Sad news, yesterday: Leslie Nielsen has died. It’s not really my habit to post tributes, but so much awesomeness can be associated with this great persona that I just had to dig into Youtube and the likes.
It’s 1956, and this is the first sci-fi movie where humans perform intergalactic travel, visit alien planets, re-enact Shakespeare dramas and drag talking automatons around that look like sophisticated vacuum cleaners – in other words, this movie was pioneering an entire popular genre! Note also the fantastic – and equally pioneering – electronic music by Louis and Bebe Barron.
In 1980 Leslie provided probably the most disparaging encouragement one can utter to a couple of pilots:
With it, and the entire Airplane! movie, a new comedy style is launched, ingeniously combining slapstick, verbal humor largely based on double entendres and malapropisms and of course Nielsen’s brilliant timing and priceless facial gymnastics.
With the evil geniuses Zucker/Abrahams/Zucker writing behind the scenes, Nielsen elevated his comedy to great heights of brilliance in the form of Detective-Lieutenant Frank Drebin, and the Police Squad series:
The early cancellation of this series may still stand as one of the most egregious displays of moronic decision making by network executives (another ‘successful’ trend on its own right, and many years before the Leno/Conan debacle for instance). Of course, the series spawned the Naked Gun movie trilogy, so not all was lost; au contraire:
The Oscar-ceremony scene in 33 1/3 where Frank creates havoc under the ‘disguise’ of Phil Donahue still stands as my personal favorite, though there are magnificent gems to be found throughout the entire trilogy. The movie series was imitated by many and followed by other films starring Nielsen in similar roles, mostly inferior to the original, but almost always containing a few real funny bits. A great talent, with an uncannily good sense of timing and a face sculpted-for-comedy has been lost; Frank/Leslie, we will miss you.
Het zijn slechte tijden voor getormenteerde singer-songwriters (zie ook Vic C). Linkous was bijzonder getalenteerd, maakte met Vivadixiesubmarinedinges een van mijn favoriete platen uit de nineties, voorzag menig film soundtrack van sprankels van zijn genie, tooide zich bij gelegenheid met een uitermate cool soort ‘bokaal-zonnebril’ en gaf redelijk indrukwekkende optredens ten beste (als ik mij goed herinner). En hij placht zich gaarne per moto doorheen de spookachtige ‘deep south’ te verplaatsen, hierbij waarschijnlijk inspiratie opdoende voor zijn bijwijlen surrealistische lyrics. Enkele klassiekers-die-niemand-kent:
Op vrijdag de 13e zaten we in sectie 113 op rij 13 van het HP Pavilion in San Jose naar de weergaloze Leonard Cohen te kijken. Ik was op voorhand een ietwat skeptisch – verwachtte een mooi, fijn, beleefd optreden maar niet echt veel opwinding – maar dat vermoeden was gelukkig geheel onterecht. Een levende legende die mens, en wat een ongelooflijke stem, het was een privilege dit te mogen meemaken.
Om te beginnen was de klank perfect afgesteld – niet echt een eenvoudige opgave in de massieve ijshockey-kuip die het Pavilion is. Vervolgens had de Canadese bard ervoor gezorgd dat zowat zijn gehele band uit virtuozen bestond. Nemen we bijvoorbeeld de heer Javier Mas: ik zou met gemak een heel optreden lang naar diens briljant en bezeten getokkel op de twaalfsnarige gitaar kunnen luisteren. Of Dino Soldo: fantastisch op zowel sax, klarinet als mondharmonica, en vol fijne showmanskuren. En laten we de gezusters Webb niet vergeten: niet verlegen om een rad te draaien (in de gymnastische zin van het woord) tussen twee engelachtige backing vocals en enig gepiel op de harp in. En Sharon Robinson dan? Een stemgeluid zwoeler dan een tropische storm op Hawaii – omhooggevallen r&b trutjes a la Beyonce komen niet aan haar hielen.
Alle bekende en minder bekende klassiekers kwamen aan bod, maar het meest beklijvend vond ik Cohen wanneer hij de bijwijlen ijselijk indringend voorgedragen stukjes tekst en poezie tussen de nummers in bracht – meer rock ‘n roll dan het hevigste gedram van Metallica. De mens (75 jaar!) is overigens geheel uit stijl, klasse en goede manieren opgetrokken – vanaf zijn fedora tot de complimenten aan muzikanten en grapjes en plaisanterieen voor het publiek.
Nu het weekend zo goed begonnen was, wou ik op mijn high blijven en wat kon daar beter voor zorgen dan mij eens goed te pletter gaan rijden in Henry Coe? Het werd een ander soort trip dan ik mij ingebeeld had. Heb namelijk drie, vier uur lang trail maintenance werk gedaan met mijn kompaan du jour Charlie – Coe is een beetje als een uit de kluiten gewassen mountainbike versie van het Cheers-cafe, met vaak dezelfde stamgasten, ‘where everyone knows your name’. Dat belette mij niet een dertigtal mijl af te handelen met als afsluiter een fantastische afdaling over Lyman-Wilson in een decor waarin een vuurrode zon langzaam achter het kustgebergte kroop…
De Muur plat, het IJzeren Gordijn opengetrokken, de Fluwelen Revolutie, de idee dat er misschien toch niet direct een nucleaire holocaust stond aan te komen, Glasnost, Perestroijka… kortom dat waren nog eens tijden! Althans, gedurende een poosje. Daarna werd opnieuw de gebruikelijke ellende geprogrammeerd.
En wat was de soundtrack waarop al deze wereldgebeurtenissen zich afspeelden? New beat, natuurlijk! Nu is dat even gedateerd als de wijnvlek van Gorbatsjov en geklasseerd als Wikipedia-artikel maar toen was dit uniek Belgische fenomeen voorwaar ‘kei-graaf’. Maar om eerlijk te zijn, in 1989 was het eigenlijk al passé: het was voornamelijk een 1987-gegeven. Mijn zus heeft geloof ik nog ergens een hoop cassetten met opnames van AB of Liaisons Dangereuses (het radioprogramma) rondslingeren, maar die zullen allemaal wel onleesbaar zijn nu.
Hij zat toen met de klas in Berlijn blijkbaar, wij zaten in Moskou en St-Petersburg (fantastische reis overigens, dank u ouders, dank u school), dus het is niet meer dan gepast dat ik deze video post van één van mijn toenmalige favorieten, een werkstuk dat ik mij aangeschaft had in de vorm van een 12 inch maxi-single (weet iemand godbetert nog wat dat is, een ‘maxi-single’?):
Ofte mijn favorietje liedje du jour, tot ons gebracht door Nico Vega. Revival van het nineties-style power trio?
De groep is blijkbaar gelanceerd via het MySpace-platenlabel, wat doorgaans warning flags moet doen afgaan maar mijns inziens dienen zich in dit geval geen zorgen gemaakt te worden; een paar quotes van het interweb om een en ander te staven:
“If lust and angst spawned a love child its name would be Nico Vega.”
“...she [lead singer Aja] sounds like Janis Joplin without all the drugs.”
Kan niet fout zijn!
iPhone apps: wat zou een mens zonder doen? HT Recorder bijvoorbeeld is een fijne dictafoon app… had deze geactiveerd tijdens de ceremonie waarin de heer B.O. werd ingehuldigd, alsook de daaropvolgende speech:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Geniet nogmaals mee van de Justice Roberts-stumble! De app stelt de betreffende audiofiles ter beschikking via FTP of webserver, en er zijn verschillende opname-modes. U zou dit ook kunnen gebruiken om uzelve te ‘buggen’ en in het geniep conversaties met al dan niet criminele sujetten op te nemen – moest dat uw hobby wezen natuurlijk.
De Pandora app vervolgens is zonder meer fenomenidastisch: creeer uw favoriete radio-station en u kan het afspelen eender waar u cellphone receptie hebt. Het werkt verbazingwekkend goed, en in tegenstelling tot de crappy audio kwaliteit van het voice kanaal van de telefoon, geen klachten over de kwaliteit alhier – zelfs niet met Edge. Ik vraag mij dan ook af: zou AT&T eens niet een heel klein beetje meer bandbreedte kunnen voorzien voor voice, gezien de oeverloos-frustrerend slechte kwaliteit van voice connecties in deze contreien?
De best-app-ever blijft evenwel Fieldrunners. Ideaal tijdverdrijf – bijvoorbeeld voor tijdens uw bezigheden in het kleine kamertje: geen nood meer aan magazines of kranten!
Heath Ledger overleden, zo lees ik hier. Straf en spijtig. De lotgevallen van acteurs beroeren mij doorgaans niet al te veel, maar deze was speciaal. Ik had een paar weken geleden nog een formidabele trailer voor ‘The Dark Knight’ gezien – die trailer werd enkel vertoond vlak voor de IMAX-voorstelling van de Will Smith film ‘I am Legend’, en het betrof niet zozeer een trailer als wel een 10 minuten durende kortfilm, een ‘teaser’ zoals ze dat hier noemen. Weinigen hebben die gezien (zoveel IMAXen zijn er niet), en de versie op Youtube is super-crappy. Een bankoverval-heist-met-twist, in IMAX. Schitterend in beeld gebracht, eigenlijk beter dan de film die erna kwam. Met Heath Ledger als The Joker, meaner en meer perfide dan die van Jack Nicholson indertijd.
En een paar maand geleden zat hij ook in de weirde (maar zeer te smaken) Bob Dylan film ‘I’m not there’ van Todd Haynes. Als echtgenoot van Charlotte Gainsbourg (er zijn ergere opdrachten). En daarvoor natuurlijk Brokeback Mountain, en Lord of Dogtown etc. Zijn films waren doorgaans op zijn minst interessant te noemen. Er hadden er nog zoveel bij kunnen komen. En wij moeten ondertussen maar voortsukkelen met Tom Cruise en consoorten.
Het kon niet uitblijven: Web 2.0-gewijze mix tapes. Mixaloo is de naam van het beestje en ik moet eerlijk toegeven dat het niet slecht gedaan is. Als voormalig producent van de legendarische Dork Farce Recordings kon ik niet langs de kant blijven staan en heb dan ook snel iets in elkaar geflanst: Ze Noiz Volume 1! (Het fotootje is van de experimentele windtunnel te Moffet Field in Mountain View, maar dit doet verder niet terzake.)
De ‘preview’ van elke song is dertig seconden lang. Ik kan helaas niemand aanraden de mix te kopen, want de files zullen tjokvol DRM zitten. Maar het is in ieder geval een leuk widgetje om op de site te zwieren.
Amerika is soms toch fantastisch.
Waar anders kan een mens zeggen “Schat, ik ga een paar uurtjes strandzeilen in de zoutwoestijn” zonder als een halve gare aangestaard te worden?
Getrokken op de terugweg van Utah – aan de Bonneville Salt Flats nabij Freeway 80, in de Grote Zoutwoestijn.
De nieuwste oogst: Smashing Pumpkins, Rage Against the Machine en The Jesus and Mary Chain – deze laatste twee in het kader van het Coachella festival, een meerdaags festival in een klein stadje in de Zuidcalifornische woestijn ter hoogte van Palm Springs – een cactus-versie van Pukkelpop zowat. Het fantastische Kyuss en dus ook Queens of the Stone Age komen overigens uit dit gebied.
Laat ik beginnen met de JaMC: eind jaren tachtig en begin jaren negentig was ik hier absoluut verslingerd aan – nog steeds beschouw ik ‘Psychocandy’ als een van de meest grensverleggende ‘rock’ platen ooit – sterker nog, ik zou gewag durven maken van een heuse ‘paradigm shift’ die deze opname heeft veroorzaakt! Jim en William Reid plaveiden de lawaaierige wegen die de Pixies, Nirvana en co verder insloegen. Nietsontziende noise (ach, die stofzuigersound!), beukende riffs en toch heel mooie melodieen – voor zij die het willen horen althans. Het gebroederte Reid bleek zich voorts nogal onuitstaanbaar te gedragen – toen ze tenslotte ook elkaar het bloed onder de nagels hadden gepest, leek het lot van de JaMC bezegeld. Maar de familievete blijkt nu dus (enigszins) bijgelegd. Als ik in Coachella geraak zal het voor hen zijn.
Rage dan. Een van de meer ongenietbare muziekgenres is ongetwijfeld rap metal. Wat is er namelijk nog vervelender dan een onuitstaanbare rapper? Juist, een onuitstaanbare rapper begeleid door een batterij bematraste gitaristen die hun best doen om nog meer herrie te produceren dan hun frontman. Maar ondanks de handicap van in dit genre te opereren, slaagden Rage Against the Machine er in 1992 op grootse wijze in een tijdloos meesterwerk te produceren en dit met de impact van een tactische atoombom. Het titelloze debuutalbum ontplofte namelijk van de energie, de opzwepende riffs en pure, woeste kwaadheid en verontwaardiging. Het deed er mij niet echt toe waarom ze zo kwaad waren en klonken, ze waren dat op magistrale wijze.
Tenslotte de Pumpkins. Eerste twee platen, Gish en Siamese Dream: briljant. Vroege concerten (Pukkelpop etc): formidastisch. Ik was er bijzonder onder de indruk van; ze speelden uitermate goed, met muziek die vaak stukken complexer is dan ze op het eerste gehoor lijkt. Na verloop van tijd bleek Billy Corgan’s stemtechniek zich echter meer en meer te reduceren tot het uitstoten van horten nasaal gehinnik (zat hij aan slechte, stembandslopende drugs?), de platen werden minder goed, bombastischer en ik haakte dan ook af. Komt met de reunie hopelijk een herbronning? ‘Reunie’ blijkt evenwel een licht overstatement: het ziet er naar uit dat enkel Corgan en drummer Chamberlain samen zullen optrekken…
Zie ook: Pixies, Duran Duran, Ze Noiz (okee, die laatste kent niemand maar blijft een van mijn favorieten).
De triomfantelijke terugkeer van Helden uit de Eighties! Of is het eerder: heren op respectabele leeftijd met ouderdomskwaaltjes die zich nog eens jong willen voelen en tegelijk hieraan iets willen proberen verdienen?
Het maakt niet uit; wegens te jong voor de echte versie waren The Police indertijd mijn Beatles, en je mag zeggen wat je wil over Sting, indertijd stonden diens geweldige stem, zijn aanstekelijke baslijntjes, de briljante rhytm guitar van Andy Summers en vooral het hypernerveuze getik van drummend genie Stewart Copeland garant voor de beste platen en concerten van de late seventies en vroege eighties.
Nu nog durf ik stukken Regatta de Blanc, Zenyatta Mondatta en vooral Synchronicity op de iPod spelen of in de CD speler van mijn Subaru steken, en steeds klinkt het schitterend.
