Californication

It’s May, spring is going full speed and all, and I haven’t posted anything in a while. Well, it was busy. A few photos…

Work took me to the other coast. No work without play, so a visit to the aptly named Cocoa Beach was in place.

It is just south of Cape Canaveral, and the Kennedy Space Center, where soon the Endeavour will take on its last, well, endeavour, into space. Lotsa rockets in the Space Center…

A visit to the Center is highly recommended and will please your inner wannabe-astronaut.

Het Wilde Westen heeft ook een ander soort ghost towns, een ijzige, witte variant: ghost ski towns, verloren in ruimte en tijd.

Vervallen liftinstallaties, loodsen en allerhande bouwsels op verlaten bergkammen geven een impressie van wat ooit geweest is – nu is een en ander een intrigerend decor voor iets dat kan doorgaan als een post-apocalyptische skitrip.

Ideaal ook voor snowshoe trips; door de verlamde liften is de sneeuwschoen namelijk het aangewezen medium om bovenop de berg te geraken; telemark-, langlauf- of mijn Korg mini-ski’s (met randonnee binding) werken ook (mits het gebruik van skins voor de steilere stukken)...

De laatste weken werden de Sierra’s bedolven onder een gigantisch pak sneeuw (bovenop een al niet onaardige basis). Iron Mountain is maar een van de vele oorden waar je een wit koninkrijk voor jezelf en je dierbaren kan vinden.

Hier, begraven op een ski forum, valt allerhande interessants te lezen over de vergane glorie van Iron Mountain en lotgenoten.

Kerstdag, op een trein, ergens rond Brussel-Noord. Recht vanuit Zaventem: qua cultuur- (en temperatuur-) schok kon het tellen… te jetlagged om mijn echte camera op te vissen en nu dat enigszins betreurend, want het was een mooi, zij het licht verontrustend, spektakel…

To celebrate the new year, my impending birthday and the truly magical point Roger Federer scored in Qatar, a partial solar eclipse was arranged (there probably wasn’t enough money for a full one).

I was at the Brussels airport at the time and able to generate some photographic evidence… not the greatest shot but I will say that it was a pretty cool sight.

After we left the Valley, the Sierra’s were embracing us again.

The mountain dominating this photograph has Tom’s name written all over it – when are you finally going to climb it?

Our travels took us further north; to a Dutch bakery (not unlike the ones I know back home in Flanders) and later to one of the stranger – and at the same time highly luring – lakes around.

Then we traversed the mountains and headed towards that other, bigger lake. We made our way through an ocean of dense fog

and at last made it to the snowy summit…

... and a few hours later, it was time to head home again.

On to Death Valley! First, a glance back to what is left behind…

... then a visit to Ubehebe; or, the leftovers of a phreatic aka hydrovolcanic eruption.

The Valley is a gigantic and magnificent home to many great sights, sorts and species. For instance: a castle,

gorgeous sunsets and sunrises,

a foot race,

and an abundance of pretty rocks and sand – the paint for great natural works of art.

It was time to do another road trip. First stop: Owens Valley and the eastern Sierra Nevada. In winter, this is a truly magical place. Exhibit A:

Just like in the (many) movies. Not a bad place to hang out, take in the grandeur and shoot some photos…

...or do some bouldering and have other fun with the colorful assortment of rocks out here

...and enjoy the timeless beauty.

A whirlwind trip to the big island left me with a few things to sort through – hopefully I’ll get to this. Unfortunately, I haven’t been able to capture the best stuff with any lens… (need to get an underwater case or disposable next time)

Can’t believe the summer is almost over. Lucky for us, the Californian fall is often times even better…
What have I been up to?
Enjoying the lush high country with my sweetie:

...and during a swim in Marlette Lake, running into an interesting crustacean (unfortunately no pictures) – didn’t have any idea Marlette was hosting such well-sized crayfish.

Cheering during the Folsom tri:

Flower spotting (and eating!)

And finally, enjoying one of my biggest Coe rides ever, in a much starker, but in its own right alluring landscape:

From A (the Metropole)

to B (the capital)

and G (my birth place).

It’s nice to be a tourist in your own country; I almost forgot we have some real good looking buildings out there.

We covered the very small

as well as the rather large…

Oudenaarde: literally it means ‘Old Earth’ so what better place to start.

This place and the hills around it are all about cycling: the cobblestones, narrow country roads, hills and the Ronde Van Vlaanderen museum that you can hardly avoid when entering the city, which also houses the smallest craft brewery in Belgium and had its own poète maudit.

Looking up the mighty wall of stones dubbed the Patersberg…

... and down its hobbly cobbles.

At times it’s a place of color.

The old VdB, (not-so) local hero, was a tragic but fascinating figure…

...whereas the new one seems a bit more composed, even while riding this Kamagurka-bike.

‘t Was weer Wildlfower tijd. Deze keer had ik behoorlijk getrained en dacht ongeveer een mijl per uur sneller te kunnen zijn dan vorig jaar op de tijdrit. Drie dagen voor de wedstrijd ontwikkelde ik evenwel een verkoudheid, waardoor ik een mijl per uur trager werd, en aldus op 8 seconden na exact mijn tijd van vorig jaar evenaarde. Tja. Al goed dat ik droog kon blijven en niet moest lopen – samen met mijn collega Greg die om ahem medische redenenen niet mag rijden vormden we namelijk ons traditioneel estafette-team.

En ik hield de Belgische eer hoog, getuige deze vlag die werd gehesen toen team MTBGuru.com het podium (tweede!) besteeg.

(even een grapje, die vlag hangt er, samen met een gaziljoen andere, continu te wapperen…)

When this volcano, currently disrupting European air traffic (hopefully by June the air will be cleared out!), first made headline news, something sounded vaguely familiar to me. Some digging through five year old photos, and yes:

One is able to access the glacier – and volcano – from the coastal road, following a gorgeous, steep trail, which I hope is surviving all the action. The trail starts out at another fantastic Icelandic landmark (there are many), the Skógafoss:

I was hiking up it for a while five years ago, wishing I was on a bike – it would have made for some of the awesomest riding imaginable; Iceland is a fantastic place indeed.

Of the glacier/volcano itself I only have this (crummy) shot, taken from the coast; there was no time to hike all the way up at the time, I was on a whirlwind tour and Vatnajökull was still waiting…

Real photos btw are on the as always excellent Big Picture...

Helaas: geen tijd om de ‘infinity pool’ te kunnen benutten. En schijn bedriegt (een beetje): het hele etablissement staat blijkbaar onder bankruptcy protection (sign of the times), nadat het pas een half jaar geleden geopend werd, bovenop de ‘smoldering ruins’ van wat ooit Marineland was (mooi oxymoron overigens).

Dit gezegd zijnde, het was fijn een ietwat van de zomer in LA en omstreken te kunnen genieten, hoewel dit meestal vanuit donkere conference rooms diende te gebeuren.

’s Avonds laat op Highway 89 en 88 temidden een milde sneeuwstorm rondrijden was eigenlijk een bijzonder fijne ervaring. En er was tot aan de foothills letterlijk geen enkel ander voertuig in onze richting aan het rijden, behalve sneeuwruimers. Het vroor behoorlijk en de sneeuw was poederdroog, viel gewoon van de voorruit af en noopte bijna nooit interventie van de ruitenwisser. We waren een poosje daarvoor het platgetreden pad – ofte Highway 50 uit South Lake Tahoe richting Sacramento – verlaten, op zoek naar avontuur, net zoals de legendarische Kit Carson indertijd naar wie de bergpas op Highway 88 genoemd is. Ietsje prozaischer: eerder omdat ik geen zin had in de mijlenlange file voornamelijk bestaande uit zich aan een slakkegangetje voortpuffende en met sneeuwkettingen rammelende medeweggebruikers.

Wie mij kent weet dat ik natuurlijk nogal overdreven voorzorgen zou genomen hebben, met kettingen, shovel, liters antivries en sproeivloeistof, dekens, water, mondvoorraad, wc-papier, field shower, mini-entertainment center etc aan boord om een eventueel Donner-party-achtige catastrofe te kunnen afwenden.

Tja, en ik had een rationalisatie nodig voor de dure herstelling van mijn Subaru (wiens all wheel drive overigens fantastisch werkt in deze omstandigheden)...

Het is hier heden nogal troosteloos eindejaars-weder (regen, koud, donker, grijs) dus ik ga niemand jaloers kunnen maken met Californische zomerberichten. Hopelijk lukt dat wel met wat fotootjes van the Islands, die ik u nu al een paar weken schuldig ben.

We waren op Oahu voor de marathon, maar hadden het genoegen ook een sessie van de Pipeline Masters op de legendarische North Shore te kunnen meepikken…

Naar het eiland Kauai dan, alwaar we elke ochtend door dergelijk uitzicht (uit de living!) begroet werden:

De noordwestkust van Kauai – Na Pali coast – verdient een status als extra wereldwonder…

En naast jungle, strand, spektakulaire kusten bezit Kauia ook een bijzonder uit de kluiten gewassen canyon – de Waimea aka Grand Canyon of de Pacific.

Het lijkt nu opnieuw allemaal een verre droom… tijd om nog eens een ‘personal business plan’ te verzinnen waarbij telecommuten uit dit soort oorden mogelijk is!
(Veel) meer foto’s op flickr.

Het is de laatste tijd nogal druk geweest: rondhossen, -vliegen en -rijden. Maar het was allemaal bijzonder de moeite. En er was ook tijd voor enig tweewielig amusement:

Eerst diende het bergje in de achtergrond bedwongen te worden, daarna kon het gegiste vruchtensap afkomstig van de struiken in de voorgrond genoten worden!

Uitgerust van de inspanningen werd vervolgens in oorden als dit:

Daarna, op naar de Zwitserse Jura! Mijn voormalige mtb-spitsbroeder Markus had daar een dagvullend programma vol vertier klaargestoomd:

Na een lange terugreis diende mijn jetlag aangepakt te worden: een beter paardenmiddel dan een mountain bike koers in Henry Coe is moeilijk te bedenken (met niet onaardig gevolg, overigens)!

Mount Mazama moet er ooit als in de bovenste foto uitgezien hebben, Mount Shasta. Helaas, Mazama is niet meer onder ons, maar leeft toch een beetje voort als Crater Lake, het diepste, puurste (mooiste?) meer in de U.S…
Hier de reden waarom ik in deze contreien vertoefde.

Deze zomer is de zomer van Tahoe! Vier trips and counting… De 2009 Donner Lake Triathlon was bijvoorbeeld een uitgelezen excuus om een weekend in de Sierra’s te spenderen; diepblauwe hemels en meren, zon, trails en het zowaar levendig te noemen Village van Squaw Valley, meer moet dat niet zijn; een goede uitvalsbasis overigens voor late-minute-beslissers-die-niks-op-voorhand-reserveren (uw dienaar): een studio appartement in het laagseizoen (zomer) is er best te betalen en verkrijgbaar, althans blijkbaar als er een economische recessie is.

Donner Lake is een klein zusje van Tahoe, maar bijzonder te genieten. Het was een warm weekend – meren +2000m hoog in de Sierra’s zijn doorgaans een beetje te verfrissend en koel, maar niet zo deze keer.

Geen racing voor mij, maar ik deed mooi dienst als toeschouwer-fotograaf-aanmoediger (en occasioneel mtb-er op verkenning naar het Donner Lake Rim trail)...

‘t Was opnieuw tijd voor de Wildflower – die kruising tussen Woodstock en triathlon – en aangezien mijn goede collega G nog steeds niet op de fiets kan (een lang verhaal – vele crashes en een echtgenote die het bijna niet meer zag zitten zijn de hoofdingredienten) stond ik opnieuw paraat om in zijn plaats de 55mijl / 90km lange tijdrit op de weg te rijden. Team MTBGuru.com had daarnaast zowaar de titel te verdedigen – in de Open Relay Men klasse – dus de zenuwen stonden een ietwat gespannen.

Vrijdagnamiddag en -avond werden we op het festivalterrein evenwel op atypisch regenweer getrakteerd. De dichtsbijzijnde motelkamers liggen 30 mijl verder dus kamperen is doorgaans de norm op dit evenement. Het werd deze keer kamperen in de gietende regen – fun! Maar goed, het was de eerste keer dat ik de rainfly van mijn tent kon testen alhier in Californie en ik kan bij deze bevestigen dat ze werkt. Dat was helaas dan ook het meest opwindende nieuws van deze miezerige avond.

Zaterdagochtend: droog en (vrij) mooi weer, uitstekend nieuws! En aldus konden we goedgehumeurd de start van de pro’s gadeslaan: hieronder ziet u hoe de professionele dames zich in het Lake San Antonio storten.

Triathlon is eigenlijk een bijzonder fijne sport: ongelooflijk hard en zwaar, en toch bijna niks mee te verdienen. Gevolg: geen of amper geen dopinggedoe, en iedereen – inclusief  de profs – hangt meestal de sympathieke peer uit.

‘Stand-up paddle boarders’ (goegel het maar eens) begeleidden de zwemmers, tezamen met een vloot kajaks en allerhande mariene vehikels. Het parcours is verder afgebakend door een reeks boeien.

Tijd nu voor een shameless plug:

Krijt is een zeer nuttig gegeven hier; in de transitie-zone moet je je namelijk een weg zien te banen naar het plekje waar je spullen hangen (of waar je relay partner rondhangt). En die transitie-zone is gigantisch – er nemen een paar duizend atleten deel. Een welgekozen en herkenbaar teken of zinsnede op de grond kalken is de aangewezen methode om later snel de weg te kunnen vinden – en om tegelijkertijd een fijne website te pitchen!

Onze race dan! Het goede nieuws is: onze totaaltijd was sneller dan vorig jaar. Het slechte nieuws: de competitie is blijkbaar nog meer verbeterd, want we eindigden vierde, net buiten het podium. Over mijn tijdrit heb ik gemengde gevoelens: tot mijl 40 ging het geweldig en lag ik een slordige drie minuten voor op vorig jaar (iets dat ik minutieus in het oog kon houden door mijn op het stuur gemonteerde GPS) – zie de grafiek hieronder (dit jaar in magenta, vorig jaar blauw). Dan volgde de zware klim bekend als Nasty Grade, waar ik nog redelijk goed over geraakte, maar daarna kreeg ik last van krampen (hamstring linkerbeen en quadriceps rechterbeen voor de geinteresseerden) en moest ik vertragen – vloeken hielp helaas niet en ik moest uiteindelijk nog een dikke minuut prijsgeven op vorig jaar (2h51m versus 2h49m vorig jaar); waarschijnlijk niet genoeg gedronken – het was aangenaam weer en niet te warm, en dan is het makkelijk in de verleiding te komen minder te drinken… bon, huiswerk dus voor volgende keer: 2h45m moet erin zitten, met minder… euh meer liever zijn we niet tevreden! (en zo’n Ridley Dean zou ook niet misstaan in mijn collectie, slarff – keep dreamin’)
Alle resultaten hier...

...is er eentje waar ik het wel gewoon kan worden…

So Steve Fossett’s plane seems to have been identified and located here (Google Earth link). This is in a remote area of the Sierra Nevada range near Mammoth Lakes, a favorite area of mine (yes, to mountain bike and ski, but also camp and hike). The spot is in the Minaret Lake area (the mountain range in the background of the pic below, near Mount Ritter). The eastern slopes of the Sierra are much steeper and more jagged (hence pretty) than the gentle west side. And, still extremely remote and almost uninhabited, which of course adds to its allure. A winter crossing of the Sierra on my randonnee short skis is actually on my to-do list (though, very far back, as I need to gain more experience with them and identify some other nuts to do this with). Too bad for Steve Fossett, but this area seems to fit his personality: untamed, wild, adventurous.

Terwijl ik die trieste circusclowns Bush en Poetin bezig zag op TV, gingen mijn gedachten onverwijld naar ‘Bulls on Parade’ – waar zijn Rage Against The Machine als je ze nodig hebt? De reunie op Coachella had ik gemist (te ver, te heet, geen tijd) – gelukkig is er iTunes, zodat ik snel ‘Bulls’ door de living kon doen weergalmen – wat een fantastisch nummer vol fantastische riffs!

Nog meer fantastische riffs ga ik binnenkort moeten missen, aangezien het op zaterdag in Shoreline te Mountain View BFD is, met onder meer Queens of the Stone Age, Boc Party zo meer; missen zal ik dat allemaal aangezien ik het oude continent kom aandoen!

...meet the Bionicon Edison, truly a beautiful piece of Deutsche Kraftmannschaft!

Front and rear shocks are coupled by a pneumatic line that runs through the frame’s down tube – resulting in on-the-fly adjustability of the bike’s geometry: pushing down on the fork while pressing a button on the handlebar gives you a steep head angle, suitable for the climbs, while compressing the rear shock slackens the head angle. It works great! But as my friend K always says: elegant innovative German design also tends to fail in elegant ways – pneumatic and hydraulic lines on a mountain bike generally don’t help reliability much (cfr. Ayatola’s splattered hydraulic brake in Moab), but the guy from Bike and Bean in Sedona (excellent shop, btw) claims he hasn’t seen any problems with the Bionicon yet.
I took one on a ride around Cathedral Rock in Sedona, and had an excellent time with it.

Another one: what is this?

Rara, waar is dit?

Back from Wildflower ‘07! More details here, and here are some more pictures.

In summary: a fun, exhausting weekend of racing and camping.

Tags: Wildflower triathlon

...omdat Martin Scorsese eindelijk zijn verdiende loon heeft gekregen!

De Academy gedroeg zich weliswaar een beetje als een scheidsrechter die een compensatie-penalty toekent – de legendarische regisseur die getooid met wenkbrauwen als volgroeide zijderupsen door het leven gaat verdiende de Oscars immers jaren geleden al voor meesterwerken als Taxi Driver of Raging Bull. En hoewel The Departed een schitterende film is heeft deze denk ik toch niet de impact en intensiteit van die eerdere werken.

Maar we gaan hier niet verder over zeuren. Aangezien ik tijdens het Oscar weekend in Los Angeles en omstreken vertoefde, besloot ik persoonlijk hulde te brengen aan de grote filmmaker door het bekende Hollywood-sign te gaan opzoeken, die vijftien meter hoge koeieletters die op een heuvel boven Hollywood staan opgesteld en een monument van pop culture zijn geworden.

Die letters hebben een redelijk interessante geschiedenis. Opgericht in 1923, maar dan met vier extra letters die aldus ‘Hollywoodland’ vormden (vandaar de knipoog in deze recente film), diende het teken oorspronkelijk als reclame voor een lokaal vastgoedproject. Het zou slechts goed zijn voor een paar jaar, maar in de fijne traditie van het Atomium en wijlen de Ijzeren Brug in het centrum van Antwerpen werd dat heel wat langer.
In 1932 sprong actrice Peg Entwistle van de letter H naar haar dood. En nog later, in de vroege jaren veertig, vloog een dronken Albert Kothe, op dat moment de officiele ‘concierge’ van het monument, met zijn wagen uit de bocht van de zandweg boven het teken en knalde tegen diezelfde letter H aan. Kothe overleefde het maar zijn Ford T alsook de H waren ‘perte total’.

De nieuwste emanatie van het teken kwam er in 1978, toen het versleten origineel, alsof het een ouder wordende soap actrice betrof, werd vervangen. Onder de lokale sponsors van het nieuwe symbool waren onder meer Hugh Hefner en Alice Cooper.

Veel meer Hollywood-histoire is te lezen op Wikipedia.

Wij besloten ons trail run-gewijs te begeven tot het beroemde symbool, vertrekkende beneden in Griffith Park. Een behoorlijke klim die ik niet gaarne in de hitte van de zomer zou willen nadoen. Nadere inspectie van het teken vereiste enig rappelleerwerk, waarvan hieronder de vruchten…

P.S. Ik was van plan dit een paar weken geleden te posten, maar werd enigszins opgehouden, verschoning hiervoor!

Tags: Hollywood sign

Well I’m so tired of driving but here comes the highway
Don’t wanna go cold turkey

Aldus Mark Lanegan in “Death Valley Blues”. Het was inderdaad een eindje rijden, maar het was er prachtig. R liep haar marathon met verve uit, ik fietste een stukje rond (onder meer naar Dantes View), met mijn camera’s in aanslag en het weer werkte perfect mee (staalblauwe hemel, zon, rond de twintig graden). Op de terugweg zijn we via het noorden gereden, langs Mammoth, Mono Lake en Tahoe (via de Daggett Pass).

Foto’s!!
Als aperitief hieronder Zabriskie Point (bij valavond)

en de tufa towers van Mono Lake…

Tags: Death Valley, Mono Lake

We’re finally ready to out our Project. In case you were wondering why the post rate on this site has been so low the past few months (not that it ever has been that impressive), then you’ll get an answer now: because of MTBGuru.com – brought to you by Ayatola Hombre and yours truly.

As we’re mentioning on our about page, MTBGuru is a web application for people who like to ride, hike, run – yes those types that can’t seem to stay in the house and sit still. You can upload and share GPS data and photos taken during your outdoor adventures to the site. In case you don’t have a GPS unit… those things make a great birthday or Christmas present, politely suggest it to your loved ones!

After uploading the data to the website, trip statistics and graphs such as a route map and elevation plots are generated, and photographs taken during the trip are automatically being geotagged – that is, the location at which each photo was shot will be indicated on the route map. This cartoon summarizes things:

What are the basic features?

• Users create ‘trips’; GPS files can be uploaded in the GPX format, an open (XML) standard for GPS data which is now being supported by most GPS manufacturers (for instance, Garmin’s Mapsource software allows you to save track data to .gpx files). Trips can be created with or without GPS files.


• The site analyzes the GPS data and generates statistics and graphs, such as an elevation profile of the trip, and plots the route on a map (we’re using Google maps). Multiple tracks in a single file can be identified and you can create a separate trip for each track. You can also type in a description of the trip and select whether you want to share it with others or keep it private. The site can be an efficient means to archive and manage your trips and GPS files.


• Photos can be uploaded, either separately or in group (the latter by means of a zip-archive file). A thumbnail gallery will be generated and if the pictures were taken during the trip, the location at which they were shot will automatically be indicated on the map – the latter is enabled by comparing the time stamp in the metadata of the photograph to the timing information in the GPS data, aka ‘temporal geotagging‘.


• Other users can view your public trips and photos and leave comments, but you have of course the option to disable this.


• We also generate a Google Earth file, which contains the route, all picture locations, thumbnails and links to the trip and photos – anyone familiar with it knows that browsing around in Google Earth can be highly entertaining and this is probably one of our own favorite features (example: see screenshot below).

Our mission is to make all this work fast, simply and efficiently and we think we’ve succeeded relatively well compared to our competition – at present everything is not working and looking 100% as we’d like it to do yet, but most features are working.

We’ve focused on mountain biking to date, but it really works as well for any activity where you’re outside and moving around. Some examples:
the ascent of Alpe d’Huez, climbing the highest mountain in the contiguous USA, a fundraising trail run in Cupertino, mountain biking in Auburn.

Why this site?
Because we got frustrated by the familiar routine: looking up directions to the trailhead; figuring out again where exactly the fun trails are; doing extensive searches on the Web when we want to try out some new locations; messing around with GPS data in the proprietary-format tools that usually come with it; forgetting which folder we stored our pictures in; and so on.
Since we didn’t find a good existing solution for what we were looking for, we decided to create it ourselves and so we built this web app.

For the technophiles amongst you: the site is being developed using the Ruby on Rails framework and features quite a number of Ajaxgoodies; Ayatola Hombre is our code kingpin and both of us have been aficionados of the methodology and style of 37 Signals since quite a while. I didn’t want to mention the ‘Creating a free account only requires a valid e-mail address (which we’ll never forward to others). You can view all public trips and data without an account as well, but you’ll need the account to create trips or upload data.
All user data is available in open format, and there are even RSS feeds available containing trip description data. We’ve incorporated some ads and we may do more in the future, as web hosting costs money. But we built this site in the first place because we’re passionate about mountain biking and the outdoors ourselves, and felt it as an itch that needed scratching.

More information can be found on our FAQ pages and the companion MTBGuru blog that we’ve started to keep users up to date, provide support and give people a forum to send us feedback.

As you may suspect, a lot of the mountain biking coverage on Californication will from now be forwarded from MTBGuru.com – apologies for this long, duplicate post, but this was one where I was really eager to have a translation . Finally, as an appetizer here another screenshot:

Tags: Ajax, Google Earth, GPS, mountain biking, mtbguru, Ruby on Rails, web app

Het is eindelijk tijd om ons Project te outen! Als u zich afvraagt waarom ik hier maandenlang slechts neuzelgewijs postjes heb liggen plegen (niet dat ik voordien wel zo productief was, maar bon), dan krijgt u nu voldoening: omwille van MTBGuru.com! Tot u gebracht door Ayatola Hombre en ondergetekende – we waren hier reeds sinds het voorjaar op aan het broeden.

Zoals we op de about pagina vertellen, MTBGuru is een web applicatie voor mensen die niet kunnen stilzitten en buiten fietsen, wandelen, klimmen, lopen en daarbij hun GPS en camera meesleuren (niet echt nodig maar wel nuttig). Op onze website kunnen ze hun GPS data en foto’s uploaden en tadaa, alles wordt mooi geplot op een kaart, icoontjes verschijnen op elke locatie waar een foto is getrokken, klikken op die icoontjes toont je de foto in het groot en dies meer. Dit prentje vat een en ander samen:

Wat zijn zoal de belangrijkste features?

• Gebruikers maken ‘trips’ aan; dit kan door GPS files up te loaden in het GPX formaat, een open standaard (een XML formaat) voor GPS data en ondersteund door de meeste fabrikanten van GPS toestellen (voorbeeld: Garmin’s Mapsource software kan bestanden opslaan in gpx). Een GPS bestand is evenwel niet noodzakelijk om een trip aan te maken.


• De website analyseert de GPS data en geneert statistieken en grafiekjes zoals hoogteverloop en toont het afgelegde traject op een kaart (we gebruiken Google Maps). Meerdere tracks in 1 bestand kunnen geidentificeerd worden en je kan voor elke track een trip aanmaken. De gebruiker kan ook een beschrijving van de trip ingeven en de trip ofwel publiek maken ofwel afgeschermd houden. De site kan zo gebruikt worden om trips en GPS bestanden efficient te archiveren en beheren.


• Foto’s kunnen geupload worden, ofwel afzonderlijk ofwel in groep (het laatste in de vorm van een zip-archief) en automatisch wordt een gallerij ‘thumbnails’ gegenereerd. Als de foto’s tijdens de trip genomen werden, wordt hun locatie automatisch op de kaart aangegeven – dit laatste is mogelijk door de tijdsinformatie in de metadata van de foto te vergelijken met de GPS informatie, ofte ‘temporal geotagging’ zoals we dat genoemd hebben.


• Andere gebruikers kunnen je trip en foto’s bekijken en commentaar achterlaten (als je dat wil – je kan deze opties ook uitschakelen).


• We genereren ook een Google Earth file, die naast het traject ook alle foto-locatie’s en thumbnails bevat – wie ermee vertrouwd is weet dat met Google Earth spelen ongelooflijk onderhoudend kan zijn en dit is waarschijnlijk een van onze eigen favoriete features (zie het screenshot hieronder).

Het doel was om dit alles snel, eenvoudig en efficient te maken en we denken dat in vergelijking met wat er al bestaat we daar redelijk in geslaagd zijn – op dit moment draait alles nog niet 100% zoals we het zouden willen maar de meeste dingen werken.
Je zal merken dat er een focus op mountainbiken is momenteel (wat betreft aantal trips) maar het is absoluut zo dat de site even goed kan aangewend worden voor wandelen, lopen, fietsen op de weg enzovoort, hier zijn een aantal voorbeelden: de klim naar Alpe d’Huez, de beklimming van de hoogste berg in de continental USA, een trail run voor het goede doel in Cupertino, mountain biken in Auburn.

Waarom deze site?
Omwille van frustratie met de bestaande mogelijkheden; dit soort data is typisch iets dat je in een open formaat wil bewaren en (eventueel) delen met anderen, om bijvoorbeeld het vervelende uitwisselen van foto’s met vrienden waarmee je een trip hebt gemaakt uit te schakelen – en het is uitermate nuttig dit op het te Web hebben, zodat je dingen kan bekijken en tonen vanop elke computer. Ik gebruik de site nu reeds om al mijn trips te loggen en de foto’s en GPS data te organizeren – de mountain bike coverage op Californication zal vanaf nu dan ook meer en meer via MTBGuru tot u gebracht worden !
Voor de techneuten onder u: de site is ontwikkeld met Ruby on Rails en bevat een hoop Ajaxgoodies; de Ayatola is natuurlijk onze programmeerkingpin en wij beiden zijn al een tijdje fan van de 37 signalen methodologie en stijl. Ik wou het ‘two-dot-ooh’ woord hier vermijden maar u mag het wat ons betreft gerust gebruiken.

Oh ja, en alles is gratis voor de gebruiker. Een gratis account aanmaken vereist enkel het ingeven van een geldig e-mail adres (dat nooit verder zal verspreid worden). Zonder account kan je alles bekijken maar geen trips aanmaken of data uploaden. Alle user data is beschikbaar in een open formaat, er zijn zelfs RSS feeds met de trip beschrijvingen beschikbaar. We hebben een aantal Google Adsense ads geintegreerd, aangezien web hosting geld kost en in het geval ons webverkeer sterk zou stijgen, we moeten gaan uitkijken naar betere en duurdere opties – in dat laatste geval zou een beloning voor de vele uren en nachten coden en prutsen natuurlijk wel meegenomen zijn!

Voor ik vervolgens heel deze post in het Engels vertaal nog even melden dat meer informatie onder andere op onze FAQ kan gevonden worden en we een apart MTBGuru blog hebben opgestart dat vooral voor het leveren van site nieuws, updates en support zal dienen alsook een medium is waarmee gebruikers feedback kunnen leveren.
Als uitsmijter hierbij nog een screenshot:

Tags: Google Earth, GPS, mountain biking, mtbguru, web app

It had gotten time for another trip to the desert lands of slickrock, canyons and mesas so last weekend we headed to Fruita and Moab. Fly into Salt Lake, drive late at night to the southeast, get to Fruita in the morning, ride bikes, drive to Moab, ride bikes the next day, then head back to the Mormon capital – such was our schedule.

Unexpected was the behaviour of the weather gods on saturday – the forecast said 20% chance of precipitation, to consist of light showers, but it turned out to be raining a la Belgique for almost 100% of the day. That didn’t stop us from riding the great trails of Fruita, but it made us pause once and a while to clear our drivetrains from a particularly vile type of sticky mud; on rented bikes, luckily.

Moab that evening: it was pouring down as hard as ever. The drive through Castle Valley had still been gorgeous though – Castle Valley may be like a little known sibling of Monument Valley, but it’s at least as grandiose. In Moab, the 24 hours of Moab was going on – the weather conditions had turned it into a challenge of biblical proportions. Read more here about flash floods, mud streams and hypothermic riders.

We woke up the next morning to a gorgeous day though, and took on Amasa Back and later part of the Slickrock trail, as always an essential and almost ceremonial thing to do here. My photos are posted here for further testimony of Fruita / Moab bliss…

Tags: Fruita, Moab, mountain biking

Een kort berichtje om te melden dat de Ayatola alsook ondergetekende de trip naar Fruita en Moab goed verteerd hebben. Wat hebben we daar uitgespookt? Cfr. foto:

Ah, het Slickrock-trail… hoewel het merendeel van onze excursies elders plaatsvond kan een mens bijna niet anders dan pseudo-ceremonieel een stukje van het Slickrock-trail doen telkens hij in Moab is. Het is voorwaar fantastisch.

Tags: Moab, mountain biking, Fruita, slickrock

The Day Fire, one of the largest forest fires ever in California, is finally 100% contained. This news comes as the first rains of the season arrived, something that will obviously help control other fires. Being without rain for so long is something that still can baffle me – Belgium seems like one big swampy wetland compared to this place (or, I could also say, California looks like one big arid dryland compared to Belgium). Those first rains consisted of some shy showers and in fact are coming a bit early – wednesday there’s some more wetness in the forecast, but after that we should move back to all-out sunny CA weather.
A few years ago I traveled by motorcycle through the area where the Day Fire was raging (Ojai) and I remember in particular the excellent Highway 33, a truly canyon fever inducing piece of road-constructional art that I thoroughly enjoyed carving through, see the photo below; it may not be looking so green there now for a while…

Tags: Day Fire

Laten we deze maar klasseren onder ‘Amerika, vat vol paradoxen’... een zelfhulpgroep van verontruste, lichtelijk puriteinse ouders die hun kroost wil beschermen? Of is het een anti-Aids campagne a la Billy Graham/George Bush?
Deze affiche zag ik langs een freeway in het westen van New-Mexico, het ‘four corners’ gebied, nabij het vierstatenpunt waar Utah, Arizona, New Mexico en Colorado elkaar raken. Een gebied van canyons en woestijnen, met hier en daar een paar piepkleine towns. Ook het gebied waar de beruchte Fundamentalist Church of the Latter Day Saints (FLDS) enige populariteit geniet (fundamentalistische Mormonen, een kleine fractie die honderd jaar geleden afscheurde van de officiele Mormoonse kerk en die verantwoordelijk is voor ontelbare grapjes over polygamie – zij het dan dat ze dat menen); FLDS-leider en absolute griezel Warren Jeffs, die op de FBI Ten Most Wanted lijst stond, werd onlangs overigens gevat en gearresteerd. Zijn interpretatie van de religie bestond er voornamelijk in honderden huwelijken met onder meer 14-jarige meisjes te arrangeren voor hemzelf en zijn trawanten, vooral oudere mannen. De jongere mannen in FLDS-towns worden ultra-puriteins opgevoed en soms uit de gemeenschap gestoten als ze een meisje nog maar durven kussen – naar het schijnt gebeurt dat om competitie voor de oudere polygamisten/pedofielen uit te schakelen. Misschien toch een probleem hier met blanke mannen van middelbare leeftijd?

Tags: New Mexico

Ik heb de smaak nu wel te pakken, hier nog een paar ‘cloud photos’ om het af te leren.

Groot dynamisch bereik qua kleuren en lichtintensiteit, daar in Noordwest New Mexico; komt door gebrek aan smog en (redelijk) grote hoogte? En de foto’s zijn maar een flauw afkooksel van wat het netvlies doorstuurt.

Als afsluiter hebben we nog wat ‘prime real estate’, ongetwijfeld voor een schappelijke prijs over te nemen. Spacious 1BR, grote backyard, geen buren, veel parkeerruimte, prachtige natuur vlakbij (maar meteen dan ook het enige dat vlakbij is):

Tags: desert, New Mexico

Twee weken geleden, op weg naar Durango, met de huurwagen vanuit de luchthaven in Albuquerque. Noordwest New Mexico bestaat voornamelijk uit ‘high desert’. In tegenstelling tot de ‘low desert’ – de Mojave in California en de Sonoran desert in Arizona en Mexico – is het natte seizoen hier de late zomer; zware onweerskoppen op zomernamiddagen zorgen hier voor het merendeel van de jaarlijkse neerslag. De woestijn is momenteel dan ook helemaal in bloei. In New Mexico zie je meer dan elders hoe ongelooflijk groot en leeg het continent hier nog is, in alle richtingen kan je tientallen mijlen ver zien. De hemel is een schilderij: aan de ene kant helderblauw met een verzengende zon, aan de andere zijde vol purperen donderkoppen en pikzwarte duisternis.

Dit moet ongeveer 50 mijl in het westen zijn: de storm is een gigantische hoeveelheid neerslag aan het dumpen op een kleine oppervlakte. Vandaar de talrijke waarschuwingsborden voor ‘flash floodings’ die her en der langs de kant van de weg of aan het begin van dirt roads staan. Wat de ene minuut nog een kurkdroog karrenpad in de woestijn is, kan de volgende een kolkende stroom worden.

Ik was ondertussen al een tijdje van de freeway afgegaan – de kortste (maar niet noodzakelijk snelste) route naar Durango ging over een kleine, secundaire weg die door de grote Navajo en Pueblo landen ten westen van Albuquerque snijdt. Mijn favoriet soort weg: oneindige stukken door een wonderland dat je met bijna niemand moet delen, op een paar medeweggebruikers en verdwaalde coyotes na, fata morgana’s nabij de horizon, en het gevoel dat alles stilstaat (hoewel je aan 90 mph voorbij vliegt).

Tags: desert, New Mexico

I knew this was going to be quite a challenge, but little did I know what was in store. On paper, the course at Durango already looked like it could kill: 60 miles (100 km), a base elevation of 9000 feet and 12000 feet of climbing – that is a lot for a poor flatlander. There was also the 100 mile course, for which I hadn’t signed up, but in the back of my mind I kept entertaining the thought of attempting it in case I made good time and still felt strong after two laps; the course consisted of 3 different loops – at the end of each loop there was a cut-off time to be made to be allowed on the next loop.

What my trail maps and elevation profiles weren’t showing however, was the weather. The forecast called for scattered thunderstorms, 30% chance of precipitation – no big deal, standard mountain weather, I’d say. But the night before the race the menacing sound of thunder and endless downpours kept waking me up; that and the thin air (my first night at this elevation) didn’t leave me much rest – I reassured myself by thinking that in the morning things would look better.

Quod non. Hard rain, lighting and thunder accompanied the dawn of race day. Half awake, organizers and contestants were looking for shelter in the big tent that was erected on the plaza in Purgatory Village (who came up with this name, by the way?). The start was delayed until the first break in the storm appeared, around 7am. And off we went.

Cold and rain isn’t so much of an issue, that is why there are clothes and gear. For mountain bike riding, it means however: mud! And also: gooey stuff all over you and the bike, slippery roots and rocks, normally innocent singletrack turning into treacherous kamikaze descents, total loss of traction during climbs, chainsuck! You need a lot of mud for this to happen though, but as it had been raining the whole night…

The first and last couple of miles of each lap were part of the legendary 1990 World Cup course in which Ned ‘The Lung’ Overend and Julie Furtado were victorious; the first section was also the toughest climb of the day, and let’s say not exactly the ideal way to start a race without warm-up while freezing at 7am in the morning. And then the mud; losing traction on the climbs is one thing, you could always walk or run, but the chainsuck made life absolutely miserable: already after just a few miles, my chain refused to stay on the granny chainring, meaning I was forced to tackle all the subsequent climbs in the middle ring. Okay on the forest roads, not so okay on the steeper singletrack climbs.

The climbing continued on the forest roads, until we hit Relay Creek trail – in normal conditions without doubt a very nice single/doubletrack, currently mostly a marsh. We plodded on, and finally arrived at Graysil Mine, a former uranium (!) mine at which the mid-lap aid station was located. Unfortunately, more climbing was still in store, up to the highest point in the course, somewhere along the beautiful Colorado trail. Brutal beauty though, because it was mostly hike-a-bike for me (chainsuck sucks!). But after cresting the summit, there was finally some serious fun ahead: the descent on the Colorado Trail, with some nice technical sections. Unfortunately, something must have been wrong with my karma balance that day, as I wiped out while trying to avoid another rider that stalled just in front of me – the crash luckily was low-speed and minor, but wasn’t helping my morale (well, at least it wasn’t my fault). The singletrack dumped us on a forest road after a few miles but the descending continued – a wide fireroad with lots of big loose rocks and creek crossings, on which my Yeti 575 really shone – the only part on the course on which it wasn’t overkill really, since most of it was more than suitable for a (lighter) hardtail. Besides the chainsuck (which is hard to avoid in these conditions), the bike was doing excellent.

Many miles later, the downhill part of the World Cup section was up – here and there a few steep sections that were very slippery but I took it easy. The weather wasn’t really improving in the meantime, judging by the quarter-sized hail balls that were flying all over the place – a bike helmet turned out to be very useful indeed. Back at our starting point at the end of lap 1, the temptation to call it quits was high: the weather was crap, having just done over 36 tough miles had worn me out a lot, the chainsuck, many others were quitting, blahblah. But I know that if I’d stop, after ten minutes back in the hotel room I would feel lousy and there wasn’t a real, serious reason to quit, so the decision to carry on was made quickly. I was talking to some other guys and two strong women and we motivated each other to get going again. We could clean our bikes at the base station, and get the drivetrain working properly again.

The boosted morale held up until after a mile or so in lap 2 – that initial climb I talked about earlier, felt twice as grueling as before. I started feeling something weird in my right knee – the one I hit a rock with on my crash earlier on. Then, after reaching the forest road section again (though a different one this time) there was a rider coming from the other direction, frantically shouting at me that we were on the wrong road. Rick, from British Columbia, claimed someone must have changed the sign at the last intersection – the high elevation must have gotten to both of us, because I believed him and turned around and followed him for a while, until I finally realized that it didn’t make any sense. I turned around again, and kept going (Rick, 57 and in absolutely amazing shape would soon catch up as well). Some miles of downhill and ‘false flat’ sections later, the final major climb of the day was on – Hermosa Park road, which would bring us to Graysil Mine for a second time.

Hermosa Park road started with an entertaining river crossing and a modest grade. Just when I started thinking the worst was behind us, that grade started to increase steadily and at the same time, thunder and lightning combos started getting dangerously close. The rain was falling out harder than ever. There wasn’t much to do about it but continue – the storm clouds were all over and we were hours away from home in either direction. My knee was giving me decent trouble now, but luckily I had an invaluable item packed in my seat bag: Ibuprofen pills! Meanwhile, Scott, a twentysomething guy from Colorado Springs was having some trouble of his own: he had broken his chain – Rick could help him out with a chain tool though.

I suffered through the relentless climb (think two times Kennedy road) together with Scott and Kendra, one of the two women I’d started lap 2 with. And so we made it to Graysil Mine again. What remained was high-speed downhill, interspersed with some painfull short climbs – the weather had finally made a turn for the better and the sun had come out. For a while, at least, because dark clouds rolled in again quickly. But nothing would stop us now, I took no risks at the lower World Cup section and soon found myself crossing the finish line, covered in mud, exhausted, but with a big grin. Even though there was some adversity to overcome, racing a bike for 100 km in the Rocky Mountains turned out to be a terrific and totally satisfying way way to spend the (rainy) day!

Later I learned that the third lap (for the 100 mile course) was cancelled by the organizers because of the apocalyptic conditions, and that only thirtysomething riders finished the two laps.

Here are some press articles; and results have been posted on the official website.

Tags: Durango MTB 100, mountain biking

Over die Durango MTB 100 gesproken: eind volgende week al vertrek ik met de vlieger naar Albuquerque in New Mexico. Durango ligt in een zuidwestelijke hoek van Colorado, het ‘four corners’ gebied, en Albuquerque is de grootste stad/luchthaven in de buurt – het is evenwel nog steeds vier uur rijden. De Yeti is al met DHL vertrokken – veel goedkoper dan op het vliegtuig meenemen. Hopelijk komt mijn fiets wel redelijk ongehavend uit de hard shell bike case die ik een paar jaar geleden op de kop getikt heb.
Ik ben ingeschreven op de 100km, er is ook een 100mijl race maar die lijkt mij voorlopig nog enigszins te krankzinnig: het hele gedoe speelt zich namelijk af op een hoogte tussen 9000 en 11000 voet (2700 en 3300m); de 100km heeft een cumulatieve stijging van 12000 voet, de 100mijl 17000. Ter vergelijking: de Death Ride was 15000 voet maar dat is niet echt een vergelijking want dat was op asfalt, met een lichte koersfiets – op technische trails met een mountain bike klimmen is stukken zwaarder.
Enfin, als ik een en ander goed overleef ga ik de dag nadien wat lokale bezienswaardigheden doen, misschien steek ik wel de White Sands in New Mexico als ik zover geraak…

Tags: mountain biking, Durango MTB 100

Last weekend we had another MTBSH Tahoe mountain bike weekend, the first one in a couple of years. The necessary ingredients of such undertaking are: a cabin near Tahoe, awesome rides, post-ride chilling time, cooking and goofing out. All of these were present, so needless to say, a good time was had by everyone; pics posted here.

Frank Schleck mag dan de nieuwe Charly Gaul geworden zijn gisteren op de fameuze berg, maar vorige maand speelden wij eventjes Merckx. De klim start als een muur met stukken boven de tien percent; de aankomstlijn ligt dertien kilometer verder en daartussen eenentwintig haarspeldbochten. Prachtige decors, een goed wegdek en niet al te veel autoverkeer. En er rijden inderdaad hopen Hollandse wielertoeristen rond.

Tags: cycling, Alpe d’Huez

It was tough, hot, high, long, grueling and wet but all of us – R, F and moi – made it in time, and alive.
Getting up long before the sun would rise was the first challenge of the day. After leaving Markleeville and a bit of scrambling in the dark, with LED lights mounted on our bikes, we arrived at the base of Monitor Pass, on its west side. We were greeted by the rising sun and about 12 miles of climbing with roughly 2800 feet of elevation gain. The first hill of the day, and we hardly felt it. Going down the east side of Monitor was quite something – a wide open road, closed for cars (just like the west side of Monitor and Ebbett’s Pass), speeds going up to 50 mph (for relative wussies like me) and over 60 mph for those with a more urgent need for speed.
I was trying not to think – not about gravel patches in corners, or the squirrel that crossed the road just in front of me, other riders coming too close to my liking – just staying still, holding on to the handlebars, elbows slightly bent, shoulders unweighted, concentrating and operating the brakes as gently as possible when needed. And so we made it to the bottom of Monitor, deep in the Carson Valley near Topaz. As on the summit of Monitor, there was also a rest stop here with plenty of food, snacks, drinks and port-a-potties. The bad news was we had to backtrack and climb up what we just came down. Since Topaz is lower than Markleeville, we had some more elevation to gain than on the previous climb, over 3000 feet in 15 miles.

Tags: cycling, death ride

Read the rest of this entry »

...of the California Alps, aka the Death Ride, is going on tomorrow. We’re heading out to Markleeville this afternoon and I hope to survive the ordeal tomorrow in decent form. So that I can afterwards relax, have a beer and watch the World Cup, or the Tour de France, or Henin in Wimbledon… too much stuff going on at once!

Pics from our Mammoth Lakes ski/bike trip have arrived!
Thanks to the record amounts of snow Mammoth had received this season, I could try out my Kong short ski’s on the slopes this holiday weekend – I got a great deal on these a few months ago and they are destined to serve for some ski mountaineering I intend to take on. Turns out they’re good and quite fun – probably they’re excellent for mogul and tree skiing.
The snow also ment biking the higher parts of the mountain was out of the question (and most likely will remain so for a couple of weeks) – luckily the lower part was open and so we found ourselves riding Downtown, Paper Route, Shotgun, Big Ring and Juniper (and taking the shuttle back) – not too bad, indeed.
We camped on the – nomen est omen – Cold Water campground, where we had some fun with my latest toy (I know, I know, but I really needed it), a Canon EOS 30D:

Tags: Mammoth Mountain, mountain biking, ski

Vijf jaar zit ik nu al in Californie (tempus fugit enzovoort) en ik ben het hier nog steeds niet echt beu. Waarom? Een aantal redenen, maar hier is een praktisch voorbeeld: we waren van plan om een 4th of July tripje naar Mammoth Lakes te maken. Na een seizoen met record-hoeveelheden sneeuw was de Tioga-pas eindelijk open, en konden we op tijdige wijze Mammoth bereiken, aan de oostkant van de Sierra’s. Het plan was te gaan mountain biken, maar er lag nog een hoop sneeuw waardoor de hogere trails gesloten waren. De lagere waren weliswaar open en er waren shuttles beschikbaar.

En dus, in de voormiddag:

Vervolgens, na de middag:

We hebben er een ski/bike trip van gemaakt – nu nog combineren met wave surfen en het zou een echte ‘californian triathlon’ zijn geworden. Mammoth was uitzonderlijk open voor skien en snowboarden tot de vierde juli. Dit had wel enige logistieke overlast tot gevolg, maar gelukkig beschikt de Ayatola met zijn xBox over een vehikel met afdoende volume – door het dooreenrommelen van mountain bike en ski gear geraakte de entropie in de binnenruimte weliswaar gestaag in stijgende lijn, maar een kniesoor die daarom zeurt.

I’ve lately been as quiet here as the Dutch football fans after the Portugal game, but I’m back in business now. I’ve learned in the meantime that 12 days of Internet- and cellphone-deprivation is – surprisingly – not lethal! It just results in a slight cold turkey and some post traumatic stress (all those unread e-mails and feeds…). More signs of life should be published here soon.

You don’t need to wait until the situation in Iran escalates or rebels in Nigeria bomb more pipelines: just head over to Big Sur and right now you can enjoy >4 dollar gas prices!

Why this purchase? Well, I was coming from Atascadero in the south and along the roads I took there weren’t any gas stations nearby; making it to Carmel was questionable, given my mileage and the size of my motorcycle tank. Anyway, just think in much of Europe it’s still about twice as much – we’re weenies, really.

Tags: gas price, Big Sur

Naciemento-Ferguson: een van de magnifieke parels in de kroon van het Californische wegensysteem, althans wat betreft motorcycle-fahigkeit. Het is een ongelooflijk technisch, bochtig, kronkelend bergweggetje, vergeven van haarspeldbochten met daarin doorgaans gravel en zand, potholes en bulten; steil op en neergaand; allerlei beesten die in de weg lopen (zoals in mijn geval: een kudde herten); schaarse tegenliggers die uiteraard net vanuit een blinde bocht op een supersmal stukje opduiken. Waarom is het dan zo geweldig, hoor ik u skeptisch-bezorgd vragen? Hierom: het eerste deel van Naciemento ligt in een uitgestrekt militair domein (Fort Hunter-Ligget), waarin (uiteraard) nihil land development is kunnen gebeuren – gevolg is dat het er fantastisch onaangeroerd en remote uitziet; in de lente groen en in bloei, weelderige flora en fauna (zoals bijvoorbeeld: vreemdsoortige vogels die heel tam zijn en zowat tegen uw helm/voorruit aanknallen aangezien ze niet echt veel verkeer of mensen gewoon zijn).
En het tweede gedeelte is nog beter: vanaf de kam van het kustgebergte – dat op die plaats ongeveer 5000 voet hoog is – stort Naciemento-Ferguson zich richting westen zowat de oceaan in; er zijn overal ongelooflijke uitzichten op de Pacific en de Pacific Coast Highway (Route 1) ver in de diepte. Het is alsof je in een schilderij rondrijdt. De slordige 50 mijl tot in Monterey via Route 1 die daarna volgen, zijn op zich eveneens moto-nirvana: een opeenvolging van snelle bochten langs steile kliffen, nabij de woeste kustlijn van Big Sur (wel oppassen voor slabakkende RV’s).
Ik had de route voor mijn terugreis dus wel mooi uitgestippeld. Het militaire domein waarvan ik sprak geraak je evenwel niet zomaar in: registratiebewijs, verzekeringspapieren en ID moeten gepresenteerd worden aan de ingang. En er zijn streng gecontroleerde snelheidlimieten binnen het domein: er kunnen namelijk overal soldaten met oefeningen bezig zijn, en die worden niet gaarne overhoop gereden. Tijdens mijn passage zag ik een kolonne Hummers alsook een bende GI’s met een soort drill instructor aan de kant van de weg, bezig met een of andere training.

Middenin het domein ligt ook een Spaanse missie, de Mission San Antonio, die dan nog een van de best bewaarde van de staat blijkt te zijn (foto hiernaast). Ik had die een paar jaar geleden al eens bezocht dus nu hield ik er slechts een korte stop.
Nadat ik de vele grillen van Naciemento-road goed overleefd had was het dus genieten geblazen met de Pacific Coast Highway: veel gemakkelijker en dus ook een stuk sneller.

In Big Sur was het tijd om nog eens een ruststop in te lassen, en toevalligerwijs hield ik halt net voor het etablissement hiernaast op de foto. Henry Miller, die mij ooit danig heeft gefascineerd, woonde natuurlijk vele jaren lang in Big Sur en deze memorial library is aan hem gewijd. Een toast op de grote schrijver was een ideaal gebaar om mijn tocht gepast af te sluiten.

Tags: motorcycles

Cholame is een afgelegen en desolaat oord in Centraal-California, halverwege de Central Valley en de kustlijn ter hoogte van Paso Robles, dat zelf zowat midden San Francisco en Los Angeles in ligt. Het is niet veel meer dan een ‘truck stop’ (rustplaats langs de snelweg) nabij de kruising van highways 41 en 46 en zou ongetwijfeld volstrekt anoniem de geschiedenis ingegaan zijn ware het niet voor een noodlottige avond in 1955, toen ene James Byron Dean hier in een verkeersongeval het leven verloor.
James Dean: bij leven al een legende, cultureel ikoon, rebel, de uitvinder van de ‘cool’. Nog steeds verbleken de meeste andere acteurs bij de grenzeloze intensiteit die bij Dean van het scherm druipt. James Dean hield ook van snelle wagens en moto’s.
Er wordt vaak gezegd dat Dean zich te pletter reed al racend in zijn Porsche, wat dan gesuggereerd wordt een metafoor te zijn voor diens passionele, snelle, woeste levensstijl, die onmogelijk vol te houden zou zijn – in werkelijkheid betrof het evenwel een redelijk banaal ongeval: Dean reed aan een gezapige snelheid van 55 mijl per uur (80 km/h) en knalde tegen een onoplettende chauffeur die op het verkeerde moment de weg overdraaide. Zijn exclusieve Porsche 550 Spyder – bijgenaamd ‘Little Bastard’ – waarmee hij op racetracks af en toe aan wedstrijden deelnam, werd gerestaureerd maar leek daarna wel vervloekt, gezien het ongeluk dat hij de latere eigenaars zogezegd toebracht (zie bv. het Wikipedia-artikel).
Dean is een van Amerika’s favoriete helden – nochtans doet weinigs in Cholame dat vermoeden: pas vorig jaar werd een ‘James Dean Memorial Junction’ verkeersbord geplaatst nabij de plaats des onheils (zie foto); jaren daarvoor, in 1978, was iets verderop, naast het enige restaurant van Cholame, al een bescheiden gedenkteken opgericht, een prive-initiatief van een Japanse fan. Dat laatste is ondertussen in een engiszins vervallen toestand gesukkeld, zoals te zien op de tweede foto.
Aangezien Cholame een klein uurtje rijden was vanaf Lake San Antonio, besloot ik een korte omweg te maken en persoonlijk hulde te gaan brengen aan James Dean; een Ducati was natuurlijk het gepaste vervoermiddel hiertoe!
Het was even voor zonsondergang en samen met een paar enkelingen die hun pick-up truck nabij hadden geparkeerd stond ik een tijdje in gedachten verzonken het monument te bekijken. Om dan snel weer te vertrekken, aangezien er volstrekt niks in Cholame te doen is.
(PS: gerecycleerd voor mijn Standaard-contributie)

Tags: James Dean, motorcycles, Wildflower triathlon

Na ontbijt in San Juan Bautista en een kort bezoekje aan de uit Hitchcock’s ‘Vertigo’ bekende Mission (de eerste historische Spaans-Californische missiepost van de dag) was het tijd om nog eens Highway 25 aan te doen: geweldig rijden daar, voornamelijk snelle bochten op een effen wegdek.
En voorbij de afslag naar Pinnacles is er zowat geen verkeer. Nog minder verkeer is er op de geweldige combinatie Peach Tree Road – Indian Valley Road (zie foto): een ‘bumpy ride’, kronkelend, ver van alles weg, met een hoog moto-zen gehalte. En bucolisch groen, deze tijd van’t jaar. Volgende stop is San Miguel – nu een onooglijke nederzetting vlak naast de 101 snelweg, maar ooit eveneens een Spaanse missiepost. De lokale Mission is in nogal vervallen toestand beland – het stuk voorgevel op de foto hieronder ziet er evenwel nog vrij leuk uit:

Daarna zat er niets anders op om verder via 101 richting zuiden te dronen – met bestemming Paso Robles; of liever, Lake San Antonio Park, zowat 20 mijl ten westen ervan. Dit park gelegen aan een stuwmeer, in the middle of nowhere (maar een heel beautiful nowhere) is elk jaar het toneel van de Wildflower triathlon, een van de grootste evenementen in zijn soort (duizenden atleten nemen deel, tienduizenden toeschouwers komen kijken). Omdat er in een straal van dertig-veertig kilometer amper hotels en dergelijke zijn, is zowat iedereen aangewezen op kamperen – of, we zijn natuurlijk in de US - RV’s!
Op de foto hiernaast: de ‘transition zone’, vele uren na de aankomst van de ‘long course’, waar de atleten uit hun wetsuit kruipen om vervolgens op de fiets springen. De long course is eigenlijk een halve Iron Man triathlon – ze is ‘long’ vergeleken met de ‘olympic distance’ race die een dag later plaatsvindt (en een kwart-triathlon betreft). R deed het heel goed op de long course en finishte net onder de 8 uur; bij deze zijn overigens alle sponsors nog eens hartelijk bedankt! Terwijl zij het harde werk deed, hing ik wat rond en amuseerde mij met de moto (tja, someone gotta do it) – een van mijn excursies had alles te maken met James Dean; maar daarover later meer…

Tags: motorcycles, puppy, Wildflower triathlon