Hieronder een paar fotootjes, veel meer hier, een hoop woorden hier en daar.

...is Middle Ridge in Henry Coe. (Media Cresta Luminosa?)
Gezien tijdens onze excursie afgelopen zaterdag, en met dank aan Konijn voor het concept.

Lees er hier alles over.

A young pacific gopher snake. No Samuel L. Jackson to be seen so it was sitting undisturbed in the middle of the trail, taking in the heat of the mid-day sun.

Southern pacific pond turtle, a little shy and withdrawn (or taking a nap).

Male tarantula’s are out there in numbers these days, scoping out the trails in search for eligibly hairy female counterparts.

Somewhere there an ocean is hidden. Seeing the cloudy tails creep over the ridges reminds me to bring along some winter gear on after work bike rides.

This was not required on our Kennedy ride last Saturday morning as I would attempt to hammer the archetypical climb from the bottom, providing for sufficient waste heat to get all warm and cosy. And above the clouds it was all rather sunny, pleasant and frisky. Even the last Wall looks like an innocent little dip in the surface here, overlooking the sea of white blanketing San Jose.

Meer uitleg...

De Indian Summer houdt hier nu al drie maand aan en het blijft dus hardnekkig mooi weer, zij het gepaard gaand met ietwat frissere temperaturen. Perfecte Coe-condities aldus. Edoch: Coe giveth and Coe taketh: de laatste tijd vreet het fietsonderdelen. Derailleur + spaken, band en nu: ketting. En mijn chain tool dat ik twee jaar lang niet gebruikt of bekeken had bleek defect (pin verdwenen). Al goed dat mijn kompaan een functionerend tool had, anders had ik een fijne en vooral lange wandeling door de wildernis voor de boeg gehad. Het beetje trailwork dat ik deed zorgt hopelijk voor een spoedig herstel van het karmic balance…

Om te beginnen was de klank perfect afgesteld – niet echt een eenvoudige opgave in de massieve ijshockey-kuip die het Pavilion is. Vervolgens had de Canadese bard ervoor gezorgd dat zowat zijn gehele band uit virtuozen bestond. Nemen we bijvoorbeeld de heer Javier Mas: ik zou met gemak een heel optreden lang naar diens briljant en bezeten getokkel op de twaalfsnarige gitaar kunnen luisteren. Of Dino Soldo: fantastisch op zowel sax, klarinet als mondharmonica, en vol fijne showmanskuren. En laten we de gezusters Webb niet vergeten: niet verlegen om een rad te draaien (in de gymnastische zin van het woord) tussen twee engelachtige backing vocals en enig gepiel op de harp in. En Sharon Robinson dan? Een stemgeluid zwoeler dan een tropische storm op Hawaii – omhooggevallen r&b trutjes a la Beyonce komen niet aan haar hielen.

Alle bekende en minder bekende klassiekers kwamen aan bod, maar het meest beklijvend vond ik Cohen wanneer hij de bijwijlen ijselijk indringend voorgedragen stukjes tekst en poezie tussen de nummers in bracht – meer rock ‘n roll dan het hevigste gedram van Metallica. De mens (75 jaar!) is overigens geheel uit stijl, klasse en goede manieren opgetrokken – vanaf zijn fedora tot de complimenten aan muzikanten en grapjes en plaisanterieen voor het publiek.

Nu het weekend zo goed begonnen was, wou ik op mijn high blijven en wat kon daar beter voor zorgen dan mij eens goed te pletter gaan rijden in Henry Coe? Het werd een ander soort trip dan ik mij ingebeeld had. Heb namelijk drie, vier uur lang trail maintenance werk gedaan met mijn kompaan du jour Charlie – Coe is een beetje als een uit de kluiten gewassen mountainbike versie van het Cheers-cafe, met vaak dezelfde stamgasten, ‘where everyone knows your name’. Dat belette mij niet een dertigtal mijl af te handelen met als afsluiter een fantastische afdaling over Lyman-Wilson in een decor waarin een vuurrode zon langzaam achter het kustgebergte kroop…

My Salsa Mamasita, of course!

Maar ik weid uit: ‘power sensors’ – oftewel sensoren die vermogen meten, op een fiets natuurlijk, uitgeoefend door de berijder – zijn de ultieme gadgets voor de zelfbewuste amateur alsook Merckx/Armstrong/Absalon/vul hier zelf uw kandidaat in – wannabe. Ze zijn onontbeerlijk om smalend te kunnen uithalen naar uw collega die 10 Watt minder produceert. En ze zijn het ideale instrument om wetenschappelijk te kunnen aantonen welke fietsband en welk soort rubber, welk patroon toppen, welk kadermateriaal, welke zadelvulling het meest efficient is op uw mountain bike of koersfiets. Dat laatste aspect interesseert mij natuurlijk het meest – een mens vindt het ware geluk als zijn doelen tegelijk ambitieus en bescheiden zijn, en de mijne zijn momenteel het breken van de 35 minuten op Kennedy en de 20 minuten op Old La Honda.

Ik weid echter opnieuw uit – het probleem met de sensoren die momenteel op de markt zijn is dat degenen die goed werken (a) belachelijk duur zijn en (b) niet of niet gemakkelijk van fiets naar fiets kunnen overgezet worden (lees: ze zitten ingebouwd in de naaf of de cranks). Die namiddag drie jaar geleden besefte ik dat hier een perfecte toepassing lag voor MEMS sensoren; een chip met een hoopje piezoresistoren bijvoorbeeld die bij voorkeur in pedaal of cleat (schoenplaatje) worden gestansd en krachten opmeten met dan nog een sensor om de trapas-positie te meten. Pedalen of schoenen zijn zeer eenvoudig uit te wisselen, en dus zeer aantrekkelijk voor de gelukkige zielen die over een vloot tweewielers beschikken. Ik dacht een en ander verder uit te werken maar toen kwam er alweer een einde aan de namiddag.

Dit toont nogmaals aan dat elke idioot met een goed idee op de proppen kan komen, datgene wat telt evenwel is de uitvoering. Op de afgelopen Interbike-beurs werd namelijk zonet de Metrigear Vector voorgesteld, een instrument ingebouwd in een pedaal en meest veelbelovende inspanning op vermogen-sensor gebied sinds mensheugnis. Meer hierover op de MTBGuru blog maar hieronder alvast een prentje geleend van de website.

Mont Ventoux

Eerst diende het bergje in de achtergrond bedwongen te worden, daarna kon het gegiste vruchtensap afkomstig van de struiken in de voorgrond genoten worden!

Uitgerust van de inspanningen werd vervolgens in oorden als dit:

Provence vista

Daarna, op naar de Zwitserse Jura! Mijn voormalige mtb-spitsbroeder Markus had daar een dagvullend programma vol vertier klaargestoomd:

Jura actie

Na een lange terugreis diende mijn jetlag aangepakt te worden: een beter paardenmiddel dan een mountain bike koers in Henry Coe is moeilijk te bedenken (met niet onaardig gevolg, overigens)!

Henry Coe MTB Challenge – foto© Charlie Kortman

High Cascades 100 growler

Meer over dit fijne event in de Bend Bulletin, en ook op CyclingNews...

(met dank aan een attente Ayatola overigens)

Een tijdje geleden ontmoette ik er namelijk Paul N. en familie/vrienden. Dit gebeurde in het kader van ‘trail work’ – een achterstallig Goed Voornemen dat ik nog eens diende uit te voeren – het betreft hier vrijwilligerswerk om de paden/trails wat te onderhouden, omgevallen boomstammen af te zagen en overgroeiend struikgewas machete-gewijs te lijf te gaan – inclusief het vermaledijde gewas ‘Toxicodendron diversilobum’ (daarover zal ik het later misschien eens hebben).

Het bleek dat Paul – Coe trail worker extraordinaire – een jaarlijkse ‘summer solstice’ tocht door Henry Coe organiseert. Daarbij maakt hij gebruik van zijn encyclopedische kennis van het park om zijn gezelschap doorheen de meeste obscure hoeken van het gebied te jagen, hierbij de belachelijkst steile beklimmingen en meest onzichtbare paden opzoekend, en dit van zes uur in de ochtend tot het vallen van de duisternis, op de Langste Dag van het jaar (of althans een van de langste). Welkom tot de Dubious Devious Double Epic, waar ik niet mocht ontbreken!

Het was bijzonder zwaar, afwisselend te koud (’s ochtends in de mist) of te warm (vroege namiddag), de route was lichtelijk absurd, we begaven ons vaak in terra incognita, voerden slag met distels en manzanita-stronken, sleurden ons op hellingen van 35% en voerden volop endo’s uit, maar we hebben iets om over naar huis te schrijven (dixit Paul)...
Meer details en foto’s op MTBGuru...

pic” src=”http://californication.mtbguru.com/blog/wp-content/uploads/2009/06/cimg0251-1.jpg” border=”0” />

Enige vaststellingen na deze race:

• 
  Mijn zomerproject van vorig jaar, de geweldige Salsa Mamasita was de perfecte machine voor dit hobbelige en zanderige parcours, maar heeft er nog nooit zo vuil uitgezien achteraf. Dirty, maar nog steeds sexy, natuurlijk!
  



• Naar goede gewoonte was de Ayatola eveneens van de partij – op de thumbnail fotootjes hierboven, geplukt van de brightroom site (mijn nummer is 678, Tom’s 2023) kunt u het verschil in onze aanpak opmerken: links: stijl en klasse, rechts: werkvoetbal!


• 
  Voorts kunnen op flickr een aantal fijne foto’s van het event aangetroffen worden, genomen door de sympathieke ibikergal (geen Ayatola portretten gevonden helaas).


• 
  De camera van mijn iPhone verlegt nog steeds grenzen wat betreft het genereren van foto’s van craptastische kwaliteit. Hier wordt de finish van de Ayatola voor de eeuwigheid vastgelegd!
  

En nu: resultaten! Het betrof hier zowaar mijn zesde editie, dus een terugblik is op zijn plaats…

2004: 1 uur 47 min en 26/170 bij Beginners 30-34. Filip Meirhaeghe won toen bij de profs, een paar maand voor zijn dopingexploten naar buiten kwamen. Mijn fiets: Giant NRS XTC, heden in beheer van mijn vader. Mooimooi: eerste race-ervaring, en een vrij gedegen resultaat. Edoch: mijn crash in mijl twee leverde mij een uit de kluiten gewassen ‘flesh wound’ in de zij op die nog een paar weken zou dooretteren.

2005: 1 uur 54 min en 91/115 bij Sport/Beginners Singlespeed. Fiets: Giant XTC 2to1 singlespeed (duh). Mooimooi: singlespeed is zwaar! Voor mij geen sandbagging! Edoch: mechanische problemen – ik had nog niet goed in de mot dat een correcte kettingspanning nogal belangrijk is voor singlespeeding – zorgden voor veel frustratie en vertraging.

2006: 1 uur 57 min en 25/104 bij Beginners 35-39. Fiets: de Yeti! Het parcours werd geheel gewijzigd dit jaar (heden ten dage is het nog steeds hetzelfde als in deze editie). Mooimooi: een epische editie, omwille van het grote aantal drakonische modderpoelen op en rond het parcours. Eerste koers voor Tom. Edoch: Tijd niet indrukwekkend, maar de staat van het parcours speelde hierbij een grote rol.

2007: 1 uur 41 min en 10/137 bij Beginners 35-39. Fiets: de titanium hardtail (een Kona) van mijn collega. Mooimooi: de lichtgewicht fiets zorgde voor een serieuze verbetering van mijn tijd. Edoch: Heb mij enigszins bezondigd aan sandbagging deze editie, het is tijd om naar Sport over te schakelen.

2008: 1 uur 43 min en 46/96 bij Sport 35-39. Fiets: Yeti. Mooimooi: met mijn Yeti, veel zwaarder dan het titanen vehikel vorig jaar, haalde ik een bijna even goede tijd – ik moet dus in betere conditie geweest zijn. Edoch: Ongelooflijke zij- en tegenwinden tijdens de finale klim verhinderden een nog betere uitslag.

2009: 1 uur 34 min en 15/99 bij Cat 2 (het voormalige Sport) 35-39. Fiets: Salsa Mamasita. Mooimooi: mijn persoonlijk record verpulverd! Edoch: geen klachten, behalve misschien over enige poison oak irritatie die ik schijnbaar heb opgedaan toen ik door enige bruuske maneuvers dwars door wat struiken diende te navigeren.

Zo te zien gaan de resutlaten in een lichtelijk stijgende lijn: alle hoop is dus nog niet verloren na 35!

‘t Zijn harde economische tijden, ook voor de bike industrie, maar het zal alvast niet aan mijn familie of mij liggen als deze in problemen geraakt. Dank u ma en pa!

Als u niet weet wat de foto moet voorstellen (niet geheel scherp, maar soit, de lens is niet bedoeld voor dat soort macro-achtige dingen), moet u leren googelen.

In niet geheel gerelateerd nieuws (een gortig anglicisme, maar dat kan mij niet schelen) heb ik mij een ‘annual license’ bij USA Cycling aangeschaft (voor mtb en road) – ik was het beu telkens $15 op te hoesten voor day permits die uiteindelijk het jaarlijkse bedrag overstijgen, zo’n beetje als de annual state park pas – wat betekent dat ik nu officieel tegen Lance Armstrong en consoorten kan koersen hier – nuja, in theorie, en als ik eerst een handvol categorieen zou stijgen. Binnenkort vindt hier de Tour of California weer plaats, en om een en ander te vieren heeft een lokale club speciaal voor ons amateurs het weekend ervoor de San Jose Cycling Classic opgezet, met onder meer een klimtijdrit op Sierra Road op het programma, ofte ‘Kennedy voor roadies’ (enkel Tom zal dit waarschijnlijk begrijpen maar ook dat kan mij niet schelen), en ik begin mij door dit event enigszins geroepen te voelen.

Volgende week: een stimulus package voor de fotografie-industrie?

Verder ben ik blij te melden dat ik de Downieville Classic heelhuids doorstaan heb…

Update: het vel van de beer niet verkopen vooraleer de haan te vroeg victorie gekraaid heeft of zoiets. Tourmalet en Hautacam bleken vandaag nogal moeilijk verteerbaar voor Devolder en Monfort…

De afgelopen vrijdagnacht op zaterdag zijn we ervoor gegaan, de volle maan en meestal open trails van Henry Coe zorgden voor enige zichtbaarheid, maar uiteraard was extra verlichting van een sterk kaliber op zijn plaats. Ik gebruikte mijn helmet-mounted halogeen lamp (een specifiek voor mountain biken ontworpen ding, met een joekel van een batterij) in combinatie met een vrij goedkoop LED licht op het stuur (dat ging de volle acht uren mee, en was goed genoeg voor tijdens het klimmen). Mijn kompaan had een meer gesofistikeerde (en ietwat duurdere) hybride HID/LED set-up.

Zeer bijzondere ervaring: brutaal zware klimmen met wegens de duisternis eigenaardig aanvoelende afdalingen – inclusief een soort Blair Witch Project gevoel dat ons soms overkwam, in het bijzonder wanneer we eens in dichte bebossing zaten. In het Engels hebben ze daar het woord ‘eerie’ voor…

Niet al te veel beesten gezien, behalve een hele hoop padden die op het trail zaten en doorgaans niet uit de weg wilden, en een paar herten.

Amper een maand na de grote brand blijft Henry Coe nog steeds fantastisch, dag of nacht!

Route:

Tags: Henry Coe, mountain biking

...aka the Road to Demo, is getting in rather precarious shape. Responsible for this is the section with the major landslide lovingly nicknamed ‘El Paso del Diablo de la Muerte’ by the Ayatolah. As a result of this, the road is officially ‘closed’, though nobody pays much attention to this. It’s still pretty easy to pass but one of these days the whole thing will go down. Stay away from there during heavy rains, I’d say.

The fresh clean look of a virgin sprocket and chain (of SRAM making) – never again will they look as shiny, smooth and innocent as during the minute after they’ve been installed…

Sterker nog, een uitermate aangenaam trail! Granieten speeltuinen, hopen rotsblokken, bossen, smakelijk singletrack, een meertje hier en daar en wat Sierra’s in de achtergrond, meer moet dat niet zijn.
Heb zelfs een poging tot helmetcamgewijze video gedaan: helaas niet zo goed gericht, uitermate shaky en natuurlijk crappy door de Youtube compressie. Als het niet te harden is, zet zonodig enkel de klank op, want ik heb er een paar fijne tunes van de Crystal Method en Goldfrapp (uit haar Felt Mountain dagen) opgezwierd.

The first mile was a steep climb on a fairly loose dirt road – I went too hard at the start and knew it when my heartrate didn’t want to go down. Or was it the elevation? Anyway, things didn’t improve on the narrow, twisty and rooty singletrack climb known as John’s (or John 99, I’m not sure), where I still tried to go too fast – you’re concentrated on the guy in front of you and feel the pressure from behind. Pointless trying to go too hard the first 4 miles of a 100 mile course but I couldn’t help it. I could get some breath and assess the damage once John’s was done and we got on Mid Mountain trail, where there was plenty of space for things to thin out. I felt like crap, and blamed it on elevation and not properly warming up.

But watching the sunset on the ‘rolling’ sections of Mid Mountain was quite a treat, and soon I was finally enjoying myself – the trails are really nice here. Holly’s Downhill was even nicer, though at some point my Garmin 305 launched off my handlebar (damn plastic latch) – thanks to a friendly fellow racer I got it back. I took a brief break at the end of the first stage (mileage was 20) and went up Holly’s Uphill. Tough climb, but I felt strong – even better on that rolling section of Mid Mountain that we now took on in the other direction, and I kinda really liked the rocky climbing section of it. A long and fun downhill later we got back to our original starting point.

Stage 3 now – we needed to do this one twice. A long and brutal singletrack climb, for the most part along a trail called Spiro. Spiral of Pain, as I started calling it, since we were lined up to do this not twice but three times, no four times, as stages 4 and 5 ‘borrowed’ this climb as well. Upon reaching the top of the climb in stage 3 I expected a cool descent during which I could recover nicely – enter John’s again. Remember the root infested climb in the beginning? We would now do this downhill, and it was a slow and tricky affair through a labyrinth of beautiful aspen that demanded a lot of concentration. I normally love this stuff, but 50 miles into the race I started getting worn out.

I was still on schedule though for a timely finish (in an estimated total of 13 or so hours). That changed a bit during the second coming of stage 3 as I felt miserable during the whole climb and wiped out somewhere in the Labyrinth of Aspen when my handlebar clipped a tree. The fast guys were lapping me now and it was pretty cool to hang for a few seconds with the likes of Chris Eatough and Josh Tostado. Hell, I technically even did better than Tinker Juarez, who quit during stage 2 or 3, supposedly because he missed a turn and got lost.

Getting thoroughly wasted, I rolled into the staging area again, trying to mentally prepare myself to tackle the Spiral of Pain another time. If I did reasonably well on the climb, I could still make the cut-off time (6pm) for the last stage (which was basically a repeat of stage 4). Various body parts were hurting like hell now, I’ll spare you the details but let me tell you that I felt things I hadn’t experienced on a bike before, and they weren’t of the type you’d like to keep fond memories of. I managed to drag myself up the Spiral of Pain again, but did I mention that stage 4 would ascend a good thousand feet higher up on it than stage 3? And this extra part turned out to be nothing less than soul crushing – I basically stalled and had to take more breaks than I could keep track of.

But I used these to shoot some photos and take in the stunning surroundings and beauty of the course. It took me forever to summit, but I finally did and savored the moment. It was already past the cut-off time now and I still had to do the 10 mile descent. I probably had to give up on stage 5 – as Morrissey would say ‘it made me feel slightly sad but I didn’t cry’. The downhill was great, but I couldn’t fully enjoy it, I felt so beat up that I hardly had the energy to absorb the highly entertaining ‘whoop-de-doo’ bump series along the way.

That last passage in the staging area felt good though and soon I was chatting with Boris and a couple of finishers. 81 miles and 12000 feet of climbing – I’ll have to return here next time to get the job finished. The organization of the event was excellent and the course to die for, so no doubt I won’t need much convincing.

As usual, more stuff on the MTBGuru trip page here.

The Plan

I went up to Tahoe the other weekend with a plan: circumnavigate the entire lake by bike, on trails, as much as possible. Bikes are only allowed on parts of the Tahoe Rim Trail (TRT) and some sections on paved road would be unavoidable.

My planned route: South Lake Tahoe to Tahoe City by road, then up the Tahoe Rim Trail to Brockway Summit, road to Kings Beach and Incline Village, road climb up to Mount Rose / Tahoe Meadows, TRT to Flume trail, North Canyon road to Spooner Lake, TRT to the Bench and Kingsbury, followed by the section of the TRT known as ‘The Punisher’ (Monument Pass to Star Lake and Armstrong Pass), to Big Meadows and back to South Lake.

I’d try to do it solo and unsupported (except for Starbucks breaks), in a day-and-a-half, and I wanted to camp out in the wilderness so I’d need to lug quite some stuff along. My original route proved to be a bit over-ambitious as you’ll find out, but I did manage to close the loop (didn’t have much choice, actually…).

South Lake to Tahoe City

Driving up to Tahoe on a Friday in mid-summer was my first challenge – after some traffic trouble I finally got ready to roll some time in the late afternoon. Besides the normal biking stuff I also had to carry the camping gear – lightweight pad and sleeping bag, camping stove and food were shoved in or attached to my backpack and I felt like a snail on my Yeti those first couple of road miles. But after a while I got somehow used to it, and was starting to enjoy the beautiful scenery and rolling roads around Emerald Bay.

Twenty five miles later I made it to Tahoe City and had my first major stop: water refill, a quick chill out near the beach. Then it was time to hit the TRT for the first time, but it was fair to say that the TRT hit me instead – going north out of town the trail climbs up steeply, gets very rocky and at some point turns into a mere trace through piles of stones and scree. It was as if the entire mountain was made of loose rocks.

Counting stars

I made it through but it took a lot out of me; luckily there was a short but sweet downhill break before the climbing ensued. It was getting late (past 8pm) and darker, so it was time to set up camp. I found a nice spot in a corner behind some big rocks with a lake view – that would do. I got out the camping stove to cook up dinner – on the menu was ramen noodles and soy beans, truly a balanced meal! But a real relief after the diet of power bars and goos from the past couple of hours. I didn’t have a tent, and I didn’t think I’d need one, until I got bugged my mosquitos – I was far from standing water and thought at this elevation there wouldn’t be a problem but either I was wrong or I’ve managed to find the one spot in the area popular with the buggers. Anyway, at least I didn’t run into a bear, and watching the stars and near-full moon illuminating the lake was an eerie experience.

To Brockway Summit

The next morning, after a pretty sorry excuse for a good night of sleep, it was to time to get rolling again. I started the day with some more technical climbing – instead of my usual double shot of caffeine. A slow-motion uphill stumble and fall didn’t improve my mood. But the very sweet descent towards Watson Lake did.

Meanwhile, I was running out of water – this side of the Tahoe basin seems really dry, no streams with running water to be seen (perhaps the mountains on this side are too low in elevation to have any snow melt left). I finally arrived at Watson Lake, but found the water there look rather disgusting. I poured a some in my water bottle with built-in filter but the iodine didn’t really make it taste very appetizing. So I took out the stove again and started boiling some water, and added a tea bag – the cooked water/tea went into my Camelback and have to say was rather tasty.

Some more technical climbing and I was worried about how it was wearing me out – was it the altitude, the lack of sleep, the heavy load? Not a good sign, as this was just an appetizer for all the climbing that was still to come. A low speed endo in one of the downhill rock gardens didn’t help to lift my spirits either – I only ended up with some bruises, nothing broken – except for the latch that kept my saddle bag in place (nothing that zip ties couldn’t fix). The rest of the downhill to Brockway felt great though, and soon I was cruising on the road into King Beach and later Incline Village.

Flume trail

Starbucks break and decision time. The thought of having to tackle the 12 mile road climb on the Mount Rose highway to Tahoe Meadows was weighing on me: it was hot, I felt not too great already and it would be a soul-crushing boring affair with cars and trucks flying up the road inches from me. There was an alternative: climbing the Tunnel Creek dirt road up to the Flume trail; I would have to miss one of my favorite sections of the TRT but wouldn’t have to deal with the Mount Rose Highway Hell.

So I went up Tunnel Creek: 2.5 miles for about 1400 feet of elevation gain: how bad can that be? Answer: very, very bad! Tunnel Creek is steep but more importantly: very loose. Last time I went down this trail I didn’t quite appreciate the latter fact. The loose sand all over the place makes climbing it in the mid-day heat a death march from hell. Maybe the Mount Rose option would have been better after all. Oh well. Just keep going and it will be over at some point. As soon as I hit the Flume trail, my worries went away: this five mile stretch was all I needed now: really relaxed cruising, with jaw-dropping scenery all along the way. The biggest hurdle were the shuttle people coming from the other direction, but everyone was friendly and enjoying themselves and what else can you on a place like this?

Climb to The Bench, descent into Kingsbury

After the Flume, there is Marlette Lake, then a short climb and a long descent to Spooner Lake. Another refueling station for me as there is water and a bike shop selling power bars and goos. After my lunch break, it was time to take on another major challenge: the five mile climb up the TRT to the Bench – when I last did this a while ago, I was relatively fresh and not carrying so much stuff, and still I remember it to be quite painful. Now, it felt like a mind-numbing test of willpower. For every hard section or rocky turn I managed to clear, there were two more that forced me to hike. It was an ordeal, but I concentrated on the great descent I knew was in store for me after that, and struggled through it.

The final stretch

After having taken in the gorgeous vistas near the Bench, it was time to take on the rocky goodness of the descent into Kingsbury. It was great fun, but the short climbing intermezzos that I usually don’t even notice, were hurting and stinging like crazy – I was getting really worn out. I then took the ‘Kingsbury Stinger’ downhill trail, but couldn’t muster the courage to even consider tackling The Punisher after that, so I cruised back into town.

I still had to ride about 12 road miles to the car, but was delirious because I knew I had closed the loop: 95 miles total, of which 65 miles this second day. An excellent stretch of the legs, as Jeff (TahoeBC) would say.

It was tough but a great and rewarding experience – only noticeable really after it was done . The GPS track and many more photos can be checked out on the MTBGuru trip page.

Front and rear shocks are coupled by a pneumatic line that runs through the frame’s down tube – resulting in on-the-fly adjustability of the bike’s geometry: pushing down on the fork while pressing a button on the handlebar gives you a steep head angle, suitable for the climbs, while compressing the rear shock slackens the head angle. It works great! But as my friend K always says: elegant innovative German design also tends to fail in elegant ways – pneumatic and hydraulic lines on a mountain bike generally don’t help reliability much (cfr. Ayatola’s splattered hydraulic brake in Moab), but the guy from Bike and Bean in Sedona (excellent shop, btw) claims he hasn’t seen any problems with the Bionicon yet.
I took one on a ride around Cathedral Rock in Sedona, and had an excellent time with it.

He was planning on doing a ride with a few folks in Henry Coe State Park the next day, and the 10k from the picture was referring to 10000 feet of climbing.

Henry Coe is notorious for its steep trails, and 10k feet of climbing in over 40 miles sounded like… a good challenge, though of the rather nightmarish kind.

It turned out to be one of the greatest and toughest rides I’ve ever done – Durango was perhaps a bit harder but that was mainly because of the weather conditions and altitude. Some of the climbing on our ‘Kitten ride’ was brutal and relentless and we had to hike-a-bike more than we’d hoped for. A lot of the downhill on the other hand was fantastic and my Yeti was great on this – though a bit heavy and with a non-ideal gearing for the steep climbs (largest cog in the back only 32 teeth), it was coasting like a dream on the rollers and felt awesome on the fast, winding descents. The two thoughest climbs, Mac’s Corral and Vasquez, felt like they would never end though.

As per Jeff, a very nice stretch of the legs indeed!

Here are links to the MTBGuru trip page, to a thread on MTBR on this ride, and to a gallery of pictures including ones not found elsewhere.

Tags: mountain biking, mtbguru

• Een stuk rapper rijden dan vorig jaar


• Niet crashen!


• Lol hebben


• De titanium hardtail die ik voor de gelegenheid geleend had, niet (al te fel) beschadigen

Meer hier en hier.

Tags: Henry Coe, mountain biking