Het seizoen van peis en vree, introspectie, kerstlichtjes, korte dagen, gluhwein en wintersolden is alweer voorbij, en normaal gezien heb ik tijdens deze periode het vaderland aangedaan – maar soms komt het er helaas niet van, zoals dit jaar.
Wat doet een mens dan om in de juiste stemming te komen tijdens deze donkere dagen in de vreemde? Wel, hoewel er vele eigen Amerikaanse tradities zijn (waaronder spektaculair opgesmukte huizen en straten, het sardonische brouwsel genaamd eggnog en het ad infinitum projecteren van Jimmy Stewart in “It’s a wonderful life”), wordt hier ten huize steevast de DVD-editie van “Alles kan beter” van stal gehaald. De Kerstspecial in het bijzonder vervult mij telkens met een mengsel van vreugde en grote weemoed, kijk voor uzelve:
Het universele genie van Uytterhoeven, Guy Mortier en co (duidelijkst op 1m35s!) wordt aangetoond door het feit dat ik kan getuigen dat ook niet-Nederlandstaligen hier de slappe lach van krijgen (zie ook: de Josdag-pastiche, die zelfs zonder simultane vertaling fel gesmaakt wordt)...
De Muur plat, het IJzeren Gordijn opengetrokken, de Fluwelen Revolutie, de idee dat er misschien toch niet direct een nucleaire holocaust stond aan te komen, Glasnost, Perestroijka… kortom dat waren nog eens tijden! Althans, gedurende een poosje. Daarna werd opnieuw de gebruikelijke ellende geprogrammeerd.
En wat was de soundtrack waarop al deze wereldgebeurtenissen zich afspeelden? New beat, natuurlijk! Nu is dat even gedateerd als de wijnvlek van Gorbatsjov en geklasseerd als Wikipedia-artikel maar toen was dit uniek Belgische fenomeen voorwaar ‘kei-graaf’. Maar om eerlijk te zijn, in 1989 was het eigenlijk al passé: het was voornamelijk een 1987-gegeven. Mijn zus heeft geloof ik nog ergens een hoop cassetten met opnames van AB of Liaisons Dangereuses (het radioprogramma) rondslingeren, maar die zullen allemaal wel onleesbaar zijn nu.
Hij zat toen met de klas in Berlijn blijkbaar, wij zaten in Moskou en St-Petersburg (fantastische reis overigens, dank u ouders, dank u school), dus het is niet meer dan gepast dat ik deze video post van één van mijn toenmalige favorieten, een werkstuk dat ik mij aangeschaft had in de vorm van een 12 inch maxi-single (weet iemand godbetert nog wat dat is, een ‘maxi-single’?):
Weinig commentaar nodig hierbij.
Zo mogelijk nog fijner is deze collage.
(en neen Hombre, ik viseer niet u met de titel van deze post)
Voor zij die aan linkklikluiheid lijden (eigenlijk een fijn woord bedenk ik zo) een korte samenvatting: wanneer een Republikeins politicus ten onder gaat aan een schandaal of op een of andere manier in diskrediet wordt gebracht, wordt hij op Fox News vaak ‘per ongeluk’ aangeduid als Democrat wanneer in beeld gebracht – door middel van het ‘abusievelijk’ gebruik van het label (D) ipv®.
Sandford is een interessant geval: ten tijde Clinton-Lewinsky was de echtbrekende gouverneur één van de velen die om impeachment van de toenmalige president schreeuwden (net als Newt Gingrich, die zoals later bleek in die eigenste periode zelve zijn vrouw aan het bedriegen was) – nu is hij verworden tot een Bert Anciaux-krokodilletranen vergietende huilebalk op tv. Zoals social conservatives maken ze geen hypocrieten meer meneer!
Maar de één zijn ongeluk is de ander zijn geluk: het schielijke heengaan van de King of Pop (heb nog zeer fijne herinneringen aan onze vinyl-kopie van Thriller thuis, jawel) heeft de onfortuinlijke would-be presidentskandidaat alsook full-time sleazeball geheel en al uit de spotlight van de aan chronische ADD lijdende massamedia weten te blazen, en bovenop Iran in de vergeetput van het wereldnieuws gedropt – hoewel dat stelletje betulbande zombies van ayatollahs daar perfect in een ‘reenactment’ van de ‘Thriller’ videoclip zou passen.
Wat is dat de laatste dagen overigens? Met Karel Van Miert, Yasmine, Farrah Fawcett en nu Michael Jackson ziet Sint Pieter wel een uiterst bizarre kaartersclub over de vloer komen!
Het beeld van de Tank Man is uiteraard een van de meest ‘ikonische’ beelden van 1989 (mijn gortig anglicisme moet u er maar bij nemen).
Ik herinner het mij zeer goed; en dat heeft veel te maken met Chris Zwysen – een van de beste, meest enthousiaste leraars die mijn pad kruiste op mijn middelbare school college OLVE. Welhaast elke dag in 1989 moet toen een ‘field day’ (dit is een baseball-icisme) geweest zijn voor onze leerkracht Geschiedenis – het verbrokkelen van de Muur, de Roemeense revolutie, instorten van het Ijzeren Gordijn, Glasnost en Perestrojka in Moskou – dat we aan de lijve mochten ondervinden tijdens een ronduit fantastische laatstejaars-schoolreis – de intrede van de eerste (en helaas niet laatste) president Bush, het fatwa van de zwakzinnige ayatollah K. tegen Rushdie en in juni dus Tienanmen, nu twintig jaar geleden.
Geschiedenis is waarschijnlijk nooit zo actueel geweest als tijdens dat jaar en we hingen aan de lippen van Zwysen, die gretig zijn fijne ding deed met al het materiaal dat voorhanden was. Vooral Tienanmen – studenten tegen tanks – maakte een blijvende indruk en wakkerde een fervent anti-authoritarisme in uw dienaar nog verder aan (sommigen noemden het eerder ‘altijd contrair zijn’). Gelukkig kon ik niet vermoeden dat het twintig jaar later (een eeuwigheid!) amper beter gesteld zou zijn daar met dat plein van de Hemelse Vrede…
Twintig jaar leek toen oneindig ver in de toekomst – welkom, oudezakkendom! – en de mist van twee decennia doet vreemde dingen met het geheugen. Bijvoorbeeld wat betreft die leerkrachten: sommigen kan ik mij nog even scherp voor de geest brengen als toen ik ze dagelijks zag – zowel de goede, naast Zwysen, bijvoorbeeld ook Somers, Mens, de Geerinckx (die mens haalde dan ook onvergetelijke toeren uit), Apers, Wouters, de Pens, ja ook de Pater, het Kopke, Van Echelpoel, den Tist, Van der Mueren als de minder goede ervaringen (we gaan geen namen noemen!). Maar van anderen zijn de trekken in mijn geheugen behoorlijk vervaagd, of kan ik ze amper herinneren.
Tot zover mijn tijd-van-toen mijmeringen, nu opnieuw over naar de normale programmatie…
P.S. Wordt Californication nu gecensureerd in China?
… of correcter: Kontich. Ik probeer dikwijls een bezoekje in te lassen aan de Edegemse Bergskens (kwartier fietsen van mijn ouderlijke woonst in Belgie) met mijn (stok)oude mtb wanneer ik over de plas ben en de condities een beetje meezitten (met name, in de eventuele afwezigheid van guur hondeweer en metersdiepe modderpoelen).
Afgelopen weken was een en ander staalhard bevroren, aldus in ideale conditie! Je kan het er naar believen ultra-technisch of -steil maken, het is een waarachtig ‘North Shore aan de E19’.
En het Internet zou zijn bij vlagen fantastische zelf niet zijn, moest deze site niet bestaan, gemaakt door ene Michel Stuyts, waarop een mens zowat alles wat hij belieft te weten kan komen over deze ‘bergen’.
…ofte ‘vries-rode’? Strenge vorst is bevorderlijk voor het apprecieren van de Bloso mtb-route rond Rotselaar. Snelle afdalingen en korte snedige klimmetjes, zonder het obligate navigeren door modderpoelen. Je krijgt er alleen koude vingers en tenen van.
De Plas was bijna helemaal bevroren. Het was evenwel niet koud genoeg om niet te kunnen genieten van de Leffe van ‘t vat in de kantine Ter Heide.
Heden mogen Google en het wijde interweb de naam ‘Clijsters’ dan wel vrijwel exclusief associeren met Kim, voor mij blijft Clijsters de fenomenale rots in de branding bij Waterschei, KV Mechelen en de Rode Duivels.
Mijn favoriete Clijsters-moment is de magistrale wijze waarop hij het concept ‘scorende libero’ (her)introduceerde, op de wereldbeker 1990 in Italie, tegen Uruguay. Franz Beckenbauer was er klein bier tegen!
Indertijd maakte Mark Uytterhoeven hem onsterfelijk in zijn wereldbeker-programma (?), met een uitmuntend-hilarische analyse van de tot stand koming van dit doelpunt. Ettelijke zoektochten op Youtube, GarageTV en andere Vimeo’s hebben mij niks opgebracht; als iemand dit nog op tape, CD, DVD of pellicule heeft, zou het terstond uploaden hiervan op grote dankbaarheid mijnentwege kunnen rekenen!
Voornemen: meer posten, zodat Ann geen maand op zoiets prozaisch als een foto van een GPS moet staren alhier!
Overigens ben ik momenteel nog steeds onder de indruk en invloed van haar fenomenale kookkunst. De hertekalf-filet van mijn ma was anders ook niet te versmaden.
Maar soit, we zullen er direct aan beginnen, en wel met een iPhone-gewijze impressie van de Antwerpse Kaaien op de laatste dag van 2008:
De Siberische vriestoestanden deze dagen zijn uiteraard te verkiezen boven de gevreesde grijze miezerigheid. Blauwe lucht, mooi laagstaande zon en fijne zonsondergangen! Alsof ik nog in Californie zit, maar dan met de thermostaat vijftien graden lager gedraaid.
Andere voornemens: WRIAD, maar vooral: zorgen dat Tom het ook uitrijdt, een paar andere dirt centuries, misschien een stage raceke, onze relay-titel op Wildflower verlengen, een koppel Geheime Projecten en een hele hoop andere dingen waarover ik het later misschien wel eens zal hebben; of misschien ook niet.
Deze ochtend, op NPR (tussendoor de ultra-vervelende pledge drives): ‘Belgian-Dutch banking giant Fortis partially nationalized!’ En ook: ‘Anheuser-Busch takeover approved by InBev shareholders’ – ik vermoed dat we hiermee het jaarlijks quorum Belgium-nieuws op de Amerikaanse nationale openbare radio reeds overschrijden…
Het Fortis-aandeel staat nu op 4 Euro. A la Warren Buffet zou ik kunnen stellen: uitstekende koopgelegenheid!
Sommige historisch wereldgebeurtenissen laten zo’n diepe indruk na op ons collectieve bewustzijn dat we zelfs tientallen jaren na datum ons doen en laten op dat moment in het grootste zintuiglijk detail, met de grootste helderheid kunnen herinneren en opnieuw voor ons geestesoog brengen: de maanlanding, de moord op JFK, het vallen van de Muur…
Voor mij – en ongetwijfeld voor vele anderen – was zo’n historisch moment de legendarische live-uitzending van de Pak de Poen show, met de gebroeders Verreth in een briljante glansrol.
Geen Saturday Night Live, geen Jay Leno, geen Letterman, Conan O’Brien, geen Urbanus of Toon Hermans, geen Rowan Atkinson, Hugh Laurie of zelfs John Cleese kunnen tippen aan het geniale, bruisende comic relief dat de Verreths toen – zij het ongewild en eenmalig – produceerden.
En in geval u moedeloos zou beginnen worden van de spam, algehele brol, malware en andere ongemakken die rondsurfen op het Web met zich meebrengt, komt dit eraan, om u te herinneren dat het Internet toch wel echt fantastisch kan zijn: een goede ziel heeft de gehele uitzending in 13 delen op GarageTV gezwierd (ook te vinden op Youtube nu ongetwijfeld):
De Nieuwe Snaar valt eigenlijk nog wel mee, na zoveel jaren. De formidabele optredens van Willy Sommers (deel 4), Marleen (deel 3), Anja (deel 8 ) en natuurlijk de onvergetelijke ‘Percy… jawel dames en heren’ (deel 12) hebben daarentegen voornamelijk niet-muzikale doch niet te onderschatten verdiensten. Gieren en brullen is het met de volslagen geschifte ‘praktische proeven’ (onder meer de beruchte autootjes in deel 9), maar het absolute hoogtepunt is wat mij betreft het ‘telefoonspelletje met de huiskamer’ (deel 8 ) – twintig jaar later ziet het gestuntel van Manu Verreth er aandoenlijker dan ooit uit.
Update: ik heb ondertussen alles op mijn harde schijf gesponst en als ik ooit tijd en zin heb ga ik de .flv files omzetten naar mp4 om dan alles aaneen te plakken en op DVD te stanzen.
Ik schrok mij bijna een ongeluk toen ik overlaatst wat aan het zappen was en ineens het onderstaande beeld zag verschijnen, vergezeld van een mij niet geheel onbekend klinkend stemgeluid dat zowel gezang als commentaar aan het leveren was, in een thick flemglish accent (enfin, zo erg was het accent eigenlijk niet).
Helmut Lotti in Amerika! En eigenlijk ook in Rusland, aangezien hij onder meer zijn ‘Russische’ CD aan het promoten was. Uitgenodigd door het publieke station KCSM (en ingeschakeld in een van hun ‘fund drives’ – een soort bedelsessies waarin kijkers en luisteraars gevraagd worden vrijwillig een steentje bij te dragen). Eens kijken wat KCSM vertelt over Lotti:
Crooner is the word used for a male singer who specializes in a smooth, even intimate, style of singing – primarily songs of love. Backed by the Golden Symphonic Orchestra, Lotti lends his versatile voice to renditions of favorites made popular by artists like Nat “King” Cole, Louis Armstrong and Dean Martin.
...Lotti recalls the Italian flair and easy manner of Dean Martin
Hier kan Eddy Wally een puntje aan zuigen! (Hoewel die natuurlijk in Sina is geweest…)
Voor een peulschil kan u overigens dit aanschaffen:
Toch als u meer croon-tolerant bent dan ondergetekende…
Voor een land met de staatsstructuur van Belgie is een politicus-loodgieter-ontmijner blijkbaar een zegen, zoniet een noodzaak. In de US wordt een niet al te standvastig, eerder pragmatisch politicus al snel pejoratief een ‘flip-flopper’ genoemd, dat is Amerikaans voor ‘kazakkendraaier’ – hier moeten dan ook niet al te veel communautaire akkoorden gesmeed worden.
Ik ben hier in Belgie net op tijd voor de verkiezingen. Maar ik heb eigenlijk al een week geleden gestemd, in Palo Alto. Met een ongeziene zin voor efficientie is de federale regering er dit keer immers in geslaagd de meeste buitenlandse Belgen / expats op tijd per briefwisseling te laten stemmen – en met een minimum aan voorafgaande administratieve rompslomp. Bravo! DHL zal overigens ook niet geheel ontevreden zijn…
Marc Herremans, a Belgian triathlete who became paralyzed below the chest after a terrible bike accident in 2002, was chosen as ‘Athlete of the Year’ 2006 by the magazine Inside Triathlon (the photo below shows the cover of the January 2007 issue).
He’s an absolutely amazing guy: the past year he won the Iron Man in Hawaii in the wheelchair athlete category and besides doing a hundred thousand other things he also attempted to climb the Nose of El Capitan in Yosemite with a team of friends – as he didn’t make it to the top the first time, he plans to try again this year. Check out his website for all the other stuff he’s doing.
Btw, triathlon is heel populair hier in de Bay Area, en Inside Triathlon ligt nogal prominent in de schappen bij de sportmagazines, waardoor het mijn aandacht getrokken had…
Een heuse kerstboom ten huize El Hombre! En een echte, zij het dat het een 40cm hoge soort lavender-struik is eerder dan een spar of den, maar daarover gaan we niet zeuren – en een voordeel is dat het lekkerder ruikt.
Morgenvroeg, op het Uur van Mordor (heel vroeg, dus) vertrek naar Belgenland – of moet ik zeggen Vlaanderen, zij we nu afgesplitst, hoe zat dat weer?
Ik viel bijna uit mijn bed deze morgen toen op mijn wekkerradio een lichtelijk vertrouwd aandoend stemgeluid weerklonk, zij het met een bijzonder vettig accent: Filip De Winter was bezig zijn gebruikelijke onzin in het Engels op de radio te verkondigen! NPR (National Public Radio) was namelijk een reportage over de Vlaamse politiek aan het uitzenden – in het kader van een ruimere serie over Europa – en had het in het bijzonder over het succes van het ‘Vlams Belijng’. Filips nonsens werden opgevolgd door het hysterische gebalk van die andere crypto-querulant, Abu Jahjah. In vergelijking met deze twee onfrisse flapdrollen lijkt George Bush wel een erudiet diplomaat en het is enigszins onfortuinlijk, zij het misschien onvermijdelijk, dat net zij werden aangevoerd als representanten van twee politieke stromingen, een anti-immigratie beweging en een geradicaliseerde migrantengemeenschap.
In de reportage werden verder een aantal personen in Hoboken (Antwerpen, niet New Jersey!) geinterviewd en al bij al was ze redelijk gebalanceerd. In ieder geval beter en meer genuanceerd dan doorsnee Vlaamse reportages klinken als ze het over de US hebben. Om onbegrijpelijke redenen werd evenwel ‘Toer Van Vallendael’ van stal gehaald als vertegenwoordiger van het regerend bewind – misschien was de NPR journalist nog een kroegmakker van Tuur in diens VRT-tijd?
I’m now in the Washington Dulles airport, where we just had to unboard the plane we boarded 15 minutes earlier. There seems to be a problem with the lavatories (!) that apparantly needs to be fixed without having any passengers in the plane.
A stinky situation, for sure, but Dulles has two redeeming qualities to it: free Wifi (unlike most major US airports – hurray!) and an on-site Gordon Biersch bar, so the waiting around shouldn’t be too bad…
...in de Plantkunde, door mijn overgrootvader Caesar (ja, vroeger hadden de mensen indrukwekkende voornamen), die indertijd blijkbaar als een soort laaglandse Darwin Zuid-Amerika afreisde voor zijn plantenonderzoek.
Soms is het Internet toch wel fantastisch – op de kop kunnen tikken dank zij het vriendelijke on-line (en off-line) antiquariaat ‘Terra Incognita‘...
Ga dat downloaden!
Dit houdt natuurlijk steek voor Google, dat gaarne een hele community amateurs 3D-modellen voor hen gaat zien opbouwen in Google Earth. Ik moet mij gelukkig niet als een idioot gaan voelen omdat ik indertijd Sketchup heb gekocht, aangezien de gratis versie niet alle functionaliteit bevat en bijvoorbeeld enkel bestanden kan bewaren in Google Earth formaat. Het is verder wachten tot Google Earth textures ondersteunt, en dan gaan er spektakulaire dingen te zien zijn. Meer hierover op de Google Earth blog.
‘In related news’, er blijkt (eindelijk) wat beweging te zijn wat betreft Google Maps in Europa. Zelfs het vaderland is nu geheel beschikbaar (hoewel het hiervoor gelinkte artikel Belgie niet eens vermeldt), zoals bijvoorbeeld hier te zien is. Helaas zijn de meeste satelliet-beelden van Belgie nog steeds van absoluut ondermaats resolutie-niveau. Kan mij trouwens iemand uitleggen waarom de streek rond Mechelen wel in hoge resolutie te zien is en bijvoorbeeld Antwerpen of Gent niet – de wraak van de Maneblussers? Zit er een Mechelaar in het Google-team in kwestie?
Gaat dat zien! Bok, eerbiedwaardig Vice-Secretaris-Generaal van Los Hombres, heeft de niet te onderschatten taak op zich genomen de beeldende kunst van het Hombres-collectief te archiveren, en wel via zijn Flickr photostream. Dit ter aanvulling van de hier reeds geetaleerde werken en in afwachting van de volledige redesign die de Hombres-site morregen dringend wel eens moet ondergaan.
De verdere tour van dEUS doorheen de US kan gevolgd worden via deze ‘unauthorised’ site/blog van Bart Van Belle, die trouwens een stuk nuttiger blijkt dan de officiele...
Ofte: hoe krijgt een mens het Leugenpaleis uitgelegd aan de autochtonen hier (en 1 autochtone in het bijzonder)? Ik werd onlangs met dit probleem geconfronteerd, aangezien de CD-set ‘Het Ergste uit het Leugenpaleis’ momenteel zowat kampeert in de CD-speler van mijn bolide. Ik had die set tijdens mijn laatste doortocht in Belgie aangeschaft, en ik kan u garanderen dat mijn ‘daily commute’ er tijdens deze regenachtige dagen behoorlijk vrolijker op geworden is.
Maar hoe uitleggen of beschrijven aan uw niet-Vlaamse ‘significant other’ hoe de avonturen van Doktor De Reiger, de onderonsjes met Clement Peerens en de briljante tirades van Cas Goossens tijdloos grappig en hilarisch zijn? Om te beginnen, een Amerikaan kan zich de dialecten zoals wij die in Vlaanderen kennen en die door de vele typetjes van Peeters en Mathyssen met verve worden aangewend al niet voorstellen. Goed, er zijn hier ook dialecten: in het zuiden spreekt men een beetje vreemd, in het noorden eveneens jah, in Boaoston en New Yoaork kent men er ook wat, en sommige onverlaten stellen dat er ook zoiets als een Californisch accent is. Maar verschillen of dialecten tussen dorpjes of regio’s die amper een kwartier rijden van elkaar liggen??
Vervolgens, hoe krijg je iemand wijsgemaakt wat een ‘Administrateur-Generaal van de openbare omroep’ is? En hoe het precies zit met de Antwerpse rock-scene? Sommige dingen zijn gelukkig universeel: de Linda Kelchtermans-pastiche op telefoonkwissen bijvoorbeeld (telefoonkwissen bestaan Overal). Uiteindelijk heb ik een beroep moeten doen op de unieke surrealistische traditie van Belgie, en gesteld dat het Leugenpaleis een soort radiofonische kruisbestuiving is van Jon Stewart’s Daily Show en een schilderij van Magritte (of van de voortreffelijke Paul Delvaux). Iedereen hier kent immers Magritte. Wij Belgen zijn uitermate gereputeerd in het bedrijven van surrealisme, en het Leugenpaleis is daar een mooie, licht-absurdistische exponent van.
Het was redelijk onwezenlijk: na tienen op een zondagavond, in een zaaltje met hooguit een honderdtal man, beklimmen Barman en co het podium – de vaderlandse rockgoden staan bijna dicht genoeg om er een babbeltje mee te slaan (ik sta op de derde of vierde rij).
Cafe du Nord ligt dichtbij de intersectie van Castro en Market, jawel het ‘gay’ centrum van San Francisco – de bar/lounge/concertzaal is tevens een soort ‘Swedish American’ monument (wat dat ook moge betekenen). Eerder dan Zweden of lokale drag queens zitten vanavond een hoop Belgen in de zaal (het meeste ‘heckling’ gebeurde in het Vlaams). dEUS (met inderdaad nog steeds een Caps Lock probleem) is redelijk onbekend in de States, en dat gaf ons de gelegenheid ze in ideale omstandigheden aan het werk te zien (prima geluid en zicht). Ze speelden het zaaltje plat en hadden er zo te zien wel plezier in: vioolfiguur Klaas Janszoons die in het publiek kwam postvatten wanneer de keyboards even werden overgenomen door Eric Drew Feldman; Mauro Pawlowski die ongelooflijk cool voor zich uit stond te staren; en Tom Barman, voortdurend op scherp en tijdens de hevigere (gitaar)momenten verwoed molenwiekend. Op de playlist een hoop materiaal uit het laatste album ‘Pocket Revolution’ (dat ik me een paar maand geleden iTunes-gewijs had aangeschaft), en dit bleek live meer dan stand te houden. Mijn favorieten van de avond: ‘Via’ en ‘Turnpike’, oudjes die bezwerend goed werden uitgevoerd; ‘Sun Ra’ en ‘Bad Timing’ uit de nieuwe CD; en uiteraard het incontournable ‘Suds & Soda’ dat als laatste bisnummer werd opgevoerd.
Mijn foto’s zijn helaas uitermate noisy en blurry (het zaaltje/podium was redelijk donker) maar diegene die ik met flash genomen heb bleken nog erger te sucken (de wimpy flash is de achilleshiel van de Casio Exilim – van alle ultracompacts eigenlijk), dus we zullen het hiermee moeten doen – enfin, ik had eigenlijk moeten zeggen dat ze ‘artistiek onderbelicht’ zijn…
Vergeet dat uitverkocht Vorst-Nationaal met zijn slechte akoestiek en het gedoe om aan (dure) tickets te komen. Dit weekend kan u hen voor 12 dollar aan het werk zien in het hoogst charmante Cafe du Nord in San Francisco.
De “improvisational avant grunge group, the first Belgian-based indie act ever to sign to a major international label” (volgens de site) begint er zondag om 9 uur ’s avonds aan. Wij zijn Daar, uiteraard (geen probleem overigens om nu nog aan tickets te geraken).
