Californication

De Tour is alweer voorbij en ik dien af te kicken van mijn ‘guilty pleasure’ in de ochtend (in mijn tijdzone vonden de finales van de ritten doorgaans tussen zeven en acht uur ’s morgens plaats).

De vraag dringt zich nu op: wat was het meest beklijvende moment of beeld van deze Tour?

De crashes in Spa misschien? De kasseienrit? Het Andy Schleck ketting-incident? De zware Pyreneeen-etappes in een loden hitte?

Neen, neen, neen en neen. Het enige juiste antwoord: de zwoegende smoelgymnastiek van Chris Anker Sørensen telkens deze het peleton een verschroeiend tempo oplegde aan de voet van menige beklimming…

(foto van mijn tv, jawel)

‘t Was weer Wildlfower tijd. Deze keer had ik behoorlijk getrained en dacht ongeveer een mijl per uur sneller te kunnen zijn dan vorig jaar op de tijdrit. Drie dagen voor de wedstrijd ontwikkelde ik evenwel een verkoudheid, waardoor ik een mijl per uur trager werd, en aldus op 8 seconden na exact mijn tijd van vorig jaar evenaarde. Tja. Al goed dat ik droog kon blijven en niet moest lopen – samen met mijn collega Greg die om ahem medische redenenen niet mag rijden vormden we namelijk ons traditioneel estafette-team.

En ik hield de Belgische eer hoog, getuige deze vlag die werd gehesen toen team MTBGuru.com het podium (tweede!) besteeg.

(even een grapje, die vlag hangt er, samen met een gaziljoen andere, continu te wapperen…)

Teneinde iets aan mijn ondertussen lamentabel geworden winterconditie te doen was ik vandaag van plan een kort maar hevig ritje op de koersfiets te doen tijdens de lunchpauze (niks boven een paar mandarines plus GU als middagmaaltijd!), en begon aan de klim over Page Mill Road. Op een bepaald moment komt een renner in nogal professioneel uitziende uitrusting alsook regenboogtrui uit een zijstraat aangereden, een belachelijk zware versnelling ronddraaiend op de flanken van deze toch enigszins uit de kluiten gewassen beklimming.

Ik probeer een versnelling te zetten, en ik kom net dicht genoeg om vanuit een haarspeldbocht met afdoende zekerheid te kunnen concluderen: yep, het is huidig wereldkampioen Cadel Evans. Dan verdwijnt hij vrijwel ogenblikkelijk in de verte en blijf ik rustig verder puffen tot ik hem wat later zie komen aanzetten uit de andere richting en mij kruisen.

De wieler-groupie in mij ontwaakt en ik maak terstond rechtsomkeert om de achtervolging in te zetten – tegelijkertijd probeer ik mijn iPhone boven te frutselen en de camera te hanteren wat gedurende de nogal bochtige afdaling tot enige hachelijke taferelen leidde. Een andere coureur komt mij vergezellen en we openen de jacht! We zouden evenwel van een koude kermis zijn thuisgekomen ware het niet dat Cadel beneden een stop maakte bij zijn teamwagen en mechanicien.

Hij was dan zo vriendelijk om ons wat mee te laten rijden over Arastradero en Alpine Road en wat te kletsen (in een stevig Australisch accent). Mijn lunch break begon ondertussen ietwat uit de hand te lopen en op Portola Road opperde ik met tegenzin: “bummer, but I have to get back to work”, waarop hij dan stelde “yeah me too”, en hij zoefde ervandoor.

Het was een eerder memorabel lunch ritje, vandaag.

Meer hier…

Zo ongeveer drie jaar geleden moet ik mij op een verloren namiddag op het werk eens liggen amuseren hebben met ‘power sensors’, studie van de patent database en al incluis. Let wel, zo’n ‘verloren namiddag’ betreft geen vertoon van existentieel ennui of futiel tijdverdrijf, maar wordt bijwijlen zelfs aangemoedigd door de werkgever – de beste ideeën worden namelijk doorgaans op zulke momenten geboren. Er is zelfs een term voor: ‘Friday afternoon ideas’ – zie ook het Google 20% concept.

Maar ik weid uit: ‘power sensors’ – oftewel sensoren die vermogen meten, op een fiets natuurlijk, uitgeoefend door de berijder – zijn de ultieme gadgets voor de zelfbewuste amateur alsook Merckx/Armstrong/Absalon/vul hier zelf uw kandidaat in – wannabe. Ze zijn onontbeerlijk om smalend te kunnen uithalen naar uw collega die 10 Watt minder produceert. En ze zijn het ideale instrument om wetenschappelijk te kunnen aantonen welke fietsband en welk soort rubber, welk patroon toppen, welk kadermateriaal, welke zadelvulling het meest efficient is op uw mountain bike of koersfiets. Dat laatste aspect interesseert mij natuurlijk het meest – een mens vindt het ware geluk als zijn doelen tegelijk ambitieus en bescheiden zijn, en de mijne zijn momenteel het breken van de 35 minuten op Kennedy en de 20 minuten op Old La Honda.

Ik weid echter opnieuw uit – het probleem met de sensoren die momenteel op de markt zijn is dat degenen die goed werken (a) belachelijk duur zijn en (b) niet of niet gemakkelijk van fiets naar fiets kunnen overgezet worden (lees: ze zitten ingebouwd in de naaf of de cranks). Die namiddag drie jaar geleden besefte ik dat hier een perfecte toepassing lag voor MEMS sensoren; een chip met een hoopje piezoresistoren bijvoorbeeld die bij voorkeur in pedaal of cleat (schoenplaatje) worden gestansd en krachten opmeten met dan nog een sensor om de trapas-positie te meten. Pedalen of schoenen zijn zeer eenvoudig uit te wisselen, en dus zeer aantrekkelijk voor de gelukkige zielen die over een vloot tweewielers beschikken. Ik dacht een en ander verder uit te werken maar toen kwam er alweer een einde aan de namiddag.

Dit toont nogmaals aan dat elke idioot met een goed idee op de proppen kan komen, datgene wat telt evenwel is de uitvoering. Op de afgelopen Interbike-beurs werd namelijk zonet de Metrigear Vector voorgesteld, een instrument ingebouwd in een pedaal en meest veelbelovende inspanning op vermogen-sensor gebied sinds mensheugnis. Meer hierover op de MTBGuru blog maar hieronder alvast een prentje geleend van de website.

‘t Was opnieuw tijd voor de Wildflower – die kruising tussen Woodstock en triathlon – en aangezien mijn goede collega G nog steeds niet op de fiets kan (een lang verhaal – vele crashes en een echtgenote die het bijna niet meer zag zitten zijn de hoofdingredienten) stond ik opnieuw paraat om in zijn plaats de 55mijl / 90km lange tijdrit op de weg te rijden. Team MTBGuru.com had daarnaast zowaar de titel te verdedigen – in de Open Relay Men klasse – dus de zenuwen stonden een ietwat gespannen.

Vrijdagnamiddag en -avond werden we op het festivalterrein evenwel op atypisch regenweer getrakteerd. De dichtsbijzijnde motelkamers liggen 30 mijl verder dus kamperen is doorgaans de norm op dit evenement. Het werd deze keer kamperen in de gietende regen – fun! Maar goed, het was de eerste keer dat ik de rainfly van mijn tent kon testen alhier in Californie en ik kan bij deze bevestigen dat ze werkt. Dat was helaas dan ook het meest opwindende nieuws van deze miezerige avond.

Zaterdagochtend: droog en (vrij) mooi weer, uitstekend nieuws! En aldus konden we goedgehumeurd de start van de pro’s gadeslaan: hieronder ziet u hoe de professionele dames zich in het Lake San Antonio storten.

Triathlon is eigenlijk een bijzonder fijne sport: ongelooflijk hard en zwaar, en toch bijna niks mee te verdienen. Gevolg: geen of amper geen dopinggedoe, en iedereen – inclusief  de profs – hangt meestal de sympathieke peer uit.

‘Stand-up paddle boarders’ (goegel het maar eens) begeleidden de zwemmers, tezamen met een vloot kajaks en allerhande mariene vehikels. Het parcours is verder afgebakend door een reeks boeien.

Tijd nu voor een shameless plug:

Krijt is een zeer nuttig gegeven hier; in de transitie-zone moet je je namelijk een weg zien te banen naar het plekje waar je spullen hangen (of waar je relay partner rondhangt). En die transitie-zone is gigantisch – er nemen een paar duizend atleten deel. Een welgekozen en herkenbaar teken of zinsnede op de grond kalken is de aangewezen methode om later snel de weg te kunnen vinden – en om tegelijkertijd een fijne website te pitchen!

Onze race dan! Het goede nieuws is: onze totaaltijd was sneller dan vorig jaar. Het slechte nieuws: de competitie is blijkbaar nog meer verbeterd, want we eindigden vierde, net buiten het podium. Over mijn tijdrit heb ik gemengde gevoelens: tot mijl 40 ging het geweldig en lag ik een slordige drie minuten voor op vorig jaar (iets dat ik minutieus in het oog kon houden door mijn op het stuur gemonteerde GPS) – zie de grafiek hieronder (dit jaar in magenta, vorig jaar blauw). Dan volgde de zware klim bekend als Nasty Grade, waar ik nog redelijk goed over geraakte, maar daarna kreeg ik last van krampen (hamstring linkerbeen en quadriceps rechterbeen voor de geinteresseerden) en moest ik vertragen – vloeken hielp helaas niet en ik moest uiteindelijk nog een dikke minuut prijsgeven op vorig jaar (2h51m versus 2h49m vorig jaar); waarschijnlijk niet genoeg gedronken – het was aangenaam weer en niet te warm, en dan is het makkelijk in de verleiding te komen minder te drinken… bon, huiswerk dus voor volgende keer: 2h45m moet erin zitten, met minder… euh meer liever zijn we niet tevreden! (en zo’n Ridley Dean zou ook niet misstaan in mijn collectie, slarff – keep dreamin’)
Alle resultaten hier...

The day after the Santa Cruz stage, the riders would start around noon in downtown San Jose, head up Sierra Road, then ride along Calaveras and the Patterson Pass into the Central Valley.
This ment it was time for an extended lunch break and I rode my bike a bit up Sierra, up and over the initial steep part, until I found a good viewing spot.

The weather was even more atrocious than the day before – or it must have felt that way because this time, unlike at Tunitas, there weren’t many trees around to fend off the drenching showers.

Early and brave attackers…

The peloton not far behind, two riders slightly ahead.

Mancebo on the right, who was in it for the KOM points (best climber classification).

Young and old(er) in team Astana…

The 2009 Tour of California passed through the Bay Area earlier this week, and was greeted by torrential downpours, temperatures not far from freezing point, howling winds and still fairly large crowds braving the weather. The past few years the race had generally enjoyed the stereotypical California early spring conditions, but not so this time.

On Monday we caught the riders during the climb of Tunitas Creek; most of the day it was raining hard – I had to dig up some rain gear that usually sits stashed away in some hidden corner of the house and was getting nervous about baptizing my new lens in these conditions.

Here’s a bunch of Rock Racing riders (with Tyler Hamilton in the lead) about to crest Tunitas.

Most of my pics on Tunitas didn’t work out that well – I learned that even four stops of image stabilization don’t help much when the skies are dark and grey, you’re standing under heavy tree canopy (without external flash) and your subjects are moving amazingly fast. Oh well, we did a bit of a hike back to the car and then raced towards Santa Cruz, hoping to catch them a second time (they would take a bit of a detour, down 84 and 1 and then climbing up Bonny Doon road towards Santa Cruz). We cruised down 17 instead.

Mission accomplished! Here’s Levi Leipheimer in the lead, flying towards the finish – he would be beat by the guy in his slipstream, Tom Peterson, but would conquer the leader’s jersey today, a reward for the impressive attack he launched during the Bonny Doon climb.

These guys are sprinting for third place.

A certain seven-times Tour winner in third position…

‘t Werd uiteindelijk geen klimtijdrit, maar een rit op rustig tempo – het weder werkte gelukkig mee en we maakten gebruik van een pauze tussen de vlagen in; de zon kwam zelfs tevoorschijn en bescheen de besneeuwde heuveltoppen ten oosten van San Jose…

Morgen zou ik deelnemen aan mijn eerste koers van het seizoen, de klimtijdrit over de fantastische Sierra Road, moest ik niet al een tijdje wanhopig liggen kampen met hardnekkige klere-bacillen. Een mens wordt waarschijnlijk zwak van het mooie Californische klimaat, want het is hier nu bij wijze van uitzondering al een poosje regenweer a la Belge en blijkbaar kan ik daar niet meer tegen; of het moeten microben van een specifiek resistente strain zijn; of het ligt aan mijn vervelende collega’s die gedurig ziek naar het werk komen (aan mijn linkerkant: longontsteking, rechterkant: sinusitits, rest van de gang: doordeweekse verkoudheden).

Soit, zelfs als ik toch min of meer in orde zou zijn morgen, zal mijn tijd ongelooflijk sucken (de motivatie is momenteel dus nogal gering): Sierra is namelijk een redelijk korte maar steile klim, 3.8 mijl lang, bijna 2000 voet hoogteverschil, waarin een mens diep anaerobisch moet gaan en hard moet afzien om tijd te maken. Het onderhoesten en -niezen van het parcours gaat daarbij niks goeds toe bijdragen dus waarschijnlijk ga ik mij niet al te competitief opstellen (als ik sowieso al opdaag).

 

Voor de geinteresseerden hierboven een vergelijking met een aantal andere ‘climbing landmarks’ in de omgeving. Ik heb Sierra nog nooit gedaan, dus dit moet mijn referentiekader vormen.

• Gemiddeld is Sierra Road te vergelijken met Kennedy Road (slik), maar die laatste heeft een aantal vlakke/dalende stukken met als gevolg ook een aantal veel steilere klimmende stukken.


• The ‘Horror known as Bohlman/On Orbit’ is zoals verwacht een stuk steiler maar heeft een vlakkere aanloop; Sierra begint heel steil, want niet bevorderlijk is voor diesel-types etc. Sierra is ook veel steiler dan Old La Honda (slik 2).


• Sierra is zo’n beetje als de eerste twee mijl van Montebello maal twee. Die laatste vlakt na twee mijl serieus af dus een directe vergelijking is bedrieglijk.


• Voor de Euro’s: Sierra valt te vergelijken met een halve Alpe d’Huez, maar gemiddeld een beetje steiler.

 

‘t Zijn harde economische tijden, ook voor de bike industrie, maar het zal alvast niet aan mijn familie of mij liggen als deze in problemen geraakt. Dank u ma en pa!

Als u niet weet wat de foto moet voorstellen (niet geheel scherp, maar soit, de lens is niet bedoeld voor dat soort macro-achtige dingen), moet u leren googelen.

In niet geheel gerelateerd nieuws (een gortig anglicisme, maar dat kan mij niet schelen) heb ik mij een ‘annual license’ bij USA Cycling aangeschaft (voor mtb en road) – ik was het beu telkens $15 op te hoesten voor day permits die uiteindelijk het jaarlijkse bedrag overstijgen, zo’n beetje als de annual state park pas – wat betekent dat ik nu officieel tegen Lance Armstrong en consoorten kan koersen hier – nuja, in theorie, en als ik eerst een handvol categorieen zou stijgen. Binnenkort vindt hier de Tour of California weer plaats, en om een en ander te vieren heeft een lokale club speciaal voor ons amateurs het weekend ervoor de San Jose Cycling Classic opgezet, met onder meer een klimtijdrit op Sierra Road op het programma, ofte ‘Kennedy voor roadies’ (enkel Tom zal dit waarschijnlijk begrijpen maar ook dat kan mij niet schelen), en ik begin mij door dit event enigszins geroepen te voelen.

Volgende week: een stimulus package voor de fotografie-industrie?

... is hier live te volgen op Verses, het voormalige Outside Network, een kanaal doorgaans gericht op vissers en jagers (no kidding). Het volgen van de live coverage vereist evenwel bijzonder vroeg uit de veren kruipen; voor een ritje met de Tourmalet en Hautacam wil ik dat wel eens opbrengen. Verhip: twee Belgen in de top 15 na/tijdenseen bergrit… dat moet al tijden geleden zijn: Criquielion, (Axel) Merckx?

Verder ben ik blij te melden dat ik de Downieville Classic heelhuids doorstaan heb…

Update: het vel van de beer niet verkopen vooraleer de haan te vroeg victorie gekraaid heeft of zoiets. Tourmalet en Hautacam bleken vandaag nogal moeilijk verteerbaar voor Devolder en Monfort…

We couldn’t not go and check out the Prologue in Palo Alto – the race was taking place in my old backyard. Also, a great occasion to play around with the camera…

Here’s Tom ‘Tornado’ Boonen:

A Gerolstein rider:

More pics here…
The prologue was won by Fabian Cancellara, with rather significant ease. Gears pushed around were probably 55 or 56×11 (argl).

Online TOC coverage that I will be following
http://kwc.org/cycling/
http://www.steephill.tv/tour-of-california/
http://www.velonews.com

The second edition of the Tour of California, bringing a fine crop of professional cyclists to the Golden State, has been ongoing for a couple of days now. The arrival of today’s stage was in downtown San Jose and featured the grueling Sierra road climb, its summit being about 20 miles before the finish line.

A nice occasion for me to check out the race and attempt some photos – I posted a report on my MTBGuru blog but I’m happy to repeat it here.

I parked in downtown San Jose, took the bike out of the car and had a simple plan: ride to Sierra Road, watch the race and shoot pics, then quickly ride back to downtown in order to witness the finish and shoot some more pics.

I rode to the base of Sierra, and positioned myself at one of the first real steep sections – going farther up would have made it a bit hard to make it back in time for the finish, so I settled with this spot.

There was a pretty large breakaway early on in the race and here’s the group arriving at the base of Sierra. On the right you can recognize Jens Voigt and Jason McCartney, a luitenant of race leader/yellow jersey Levi Leipheimer.

McCartney was charging hard on the brutal steeps of Sierra Road. Some Belgian pride in the breakaway group as well: on the right photo, in the center, is Jurgen Van De Walle, who would end up conquering the King of the Mountain jersey.

The peloton, not too far behind, was led by George Hincapie, working for team mate and leader Leipheimer (in the yellow, on Hincapie’s left).

On the left George Hincapie and on the right Chris Horner, a bit farther in the group.

There was no time to feel bad about missing the action higher up the mountain, I now needed to jump on my bike and ride back after the last riders had passed by. Dodging motorcycles, cops and pedestrians I ended up in a little group of fellow spectator/riders that zoomed through the streets of San Jose towards the finish line. We ended up on the actual course of which we rode the last 5 miles or so and I must admit riding through streets lined with cheering spectators was a blast. Moreover, as I crossed the actual finish line, I somehow ended up in some backstage area behind the finish. Probably a security hole of sorts but I wasn’t going to complain as I could get some decent shots from here.

Rain clouds were packing together above the hills but it remained dry and sunny in the city. The finish was near the new and rather spectacular Richard Meier designed San Jose City Hall.

Turned out Levi had stirred up things significantly on the Sierra climb and had joined the breakaway – the yellow jersey would be sprinting for the stage victory against Jens Voigt and Chris Horner, the only ones remaining from the early breakaway – the peloton was following closely.

But Jens Voigt had saved some energy and just blasted away from the other two in the final straight:

The final sprint – Voigt even having the time to check the damage.

Leipheimer fought hard for the stage but won’t be too disappointed as he keeps the yellow. Horner is third, and Dutchman Robert Gesink took fourth place, just ahead of the peloton.

The podium: Voigt the stage winner, Levi the yellow jersey, Van de Walle King of the Mountain (not sure about the green and white jerseys, the results haven’t been posted yet on the official site).

Final note: some people were really serious about their photography…

Tags: cycling, Sierra Road, Tour of California

We’re finally ready to out our Project. In case you were wondering why the post rate on this site has been so low the past few months (not that it ever has been that impressive), then you’ll get an answer now: because of MTBGuru.com – brought to you by Ayatola Hombre and yours truly.

As we’re mentioning on our about page, MTBGuru is a web application for people who like to ride, hike, run – yes those types that can’t seem to stay in the house and sit still. You can upload and share GPS data and photos taken during your outdoor adventures to the site. In case you don’t have a GPS unit… those things make a great birthday or Christmas present, politely suggest it to your loved ones!

After uploading the data to the website, trip statistics and graphs such as a route map and elevation plots are generated, and photographs taken during the trip are automatically being geotagged – that is, the location at which each photo was shot will be indicated on the route map. This cartoon summarizes things:

What are the basic features?

• Users create ‘trips’; GPS files can be uploaded in the GPX format, an open (XML) standard for GPS data which is now being supported by most GPS manufacturers (for instance, Garmin’s Mapsource software allows you to save track data to .gpx files). Trips can be created with or without GPS files.


• The site analyzes the GPS data and generates statistics and graphs, such as an elevation profile of the trip, and plots the route on a map (we’re using Google maps). Multiple tracks in a single file can be identified and you can create a separate trip for each track. You can also type in a description of the trip and select whether you want to share it with others or keep it private. The site can be an efficient means to archive and manage your trips and GPS files.


• Photos can be uploaded, either separately or in group (the latter by means of a zip-archive file). A thumbnail gallery will be generated and if the pictures were taken during the trip, the location at which they were shot will automatically be indicated on the map – the latter is enabled by comparing the time stamp in the metadata of the photograph to the timing information in the GPS data, aka ‘temporal geotagging‘.


• Other users can view your public trips and photos and leave comments, but you have of course the option to disable this.


• We also generate a Google Earth file, which contains the route, all picture locations, thumbnails and links to the trip and photos – anyone familiar with it knows that browsing around in Google Earth can be highly entertaining and this is probably one of our own favorite features (example: see screenshot below).

Our mission is to make all this work fast, simply and efficiently and we think we’ve succeeded relatively well compared to our competition – at present everything is not working and looking 100% as we’d like it to do yet, but most features are working.

We’ve focused on mountain biking to date, but it really works as well for any activity where you’re outside and moving around. Some examples:
the ascent of Alpe d’Huez, climbing the highest mountain in the contiguous USA, a fundraising trail run in Cupertino, mountain biking in Auburn.

Why this site?
Because we got frustrated by the familiar routine: looking up directions to the trailhead; figuring out again where exactly the fun trails are; doing extensive searches on the Web when we want to try out some new locations; messing around with GPS data in the proprietary-format tools that usually come with it; forgetting which folder we stored our pictures in; and so on.
Since we didn’t find a good existing solution for what we were looking for, we decided to create it ourselves and so we built this web app.

For the technophiles amongst you: the site is being developed using the Ruby on Rails framework and features quite a number of Ajaxgoodies; Ayatola Hombre is our code kingpin and both of us have been aficionados of the methodology and style of 37 Signals since quite a while. I didn’t want to mention the ‘Creating a free account only requires a valid e-mail address (which we’ll never forward to others). You can view all public trips and data without an account as well, but you’ll need the account to create trips or upload data.
All user data is available in open format, and there are even RSS feeds available containing trip description data. We’ve incorporated some ads and we may do more in the future, as web hosting costs money. But we built this site in the first place because we’re passionate about mountain biking and the outdoors ourselves, and felt it as an itch that needed scratching.

More information can be found on our FAQ pages and the companion MTBGuru blog that we’ve started to keep users up to date, provide support and give people a forum to send us feedback.

As you may suspect, a lot of the mountain biking coverage on Californication will from now be forwarded from MTBGuru.com – apologies for this long, duplicate post, but this was one where I was really eager to have a translation . Finally, as an appetizer here another screenshot:

Tags: Ajax, Google Earth, GPS, mountain biking, mtbguru, Ruby on Rails, web app

Het is eindelijk tijd om ons Project te outen! Als u zich afvraagt waarom ik hier maandenlang slechts neuzelgewijs postjes heb liggen plegen (niet dat ik voordien wel zo productief was, maar bon), dan krijgt u nu voldoening: omwille van MTBGuru.com! Tot u gebracht door Ayatola Hombre en ondergetekende – we waren hier reeds sinds het voorjaar op aan het broeden.

Zoals we op de about pagina vertellen, MTBGuru is een web applicatie voor mensen die niet kunnen stilzitten en buiten fietsen, wandelen, klimmen, lopen en daarbij hun GPS en camera meesleuren (niet echt nodig maar wel nuttig). Op onze website kunnen ze hun GPS data en foto’s uploaden en tadaa, alles wordt mooi geplot op een kaart, icoontjes verschijnen op elke locatie waar een foto is getrokken, klikken op die icoontjes toont je de foto in het groot en dies meer. Dit prentje vat een en ander samen:

Wat zijn zoal de belangrijkste features?

• Gebruikers maken ‘trips’ aan; dit kan door GPS files up te loaden in het GPX formaat, een open standaard (een XML formaat) voor GPS data en ondersteund door de meeste fabrikanten van GPS toestellen (voorbeeld: Garmin’s Mapsource software kan bestanden opslaan in gpx). Een GPS bestand is evenwel niet noodzakelijk om een trip aan te maken.


• De website analyseert de GPS data en geneert statistieken en grafiekjes zoals hoogteverloop en toont het afgelegde traject op een kaart (we gebruiken Google Maps). Meerdere tracks in 1 bestand kunnen geidentificeerd worden en je kan voor elke track een trip aanmaken. De gebruiker kan ook een beschrijving van de trip ingeven en de trip ofwel publiek maken ofwel afgeschermd houden. De site kan zo gebruikt worden om trips en GPS bestanden efficient te archiveren en beheren.


• Foto’s kunnen geupload worden, ofwel afzonderlijk ofwel in groep (het laatste in de vorm van een zip-archief) en automatisch wordt een gallerij ‘thumbnails’ gegenereerd. Als de foto’s tijdens de trip genomen werden, wordt hun locatie automatisch op de kaart aangegeven – dit laatste is mogelijk door de tijdsinformatie in de metadata van de foto te vergelijken met de GPS informatie, ofte ‘temporal geotagging’ zoals we dat genoemd hebben.


• Andere gebruikers kunnen je trip en foto’s bekijken en commentaar achterlaten (als je dat wil – je kan deze opties ook uitschakelen).


• We genereren ook een Google Earth file, die naast het traject ook alle foto-locatie’s en thumbnails bevat – wie ermee vertrouwd is weet dat met Google Earth spelen ongelooflijk onderhoudend kan zijn en dit is waarschijnlijk een van onze eigen favoriete features (zie het screenshot hieronder).

Het doel was om dit alles snel, eenvoudig en efficient te maken en we denken dat in vergelijking met wat er al bestaat we daar redelijk in geslaagd zijn – op dit moment draait alles nog niet 100% zoals we het zouden willen maar de meeste dingen werken.
Je zal merken dat er een focus op mountainbiken is momenteel (wat betreft aantal trips) maar het is absoluut zo dat de site even goed kan aangewend worden voor wandelen, lopen, fietsen op de weg enzovoort, hier zijn een aantal voorbeelden: de klim naar Alpe d’Huez, de beklimming van de hoogste berg in de continental USA, een trail run voor het goede doel in Cupertino, mountain biken in Auburn.

Waarom deze site?
Omwille van frustratie met de bestaande mogelijkheden; dit soort data is typisch iets dat je in een open formaat wil bewaren en (eventueel) delen met anderen, om bijvoorbeeld het vervelende uitwisselen van foto’s met vrienden waarmee je een trip hebt gemaakt uit te schakelen – en het is uitermate nuttig dit op het te Web hebben, zodat je dingen kan bekijken en tonen vanop elke computer. Ik gebruik de site nu reeds om al mijn trips te loggen en de foto’s en GPS data te organizeren – de mountain bike coverage op Californication zal vanaf nu dan ook meer en meer via MTBGuru tot u gebracht worden !
Voor de techneuten onder u: de site is ontwikkeld met Ruby on Rails en bevat een hoop Ajaxgoodies; de Ayatola is natuurlijk onze programmeerkingpin en wij beiden zijn al een tijdje fan van de 37 signalen methodologie en stijl. Ik wou het ‘two-dot-ooh’ woord hier vermijden maar u mag het wat ons betreft gerust gebruiken.

Oh ja, en alles is gratis voor de gebruiker. Een gratis account aanmaken vereist enkel het ingeven van een geldig e-mail adres (dat nooit verder zal verspreid worden). Zonder account kan je alles bekijken maar geen trips aanmaken of data uploaden. Alle user data is beschikbaar in een open formaat, er zijn zelfs RSS feeds met de trip beschrijvingen beschikbaar. We hebben een aantal Google Adsense ads geintegreerd, aangezien web hosting geld kost en in het geval ons webverkeer sterk zou stijgen, we moeten gaan uitkijken naar betere en duurdere opties – in dat laatste geval zou een beloning voor de vele uren en nachten coden en prutsen natuurlijk wel meegenomen zijn!

Voor ik vervolgens heel deze post in het Engels vertaal nog even melden dat meer informatie onder andere op onze FAQ kan gevonden worden en we een apart MTBGuru blog hebben opgestart dat vooral voor het leveren van site nieuws, updates en support zal dienen alsook een medium is waarmee gebruikers feedback kunnen leveren.
Als uitsmijter hierbij nog een screenshot:

Tags: Google Earth, GPS, mountain biking, mtbguru, web app

Heel, heel straf. Virenque, Chiappucci deden gelijkaardige dingen…

Zo meldde ik eerder. Dat is nu blijkbaar op meer dan een vlak het geval: hoe kwamen Virenque en Chiappucci immers ook in het nieuws? Yep. Merckx, natuurlijk, heeft anderzijds nooooit doping gebruikt .
Voorlopig kan ik er mij evenwel van afmaken met ‘onschuld tot schuld bewezen is’ (het B sample) en: misschien moet ik dringend een voorraadje inslagen van het bier en de Jack Daniels die Landis dronk na zijn inzinking, bij wijze van energy drink voor mijn mountain bike tochten. Hoewel, je moet blijkbaar liters innemen om ietwat effect te sorteren en dan vrees ik een beetje voor enige neveneffecten.
Nu helemaal gedegouteerd van coureurs? Wat mij betreft niet echt: als doping de prestaties met een paar procenten verbetert, betekent dat meer dan 90% nog steeds van training en talent moet komen – ofte: zelfs een ongedopeerde en moddervette Jan Ulrich die uit net zijn winterslaap ontwaakt gaat nog een stukken betere conditie hebben dan de gemiddelde Belgische profvoetballer tijdens diens piekperiode. Het kinderachtige bedrog, de leugens en excuzes die met doping samengaan zijn evenwel moeilijker te verdragen. Waarom kan niemand zeggen (zoals Meirhaeghe indertijd): bon, ik heb gepakt en verkeerd gegokt, tough shit. Maar dus: wachten op de tegenexpertise voor Landis; er zijn hier en daar nog halve believers.

Tags: cycling, Landis

Amerikaanse coureurs en Belgische ploegleiders: het lijkt een gouden combinatie. Na Armstrong/ Bruyneel hebben we nu Landis/Lelangue. Deze laatste werkte eerst tien jaar voor de Tour de France organisatie en nam vorig jaar de leiding van team Phonak over, een ploeg tot dan vooral gekenmerkt door dopingschandalen en abominabele prestaties. Veel verbeteringen in de prestaties van de ploeg als geheel zijn er nog niet te merken, maar er is natuurlijk Landis – en Axel Merckx, die als enige ploegmaat echt kon helpen in de bergen.
Landis gaat de Tour oververdiend winnen – het op Homeriaanse (of – vul in – Merckxiaanse, Gauliaanse, Fausto Coppiaanse) wijze overkomen van tegenslagen als daar zijn een tien minuten kostende klap van de hamer, een slap team en wegterend heupweefsel rechtvaardigt dat al ruimschoots. Pereiro verdient het veel minder met zijn half uur echappee bidon cadeau. En ik zie natuurlijk graag een mountain biker winnen! (mijn hoop was oorspronkelijk op Cadel Evans gericht)

Tags: cycling, Tour de France

Heel, heel straf. Virenque, Chiappucci deden gelijkaardige dingen maar nooit voor het eindklassement. Dit is Merckx, maar dan met een kapotte heup. Ondertussen is Pereiro nog een beetje Walkowiak aan het spelen (hij doet dat in stijl overigens). Landis komt uit San Diego en ik zag hem maanden geleden al bezig in de Tour of California.
Ik moet die Joux-Plane toch eens gaan uitchecken.

Tags: cycling, Tour de France

Frank Schleck mag dan de nieuwe Charly Gaul geworden zijn gisteren op de fameuze berg, maar vorige maand speelden wij eventjes Merckx. De klim start als een muur met stukken boven de tien percent; de aankomstlijn ligt dertien kilometer verder en daartussen eenentwintig haarspeldbochten. Prachtige decors, een goed wegdek en niet al te veel autoverkeer. En er rijden inderdaad hopen Hollandse wielertoeristen rond.

Tags: cycling, Alpe d’Huez

It was tough, hot, high, long, grueling and wet but all of us – R, F and moi – made it in time, and alive.
Getting up long before the sun would rise was the first challenge of the day. After leaving Markleeville and a bit of scrambling in the dark, with LED lights mounted on our bikes, we arrived at the base of Monitor Pass, on its west side. We were greeted by the rising sun and about 12 miles of climbing with roughly 2800 feet of elevation gain. The first hill of the day, and we hardly felt it. Going down the east side of Monitor was quite something – a wide open road, closed for cars (just like the west side of Monitor and Ebbett’s Pass), speeds going up to 50 mph (for relative wussies like me) and over 60 mph for those with a more urgent need for speed.
I was trying not to think – not about gravel patches in corners, or the squirrel that crossed the road just in front of me, other riders coming too close to my liking – just staying still, holding on to the handlebars, elbows slightly bent, shoulders unweighted, concentrating and operating the brakes as gently as possible when needed. And so we made it to the bottom of Monitor, deep in the Carson Valley near Topaz. As on the summit of Monitor, there was also a rest stop here with plenty of food, snacks, drinks and port-a-potties. The bad news was we had to backtrack and climb up what we just came down. Since Topaz is lower than Markleeville, we had some more elevation to gain than on the previous climb, over 3000 feet in 15 miles.

Tags: cycling, death ride

Read the rest of this entry »

In tegenstelling tot sommige anderen had ik geen trip naar Belgie geboekt om de Ronde Van Vlaanderen te volgen, dus moest ik de indrukwekkende zege van Boonen vernemen via het web en tevreden zijn met de anderhalve-minuut samenvatting op VTM online.
Om een en ander te compenseren ben ik naar ‘Wired to Win’ gaan kijken, in de reusachtige IMAX Dome van het San Jose Tech Museum. Het is een documentaire die in de eerste plaats over de werking van het brein gaat, waarbij ter illustratie de fysieke en psychische ontberingen van een aantal renners in de Tour de France worden gevolgd. De IMAX-beelden van de Tour (uit 2003) en de Franse Alpen zien er ongelooflijk indrukwekkend uit op het gigantische scherm van de Dome – in feite een soort halve bol waarin je gezeten bent. Ik vond het effect (‘immersive surround’) in ieder geval stukken straffer dan wat je ziet in een ‘traditionele’ IMAX-zaal met vlak scherm.

Tags: cycling, IMAX

The Tour of the California Alps is a gruesome, 129 mile long road bike course and event featuring over 15000 feet of climbing in California’s Sierra Nevada range. Nobody knows it under that name though – instead everyone refers to it as the Death Ride, a mythical challenge for anyone here that rides a bike and wants to see how far and high she or he can get.
We overcame our first Death Ride obstacle a couple of days ago, when we made it through the participant lottery, which is in place to limit the field; ‘we’, because I signed up as a group. The group also features ao Ayatola Hombre, who will demonstrate how his rigorous Tacx workout regime will have transformed him into a Lance Armstrong-grade climbing machine.

Tags: death ride, road biking