Californication

Naast vele geneugten, biedt mountainbiken ook enige occasionele ongemakken:

• het onvrijwillig uitvoeren van een nader bodemonderzoek – aka crashen, ook wel ‘stacking’ – zoals de Ayatola onlangs nog mooi demonstreerde in Los Gatos (zie foto)


• het uitvechten van territoriale geschillen met lokale fauna, zoals daar zijn poema’s, slangen, wilde varkens, tarantula’s, hikers


• af te schudden ongedierte als muggen, teken, park rangers met radar guns


• het confronteren van mechanische defecten temidden de wildernis, wat vaak een McGyver-gewijze aanpak vergt


• intieme kennismaking met onaangename flora

Een voorbeeld in de laatste categorie is het uitermate onprettige Poison Oak (Toxicodendron diversilobum), dat hier aan de Westkust welig tiert en het vervelende urushiol afscheidt – een olie die na contact doorgaans resulteert in dermatologische nachtmerries.

Dit voorjaar kan het meer dan overvloedig aangetroffen worden langs de trails in de Bay Area (zie foto’s) – gevolg van de natte maanden maart en april? Het kan redelijk makkelijk herkend worden omdat het blad er ruwweg als een eikeblad uitziet en er altijd drie blaadjes aan een steel hangen.

...ziet er nu wel echt schitterend uit, en de omstandigheden zijn op dit moment overal vintage California.

Dat gebouw op de achtergrond is dat ‘andere’ (en grotere) research center (IBM Almaden). Wat mij tot de gedachte bracht: moest Xerox succesvol geweest zijn met de Alto (de ‘eerste PC’, met grafische user interface, uitgevonden vele jaren voor de IBM PC op de markt kwam), zouden PARC en IBM Almaden nu zowat als tweelingen, ‘separated at birth’, door het leven gaan.

Tags: bay area, wildflowers

Henry Coe: het is het grootste State Park in Noord-California, pakweg twee keer zo omvangrijk als groot-Antwerpen – een bergachtige wildernis met dichte wouden, kale heuveltoppen, enorme weiden en diepe canyons. Ik heb het er al een aantal keer over gehad, maar ik kan er niet over zwijgen: deze tijd van het jaar is het er namelijk prachtig, alles is in bloei, en het is de plek bij uitstek voor epische mountain bike tochten. Deze tochten zijn doorgaans nogal hardcore, gezien het terrein: vele trails zijn vlotjes 20 – 25% steil (dit vermocht de Ayatola te ondervinden vorige week), er zijn allerlei rivieren of beekjes over te steken, trails zijn dikwijls totaal overgroeid, en zoals gezegd, de afstanden zijn groot en er verloren rijden is niet echt aan te raden – diep in het park geraken amper bezoekers en ben je doorgaans op jezelf aangewezen.
Gisteren besloot ik een tocht te doen die ik al een hele tijd in gedachten had: een trip naar de Pacheco-watervallen, aka de watervallen van Coe (kudos aan de Ayatola!), die mythische dimensies aannemen in de verhalen van andere bikers en hikers die ze gezien hebben – enig probleem is dat ze ontiegelijk diep in het park liggen en hopeloos moeilijk bereikbaar zijn. Het zou een rondrit vergen van ongeveer 30 mijl met pakweg 5000 voet klimmen schatte ik.
De onderneming begon helaas met motregen – laaghangende mist. Al het klimmen zorgde er wel voor dat ik op een bepaald moment boven de wolken zat. Na een goed uur bergop kwam er de afdaling naar Kelly Lake, dan opnieuw klimmen. Vervolgens de afdaling naar Coit Lake, en opnieuw bergop. Dan moest ik het geheel ongepast genaamde Live Oak trail volgen – ongepast omwille van de vele omvergewaaide dode bomen die de weg versperden – om dan eindelijk het totaal overgroeide paadje naar de Pacheco Falls te bereiken. Een steile afdaling later kwam ik aan een loodrecht klif, vanwaar een geweldig uitzicht op de watervallen te genieten was.
Nog meer afdalen en ik kwam aan de voet van de watervallen, die bestaan uit een heel aantal tussenliggende niveaus en poelen (zie mijn extra foto’s hiernaast).
In mountain biking geldt het motto ‘what goes down must go up’, en de klim uit de Pacheco Canyon bleek verschroeiend zwaar. Na (opnieuw) Live Oak met zijn ‘dead oaks’ had ik een interessante ontmoeting met een mede-trailgebruiker: een ratelslang die ik bijna overhoop reed – ze leek initieel nogal op een tak, vandaar; althans tot ze zich oprolde en als gek begon te ratelen. Niet echt een goed teken, dus nam ik een wijde omweg om haar heen.
Mijn volgende bestemming was Tule Pond trail, mij aangeraden door enkele bikers die ik vorige week met Tom in Coe had ontmoet. En ze hadden ons geen blaaskens wijsgemaakt: Tule Pond is een smal paadje dat zich doorheen prachtige decors naar beneden slingert, tot in Grizzly Gulch.

De bikers hadden mij tevens Middle Steer Ridge aangeraden, een ‘screaming downhill’ – dit vereiste evenwel eerst het overwinnen van Serpentine trail, een verwoestend lastige klim die gelukkig maar 0.9 mijl lang was. Middle Steer bleek inderdaad een perfecte adrenaline-trip, en was een gepaste afsluiter van een lange dag. Eer ik de parking bereikte dienden evenwel eerst nog de ‘four rivers’ overwonnen te worden – met redelijk natte voeten en kleren tot gevolg.
Zoals gezegd, meer foto’s staan hier.

Had ik overigens al gezegd dat het volop wildflower-seizoen is?

Tags: Henry Coe, mountain biking

Another picture from this year’s Sea Otter:

Though riding something like this may pose some obvious problems, I would love to try it out – I imagine doing my trip to Moab with it. When I saw this parked at the Sea Otter village it immediately drew my attention and struck me as the creation of an artistic and adventurous mind. I had heard about him earlier (my Beemer-crazy co-worker knew about the guy with the bike + bike rack), so now I’ve seen his bike and even chatted with him (on mtbr.com):
Ricardo Kuhn, aka Patineto: industrial designer, expatriate from Colombia, bike enthousiast, running his company Motomacondo, and overall interesting person. Check out his site and his photo’s, for all kind of coolness and bike goodies…

Tags: cycling, motorcycles, mountain biking

In ‘De Grote Oversteek’ was Obelix er het hart van in dat hij in de Nieuwe Wereld maar geen wilde everzwijnen kon vinden. Gelukkig voor hem en zijn spijsvertering ontdekte hij al snel een valabel alternatief, in de vorm van wilde kalkoenen die her en der rondwaggelden. Ik vroeg mij als kleine indertijd af of er in Amerika nu werkelijk zoveel kalkoenen rondliepen (insert hier een spitsvondige witz naar keuze) – in de westerns en Bessy en consoorten waren enkel bizons, mustangs, poema’s, beren en adelaars te zien.
Het antwoord is evenwel: absoluut!

Dit indrukwekkend specimen was wat aan het rondhangen in een weide in Arastradero.
De rest van de familie was ook op komst – in de hierarchie van trailgebruikers hebben hikers en kalkoenen helaas voorrang op bikers.

Tags: turkey

De regen van de afgelopen weken heeft ervoor gezorgd dat een en ander er nu wel zeer groen uitziet – het is het seizoen van de ‘wildflowers’, en hier in Noord-Californie zou het nogal spektakulair behoren te worden. Meer dan in het zuiden, waar het eigenaardige weerpatroon deze winter (superdroog in januari en februari, nat in maart en april) blijkbaar niet bevorderlijk was voor de woestijnflora.
Arastradero (mijn ‘back yard’ park) was alvast redelijk de moeite:

Het deed overigens deugd nog eens de Yeti van stal te kunnen halen (was alweer van de Sea Otter geleden).

Tags: Arastradero

Sand surfing

Werkvoetbal (can’t translate this but look at the grimace on the Ayatola’s face and you’ll understand)

So who’s got the most style? It seems Tom on the downhill, me on the climb
Btw, results of our class are here.

Tags: cycling, mountain biking, Sea Otter

The weather had cleared out just in time for the Sea Otter Classic; I was going to do the Cross Country mtb race, together with the Ayatola, on the same day the Hell of the North opened its gates 6000 miles from here. The field in our class was over 100 riders strong, just as in many of the other classes, each starting about five minutes after the other. This led to the typical congestion of the course on the more technical and narrow sections, accompanied by heated efforts in overtaking and cutting people off – but that’s all part of the fun. Also part of the fun were the half dozen or so mud pits that created quite a challenge to many unsuspecting riders, including yours truly. The neverending rains this spring left their mark, though in general the course at Fort Ord held up pretty well (the area has a sandy soil). The two steep sandy descents that we knew from our pre-ride(s) were actually quite entertaining – not touching the front brake lever was the mission here.

Overall I liked the course better than last year’s. And the mud definitely toughened it up – I witnessed some spectacular mudhole-endo’s; luckily the Ayatola and myself came out pretty much unscathed. Details and results can be found on the official website. I’ll suffice to say that the best have won (not counting the sandbaggers, of course).
On the photos you can witness the Ayatola finishing as well as us doing our apres-race analysis. Early in the afternoon it started raining again and we hit the road, so this time I’ve got no photos of the mountain cross or downhill.

Tags: cycling, mountain biking, Sea Otter

Het blijft hier maar op z’n Belgisch regenen, bah. En zondag is het alweer de Sea Otter Classic, waar uw dienaar alsook de Ayatola acte de presence verondersteld worden te geven. Het gaat er een modder-fest worden. Vorig jaar zat ik rond deze tijd nog in Alaska; nu hou ik het wat powder skien betreft voorlopig bij kwijlen om foto’s als onderstaande, die ik onlangs van een collega meekreeg: snowcat skien in Chatter Creek, British Columbia. Hoewel, in de Sierra’s blijft het ondertussen maar sneeuwen, dus misschien zit nog-een-fin-de-saison tripje er wel in…

Tags: ski, snow

So when I went checking out the snow in the Santa Cruz mountains yesterday I had my bike with me – hoping a good snow ride would be in the realm of possibilities; decided to try Saratoga Gap because it’s a trail that holds up pretty well in wet conditions (it traverses more or less parallel to the ridge and features a sandy, rocky soil with lots of leafs or leaf debris).

It turned out to be even better than I anticipated: the snow in the forest, the sun breaking through the clouds and fog, snow flakes and moisture dripping from the trees: pure magic and bliss! And the Gap is of course a real fun singletrack as it is – the wet roots and slippery rocks made it even more interesting this time.

At the trailhead near Highway 9, hordes of kids (and parents) were out, playing around throwing snow balls and such. No motorcycles this time and no hotdog guy either. It was cold but not too bad: just below freezing, hardly any wind, the sun warming things up (well I guess that’s pretty bad for folks who never get out of the Bay Area).

Long Ridge, on the other side of Skyline turned out to be a mudfest (but had great views), so I cut that part short, and for good measure, rode the Gap again.
More pics are posted here...

Tags: mountain biking, Saratoga Gap, snow