Bis repetita placent. De sterren, alsook een spectaculaire meteoor, stonden goed en het was tijd voor een tweede poging. Met (zuurverdiend) succes. Hoera!
Hieronder een paar fotootjes, veel meer hier, een hoop woorden hier en daar.
...is Middle Ridge in Henry Coe. (Media Cresta Luminosa?)
Gezien tijdens onze excursie afgelopen zaterdag, en met dank aan Konijn voor het concept.
As always, lots of critters out there in Henry Coe...
A young pacific gopher snake. No Samuel L. Jackson to be seen so it was sitting undisturbed in the middle of the trail, taking in the heat of the mid-day sun.
Southern pacific pond turtle, a little shy and withdrawn (or taking a nap).
Male tarantula’s are out there in numbers these days, scoping out the trails in search for eligibly hairy female counterparts.
In summer time the Fog rules: it’s the natural and nocturnal refrigerant of the Bay Area, cooling spots like San Francisco beyond the comfort level. For other places though, like San Jose, it sometimes makes the thermostat sit just right.
Somewhere there an ocean is hidden. Seeing the cloudy tails creep over the ridges reminds me to bring along some winter gear on after work bike rides.
This was not required on our Kennedy ride last Saturday morning as I would attempt to hammer the archetypical climb from the bottom, providing for sufficient waste heat to get all warm and cosy. And above the clouds it was all rather sunny, pleasant and frisky. Even the last Wall looks like an innocent little dip in the surface here, overlooking the sea of white blanketing San Jose.
Eerste ‘big ride’ van het seizoen, teneinde de lente-equinox gepaste luister bij te zetten. Ik heb Coe gemist…
Meer hier.
De Indian Summer houdt hier nu al drie maand aan en het blijft dus hardnekkig mooi weer, zij het gepaard gaand met ietwat frissere temperaturen. Perfecte Coe-condities aldus. Edoch: Coe giveth and Coe taketh: de laatste tijd vreet het fietsonderdelen. Derailleur + spaken, band en nu: ketting. En mijn chain tool dat ik twee jaar lang niet gebruikt of bekeken had bleek defect (pin verdwenen). Al goed dat mijn kompaan een functionerend tool had, anders had ik een fijne en vooral lange wandeling door de wildernis voor de boeg gehad. Het beetje trailwork dat ik deed zorgt hopelijk voor een spoedig herstel van het karmic balance…
Op vrijdag de 13e zaten we in sectie 113 op rij 13 van het HP Pavilion in San Jose naar de weergaloze Leonard Cohen te kijken. Ik was op voorhand een ietwat skeptisch – verwachtte een mooi, fijn, beleefd optreden maar niet echt veel opwinding – maar dat vermoeden was gelukkig geheel onterecht. Een levende legende die mens, en wat een ongelooflijke stem, het was een privilege dit te mogen meemaken.
Om te beginnen was de klank perfect afgesteld – niet echt een eenvoudige opgave in de massieve ijshockey-kuip die het Pavilion is. Vervolgens had de Canadese bard ervoor gezorgd dat zowat zijn gehele band uit virtuozen bestond. Nemen we bijvoorbeeld de heer Javier Mas: ik zou met gemak een heel optreden lang naar diens briljant en bezeten getokkel op de twaalfsnarige gitaar kunnen luisteren. Of Dino Soldo: fantastisch op zowel sax, klarinet als mondharmonica, en vol fijne showmanskuren. En laten we de gezusters Webb niet vergeten: niet verlegen om een rad te draaien (in de gymnastische zin van het woord) tussen twee engelachtige backing vocals en enig gepiel op de harp in. En Sharon Robinson dan? Een stemgeluid zwoeler dan een tropische storm op Hawaii – omhooggevallen r&b trutjes a la Beyonce komen niet aan haar hielen.
Alle bekende en minder bekende klassiekers kwamen aan bod, maar het meest beklijvend vond ik Cohen wanneer hij de bijwijlen ijselijk indringend voorgedragen stukjes tekst en poezie tussen de nummers in bracht – meer rock ‘n roll dan het hevigste gedram van Metallica. De mens (75 jaar!) is overigens geheel uit stijl, klasse en goede manieren opgetrokken – vanaf zijn fedora tot de complimenten aan muzikanten en grapjes en plaisanterieen voor het publiek.
Nu het weekend zo goed begonnen was, wou ik op mijn high blijven en wat kon daar beter voor zorgen dan mij eens goed te pletter gaan rijden in Henry Coe? Het werd een ander soort trip dan ik mij ingebeeld had. Heb namelijk drie, vier uur lang trail maintenance werk gedaan met mijn kompaan du jour Charlie – Coe is een beetje als een uit de kluiten gewassen mountainbike versie van het Cheers-cafe, met vaak dezelfde stamgasten, ‘where everyone knows your name’. Dat belette mij niet een dertigtal mijl af te handelen met als afsluiter een fantastische afdaling over Lyman-Wilson in een decor waarin een vuurrode zon langzaam achter het kustgebergte kroop…
Zo ongeveer drie jaar geleden moet ik mij op een verloren namiddag op het werk eens liggen amuseren hebben met ‘power sensors’, studie van de patent database en al incluis. Let wel, zo’n ‘verloren namiddag’ betreft geen vertoon van existentieel ennui of futiel tijdverdrijf, maar wordt bijwijlen zelfs aangemoedigd door de werkgever – de beste ideeën worden namelijk doorgaans op zulke momenten geboren. Er is zelfs een term voor: ‘Friday afternoon ideas’ – zie ook het Google 20% concept.
Maar ik weid uit: ‘power sensors’ – oftewel sensoren die vermogen meten, op een fiets natuurlijk, uitgeoefend door de berijder – zijn de ultieme gadgets voor de zelfbewuste amateur alsook Merckx/Armstrong/Absalon/vul hier zelf uw kandidaat in – wannabe. Ze zijn onontbeerlijk om smalend te kunnen uithalen naar uw collega die 10 Watt minder produceert. En ze zijn het ideale instrument om wetenschappelijk te kunnen aantonen welke fietsband en welk soort rubber, welk patroon toppen, welk kadermateriaal, welke zadelvulling het meest efficient is op uw mountain bike of koersfiets. Dat laatste aspect interesseert mij natuurlijk het meest – een mens vindt het ware geluk als zijn doelen tegelijk ambitieus en bescheiden zijn, en de mijne zijn momenteel het breken van de 35 minuten op Kennedy en de 20 minuten op Old La Honda.
Ik weid echter opnieuw uit – het probleem met de sensoren die momenteel op de markt zijn is dat degenen die goed werken (a) belachelijk duur zijn en (b) niet of niet gemakkelijk van fiets naar fiets kunnen overgezet worden (lees: ze zitten ingebouwd in de naaf of de cranks). Die namiddag drie jaar geleden besefte ik dat hier een perfecte toepassing lag voor MEMS sensoren; een chip met een hoopje piezoresistoren bijvoorbeeld die bij voorkeur in pedaal of cleat (schoenplaatje) worden gestansd en krachten opmeten met dan nog een sensor om de trapas-positie te meten. Pedalen of schoenen zijn zeer eenvoudig uit te wisselen, en dus zeer aantrekkelijk voor de gelukkige zielen die over een vloot tweewielers beschikken. Ik dacht een en ander verder uit te werken maar toen kwam er alweer een einde aan de namiddag.
Dit toont nogmaals aan dat elke idioot met een goed idee op de proppen kan komen, datgene wat telt evenwel is de uitvoering. Op de afgelopen Interbike-beurs werd namelijk zonet de Metrigear Vector voorgesteld, een instrument ingebouwd in een pedaal en meest veelbelovende inspanning op vermogen-sensor gebied sinds mensheugnis. Meer hierover op de MTBGuru blog maar hieronder alvast een prentje geleend van de website.
Het is de laatste tijd nogal druk geweest: rondhossen, -vliegen en -rijden. Maar het was allemaal bijzonder de moeite. En er was ook tijd voor enig tweewielig amusement:
Eerst diende het bergje in de achtergrond bedwongen te worden, daarna kon het gegiste vruchtensap afkomstig van de struiken in de voorgrond genoten worden!
Uitgerust van de inspanningen werd vervolgens in oorden als dit:
Daarna, op naar de Zwitserse Jura! Mijn voormalige mtb-spitsbroeder Markus had daar een dagvullend programma vol vertier klaargestoomd:
Na een lange terugreis diende mijn jetlag aangepakt te worden: een beter paardenmiddel dan een mountain bike koers in Henry Coe is moeilijk te bedenken (met niet onaardig gevolg, overigens)!
Dankzij deze koers heb ik mijn Engelse woordenschat nog eens weten te verrijken: ziehier de ‘growler’ die we als trofee meekregen! Geen halve-liter, geen liter, maar een twee-liter! Daar kunnen de Duitsers nog een puntje aan zuigen!
Meer over dit fijne event in de Bend Bulletin, en ook op CyclingNews...
Een paar weken geleden stuurde KQED Radio een uitzending van het programma ‘Forum’ met als onderwerp Klunkerz de ether in; deze film over de geboorte van de moderne mountain bike is uiteraard verplicht materiaal op het curriculum ten huize El Hombre! Een en ander valt hier Internet-gewijs te beluisteren:
(met dank aan een attente Ayatola overigens)
“Verblijf lang genoeg in Henry Coe State Park en u zal er individuen ontmoeten die geschifter zijn dan uzelve” – dit moet een soort gezegde zijn en als dat niet zo is moet dat maar eens gezegd worden.
Een tijdje geleden ontmoette ik er namelijk Paul N. en familie/vrienden. Dit gebeurde in het kader van ‘trail work’ – een achterstallig Goed Voornemen dat ik nog eens diende uit te voeren – het betreft hier vrijwilligerswerk om de paden/trails wat te onderhouden, omgevallen boomstammen af te zagen en overgroeiend struikgewas machete-gewijs te lijf te gaan – inclusief het vermaledijde gewas ‘Toxicodendron diversilobum’ (daarover zal ik het later misschien eens hebben).
Het bleek dat Paul – Coe trail worker extraordinaire – een jaarlijkse ‘summer solstice’ tocht door Henry Coe organiseert. Daarbij maakt hij gebruik van zijn encyclopedische kennis van het park om zijn gezelschap doorheen de meeste obscure hoeken van het gebied te jagen, hierbij de belachelijkst steile beklimmingen en meest onzichtbare paden opzoekend, en dit van zes uur in de ochtend tot het vallen van de duisternis, op de Langste Dag van het jaar (of althans een van de langste). Welkom tot de Dubious Devious Double Epic, waar ik niet mocht ontbreken!
Het was bijzonder zwaar, afwisselend te koud (’s ochtends in de mist) of te warm (vroege namiddag), de route was lichtelijk absurd, we begaven ons vaak in terra incognita, voerden slag met distels en manzanita-stronken, sleurden ons op hellingen van 35% en voerden volop endo’s uit, maar we hebben iets om over naar huis te schrijven (dixit Paul)...
Meer details en foto’s op MTBGuru...
Vorige week was het weer Sea Otter Classic tijd. Voor de verandering werden we dit keer niet op stortbuien, modderpoelen of tien beaufort tegenwind tijdens de finale klim getrakteerd, maar daarentegen wel op: mooi weer. Du jamais vu! Hoewel, bij de start van onze race (8.30am) was het nog behoorlijk koud en kon zelfs een spoor van motregen ontwaard worden in de mistbank die het parcours op en rond Laguna Seca eventjes in zijn greep hield.
Enige vaststellingen na deze race:
En nu: resultaten! Het betrof hier zowaar mijn zesde editie, dus een terugblik is op zijn plaats…
2004: 1 uur 47 min en 26/170 bij Beginners 30-34. Filip Meirhaeghe won toen bij de profs, een paar maand voor zijn dopingexploten naar buiten kwamen. Mijn fiets: Giant NRS XTC, heden in beheer van mijn vader. Mooimooi: eerste race-ervaring, en een vrij gedegen resultaat. Edoch: mijn crash in mijl twee leverde mij een uit de kluiten gewassen ‘flesh wound’ in de zij op die nog een paar weken zou dooretteren.
2005: 1 uur 54 min en 91/115 bij Sport/Beginners Singlespeed. Fiets: Giant XTC 2to1 singlespeed (duh). Mooimooi: singlespeed is zwaar! Voor mij geen sandbagging! Edoch: mechanische problemen – ik had nog niet goed in de mot dat een correcte kettingspanning nogal belangrijk is voor singlespeeding – zorgden voor veel frustratie en vertraging.
2006: 1 uur 57 min en 25/104 bij Beginners 35-39. Fiets: de Yeti! Het parcours werd geheel gewijzigd dit jaar (heden ten dage is het nog steeds hetzelfde als in deze editie). Mooimooi: een epische editie, omwille van het grote aantal drakonische modderpoelen op en rond het parcours. Eerste koers voor Tom. Edoch: Tijd niet indrukwekkend, maar de staat van het parcours speelde hierbij een grote rol.
2007: 1 uur 41 min en 10/137 bij Beginners 35-39. Fiets: de titanium hardtail (een Kona) van mijn collega. Mooimooi: de lichtgewicht fiets zorgde voor een serieuze verbetering van mijn tijd. Edoch: Heb mij enigszins bezondigd aan sandbagging deze editie, het is tijd om naar Sport over te schakelen.
2008: 1 uur 43 min en 46/96 bij Sport 35-39. Fiets: Yeti. Mooimooi: met mijn Yeti, veel zwaarder dan het titanen vehikel vorig jaar, haalde ik een bijna even goede tijd – ik moet dus in betere conditie geweest zijn. Edoch: Ongelooflijke zij- en tegenwinden tijdens de finale klim verhinderden een nog betere uitslag.
2009: 1 uur 34 min en 15/99 bij Cat 2 (het voormalige Sport) 35-39. Fiets: Salsa Mamasita. Mooimooi: mijn persoonlijk record verpulverd! Edoch: geen klachten, behalve misschien over enige poison oak irritatie die ik schijnbaar heb opgedaan toen ik door enige bruuske maneuvers dwars door wat struiken diende te navigeren.
Zo te zien gaan de resutlaten in een lichtelijk stijgende lijn: alle hoop is dus nog niet verloren na 35!
‘t Zijn harde economische tijden, ook voor de bike industrie, maar het zal alvast niet aan mijn familie of mij liggen als deze in problemen geraakt. Dank u ma en pa!
Als u niet weet wat de foto moet voorstellen (niet geheel scherp, maar soit, de lens is niet bedoeld voor dat soort macro-achtige dingen), moet u leren googelen.
In niet geheel gerelateerd nieuws (een gortig anglicisme, maar dat kan mij niet schelen) heb ik mij een ‘annual license’ bij USA Cycling aangeschaft (voor mtb en road) – ik was het beu telkens $15 op te hoesten voor day permits die uiteindelijk het jaarlijkse bedrag overstijgen, zo’n beetje als de annual state park pas – wat betekent dat ik nu officieel tegen Lance Armstrong en consoorten kan koersen hier – nuja, in theorie, en als ik eerst een handvol categorieen zou stijgen. Binnenkort vindt hier de Tour of California weer plaats, en om een en ander te vieren heeft een lokale club speciaal voor ons amateurs het weekend ervoor de San Jose Cycling Classic opgezet, met onder meer een klimtijdrit op Sierra Road op het programma, ofte ‘Kennedy voor roadies’ (enkel Tom zal dit waarschijnlijk begrijpen maar ook dat kan mij niet schelen), en ik begin mij door dit event enigszins geroepen te voelen.
Volgende week: een stimulus package voor de fotografie-industrie?
... is hier live te volgen op Verses, het voormalige Outside Network, een kanaal doorgaans gericht op vissers en jagers (no kidding). Het volgen van de live coverage vereist evenwel bijzonder vroeg uit de veren kruipen; voor een ritje met de Tourmalet en Hautacam wil ik dat wel eens opbrengen. Verhip: twee Belgen in de top 15 na/tijdenseen bergrit… dat moet al tijden geleden zijn: Criquielion, (Axel) Merckx?
Verder ben ik blij te melden dat ik de Downieville Classic heelhuids doorstaan heb…
Update: het vel van de beer niet verkopen vooraleer de haan te vroeg victorie gekraaid heeft of zoiets. Tourmalet en Hautacam bleken vandaag nogal moeilijk verteerbaar voor Devolder en Monfort…
‘t Was volle maan, en binnenkort Halloween, dus tijd om eens iets geschifts te doen:
De Henry Coe Moonlight Madness ride! Vertrekken om middernacht, de hele nacht lang fietsen doorheen het uitgestrekte Henry Coe park met zijn ontelbare trails, arriveren in de ochtendstond.
De afgelopen vrijdagnacht op zaterdag zijn we ervoor gegaan, de volle maan en meestal open trails van Henry Coe zorgden voor enige zichtbaarheid, maar uiteraard was extra verlichting van een sterk kaliber op zijn plaats. Ik gebruikte mijn helmet-mounted halogeen lamp (een specifiek voor mountain biken ontworpen ding, met een joekel van een batterij) in combinatie met een vrij goedkoop LED licht op het stuur (dat ging de volle acht uren mee, en was goed genoeg voor tijdens het klimmen). Mijn kompaan had een meer gesofistikeerde (en ietwat duurdere) hybride HID/LED set-up.
Zeer bijzondere ervaring: brutaal zware klimmen met wegens de duisternis eigenaardig aanvoelende afdalingen – inclusief een soort Blair Witch Project gevoel dat ons soms overkwam, in het bijzonder wanneer we eens in dichte bebossing zaten. In het Engels hebben ze daar het woord ‘eerie’ voor…
Niet al te veel beesten gezien, behalve een hele hoop padden die op het trail zaten en doorgaans niet uit de weg wilden, en een paar herten.
Amper een maand na de grote brand blijft Henry Coe nog steeds fantastisch, dag of nacht!
Route:
Tags: Henry Coe, mountain biking
...aka the Road to Demo, is getting in rather precarious shape. Responsible for this is the section with the major landslide lovingly nicknamed ‘El Paso del Diablo de la Muerte’ by the Ayatolah. As a result of this, the road is officially ‘closed’, though nobody pays much attention to this. It’s still pretty easy to pass but one of these days the whole thing will go down. Stay away from there during heavy rains, I’d say.
The fresh clean look of a virgin sprocket and chain (of SRAM making) – never again will they look as shiny, smooth and innocent as during the minute after they’ve been installed…
Hole in the Ground: nu al een paar weken geleden dat we dit gedaan hebben, was eigenlijk een heel aangenaam trail.
Sterker nog, een uitermate aangenaam trail! Granieten speeltuinen, hopen rotsblokken, bossen, smakelijk singletrack, een meertje hier en daar en wat Sierra’s in de achtergrond, meer moet dat niet zijn.
Heb zelfs een poging tot helmetcamgewijze video gedaan: helaas niet zo goed gericht, uitermate shaky en natuurlijk crappy door de Youtube compressie. Als het niet te harden is, zet zonodig enkel de klank op, want ik heb er een paar fijne tunes van de Crystal Method en Goldfrapp (uit haar Felt Mountain dagen) opgezwierd.
Hoera, een nieuwe hoogte in mijn wielercarriere: ik sta op de website van Cycling News! Zij het met een ‘DNF’ achter mijn naam 
. Ach, nog eens proberen in september… heu volgend jaar.
The first hurdle one needs to overcome to participate in events such as the E100 is making it in time to the starting line. That worked out pretty well, and armed with my helmet mounted Jet Lite (6am in Park City is 5am in San Francisco and it is quite dark) I waited for Boris to count down… “five, four, zree, two, one, go!” and off we went.
The first mile was a steep climb on a fairly loose dirt road – I went too hard at the start and knew it when my heartrate didn’t want to go down. Or was it the elevation? Anyway, things didn’t improve on the narrow, twisty and rooty singletrack climb known as John’s (or John 99, I’m not sure), where I still tried to go too fast – you’re concentrated on the guy in front of you and feel the pressure from behind. Pointless trying to go too hard the first 4 miles of a 100 mile course but I couldn’t help it. I could get some breath and assess the damage once John’s was done and we got on Mid Mountain trail, where there was plenty of space for things to thin out. I felt like crap, and blamed it on elevation and not properly warming up.
But watching the sunset on the ‘rolling’ sections of Mid Mountain was quite a treat, and soon I was finally enjoying myself – the trails are really nice here. Holly’s Downhill was even nicer, though at some point my Garmin 305 launched off my handlebar (damn plastic latch) – thanks to a friendly fellow racer I got it back. I took a brief break at the end of the first stage (mileage was 20) and went up Holly’s Uphill. Tough climb, but I felt strong – even better on that rolling section of Mid Mountain that we now took on in the other direction, and I kinda really liked the rocky climbing section of it. A long and fun downhill later we got back to our original starting point.
Stage 3 now – we needed to do this one twice. A long and brutal singletrack climb, for the most part along a trail called Spiro. Spiral of Pain, as I started calling it, since we were lined up to do this not twice but three times, no four times, as stages 4 and 5 ‘borrowed’ this climb as well. Upon reaching the top of the climb in stage 3 I expected a cool descent during which I could recover nicely – enter John’s again. Remember the root infested climb in the beginning? We would now do this downhill, and it was a slow and tricky affair through a labyrinth of beautiful aspen that demanded a lot of concentration. I normally love this stuff, but 50 miles into the race I started getting worn out.
I was still on schedule though for a timely finish (in an estimated total of 13 or so hours). That changed a bit during the second coming of stage 3 as I felt miserable during the whole climb and wiped out somewhere in the Labyrinth of Aspen when my handlebar clipped a tree. The fast guys were lapping me now and it was pretty cool to hang for a few seconds with the likes of Chris Eatough and Josh Tostado. Hell, I technically even did better than Tinker Juarez, who quit during stage 2 or 3, supposedly because he missed a turn and got lost.
Getting thoroughly wasted, I rolled into the staging area again, trying to mentally prepare myself to tackle the Spiral of Pain another time. If I did reasonably well on the climb, I could still make the cut-off time (6pm) for the last stage (which was basically a repeat of stage 4). Various body parts were hurting like hell now, I’ll spare you the details but let me tell you that I felt things I hadn’t experienced on a bike before, and they weren’t of the type you’d like to keep fond memories of. I managed to drag myself up the Spiral of Pain again, but did I mention that stage 4 would ascend a good thousand feet higher up on it than stage 3? And this extra part turned out to be nothing less than soul crushing – I basically stalled and had to take more breaks than I could keep track of.
But I used these to shoot some photos and take in the stunning surroundings and beauty of the course. It took me forever to summit, but I finally did and savored the moment. It was already past the cut-off time now and I still had to do the 10 mile descent. I probably had to give up on stage 5 – as Morrissey would say ‘it made me feel slightly sad but I didn’t cry’. The downhill was great, but I couldn’t fully enjoy it, I felt so beat up that I hardly had the energy to absorb the highly entertaining ‘whoop-de-doo’ bump series along the way.
That last passage in the staging area felt good though and soon I was chatting with Boris and a couple of finishers. 81 miles and 12000 feet of climbing – I’ll have to return here next time to get the job finished. The organization of the event was excellent and the course to die for, so no doubt I won’t need much convincing.
As usual, more stuff on the MTBGuru trip page here.
It’s been forever since I posted but I’ll make up with a very long one – about a very long ride.
The Plan
I went up to Tahoe the other weekend with a plan: circumnavigate the entire lake by bike, on trails, as much as possible. Bikes are only allowed on parts of the Tahoe Rim Trail (TRT) and some sections on paved road would be unavoidable.
My planned route: South Lake Tahoe to Tahoe City by road, then up the Tahoe Rim Trail to Brockway Summit, road to Kings Beach and Incline Village, road climb up to Mount Rose / Tahoe Meadows, TRT to Flume trail, North Canyon road to Spooner Lake, TRT to the Bench and Kingsbury, followed by the section of the TRT known as ‘The Punisher’ (Monument Pass to Star Lake and Armstrong Pass), to Big Meadows and back to South Lake.
I’d try to do it solo and unsupported (except for Starbucks breaks), in a day-and-a-half, and I wanted to camp out in the wilderness so I’d need to lug quite some stuff along. My original route proved to be a bit over-ambitious as you’ll find out, but I did manage to close the loop (didn’t have much choice, actually…).
South Lake to Tahoe City
Driving up to Tahoe on a Friday in mid-summer was my first challenge – after some traffic trouble I finally got ready to roll some time in the late afternoon. Besides the normal biking stuff I also had to carry the camping gear – lightweight pad and sleeping bag, camping stove and food were shoved in or attached to my backpack and I felt like a snail on my Yeti those first couple of road miles. But after a while I got somehow used to it, and was starting to enjoy the beautiful scenery and rolling roads around Emerald Bay.
Twenty five miles later I made it to Tahoe City and had my first major stop: water refill, a quick chill out near the beach. Then it was time to hit the TRT for the first time, but it was fair to say that the TRT hit me instead – going north out of town the trail climbs up steeply, gets very rocky and at some point turns into a mere trace through piles of stones and scree. It was as if the entire mountain was made of loose rocks.
Counting stars
I made it through but it took a lot out of me; luckily there was a short but sweet downhill break before the climbing ensued. It was getting late (past 8pm) and darker, so it was time to set up camp. I found a nice spot in a corner behind some big rocks with a lake view – that would do. I got out the camping stove to cook up dinner – on the menu was ramen noodles and soy beans, truly a balanced meal! But a real relief after the diet of power bars and goos from the past couple of hours. I didn’t have a tent, and I didn’t think I’d need one, until I got bugged my mosquitos – I was far from standing water and thought at this elevation there wouldn’t be a problem but either I was wrong or I’ve managed to find the one spot in the area popular with the buggers. Anyway, at least I didn’t run into a bear, and watching the stars and near-full moon illuminating the lake was an eerie experience.
To Brockway Summit
The next morning, after a pretty sorry excuse for a good night of sleep, it was to time to get rolling again. I started the day with some more technical climbing – instead of my usual double shot of caffeine. A slow-motion uphill stumble and fall didn’t improve my mood. But the very sweet descent towards Watson Lake did.
Meanwhile, I was running out of water – this side of the Tahoe basin seems really dry, no streams with running water to be seen (perhaps the mountains on this side are too low in elevation to have any snow melt left). I finally arrived at Watson Lake, but found the water there look rather disgusting. I poured a some in my water bottle with built-in filter but the iodine didn’t really make it taste very appetizing. So I took out the stove again and started boiling some water, and added a tea bag – the cooked water/tea went into my Camelback and have to say was rather tasty.
Some more technical climbing and I was worried about how it was wearing me out – was it the altitude, the lack of sleep, the heavy load? Not a good sign, as this was just an appetizer for all the climbing that was still to come. A low speed endo in one of the downhill rock gardens didn’t help to lift my spirits either – I only ended up with some bruises, nothing broken – except for the latch that kept my saddle bag in place (nothing that zip ties couldn’t fix). The rest of the downhill to Brockway felt great though, and soon I was cruising on the road into King Beach and later Incline Village.
Flume trail
Starbucks break and decision time. The thought of having to tackle the 12 mile road climb on the Mount Rose highway to Tahoe Meadows was weighing on me: it was hot, I felt not too great already and it would be a soul-crushing boring affair with cars and trucks flying up the road inches from me. There was an alternative: climbing the Tunnel Creek dirt road up to the Flume trail; I would have to miss one of my favorite sections of the TRT but wouldn’t have to deal with the Mount Rose Highway Hell.
So I went up Tunnel Creek: 2.5 miles for about 1400 feet of elevation gain: how bad can that be? Answer: very, very bad! Tunnel Creek is steep but more importantly: very loose. Last time I went down this trail I didn’t quite appreciate the latter fact. The loose sand all over the place makes climbing it in the mid-day heat a death march from hell. Maybe the Mount Rose option would have been better after all. Oh well. Just keep going and it will be over at some point. As soon as I hit the Flume trail, my worries went away: this five mile stretch was all I needed now: really relaxed cruising, with jaw-dropping scenery all along the way. The biggest hurdle were the shuttle people coming from the other direction, but everyone was friendly and enjoying themselves and what else can you on a place like this?
Climb to The Bench, descent into Kingsbury
After the Flume, there is Marlette Lake, then a short climb and a long descent to Spooner Lake. Another refueling station for me as there is water and a bike shop selling power bars and goos. After my lunch break, it was time to take on another major challenge: the five mile climb up the TRT to the Bench – when I last did this a while ago, I was relatively fresh and not carrying so much stuff, and still I remember it to be quite painful. Now, it felt like a mind-numbing test of willpower. For every hard section or rocky turn I managed to clear, there were two more that forced me to hike. It was an ordeal, but I concentrated on the great descent I knew was in store for me after that, and struggled through it.
The final stretch
After having taken in the gorgeous vistas near the Bench, it was time to take on the rocky goodness of the descent into Kingsbury. It was great fun, but the short climbing intermezzos that I usually don’t even notice, were hurting and stinging like crazy – I was getting really worn out. I then took the ‘Kingsbury Stinger’ downhill trail, but couldn’t muster the courage to even consider tackling The Punisher after that, so I cruised back into town.
I still had to ride about 12 road miles to the car, but was delirious because I knew I had closed the loop: 95 miles total, of which 65 miles this second day. An excellent stretch of the legs, as Jeff (TahoeBC) would say.
It was tough but a great and rewarding experience – only noticeable really after it was done 
. The GPS track and many more photos can be checked out on the MTBGuru trip page.
Bezig met trainen voor dit hier. Een mooie oefenrit was deze ‘Mid Peninsula Epic’:
Nu dit nog driemaal na elkaar doen en we zijn er.
Arggl…
...meet the Bionicon Edison, truly a beautiful piece of Deutsche Kraftmannschaft!
Front and rear shocks are coupled by a pneumatic line that runs through the frame’s down tube – resulting in on-the-fly adjustability of the bike’s geometry: pushing down on the fork while pressing a button on the handlebar gives you a steep head angle, suitable for the climbs, while compressing the rear shock slackens the head angle. It works great! But as my friend K always says: elegant innovative German design also tends to fail in elegant ways – pneumatic and hydraulic lines on a mountain bike generally don’t help reliability much (cfr. Ayatola’s splattered hydraulic brake in Moab), but the guy from Bike and Bean in Sedona (excellent shop, btw) claims he hasn’t seen any problems with the Bionicon yet.
I took one on a ride around Cathedral Rock in Sedona, and had an excellent time with it.
Last friday I got this message from a bike friend:
He was planning on doing a ride with a few folks in Henry Coe State Park the next day, and the 10k from the picture was referring to 10000 feet of climbing.
Henry Coe is notorious for its steep trails, and 10k feet of climbing in over 40 miles sounded like… a good challenge, though of the rather nightmarish kind.
It turned out to be one of the greatest and toughest rides I’ve ever done – Durango was perhaps a bit harder but that was mainly because of the weather conditions and altitude. Some of the climbing on our ‘Kitten ride’ was brutal and relentless and we had to hike-a-bike more than we’d hoped for. A lot of the downhill on the other hand was fantastic and my Yeti was great on this – though a bit heavy and with a non-ideal gearing for the steep climbs (largest cog in the back only 32 teeth), it was coasting like a dream on the rollers and felt awesome on the fast, winding descents. The two thoughest climbs, Mac’s Corral and Vasquez, felt like they would never end though.
As per Jeff, a very nice stretch of the legs indeed!
Here are links to the MTBGuru trip page, to a thread on MTBR on this ride, and to a gallery of pictures including ones not found elsewhere.
Tags: mountain biking, mtbguru
Het is opnieuw Sea Otter Classic tijd, en het was geweldig. Mijn race startte uitermate vroeg (7.44am!) waardoor ik gelukkig de ongelooflijke stortbui rond de middag niet op de fiets moest meemaken, en ik heb mijn voornaamste doelstellingen met verve ingelost:
Zoals elders gemeld, het is hier de laatste tijd nogal koud.
Van de nood dient echter een deugd gemaakt te worden en dus ben ik vorige week een hybride sport gaan beoefenen, mountain-icebiken:
Tags: Henry Coe, mountain biking
Tijdens de kerstvakantie in Belgie ben ik nog eens ‘my old stomping grounds’ gaan opzoeken – de bossen van Oud-Heverlee en het Meerdael-woud, alwaar ik indertijd ben beginnen mountainbiken. Uiteraard was ik gewapend met GPS en camera teneinde fatsoenlijk materiaal voor MTBGuru te genereren; interessant te zien dat het totaal hoogteverschil van de twee lussen van het Bloso parcours toch zo’n 1600 voet bedraagt – beter dan ik verwacht had, de heuvels zijn er toch meer dan wat molshopen. Ondanks de koude en de mist, een erg fijne trip.
This is were I started offroad biking: one of the few remaining forests in Flanders, the forest of Meerdael.
Ik hou wel van Nieuwjaarsdagen – zeker als ze zoals vandaag hier in de Bay Area zijn: alles stil (cfr U2), werk-zorgen zijn nog veraf, de goede voornemens nog vers en ongeschonden, door jet-lag om half zeven ’s morgens de zonsopgang mogen meemaken en buiten begroet worden door een fantastisch blauwe en heldere hemel…
Om het nieuwe jaar gepast in te zetten straks een mtb ritje maken (misschien Kennedy?) met R en haar nieuwe speelgoed (zie foto) – dat gaat dan ineens de ‘maiden voyage’ worden van haar naar Julie Furtado genoemde Santa Cruz bike.
We’re finally ready to out our Project. In case you were wondering why the post rate on this site has been so low the past few months (not that it ever has been that impressive), then you’ll get an answer now: because of MTBGuru.com – brought to you by Ayatola Hombre and yours truly.
As we’re mentioning on our about page, MTBGuru is a web application for people who like to ride, hike, run – yes those types that can’t seem to stay in the house and sit still. You can upload and share GPS data and photos taken during your outdoor adventures to the site. In case you don’t have a GPS unit… those things make a great birthday or Christmas present, politely suggest it to your loved ones!
After uploading the data to the website, trip statistics and graphs such as a route map and elevation plots are generated, and photographs taken during the trip are automatically being geotagged – that is, the location at which each photo was shot will be indicated on the route map. This cartoon summarizes things:
What are the basic features?
Our mission is to make all this work fast, simply and efficiently and we think we’ve succeeded relatively well compared to our competition – at present everything is not working and looking 100% as we’d like it to do yet, but most features are working.
We’ve focused on mountain biking to date, but it really works as well for any activity where you’re outside and moving around. Some examples:
the ascent of Alpe d’Huez, climbing the highest mountain in the contiguous USA, a fundraising trail run in Cupertino, mountain biking in Auburn.
Why this site?
Because we got frustrated by the familiar routine: looking up directions to the trailhead; figuring out again where exactly the fun trails are; doing extensive searches on the Web when we want to try out some new locations; messing around with GPS data in the proprietary-format tools that usually come with it; forgetting which folder we stored our pictures in; and so on.
Since we didn’t find a good existing solution for what we were looking for, we decided to create it ourselves and so we built this web app.
For the technophiles amongst you: the site is being developed using the Ruby on Rails framework and features quite a number of Ajaxgoodies; Ayatola Hombre is our code kingpin and both of us have been aficionados of the methodology and style of 37 Signals since quite a while. I didn’t want to mention the ‘Creating a free account only requires a valid e-mail address (which we’ll never forward to others). You can view all public trips and data without an account as well, but you’ll need the account to create trips or upload data.
All user data is available in open format, and there are even RSS feeds available containing trip description data. We’ve incorporated some ads and we may do more in the future, as web hosting costs money. But we built this site in the first place because we’re passionate about mountain biking and the outdoors ourselves, and felt it as an itch that needed scratching.
More information can be found on our FAQ pages and the companion MTBGuru blog that we’ve started to keep users up to date, provide support and give people a forum to send us feedback.
As you may suspect, a lot of the mountain biking coverage on Californication will from now be forwarded from MTBGuru.com – apologies for this long, duplicate post, but this was one where I was really eager to have a translation . Finally, as an appetizer here another screenshot:
Tags: Ajax, Google Earth, GPS, mountain biking, mtbguru, Ruby on Rails, web app
Het is eindelijk tijd om ons Project te outen! Als u zich afvraagt waarom ik hier maandenlang slechts neuzelgewijs postjes heb liggen plegen (niet dat ik voordien wel zo productief was, maar bon), dan krijgt u nu voldoening: omwille van MTBGuru.com! Tot u gebracht door Ayatola Hombre en ondergetekende – we waren hier reeds sinds het voorjaar op aan het broeden.
Zoals we op de about pagina vertellen, MTBGuru is een web applicatie voor mensen die niet kunnen stilzitten en buiten fietsen, wandelen, klimmen, lopen en daarbij hun GPS en camera meesleuren (niet echt nodig maar wel nuttig). Op onze website kunnen ze hun GPS data en foto’s uploaden en tadaa, alles wordt mooi geplot op een kaart, icoontjes verschijnen op elke locatie waar een foto is getrokken, klikken op die icoontjes toont je de foto in het groot en dies meer. Dit prentje vat een en ander samen:
Wat zijn zoal de belangrijkste features?
Het doel was om dit alles snel, eenvoudig en efficient te maken en we denken dat in vergelijking met wat er al bestaat we daar redelijk in geslaagd zijn – op dit moment draait alles nog niet 100% zoals we het zouden willen maar de meeste dingen werken.
Je zal merken dat er een focus op mountainbiken is momenteel (wat betreft aantal trips) maar het is absoluut zo dat de site even goed kan aangewend worden voor wandelen, lopen, fietsen op de weg enzovoort, hier zijn een aantal voorbeelden: de klim naar Alpe d’Huez, de beklimming van de hoogste berg in de continental USA, een trail run voor het goede doel in Cupertino, mountain biken in Auburn.
Waarom deze site?
Omwille van frustratie met de bestaande mogelijkheden; dit soort data is typisch iets dat je in een open formaat wil bewaren en (eventueel) delen met anderen, om bijvoorbeeld het vervelende uitwisselen van foto’s met vrienden waarmee je een trip hebt gemaakt uit te schakelen – en het is uitermate nuttig dit op het te Web hebben, zodat je dingen kan bekijken en tonen vanop elke computer. Ik gebruik de site nu reeds om al mijn trips te loggen en de foto’s en GPS data te organizeren – de mountain bike coverage op Californication zal vanaf nu dan ook meer en meer via MTBGuru tot u gebracht worden !
Voor de techneuten onder u: de site is ontwikkeld met Ruby on Rails en bevat een hoop Ajaxgoodies; de Ayatola is natuurlijk onze programmeerkingpin en wij beiden zijn al een tijdje fan van de 37 signalen methodologie en stijl. Ik wou het ‘two-dot-ooh’ woord hier vermijden maar u mag het wat ons betreft gerust gebruiken.
Oh ja, en alles is gratis voor de gebruiker. Een gratis account aanmaken vereist enkel het ingeven van een geldig e-mail adres (dat nooit verder zal verspreid worden). Zonder account kan je alles bekijken maar geen trips aanmaken of data uploaden. Alle user data is beschikbaar in een open formaat, er zijn zelfs RSS feeds met de trip beschrijvingen beschikbaar. We hebben een aantal Google Adsense ads geintegreerd, aangezien web hosting geld kost en in het geval ons webverkeer sterk zou stijgen, we moeten gaan uitkijken naar betere en duurdere opties – in dat laatste geval zou een beloning voor de vele uren en nachten coden en prutsen natuurlijk wel meegenomen zijn!
Voor ik vervolgens heel deze post in het Engels vertaal nog even melden dat meer informatie onder andere op onze FAQ kan gevonden worden en we een apart MTBGuru blog hebben opgestart dat vooral voor het leveren van site nieuws, updates en support zal dienen alsook een medium is waarmee gebruikers feedback kunnen leveren.
Als uitsmijter hierbij nog een screenshot:
Tags: Google Earth, GPS, mountain biking, mtbguru, web app
Thank Bob M. for sending this picture – no need to further comment, I’ve already received enough comments as it is!
Tags: mountain biking
Broken hearted chestnuts?
Die boom was dus wel degelijk een Castanea – kastanjeboom. Komt normaal niet voor aan de Amerikaanse Westkust, wel aan de Oostkust, maar de populatie aldaar werd vorige eeuw decimeerd door een schimmelziekte.
Naar de oorsprong van deze eenzame boom, die op het Bay Area Ridge trail vlakbij Skyline staat te prijken, heb ik het raden maar in ieder geval zorgde hij voor een aangename variatie op de powerbars en gel die ik doorgaans tijdens mtb ritjes verorber; de kastanjes waren zeer te pruimen.
Raadseltje: wat voor boom is dit?
(noot: ‘groene’ of ‘schone’ wordt niet goed gerekend!)
After the first, mellow and shy rain storms of fall the trails in the Bay Area and beyond are in excellent shape: not too sandy, not muddy, just the right amount of tackiness and screaming to be ridden. In addition to that: some nice fall colors and foliage (okay, not at all like back east, but still) and an assortment of interesting creatures that is coming out to enjoy the fresh moisture.
I had a more interesting encounter a little later:
It had gotten time for another trip to the desert lands of slickrock, canyons and mesas so last weekend we headed to Fruita and Moab. Fly into Salt Lake, drive late at night to the southeast, get to Fruita in the morning, ride bikes, drive to Moab, ride bikes the next day, then head back to the Mormon capital – such was our schedule.
Unexpected was the behaviour of the weather gods on saturday – the forecast said 20% chance of precipitation, to consist of light showers, but it turned out to be raining a la Belgique for almost 100% of the day. That didn’t stop us from riding the great trails of Fruita, but it made us pause once and a while to clear our drivetrains from a particularly vile type of sticky mud; on rented bikes, luckily.
Moab that evening: it was pouring down as hard as ever. The drive through Castle Valley had still been gorgeous though – Castle Valley may be like a little known sibling of Monument Valley, but it’s at least as grandiose. In Moab, the 24 hours of Moab was going on – the weather conditions had turned it into a challenge of biblical proportions. Read more here about flash floods, mud streams and hypothermic riders.
We woke up the next morning to a gorgeous day though, and took on Amasa Back and later part of the Slickrock trail, as always an essential and almost ceremonial thing to do here. My photos are posted here for further testimony of Fruita / Moab bliss…
Tags: Fruita, Moab, mountain biking
Een kort berichtje om te melden dat de Ayatola alsook ondergetekende de trip naar Fruita en Moab goed verteerd hebben. Wat hebben we daar uitgespookt? Cfr. foto:
Ah, het Slickrock-trail… hoewel het merendeel van onze excursies elders plaatsvond kan een mens bijna niet anders dan pseudo-ceremonieel een stukje van het Slickrock-trail doen telkens hij in Moab is. Het is voorwaar fantastisch.
Tags: Moab, mountain biking, Fruita, slickrock
Ah, Demo Forest! Ongeveer net een jaar na zijn helmet-squashing crash wist Ayatola Hombre zijn Demo-nen uit te drijven en het Forest heelhuids te overleven.
We ontmoetten een sympathiek en verdwaald koppel, dat ons volgde naar het Braille trail. Mike was een geweldige stuntman op de logs en jumps en ik had mijn anderhalve kilo camera niet voor niks mee.
I knew this was going to be quite a challenge, but little did I know what was in store. On paper, the course at Durango already looked like it could kill: 60 miles (100 km), a base elevation of 9000 feet and 12000 feet of climbing – that is a lot for a poor flatlander. There was also the 100 mile course, for which I hadn’t signed up, but in the back of my mind I kept entertaining the thought of attempting it in case I made good time and still felt strong after two laps; the course consisted of 3 different loops – at the end of each loop there was a cut-off time to be made to be allowed on the next loop.
What my trail maps and elevation profiles weren’t showing however, was the weather. The forecast called for scattered thunderstorms, 30% chance of precipitation – no big deal, standard mountain weather, I’d say. But the night before the race the menacing sound of thunder and endless downpours kept waking me up; that and the thin air (my first night at this elevation) didn’t leave me much rest – I reassured myself by thinking that in the morning things would look better.
Quod non. Hard rain, lighting and thunder accompanied the dawn of race day. Half awake, organizers and contestants were looking for shelter in the big tent that was erected on the plaza in Purgatory Village (who came up with this name, by the way?). The start was delayed until the first break in the storm appeared, around 7am. And off we went.
Cold and rain isn’t so much of an issue, that is why there are clothes and gear. For mountain bike riding, it means however: mud! And also: gooey stuff all over you and the bike, slippery roots and rocks, normally innocent singletrack turning into treacherous kamikaze descents, total loss of traction during climbs, chainsuck! You need a lot of mud for this to happen though, but as it had been raining the whole night…
The first and last couple of miles of each lap were part of the legendary 1990 World Cup course in which Ned ‘The Lung’ Overend and Julie Furtado were victorious; the first section was also the toughest climb of the day, and let’s say not exactly the ideal way to start a race without warm-up while freezing at 7am in the morning. And then the mud; losing traction on the climbs is one thing, you could always walk or run, but the chainsuck made life absolutely miserable: already after just a few miles, my chain refused to stay on the granny chainring, meaning I was forced to tackle all the subsequent climbs in the middle ring. Okay on the forest roads, not so okay on the steeper singletrack climbs.
The climbing continued on the forest roads, until we hit Relay Creek trail – in normal conditions without doubt a very nice single/doubletrack, currently mostly a marsh. We plodded on, and finally arrived at Graysil Mine, a former uranium (!) mine at which the mid-lap aid station was located. Unfortunately, more climbing was still in store, up to the highest point in the course, somewhere along the beautiful Colorado trail. Brutal beauty though, because it was mostly hike-a-bike for me (chainsuck sucks!). But after cresting the summit, there was finally some serious fun ahead: the descent on the Colorado Trail, with some nice technical sections. Unfortunately, something must have been wrong with my karma balance that day, as I wiped out while trying to avoid another rider that stalled just in front of me – the crash luckily was low-speed and minor, but wasn’t helping my morale (well, at least it wasn’t my fault). The singletrack dumped us on a forest road after a few miles but the descending continued – a wide fireroad with lots of big loose rocks and creek crossings, on which my Yeti 575 really shone – the only part on the course on which it wasn’t overkill really, since most of it was more than suitable for a (lighter) hardtail. Besides the chainsuck (which is hard to avoid in these conditions), the bike was doing excellent.
Many miles later, the downhill part of the World Cup section was up – here and there a few steep sections that were very slippery but I took it easy. The weather wasn’t really improving in the meantime, judging by the quarter-sized hail balls that were flying all over the place – a bike helmet turned out to be very useful indeed. Back at our starting point at the end of lap 1, the temptation to call it quits was high: the weather was crap, having just done over 36 tough miles had worn me out a lot, the chainsuck, many others were quitting, blahblah. But I know that if I’d stop, after ten minutes back in the hotel room I would feel lousy and there wasn’t a real, serious reason to quit, so the decision to carry on was made quickly. I was talking to some other guys and two strong women and we motivated each other to get going again. We could clean our bikes at the base station, and get the drivetrain working properly again.
The boosted morale held up until after a mile or so in lap 2 – that initial climb I talked about earlier, felt twice as grueling as before. I started feeling something weird in my right knee – the one I hit a rock with on my crash earlier on. Then, after reaching the forest road section again (though a different one this time) there was a rider coming from the other direction, frantically shouting at me that we were on the wrong road. Rick, from British Columbia, claimed someone must have changed the sign at the last intersection – the high elevation must have gotten to both of us, because I believed him and turned around and followed him for a while, until I finally realized that it didn’t make any sense. I turned around again, and kept going (Rick, 57 and in absolutely amazing shape would soon catch up as well). Some miles of downhill and ‘false flat’ sections later, the final major climb of the day was on – Hermosa Park road, which would bring us to Graysil Mine for a second time.
Hermosa Park road started with an entertaining river crossing and a modest grade. Just when I started thinking the worst was behind us, that grade started to increase steadily and at the same time, thunder and lightning combos started getting dangerously close. The rain was falling out harder than ever. There wasn’t much to do about it but continue – the storm clouds were all over and we were hours away from home in either direction. My knee was giving me decent trouble now, but luckily I had an invaluable item packed in my seat bag: Ibuprofen pills! Meanwhile, Scott, a twentysomething guy from Colorado Springs was having some trouble of his own: he had broken his chain – Rick could help him out with a chain tool though.
I suffered through the relentless climb (think two times Kennedy road) together with Scott and Kendra, one of the two women I’d started lap 2 with. And so we made it to Graysil Mine again. What remained was high-speed downhill, interspersed with some painfull short climbs – the weather had finally made a turn for the better and the sun had come out. For a while, at least, because dark clouds rolled in again quickly. But nothing would stop us now, I took no risks at the lower World Cup section and soon found myself crossing the finish line, covered in mud, exhausted, but with a big grin. Even though there was some adversity to overcome, racing a bike for 100 km in the Rocky Mountains turned out to be a terrific and totally satisfying way way to spend the (rainy) day!
Later I learned that the third lap (for the 100 mile course) was cancelled by the organizers because of the apocalyptic conditions, and that only thirtysomething riders finished the two laps.
Here are some press articles; and results have been posted on the official website.
Tags: Durango MTB 100, mountain biking
Over die Durango MTB 100 gesproken: eind volgende week al vertrek ik met de vlieger naar Albuquerque in New Mexico. Durango ligt in een zuidwestelijke hoek van Colorado, het ‘four corners’ gebied, en Albuquerque is de grootste stad/luchthaven in de buurt – het is evenwel nog steeds vier uur rijden. De Yeti is al met DHL vertrokken – veel goedkoper dan op het vliegtuig meenemen. Hopelijk komt mijn fiets wel redelijk ongehavend uit de hard shell bike case die ik een paar jaar geleden op de kop getikt heb.
Ik ben ingeschreven op de 100km, er is ook een 100mijl race maar die lijkt mij voorlopig nog enigszins te krankzinnig: het hele gedoe speelt zich namelijk af op een hoogte tussen 9000 en 11000 voet (2700 en 3300m); de 100km heeft een cumulatieve stijging van 12000 voet, de 100mijl 17000. Ter vergelijking: de Death Ride was 15000 voet maar dat is niet echt een vergelijking want dat was op asfalt, met een lichte koersfiets – op technische trails met een mountain bike klimmen is stukken zwaarder.
Enfin, als ik een en ander goed overleef ga ik de dag nadien wat lokale bezienswaardigheden doen, misschien steek ik wel de White Sands in New Mexico als ik zover geraak…
Tags: mountain biking, Durango MTB 100
The turkey vulture (Cathartes aura) is the most common vulture in the Americas and I had a close encounter with a whole bunch of them near the summit of White Hill in Marin County, out of Fairfax. I was doing a long hard mountain bike ride as training for the upcoming Durango 100 and must have been looking not so lively anymore when I catched their interest. They seemed rather tame as I could approach them fairly easily. They look beautiful and gracious when they’re flying high above you, but they’re butt ugly up close and personal – or, as we say in Flemish, ‘schoon van ver maar ver van schoon’... The ‘turkey’ denotation in the species’ name is by the way a consequence of their unappetizing facial features (kalkoensmoelen).
In related news, they’re playing Casablanca in the Stanford theatre (but I’ve seen it already too many times).
...but just about tight enough to fix a ruptured bike tire:
A five dollar bill held Inge’s rear tire together last weekend in Skeggs.
Tags: mountain biking
Last weekend we had another MTBSH Tahoe mountain bike weekend, the first one in a couple of years. The necessary ingredients of such undertaking are: a cabin near Tahoe, awesome rides, post-ride chilling time, cooking and goofing out. All of these were present, so needless to say, a good time was had by everyone; pics posted here.
Pics from our Mammoth Lakes ski/bike trip have arrived!
Thanks to the record amounts of snow Mammoth had received this season, I could try out my Kong short ski’s on the slopes this holiday weekend – I got a great deal on these a few months ago and they are destined to serve for some ski mountaineering I intend to take on. Turns out they’re good and quite fun – probably they’re excellent for mogul and tree skiing.
The snow also ment biking the higher parts of the mountain was out of the question (and most likely will remain so for a couple of weeks) – luckily the lower part was open and so we found ourselves riding Downtown, Paper Route, Shotgun, Big Ring and Juniper (and taking the shuttle back) – not too bad, indeed.
We camped on the – nomen est omen – Cold Water campground, where we had some fun with my latest toy (I know, I know, but I really needed it), a Canon EOS 30D:
Tags: Mammoth Mountain, mountain biking, ski
Vijf jaar zit ik nu al in Californie (tempus fugit enzovoort) en ik ben het hier nog steeds niet echt beu. Waarom? Een aantal redenen, maar hier is een praktisch voorbeeld: we waren van plan om een 4th of July tripje naar Mammoth Lakes te maken. Na een seizoen met record-hoeveelheden sneeuw was de Tioga-pas eindelijk open, en konden we op tijdige wijze Mammoth bereiken, aan de oostkant van de Sierra’s. Het plan was te gaan mountain biken, maar er lag nog een hoop sneeuw waardoor de hogere trails gesloten waren. De lagere waren weliswaar open en er waren shuttles beschikbaar.
En dus, in de voormiddag:
Vervolgens, na de middag:
We hebben er een ski/bike trip van gemaakt – nu nog combineren met wave surfen en het zou een echte ‘californian triathlon’ zijn geworden. Mammoth was uitzonderlijk open voor skien en snowboarden tot de vierde juli. Dit had wel enige logistieke overlast tot gevolg, maar gelukkig beschikt de Ayatola met zijn xBox over een vehikel met afdoende volume – door het dooreenrommelen van mountain bike en ski gear geraakte de entropie in de binnenruimte weliswaar gestaag in stijgende lijn, maar een kniesoor die daarom zeurt.
Franz is the man: going down Dog Meat on his Bianchi cyclocross-bike! I bow in respect…
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.
