerd staat, weet u dat het momenteel drukke dagen zijn voor sportliefhebbers. Geinspireerd door de onvergetelijke laatste aflevering van het Leugenpaleis (ook alweer uit 2005) en de bijzonder fijne bespiegelingen die daarin gemaakt werden omtrent “het Sportgebeuren” meen ik dat ook ik heden niet kan achterblijven, en wens u aldus te trakteren op een grondige analyse van de recente gebeurtenissen op sportief gebied.
Vooreerst, de Wereldbeker.
Als er u iets zal bijblijven van dit tornooi, dan zullen het wel de vuvuzela’s zijn. Hun monotone en oorverdovende gezoem wordt vergeleken met een op hol geslagen bijenzwerm en tijdens het bekijken en beluisteren van de wedstrijden op tv komt het de argeloze kijker/luisteraar soms voor alsof er een koppel strontvliegen in diens oorschelpen zit opgesloten. Ik geef eerlijk toe, de allereerste wedstrijd die ik hier voor ogen (en oren) kreeg, dacht ik dat er sprake was van een technisch mankement en ik blameerde op nogal voorbarige wijze ESPN (de eerder voetbalonkundige Amerikaanse sportzender). Maar hoe ergerlijk ik ze in het begin ook vond klinken, meer en meer begin ik gehecht te raken aan de vuvuzela’s. Het woord alleen al is prachtig toch, ik kan het blijven zeggen… vuvuzela, vuvuzela. Een niet te onderschatten voordeel van de kabaaltoeters is tevens dat het probleem van de beledigende of racistische spreekkoren in de tribune in één klap is opgelost; om maar te zwijgen van de Duitse dronkemansliederen of het Hollandse zwabbergelal – alle ongewenste klanken worden feilloos overstemd door deze betoverende instrumenten! Ik ga er dan ook eentje op de kop trachten te tikken teneinde mijn Duitse collega’s grondig te kunnen ergeren tijdens hun halve finale.
De ploegen en spelers dan. Na visie van de vier kwartfinales kan ik het volgende optekenen.
Argentinië werd door velen beschouwd als grote favoriet, maar viel finaal door de mand. Het fundamentele probleem bij Argentinië is dat er maar één Lionel Messi rondloopt: briljant, flitsend, nooit emmerend tegen de scheidsrechter, nimmer schwalbes of andere komedies ten beste gevend, continu pure klasse uitgulpend, maar helaas tevens omringd door een half dozijn mekkerende heethoofden en een verdediging die nog losser vasthangt dan het ondergoed van Paris Hilton. Argentinië krijgt bij wijze van troostprijs van mij wel de prijs voor ploeg met meest fantastische trainer.
Wat betreft mekkerende zeurpieten kan ook Brazilië een woordje meespreken. Wat was me dat, dat oneindige gemopper, die verongelijkte pruilsmoelen als de scheidsrechter eens een dubieus foutje tegen floot. Akkoord, moest het om strafschopgevallen gaan, maar doorgaans betrof het triviale lulligheden. Het was bijna mooi om zien hoe zo’n Arjen Robben met stijl de Braziliaanse verdedigers wist te provoceren. Dat Brazilië geen flitsend sambavoetbal meer brengt tot daar aan toe, maar de spelers kunnen op zijn minst proberen laten uitschijnen dat ze geen stelletje overbetaalde parvenus zijn.
Zuidamerikanen die wel kunnen verdedigen liepen er rond bij Paraguay. Spijtig genoeg is er daar blijkbaar wel een gebrek aan spitsen die een degelijke strafschop kunnen nemen. Bijna stunten betekent niet stunten, en dus vrees ik dat deze venijnige meesters van het catenaccio snel zullen vergeten worden.
De laatste gebuisden van de kwartfinales waren de elf van Ghana – maar dan slechts op het hartverscheurende nippertje. Honderdduizend vuvuzela’s helpen helaas geen penalty in het doel, terwijl een door de Uruguyaan Suarez heruitgevonden ‘mano de Dios’ er wel een bal uit krijgt. Wat mij meteen tot de meest ergerlijke trend van het tornooi brengt: de gewoonte van vele spelers om na het scoren in extase de ogen en armen ten hemel te richten teneinde de Allerhoogste te bedanken voor de goal. Alsof een Opperwezen (mocht het al bestaan) niets beters te doen heeft dan zich met onnozeligheden als voetbalwedstrijden te bemoeien en deze of gene speler al dan niet een steuntje in de rug te geven – te merken aan Paul de helderziende octopus lijkt het eerder alsof het Flying Spaghetti Monster er voor iets tussen kan zitten.
Nederland, Uruguay, Duitsland en Spanje zijn de geslaagden van de klas. Niet altijd door briljant spel, maar wel dankzij een grondige degelijkheid en de nodige dosis geluk. De hamvraag wat mij betreft: is den Duits te pakken? Duitsland is meestal degelijk maar in plaats van een ietwat belegen (zoas in vroegere edities) dit keer ook flitsend en efficient. De éénmansLuftwaffe Klose kan een uniek record breken (all time WK-topscorer) en met een Schweinsteiger die zich ontpopt heeft als Teutoonse Maradona dienen ze geen tegenstander te vrezen. Spanje dan – als ze zichzelf niet in slaap breien met eindeloos getiktak op het middenveld zijn ook zij zeer te duchten; dankzij Villa, Xavi en andere getalenteerde middenvelders met eigenaardige familienamen beschikken ze waarschijnlijk over de beste technische bagage. De Hollanders hebben blijkbaar een dosis goed karma mee, de tegenslagen van vorige wereldbekers konden niet blijven aanhouden; met een goede niet-scorende spits, opdondertjes die kunnen koppen en verdedigers die goed verdedigen hebben ze alles wat hen vroeger ontbrak. Uruguay tenslotte heeft naast een goede organisatie ook de schitterende traptechniek van Diego Forlan als troef. Het wordt afwachten, maar een revanche voor de finale van 1974 zou geen onaardig slotakkoord zijn voor het tornooi.
De Tour de France nu.
Als iemand die erin slaagt met de koersfiets zelfs op het Los Gatos Creek trail (te vergelijken met pakweg het jaagpad langs de Nete) omver te vallen ga ik mij onthouden van commentaar op de veelvuldige crashes en tuimelpertes van de renners dit jaar. Ik ben eigenlijk voornamelijk geinteresseerd in de nieuwste spitstechnologische middeltjes tegen “road rash” (hydraterende verbanden etc) maar helaas, zowat alle commentaren en analyses laten dit onderwerp terzijde. De eerst Tourweek is normaal gezien slaapverwekkend, maar niet zo dit jaar. We hadden een proloog, de doortocht door het Vaderland, een mini-Luik-Bastenaken-Luik, een mini-Parijs-Roubaix… het enige dat ontbrak in het totaalspektakel was het peloton over de Koppenberg zien donderen. Voorlopig hoogtepunt was natuurlijk de doortocht door Wilrijk, de cosmopolitische voorstad van Antwerpen die nu ook over een Hindoe-tempel beschikt:
In vergelijking met het verwende strandjanetgehalte van vele voetballers zijn wielrenners natuurlijk Echte Mannen; epische massasprints, gruwelijke bergpassen en ultieme tijdritten, daar is het nu verder naar uitkijken.
Tot zover mijn analyse van het Sportgebeuren – filosofische beschouwingen bij de exploten op het gras van Wimbledon zullen helaas voor een andere keer zijn!
When I heard it the first time, I thought it must have been an old Cure song I’ve overlooked, and a pretty decent one at that. But no, it’s from an all new and fresh San Francisco band, the Veil Veil Vanish. Not sure what the band name means, except that they may be indicating to be strongly in favor of ‘het hoofddoekenverbod’. And so, here is our ‘streepje muziek’ for the weekend:
Een Californische versie van de mysterieuze rotsformaties uit Peter Weir’s fascinerende meesterwerk… met een touch of redwood/oak forest in plaats van woestijnvista’s. Haja, en binnenkort is het Valentijn (zoek zelf maar uit wat het verband is).
Kijk, ik ben altijd voor de UN geweest, peacekeeping en onderhandelingen om conflicten op te lossen en dat soort dingen, maar als deze gedrochtelijke wanstalt van een resolutie ooit wordt toegepast als bindend, is het fini en mag het hele boeltje wat mij betreft in zijn geheel oprotten. ‘Blasphemy’ ofte godslastering illegaal maken?? Wat wordt er daar in de Algemene Vergadering gesmoord? Waarom ook niet ineens een paar resoluties tegen majesteitsschennis op ayatollahs goedkeuren (met alle respect voor de enige echte ayatollah – Ayatollah Hombre – natuurlijk)?
Gelukkig is er nog Canada, dat hardnekkig de Vrije Wereld aan het verdedigen is! (en PZ Meyers, en Christopher Hitchens etc etc).
She won’t be asked tonight during the debate about dinosaurs but she really should. Zina Saunders meanwhile expresses it better than can be done with words: check out her brilliant art. In particular, how she captures the maniacal, frantic, bring-on-the-Rapture type facial expression of her subject is par none!
Helaas, de fantastische George Carlin is wijlen: naast een anti-authoritaire vrijdenker, verdediger der vrije meningsuiting, skepticus, eerste gastheer van Saturday Night Live en zoveel meer was hij vooral: bijzonder grappig. Aangezien de FCC gelukkig het net (nog) niet kan reguleren, hierbij speciaal ter ere van hem: Shit, Piss, Fuck, Cunt, Cocksucker, Motherfucker and Tits!
(ofte, de befaamde zeven woorden)
Het is hier warm deze dagen… bijzonder warm. Vandaar dat er momenteel bij voorkeur ge-nacht-mountainbiked dient te worden. Lees er meer van op Canyon Fever. Jawel, het werd weer eens tijd om een nieuwe website te maken.
Another summer, another website: a new home for all my biking related stuff…
Aangezien Alex Higgins al jaren op pensioen is en Jimmy White in de schemerzone van zijn carriere beland is, is het al een tijdje aan Ronny O’Sullivan om de nobele traditie van woest, onversaagd en lichtelijk bezopen snooker-genie voort te zetten. En hij heeft dat laatste aspect zonet met verve geillustreerd door in het legendarische Crucible zijn derde wereldtitel binnen te rijven… tja, snooker is vreemd genoeg een van de weinige ‘spectator’ sports waar ik nog excited van kan worden (goed, koersen ook).
Wordt het Billary of Obambi? Of misschien Obambillary – een presidentieel triumviraat als het ware – aangezien beide kandidaten van de Democratische Partij tijdens het laatste debat redelijk goed met elkaar konden opschieten – en er misschien wel een job als running mate voor de verliezer gaat inzitten.
Bij de Republikeinen ondertussen hebt u de keuze tussen een Mormoon die eruit ziet als een verkoper van tweedehandswagens, een bejaarde ijzervreter die dubbelt als plezante nonkel, een geschifte godsdienstmaniak die gelooft dat de aarde ruwweg 6000 jaar geleden gecreeerd werd en een gynecoloog-libertarier die al evenzeer geschift en godsdienstmaniakaal blijkt te zijn
...niet alleen een uiterst fijne Cure-song (uit het fantastische ‘Disintegration’ album), maar nu ook zeer aktueel in de staat Georgia.
In die regionen heerst namelijk al maanden een aanhoudende droogte die voor behoorlijk wat problemen zorgt. Water rantsoenering, federale hulp en dergelijke kunnen blijkbaar niet meer baten want de Gouverneur van Georgia, Sonny Perdue, heeft er onlangs niet beter op gevonden dan een publieke gebedsstonde op de trappen van het State Capitol te organizeren, teneinde een spoedig ingrijpen door de Allerhoogste zelve af te smeken. Tot wat voor grand guignol dit leidde kan u zelve bekijken op deze video. Louis de Funès had het niet beter kunnen doen!
(btw, maak hier zelf uw grap over Indiaanse regendansen of maagdenoffers)
PZ Meyers, momenteel mijn favoriete blogger, heeft er zo zijn bedenkingen bij op Pharyngula. Enigszins zorgwekkend is overigens de vaststelling dat Perdue niet zomaar als derderangsidioot geboekstaafd staat, maar genoemd wordt als potentieel Veep-candidate (de ‘running mate’ die later vice-president wordt) bij de Republikeinen.
Die ochtend, in mijn suspicious comment box op MTBGuru:
hello , my name is Richard and I know you get a lot of spammy comments ,
I can help you with this problem . I know a lot of spammers and I will ask them not to post on your site. It will reduce the volume of spam by 30-50% .In return Id like to ask you to put a link to my site on the index page of your site. The link will be small and your visitors will hardly notice it , its just done for higher rankings in search engines.
Dit is het posten waard, dacht ik zo. “I know a lot of spammers and I will ask them not to post on your site…” ? Het moet leuk rondhangen zijn, daar in die mens zijn vriendenkring!
Zoeken wanhopige link whores tegenwoordig hun toevlucht tot meta- of crypto-spam? Ik moet die spamdebiel wel feliciteren, door het comic relief van zijn comment is deze mij direct opgevallen en werd hij niet terstond gedelete.
Al goed dat ik vorige maand de Hollywood Hills en het Hollywood teken ben gaan opzoeken – na gisteren zou het een nogal aangebrande bedoening geweest zijn.
Twee teenagers hebben de hills in de fik gestoken – bij wijze van misplaatste aprilgrap? Ze beweerden wat met aanstekers gespeeld te hebben waarna een en ander per ongeluk uit de hand liep – de klassieke verdediging van de pyromaan?
Het Hollywood teken is niet beschadigd – hopelijk levert het incident beneden in de vallei geen inspiratie op voor een nieuw rampenfilm scenario.
But one important food group hasn’t been represented very appropriately.
Snickers, M&M’s, Hershey’s? Come on! For people who want to know what 200 calories of real chocolate looks like, I’d like to offer instead the photo below:
Cote d’Or
36 grams = 200 Calories
(btw, one ‘Calorie’ in common English equals in fact 1 kcal, or 1000 ‘calories’ in the scientific meaning of the word – see also small calories versus large calories. I shudder to think about the confusion this undoubtedly must have been creating over the years.)
Even een fast forward van Kerst naar Nieuwjaar – de afgelopen dagen geen tijd gehad om hier iets zinvols te melden, maar nu heb ik die wel. Sterker nog, ik zit op het vliegtuig naar San Francisco de drie laatste uren van een elf uur durende vlucht te verteren en om de slopende verveling tegen te gaan heb ik besloten om hier met mijn laptop en benen in een knoop gekneld tussen twee vliegtuigzetels … een eindejaarslijstje te plegen! (jawel, met Ecto, mijn off- en online editor).
Beste films die ik gezien heb: – The Descent: nog eens een echt goede horrorfilm, waar is de tijd! Met in de hoofdrol een stel voornamelijk Britse dames op speleologische excursie, gezelschap gehouden door een hoop gedrochtelijke mensaapachtigen waartegen Gollem een omhooggevallen poedel lijkt.
– The Proposition: fenomenale Australische film op een scenario van Nick Cave (!), uitermate brutaal en enigszins zwaarmoedig maar bijzonder pakkend en fan-tas-tische fotografie – alsook acteerwerk.
– Casino Royale: Daniel Craig is niet een nieuwe Sean Connery, wel de nieuwe Steve McQueen! Die mens pakt fantastisch goed op het grote scherm, in hoedanigheid van Echte Vent.
– The Departed: Grand Cru Scorsese en onderhoudend gangstermaffia-gedoe, met een geweldige cast waarin vooral Marky Mark Wahlberg de show steelt.
– Borat: beste om te lachen (?). Het is nu wachten op “Bruno: the movie”.
Ook goedgekeurd: The Prestige, Babel, The Fountain, en waarschijnlijk zullen een hoop andere films die ik niet gezien heb ook wel de moeite geweest zijn.
Memorabel concert: – dEUS in San Francisco, omdat het uitermate fijn was ze in uitstekende vorm in een piepklein halfvol zaaltje bezig te zien – verder eigenlijk niet al veel gezien – Pearl Jam in slechte akoestische omstandigheden, een aantal goeie klassieke concerten (Joshua Bell)
Beste CD:
Ik moet toegeven dat ik amper nog CD’s koop – voor mijn muziek fix luister ik naar 105.3 en af en toe steek ik wel wat iTunes (onder meer de ganse Pocket Revolution van dEUS). Het zelden kopen van CD’s is een beetje een accidental boycot – die ik soms doorbreek, recent nog door het jammerlijke failliet van Tower Records, waardoor alles daar in de uitverkoop terecht geraakte. Daardoor heb ik voor een appel en een ei me een hele hoop ouwe klassiekers kunnen aanschaffen, waarvan Ocean Rain van Echo & the Bunnymen mij het meest beviel: hoogdravend en barok, lyrisch en meeslepend! Beste ‘single’ van het jaar: Steady as she goes van The Raconteurs. Waarom? Het eenmaal horen en het fantastisch vinden, en het na 100 keer nog niet beu zijn.
Beste TV-programma: – ik heb dit jaar denk ik enkel afleveringen van Nip/Tuck, Sex and the City, Battlestar Galactica en wat coverage van de Tour de California, Tour de France en Wereldbeker Voetbal op tv bekeken en daarvan was Battlestar Galactica veruit het meest onderhoudende (het offensief van Landis in de Tour de dag na zijn inzinking was ook fijn maar smaakt nu een beetje zuur)
En tot slot, mijn meest memorabele (mtb) trips: – Durango 100: een hels en slopend modder, regen, donder, bliksem en hagel-fest op grote hoogte, maar o zo tevreden dat ik het uitgereden heb. – California Death Ride met R en F, het feit dat we het alle drie uitgereden hebben – Geweldige solo ondernemingen in Coe (Pacheco Falls) en Tahoe (Punisher Loop) – Verder zeer fijne trips in Annadel, Auburn en Moab
Volgend jaar hopelijk nog veel meer van dat, uiteraard te volgen op MTBGuru.com! Verder wensen wij elkeen een gelukkig nieuw jaar, en dat eenieder succesvol zijn dromen mag najagen.
Schwarzenegger is een van de weinige republikeinen die het prima heeft gedaan gisteren (benieuwd overigens hoelang het splashscreen met de foto van W de GOP-website nog gaat sieren) en dat is geen toeval: hij is ook een van de weinigen die het laatste jaar uitblonk door, jawel, goed bestuur, het innemen van rationele standpunten en uitvoeren van belangrijke initiatieven en wetgeving.
De Governator is dan ook een good ol’ Rockefeller republican, in tegenstelling tot de varieteit van hysterische reactionairen die momenteel het Witte Huis en omstreken bevolkt – nog twee jaar slapen om daar van af te zijn.
Het hielp overigens natuurlijk ook dat zijn tegenstander in de Californische goeverneursverkiezingen het charisma en de uitstraling bezit van een beschimmelde dweil.
Zodoende begint Arnold nu aan een nieuwe sequel, Governator II - ik zou hem gaarne volledig gehuld in leer en T-II outfit zijn volgende termijn willen zien inhuldigen, maar goed, een mens kan niet alles willen.
De Yankees (tot wie ik mezelf toch een beetje mag rekenen) hebben voorlopig nog steeds een volledige strike in zicht: alle exacte wetenschappen + economie zover. Straf daarbij is dat de laureaat in de scheikunde, Roger Kornberg, zelf de zoon is van een Nobelprijs winnaar – wat evenwel niet uniek is, er waren vijf andere vader-zoon winnaarsparen voor hem, volgens Wikipedia althans.
Tijd dus voor Hugo om daar een stokje voor te steken – hij wordt deze keer volstrekt over het hoofd gezien in het rijtje kanshebbers in de pers, maar dat dient eigenlijk eerder als een positief teken gezien worden. Duimen voor Hugo!
George W. heeft vanavond een interessant rendez-vous gepland: een dineetje met de heren Hamid Karzai en Pervez Musharraf, alwaar de leider van de vrije wereld hoopt de geschillen tussen de presidenten van respectievelijk Afghanistan en Pakistan bij te leggen.
En later deze week staat nog meer top-diplomatieke arbeid op de agenda van het Witte Huis: president Nazarbayev van Kazakhstan komt op bezoek. Deze laatste is een van de weinige ex-communistische gezagsdragers die het Ijzeren Gordijn hebben overleefd – een belegen potentaat van de corrupte stempel, die nog steeds de hand niet omdraait om een occasionele opposant te doen verdwijnen. Vergeleken met dit dubieus heerschap (dat overigens een behoorlijke voorraad olie beheert) lijkt Borat al heel wat respectabeler dan deze laatste zo op het eerste gezicht doet vermoeden. Naar het schijnt zou de kwestie Borat overigens op de gespreksagenda van Nazarbayev staan, en dus vraag ik mij af: waarom kan wat met Hamid en Pervez lukt niet ook voor Borat en Nazarbayev werken? Borat naar het Witte Huis!
Ha, het Interweb kan soms toch geweldig zijn! Op een dood moment wat liggen surfen en op een van de links geklikt die Michel Vuijlsteke hier gepost heeft (ik was enigszins geintrigeerd door die Russische URL; de ‘nude photography’ tag hielp mij vervolgens helemaal over de klik-streep).
En daarbij dus beland op een eigenaardige Russische site, met daarop toch wel bijzonder mooie foto’s! Opgelet: hoewel uiterst smaakvol en artistiek, niet geheel work safe.
(Is dat overigens ‘werkveilig’ in het schoon Vlaams?)
Congratulations to the Uchronians!
The Belgian project led by Jan Kriekels won the ‘best art installation’ award at Burning Man this year.
Burning stuff is cool, and so also Uchronia, aka ‘The Belgian Waffle’, went up in flames, in front of a huge crowd. Too bad I couldn’t attend this year (btw Bok, this is an event that is just ment for you!).
Voor de eerste keer sinds de Tour de France nog eens een echt goede reden gevonden om de TV op te zetten: het nieuwe seizoen Nip/Tuck! Absurde plotwendingen, expliciete en soms bijzonder gestoorde seksscenes (zelden vertoond op de kabel hier in de US), bloederige chirugische ingrepen die in bijzonder detail getoond worden, hilarische gastoptredens van onder meer Larry Hagman die nieuwe ballen komt steken (!), of psychiater Brooke Shields, de Miami South Beach kitsch… heerlijk!
Paul Horowitz en Winfield Hill zijn de auteurs van een geweldig standaardwerk in de elektronica-literatuur, ‘The Art of Electronics‘, dat prominent aanwezig is op het boekenrek in mijn bureau. Horowitz was tevens een verwoed radio-amateur, en een van de belangrijkste proponenten van het SETI (‘Search for Extra-Terrestrial Intelligence’) project. Een voorganger van dat SETI-project was diens ‘META-project‘, opgestart in 1985, waarin Horowitz beweerde een 37-tal radiosignalen uit de ruimte te hebben gedetecteerd die niet geidentificeerd of verklaard konden worden.
En zo komen we dus bij ‘37 signals‘, softwarebedrijfje en Web 2.0 pin-up (hun Wikipedia-artikel) – 37 signals hebben de wereld het fantastische Ruby-on-Rails framework geschonken, alsook een aantal prima web-applicaties (zie bijvoorbeeld hun ‘Ta-da list‘, een van de weinige dingen in hun soort die ik daadwerkelijk gebruik), en zelfs een heuse methodologie. En het was dus tevens de missing link in de oplossing van mijn kwisvraag.
Guy Kawasaki heeft weer eens goed advies voor startups en beginnende entrepreneurs; deze keer heeft hij een video van een van zijn presentaties alsook een set slides gepost. Uit deze slides, het volgende screenshot:
Onder het motto ‘Alles kan beter‘, zou ik deze kleine wijziging willen voorstellen aan Guy, teneinde de boodschap nog krachtiger over te brengen (klik op de afbeelding voor een grotere versie):
Ondanks alle gedoe blijft Wikipedia fantastisch en heb ik vandaag alweer iets bijgeleerd – ik zal het voor de gelegenheid als kwisvraag formuleren voor de meelezende Hombres: wat hebben een belangwekkend standaardwerk uit de elektronica, buitenaards leven en een voorname exponent van het zogenaamde ‘Web 2.0’ gemeen?
Quiz: what do a classical textbook in electrical engineering, extraterrestrial life and a successful Web 2.0 company have in common?
Thanks to the fact that this site already exists, I don’t need to create it myself.
I was seriously considering making an extensive photoshoot of all the geeky-historic Silicon Valley spots, but (fellow-)Dirk Riehle has done a great job at that already. He even made a wiki out of it so you can add your own comments or anecdotes.
Excellent stage reviews can be found on kwc’s blog, so I won’t bother writing much more here – at least not in English.
De ‘Ronde van Californie’ vormde een ideaal excuus om twee uurtjes werk te brossen, aangezien de aankomst van de tweede rit deze namiddag in San Jose voorzien was. Er zat een behoorlijke berg bij, Sierra Road, een beestachtig steile ‘muur’, die evenwel niet de finale beslissing kon afdwingen: George Hincapie won uiteindelijk de sprint van het kopgroepje van zo’n twintig man dat zich vlak na de afdaling had gevormd. Ik stond vlak bij de streep; mijn camera ving slechts een glimp op van de derde finisher (foto hierboven), de Lotto-Spanjaard Josep Jufre Pou. Met Lotto-Amerikaan Chris Horner op twee heeft het Belgische team behoorlijk gepresteerd. De hoofdprijs was dus evenwel voor Hincapie, en die veroverde eveneens de leiderstrui. Heel amusant was de wijze waarop de Amerikaanse commentatoren het publiek wat wielerwijsheid trachtten bij te brengen – witzen omtrent het ‘dichtrijden van een gat’ etc laten zich evenwel moeilijk vertalen ondervond ik. Morgen tijdrit in en rond Santa Teresa – Uvas road, even ten zuiden van San Jose…
At last, the TourofCalifornia!
Too bad ‘Tornado’ Tom Boonen won’t be here to win all the sprints, but some big names are attending (Gilberto Simoni, Paolo ‘il Falcone’ Salvodelli, most of the good Americans…). I’ll be checking the route map regularly (which includes Google maplets), and it seems that Tuesday is the best day to get some action (finish line in downtown San Jose). Today and Wednesday are time trials, which are interesting but not exactly spectacular. Though I wouldn’t mind going up to the city this morning to get some prologue action (not sure if I can still make it in time…) – btw, the official site seems to be on top of things: here’s a kmz (Google Earth) file of the prologue.
Last week the Pineapple Express, this week we got the one from Alaska: the cold weather front that overtook the Bay Area the past couple of days resulted in night frost (!) in some areas, as well as snow above 2000 feet.
Check out the hills in the East Bay, as seen from Rancho San Antonio, where I went running this morning:
Or Skyline Blvd, at the intersection with Highway 9, where a nice snow storm was taking place:
And from my balcony, it looks like I’m in Vancouver or Seattle, rather than Palo Alto:
Ik moet haar momenteel nog een paar dagen missen maar ze is de liefste en prachtigste schat in de wereld; zend overigens al uw geld naar haar, want ze gaat een triathlon zwemmen/rijden/lopen tegen leukemie en andere bloedkankers.
Don’t spend your Valentine budget on fancy dinners or flowers, send it instead here – it’s for a good cause (Team in Training, looking for a cure against leukemia and lymphoma).
Het was zomer afgelopen weekend in de Bay Area (en dit zonder de fog); dat konden we merken op het trailhead van Tennessee Valley, net ten noorden van de Golden Gate, dat we moesten delen met horden strandgangers, wandelaars, joggers en andere fietsers. Tennessee – Coyote Ridge – Muir Beach – Green Gulch – Miwok: het was een fantastische mtb-rit met schitterende uitzichten op oceaan, stad, Mount Tam, Sausalito en dies meer.
Ayatola MTB demonstreerde zijn nieuwste gadget: Mount Shasta-proof glacier goggles.
Een uitstekende resource op het web: the Alternative Dictionary, de ideale survival-gids voor wie zich wel eens op gespierde wijze in een andere taal wenst uit te drukken…
The Mavericks surf contest was on today: the Super Bowl of surfing, as the Merc writes. Ten thousand people were watching (or trying to) near the cliff on Pillar Point. A popular occasion for the locals here to skip work, which would be a second-in-a-row, as yesterday was the monday after the real Super Bowl – aka Hangover day.
The 2006 Sea OtterXC course has been drastically changed from the familiar loop we learned to love in previous editions. Under brilliant California winter conditions (sun, blue sky, high 60’s), an mtbsh-crowd including your humble servant undertook a scouting trip.
The first couple of miles are all on wide rolling fireroads: fast descents and a number of steep climbs; thinning the field and overtaking won’t be a problem here, unlike on the early singletrack we got served in previous years.
We even get to do some of the Sisters in the proper way (i.e., in the downhill direction). But alas, there is no shortage of formidable walls to climb in Fort Ord and every foot you drop you’ll need to gain. Even the camera could get a decent grasp of the steepness (see picture above).
Next, great singletrack is up (at trail 50).
Spectators are guaranteed to have a blast at the sandpit descent that comes at the end of this – pure mtb carnage can be expected here.
A mix of singletrack, fire road, and more sand infested sections follows; and we get to climb up the Goat trail (number 41).
Then, good news reaches us: we won’t need to do the 4-mile long Grind Home (aka Pilarcitos Road)!
However, there’s also bad news: the new Climb Home (over trail 10 and Skyline Road) is far more grueling than the ol’ Grind, with a few extra steep pitches to squeeze out all that’s left in us. Finally, after 18 miles, we find ourselves back on the Raceway.
In summary, this new XC course is, as we’ve come to expect from the good Sea Otter people and the Fort Ord trail system, a great and fun ride; there’s nothing too technical, but a couple of very, very sandy descents are sure to create havoc and excitement. Compared to the previous course, it feels a tad more demanding and the numerous steep climbs will surely inject good amounts of lactic acid in many rider’s legs. We will be feeling very respectful (and sorry) for those who’ll step up in the singlespeed Expert/Pro class – with two laps in one gear on their plate.
Race weekend is April 6-9, at the Laguna Seca Raceway near Monterey. Besides the cross country event, there’s of course the whole Sea Otter festival, featuring many races and demonstrations of almost all mountain (and road) bike disciplines known to man and tons of other entertainment.
Forum fakesters for guerilla marketing...
Sommigen worden daar inderdaad enkel aangeworven omwille van hun websurf-kunsten. Dat verklaart ineens een en ander…
... was er afgelopen maandag weer iemand (letterlijk) ‘postal‘* gegaan. Wij hadden er niks van gemerkt want we waren ondertussen reeds opnieuw in de Bay Area aangekomen. Deze zonsondergang was het laatste wat we van de prachtige Central Coast regio te zien kregen.
*voor het geval u zich zou afvragen waarom ik voortdurend Wikipedia-links lig te spuien: dat doe ik om over te brengen wat voor fijn tijdverdrijf ik Wikipedia-surfen wel niet vind – nog fijner soms is overigens de Uncyclopedia...
Bravo voor de Denen en alle kranten en media die de cartoons publiceerden. Met niet geringe trots hoorde ik NPR vanmorgen zelfs de Belgische kranten vermelden! Awoert voor de Amerikaanse kranten (zoals de NY Times) en traditionele media (zoals NBC) voor de zelf-censuur en niet-publicatie, alsook die Westerse regeringen (inclusief die van Bush) die met halfslachtige en lafhartige excuzes op de proppen komen voor iets waarvoor allesbehalve excuzes aangewezen zijn. Ik had nooit durven denken dat ik de dag nog zou meemaken dat ik het volmondig eens zou zijn met Michelle Malkin, maar nu is het zover. Ik wens onze broeders muzelmannen van de fanatieke soort een urenlange visie van Goatse toe (brave, wikipedia-link), zodat ze zich eens met recht geshockeerd kunnen voelen. En dat ze zich verder tot hun eigen emiraten beperken wat betreft het terug-naar-de-middeleeuwen willen schoppen.
Ik moet misschien evenwel 1 uitzondering maken: hier zou een burka niet geheel ongepast zijn – dit soort beelden is soms echt te hard!
Bonus-link: schitterend wetenschappelijk artikel over religie en humor, via Michel Vuijlsteke.
Ook in Santa Barbara county ligt Solvang, hoewel je het eigenlijk eerder in Vegas zou verwachten: Solvang is namelijk de Disney-versie van een Deens dorpje: huizen, winkels en bakkerijen zijn allemaal in Deens/Scandinavische stijl. Er staan zelfs windmolens te pronken in het dorpscentrum. En teneinde onze steun te betuigen aan de boycott-van-de-boycott, hebben we onze koffer ineens maar volgeladen met Deense patisserie (mmh!).
De voornaamste wijnstreek van Santa Barbara County is gesitueerd rond de Santa Ynez vallei, en heeft recent behoorlijk wat bekendheid verworven door de voortreffelijke film ‘Sideways’. En dus nu is er de ‘Sideways tour’! De lokale wijnboer-middenstand maakt gretig gebruik van de onverwachte publiciteit – wij deden ons wijnproefgewijs te goed aan onder meer de Syrah van de Blackjack Ranch.
De kustlijn nabij Santa Barbara ligt parallel aan de oost-west as en kijkt uit naar het zuiden; een vijtal mijl landinwaarts rijzen de geweldige Santa Ynez bergen op; en een tiental mijl ten zuiden van de kustlijn liggen de eveneens bergachtige Channel Islands. Het gevolg van dit alles is dat de kuststrook rond Santa Barbara een uitgelezen mediterraan micro-klimaat heeft, en zelfs naar Californische normen een ongelooflijk klimaat heeft: het strookje land, ook bekend als de ‘American Riviera’, blijft gespaard van de winterstormen die uit het westen komen en door de Channel Islands worden afgeweerd; en in de zomer blijft het door de Santa Ynez gespaard van erge hittegolven en droogte. Het heeft er allemaal misschien iets te maken dat de mediaan huisprijs hier meer dan een miljoen dollar is!
Santa Barbara is ook een ‘college town’ (de jaloezie opwekkende van vele studenten die het in minder aangename oorden zoeken), heeft met de buurt rond State Street een zeer onderhoudend uitgaanscentrum en onderhoudt een ‘Spanish colonial look’: grote billboards zijn bijvoorbeeld verboden in het straatbeeld en zo zijn er nog een aantal andere merkwaardige richtlijnen en ordonnaties vanwege de stad.
De stranden zijn geheel postkaartgewijs uitgerust met rijen prachtig hoge palmbomen – strand en dijk lenen zich overigens prima tot joggen en rollerbladen. Voor surfen, dat andere archetypische ‘SoCal’ tijdsverdrijf zijn er hier dan weer niet genoeg golven (Channel Islands liggen in de weg) – daarvoor wordt beter afgezakt naar Ventura en zuidelijker gelegen oorden.
Langs de 101 freeway richting Santa Barbara ligt Pismo Beach, net ten zuiden van San Luis Obispo. Pismo Beach is zowat het meest noordelijke stukje ‘Southern California’; vlakbij liggen de Oceano Dunes, een uitgestrekt duinengebied, waarvan een gedeelte (het stuk zonder begroeiing) open is voor allerhande off-road vehikels (4×4’s, dirt bikes, ATV’s); een ‘state vehicular recreation area’, zoals het heet. Uitgelezen terrein om ook eens met de Subaru op rond te sjezen!
Santa Barbara: patroonheilige van ingenieurs (en ook mijnwerkers, brandweerlieden, artilleristen en andere explosomanen), tevens een infame soap opera, maar vooral: mijn favoriete Californische beach town. Het was hoog tijd om nog eens naar ginder af te zakken, en afgelopen weekend was het zover. Binnenkort meer hierover (en ook over: Pismo Beach, Central California wine country, Solvang etc)...
Volgens mijn Time Out gids het beste strand van San Francisco. Het uitzicht is redelijk schitterend inderdaad op deze voormalige kampplaats van Chinese (gast)arbeiders. Nu is het deel van de poepsjieke en peperdure Seacliff-buurt.
In related Ducati-news, I found these images in a motorcycle catalog out of a Japanese magazine (don’t ask me where I got that one). The Hypermotard is Ducati’s new concept supermotard bike, announced in November 2005, and with 100hp for 175 kg quite a beast, having rather impressive looks as well. The website says it’s so far only a concept bike, however, from this magazine it suspiciously looks to be on sale in Japan (it is listed together with all other models); unfortunately I can’t read Japanese, I’d be curious to find out what the text next to it is saying…
The bike below by the way is another drool-worthy new Ducati: a Testastretta-powered Monster (this one is for sale at your local dealer)!
... is notoriously better than its summer. A sunny winter day just after a period of rain can be absolutely glorious. Today was such a day: the sun was out all day, the sky deep blue, the hills around the Bay green, and, in particular: the views crystal clear; a rare thing, since the horizon is most of the time masked by a haze of fog and/or smog (the recent rain sort of cleansed the atmosphere).
