It’s been a little on the humid side here lately.
Behold, the raging torrent that is the Los Gatos Creek!
The Mighty Los Gatos Creek features numerous falls these days…
... and is flooding its namesake Trail on a few spots.
No worries though, a meteorological offensive to dry out things is underway.
Het kan verkeren; een week geleden was het nog zomer tijdens onze ‘winter’ (shorts/t-shirt/beach toestanden) maar nu is deze wel degelijk (even?) op stal gezet. Vandaag kon ik van bij mij thuis recht in de sneeuw fietsen.
Het vergde weliswaar een niet onaardig klimmetje; de afdaling bleek ook bijzonder interessant.
De laatste tijd genieten we hier van (a) ongehoord fijn lenteweer (terwijl vermoed ik de rest van het noordelijk halfrond begraven ligt in de sneeuw of onder andere waterige nattigheid te lijden heeft) en (b) nogal spektakelrijke zonsondergangen. Bovenstaand beeld werd bijvoorbeeld genomen tijdens een avondwandelingetje in de ‘hood. U hoort ons voorlopig niet klagen.
Dankzij het feit dat een vleugel van het Musee d’Orsay gedurende een klein jaar diende gerenoveerd te worden, vonden een hoop impressionisten en post-impressionisten een tijdelijk onderkomen in het De Young museum in San Francisco; schilderijen uit (voornamelijk) de vroege 20e eeuw, bedoel ik uiteraard. Het vergde verder een aantal creatieve technieken om tickets te veroveren (een en ander was al wekenlang zogezegd uitverkocht), maar afgelopen maandagavond laat was het zover: uw dienaar en dienares zouden zich in hoogsteigen persoon aan een hoop meesterwerken gaan vergapen die ze voordien enkel van prints of foto’s in boeken (of niet) kenden, en lanceerden aldus een poging om hun culturele bagage ietwat op peil te brengen (een hopeloze zaak, maar we blijven proberen).
Het moet gezegd, Van Gogh springt er echt uit. Die mens, zij het tevens behoorlijk gestoord, was voorwaar uiterst begaafd: die kleuren, die textuur… “Starry night over the Rhone” mag bij mij direct aan de muur komen hangen. Foto’s nemen was verboten maar vanuit verdekte opstelling heb ik toch mijn cellphone wat weten rondzwieren teneinde een paar kiekjes te kunnen vastleggen voor het nageslacht.
Dit is die “Starry Night” inderdaad.
Gauguin, Monet, Toulouse-Lautrec zijn andere voorbeelden van schilders wiens stijl je zelfs gezien van de overkant van de Golden Gate Bridge direct kan herkennen. Hieronder Gauguin’s “Red Dog” (neen, in het Engels is dat geen kinderziekte).
Er waren zelfs Belgen van de partij, onder meer Georges Lemmen, met een werk dat de ‘plage’ van Knokke-Heist verbeeldt, of zoiets:
Mijn favoriet van de dag was Henri Rousseau, die een soort miskend genie bleek te zijn – in zijn tijd belachelijk gemaakt, maar op het eind van zijn leven door Picasso min of meer in ere hersteld. Helaas heb ik geen onscherpe, korrelige iPhone-shots van diens monumentale “War” of “The Snake Charmer” weten maken, maar voor die werken zou ik ook graag een muur reserveren moest ik de kans hebben.
Voorts nog nooit zoveel volk op een maandag om 10 uur ’s avonds samen in een zaal gezien, denk ik. Frjtz – nu ook witte truffelolie serverend op de frieten – was verdorie reeds gesloten door de vreemdsoortige timing, dus konden we geeneens de stadssnobs gaan uithangen en de met bacillen gevulde droge lucht verdrijven die mij ondertussen keelpijn aan het bezorgen was. Gelukkig had ik (met dank aan Franz) thuis een fles jalapeno-schnapps staan (it burns… twice!), maar die konden de rhinoviri slechts tijdelijk afhouden.
Zou het aangenaam wonen zijn, daar? Veel last van burengerucht zal men er alvast niet hebben…
Somebody is liking her vuvuzela…
It is unclear whether the love is shared by her surroundings though…
I recently dragged my ‘big’ camera – with ‘long’ lens – almost 5000ft up the steeps of Henry Coe, so you’re going to suffer the consequences, like it or not.
Let’s start with the Western Pond turtle, aka Actinemys marmorata – one of the many reptilian inhabitants of Coe, with a life expectancy not unlike that of humans (~70 years):
There were plenty of them, baking in the sun in and near Tule Pond. Then, there were vultures:
The turkey vulture of course – Cathartes aura – nicknamed after that other ugly bird, not for its dietary preference to it, but for its facial resemblance.
Here’s the quintessential tree in Coe (and by pars pro toto also California), Quercus agrifolia:
Next time, the Puma concolor! ...just kidding (I hope).
Het weekend lijkt alweer een eeuwigheid geleden: de lente was even in het land, maar nu is het opnieuw de beurt aan maartse buien, Belgian-style. Een en ander mocht anders gerust wat langer duren; het begon met Koken op Vrijdagavond – hierbij ons nieuwste keukengadget, een deep fryer (aka frietketel) benuttend om kroketten te maken (vanaf nul, beginnende met het schillen van de patatten, jawel meneer), met daarbij licht-gepaneerde escalopes de veau en een lenteslaatje.
Daarna door een stom toeval aan ticketten voor Jerry Seinfeld geraakt die vrijdagavond laat optrad (alvorens de Ayatola mij weer onder mijn voeten geeft: het was last minute, ge zat in de salsa les, en ik had vroeger nooit interesse in stand-up ontwaard in uw persoon).
Jerry was zijn fijne, licht-cynische zelf (“Your life sucks. Everyone’s life sucks. My life sucks… ok, maybe a little less than yours”). Vervolgens, op zaterdagochtend een nogal beklijvende Henry Coe mountain bike race overleefd, en nadat ik enigszins bekomen was met R een tochtje op de moto gemaakt – het was zoals gezegd ongelooflijk lenteweer, niet te warm zoals vaak in de zomer, niet te koud, just right – en uiteindelijk in Milpitas gesukkeld om daar te gaan eten (ons doelwit, de Indio-Thai-Maleisier Banana Leaf was bomvol en er was een gruwelijke wachttijd, dus begaven we ons naar de nabije Italiaan).
Zondag stond recuperatie en het invullen van belastingen op het programma – dat laatste werd vakkundig terzijde geschoven om een ‘recovery’ ritje op de koersfiets te maken. Dit recuperatieritje liep enigszins uit de hand, aangezien we ons uiteindelijk richting top Mount Hamilton begaven. Half-bevroren na de afdaling – op 4200 voet hoog kan het verbazend veel kouder zijn dan op zeeniveau en dat stuk aluminiumfolie onder mijn fietstruitje hielp niet echt – de warmte van een uitgebreide douche opgezocht om daarna een lokale Japanner aan te doen en uitgeput in slaap te vallen (dit laatste niet bij die Japanner, evenwel).
Eerste ‘big ride’ van het seizoen, teneinde de lente-equinox gepaste luister bij te zetten. Ik heb Coe gemist…
Meer hier.
In deze laatste aflevering halen we de GPS boven en gaan we conclusies trekken aan de hand van een ‘figure of merit’ (Google Translate vertaalt dit als ‘prestatiegetal’ maar dat klinkt me iets te onnozel)...
Tijdens mijn recente pendeltochten per wagen, fiets en openbaar vervoer heb ik telkens de GPS (mijn Garmin Edge 705) bovengehaald teneinde de afgelegde tracées op te nemen en te kunnen vergelijken. In het grafiekje hieronder ziet u voor de drie gevallen de snelheid in functie van afgelegde afstand.
Het moge duidelijk wezen welke kleur welk geval voorstelt – u kan zelfs rode lichten, bushaltes, treinhaltes en mijn snelheidsovertredingen identificeren (de snelheid is in mijl per uur, vermenigvuldig dit met 1.6 om km per uur te krijgen). De tijdverschillen tussen de drie modes van vervoer worden natuurlijk dramatisch in de verf gezet als diezelfde snelheid wordt afgebeeld in functie van de tijd:
Het wandelen naar het bushok en wachten op de (eerste) bus duurt bijvoorbeeld al bijna even lang als de ganse pendeltocht per wagen (gesteld dat ik de files weet te vermijden). Maar we hebben nu dat concept van ‘nuttige tijd’ – tijdens de bus- en treinrit kan gelezen/gewerkt worden, de tijd besteed aan fietsen telt als fitness/exercise etc. Het is dan ook tijd voor een redelijke vergelijking – eerder hebben we een schatting gemaakt van die nuttige tijd, of van het omgekeerde, de ‘idle time’ ofte verkwiste tijd: voor de wagen en moto bestaat die verkwiste tijd uit de totale duur (je kan niks doen tijdens het autorijden), voor het fietsen de helft van de totale duur (een redelijk compromis) en voor het openbaar vervoer was dat ongeveer 40 minuten.
De ‘figure of merit’ (FOM) die ik nu voorstel is: (kg uitgestote CO2) x (verkwiste tijd)^2 x (kost in $).
Hoe lager dit getal, hoe beter. Ik neem het kwadraat van de tijd omdat verkwiste tijd wat mij betreft als erger beschouwd kan worden dan de andere factoren en dus een meer-dan-lineair effect dient te hebben als die toeneemt (en het kwadraat is de simpelste ‘power law’). Afhankelijk van uw graad van bekommerdheid om het milieu zou u ook een exponent kleiner dan 1 kunnen toevoegen aan de CO2 uitstoot maar laat ik het simpel houden.
De nodige getallen invullen en rangschikken levert op:
Dus valt in mijn geval de fiets te verkiezen, dan het openbaar vervoer, op de hielen gevolgd door de Ducati en met de wagen als rode lantaarn. Interessant, aangezien dit nogal contrasteert met wat ik in werkelijkheid doe… Het zit hem in dat concept van ‘nuttige tijd’ denk ik – als we dat negeren (en de ‘totale tijd’ nemen in alle gevallen) krijgen we:
...wat al veel beter overeenkomt met mijn gebruikelijke modus operandi! Het punt is, een langere tijdsduur, zelfs al bestaat die uit voor een groot deel uit ‘nuttige tijd’ vereist betere planning en tijdsmanagement (en vroeger opstaan), en dit is subjectief gezien allemaal veel pijnlijker dan extra CO2 uitstoot. Korte termijn plezier versus lange termijn welvaren, het blijft een problematisch gebalanceer! De menselijke natuur kennende moet dat openbaar vervoer sneller, anders komt er niks van…
Er is de laatste weken en dagen een hoogoplopende controverse ontstaan betreffende de ‘late night show’ hosts hier op TV in de US. In tijden van aardbevingen, economische crisis, oorlog, Sarah Palin en ander noodweer lijkt dit een zeer onbenullig gegeven – maar wij het volk kunnen best wat panes et circenses gebruiken. En late night comedy is een bijzonder fijne, Amerikaanse traditie die toch al een tijdje ook naar het vaderland is overgewaaid meen ik. Laat Michel Daerden trouwens Engels spreken en ik geloof dat hij hier een mooie carriere kan maken (zie ook: Rod Blagojevic).
De controverse zelve zorgt uiteraard voor ideaal ‘comedy fodder’ en betere grappen en skits dan ooit. Voor een analyse van heel de historie, lees de blogposts van Ken Tucker.
Edoch, om de ‘cast of characters’ te begrijpen, is een analogie op zijn plaats. Beeld u een tafereel uit een doorsnee Vlaamse familiefeest in, met daarbij:
Dit gezelschap komt elke avond aan de toog samen (waar blijkbaar enkel blanke mannen zitten), en daar wordt bij momenten verwoed gebikkeld om de erfenis van de lang overleden pater familias (Jimmy Carson), die beheerd wordt door incompetente bureaucraten (NBC executives).
U kan de afloop en details elders lezen maar mijn favoriet is zonder twijfel Conan, die vanavond helaas zijn laatste show gaat doen (tot nader order althans, in september zal hij opnieuw een ‘free agent’ zijn). De laatste dagen was Conan evenwel beter dan ooit, bijtend en uitzinnig, de censors en hun blieps druk aan het werk zettend. Spijtig…
Bon, het experiment was, laat ons zeggen, interessant te noemen.
Deze ochtend was het geen weer om een hond naar buiten te jagen – zo hard heb ik het hier zeer zelden weten gieten. Aldus besloot ik een paraplu mee te nemen, die ik uit de ondermaanse compartimenten te huize waar ongebruikte rommel gestockeerd ligt diende op te vissen. Spijtig genoeg was die half kapot, maar het was hard genoeg aan het regenen om toch maar na te gaan of de werkende helft iets zou uithalen. Op weg dan naar het bushokje, dat helaas slechts uit een paal met een plakkaat erop bleek te bestaan – schuilen diende gedaan te worden in het portaal van een naburig en onduidelijk handelspand.
Dan de busrit, gevolgd door de treinrit, dan een doktersbezoek dat ik er nog tussen wou wringen (de kliniek ligt vlak nabij het treinstation in Palo Alto), dan nog een tweetal (gratis) bussen: de, ik moet toegeven, bijzonder fijne Stanford Marguerite lijn. Geheel doorweekt arriveerde ik drie uur na het verlaten van mijn woonst op het werk (dat zou twee uur zijn zonder de dokter). Maar ook: ik was bijzonder relaxed, had wat kunnen lezen, kon de laptop bij gelegenheid opentrekken – waardoor ik onder meer tijd had om deze nonsens op te tekenen – moest mij niks aantrekken van hydroplaning of psychotisch-incompetente chauffeurs en met een beetje goede wil kon gesteld worden dat ik ook enig werk heb kunnen verrichten.
’s Avonds voor de terugrit zou ik evenwel alles in het teken stellen van snelheid en door de efficientste verbindingen te pakken te krijgen geraakte ik op een uur en veertig minuten (van deur tot deur) thuis. Voor een afstand van 25 – 30 km is dat niet echt indrukwekkend te noemen. En aldus is het tijd om een balans op te maken.
Tijd nodig voor een enkele trip (25 – 30 km)
Kost per rit
Het ziet er dus niet goed uit voor openbaar vervoer: op alle fronten zwaar in het verlies! Er is evenwel nog:
Carbon footprint (kg CO2 emissie per rit)
Een conclusie? Wel, het duurde een stuk langer, het kostte ietsje meer en ik mag mij wat beter voelen omdat ik de atmosfeer enige kilo’s CO2 heb bespaard. Dat laatste gaat in de praktijk helaas niet opwegen tegen het eerste, vrees ik. Daarnaast heeft een persoonlijke ontploffingsmotor in uw nabijheid hebben nog een hoop andere voordelen. Men zou nog de veiligheidskaart kunnen trekken ten voordele van het openbaar vervoer – autorijden lijkt riskanter, fietsen zeker, aangezien het vermijden van door stompzinnige SUV-chauffeurs overhoop gereden te worden hier een kunst op zich is. Daartegen staat: no risk, no fun.
Maar moest de trip met de bus en trein een half uurtje minder lang duren, wel, dan zou ik Da sein.
Morgen ga ik trachten met het openbaar vervoer op het werk te raken. Ik woon zo’n 16 mijl – een dikke 25km – van het werk af en ik hoor u verzuchten, so fucking what?
Welnu, als u meende dat de treinen in Belgie onbetrouwbaar zijn, er te weinig vlotte verbindingen zijn, het een pest is op het station te raken of de voorradige busroutes u onhandig uitkomen, troost uzelve, you ain’t seen nothing yet! We kennen er hier in de Golden State ook wat van.
Hier in Santa Clara county zijn er weliswaar lokale VTA bussen, shuttle-bussen, commuter-bussen, treinen, baby-bullet treinen en lightrail maar helaas: zelden arriveren ze op een geschikt punt in ruimte en tijd en een en ander vereist een ontiegelijk puzzelwerk.
Waarom nu dat openbaar vervoer? Wel, naast het feit dat het een interessant experiment om doen is, is het voornamelijk een kwestie van eliminatie: ik zou met de fiets kunnen gaan, zoals vandaag, maar we krijgen morgen alweer een atypische winterstorm met pijpenstelen regen in de (verwende) maag gesplitst en al mijn winter-fietskledij is momenteel doorzopen nat; in een normaal geval zou ik de Subaru nemen maar die zit nog steeds in de garage voor ernstige herstellingswerkzaamheden; de Ducati dan maar zoals vorige week? Hum, ik heb de moeite gedaan die in het weekend te kuisen en op te knappen met de naieve gedachte dat mijn Subaru spoedig in orde zou zijn en ik de moto dus een tijdje op stal kon laten – no way dat ik hem nu opnieuw ga blootstellen aan slijkerig wegdek-drab en het zweet mijns aanschijns vergeefs vergoten zou zijn! Verder heb ik geen zin om een rit af te bedelen of te carpoolen… Wordt vervolgd!
Het seizoen van peis en vree, introspectie, kerstlichtjes, korte dagen, gluhwein en wintersolden is alweer voorbij, en normaal gezien heb ik tijdens deze periode het vaderland aangedaan – maar soms komt het er helaas niet van, zoals dit jaar.
Wat doet een mens dan om in de juiste stemming te komen tijdens deze donkere dagen in de vreemde? Wel, hoewel er vele eigen Amerikaanse tradities zijn (waaronder spektaculair opgesmukte huizen en straten, het sardonische brouwsel genaamd eggnog en het ad infinitum projecteren van Jimmy Stewart in “It’s a wonderful life”), wordt hier ten huize steevast de DVD-editie van “Alles kan beter” van stal gehaald. De Kerstspecial in het bijzonder vervult mij telkens met een mengsel van vreugde en grote weemoed, kijk voor uzelve:
Het universele genie van Uytterhoeven, Guy Mortier en co (duidelijkst op 1m35s!) wordt aangetoond door het feit dat ik kan getuigen dat ook niet-Nederlandstaligen hier de slappe lach van krijgen (zie ook: de Josdag-pastiche, die zelfs zonder simultane vertaling fel gesmaakt wordt)...
(Ok feel free to argue about the decade counting thing…)
Happy 2010 and hope everyone had a good time shedding off the old for the new (which reminds me of ‘Oudejaarsavond’ versus ‘New Years Eve’, another strange morphed-in-translation anomaly between E and NL).
We went to the Embarcadero in SF, witnessing glorious fireworks and crowds, my framboise lambiek bottle I was carrying around in hidden seclusion (all these bloody drunks on the streets give honest consumers of alcohol a bad name), ready for the big moment, had a cork hidden underneath the cap, meaning without cork screw we had to wait, I tried my car keys but that didn’t work, going with the flow of the masses, later taking BART to Daly City where the drunken stupor of a few fellow passengers provided entertainment (for some), a sober and uneventful trip home made the lambiek taste sweeter than ever… cheers!
Or: we sometimes do observe some evidence of winter here!
This week, San Jose looked a bit like Vancouver…
... and Mount Diablo like Mount Fuji…
...and finally: my car the other morning like it was back home during a Belgian winter.
Het klimaat helpt hier niet mee om enig bewijs van seizoenen te vinden – daarvoor is het beter om naar de flora te kijken. Voor deze foto’s moest ik niet ver lopen, ze zijn in mijn straat getrokken, die er heden als een stukje idyllisch suburbia bijligt. Soortgelijke “fall colors” zijn ook elders te vinden, met name op mijn benen, maar dat is een ander verhaal – iets dat te maken heeft met fietsen, een abrupte verstoring van het gyroscopisch evenwicht en de gevolgen van de zwaartekracht. Just fleshwounds, maak u geen zorgen!
Hoera, het is Thanksgiving weekend! Wat zon, wat regen, wat mountain biken, wat koken, wat eten, wat drinken, wat rondhangen met vrienden en geliefden, wat rondprutsen in de garage, wat ervoor zorgen dat je op vrijdag zeker niet in een shopping mall terecht komt, wat tijd om nog eens die fantastisch gechoreografeerde eerste twintig minuten van die Bourne-film te bekijken en om eindelijk het verzameld werk van Tolstoi aan te vatten… hm voor dat laatste mis ik nog enige motivatie, hoewel het er toch eens van zou moeten komen. En ik ben dankbaar om dit alles te kunnen doen, niet zo dankbaar misschien als die twee wilde kalkoenen die gisteravond in Annadel euforisch aan het rondhuppelen waren, ongetwijfeld blij dat ze de gevaarlijkste dag uit hun bestaan aan het overleven waren, maar toch.
De Indian Summer houdt hier nu al drie maand aan en het blijft dus hardnekkig mooi weer, zij het gepaard gaand met ietwat frissere temperaturen. Perfecte Coe-condities aldus. Edoch: Coe giveth and Coe taketh: de laatste tijd vreet het fietsonderdelen. Derailleur + spaken, band en nu: ketting. En mijn chain tool dat ik twee jaar lang niet gebruikt of bekeken had bleek defect (pin verdwenen). Al goed dat mijn kompaan een functionerend tool had, anders had ik een fijne en vooral lange wandeling door de wildernis voor de boeg gehad. Het beetje trailwork dat ik deed zorgt hopelijk voor een spoedig herstel van het karmic balance…
Op vrijdag de 13e zaten we in sectie 113 op rij 13 van het HP Pavilion in San Jose naar de weergaloze Leonard Cohen te kijken. Ik was op voorhand een ietwat skeptisch – verwachtte een mooi, fijn, beleefd optreden maar niet echt veel opwinding – maar dat vermoeden was gelukkig geheel onterecht. Een levende legende die mens, en wat een ongelooflijke stem, het was een privilege dit te mogen meemaken.
Om te beginnen was de klank perfect afgesteld – niet echt een eenvoudige opgave in de massieve ijshockey-kuip die het Pavilion is. Vervolgens had de Canadese bard ervoor gezorgd dat zowat zijn gehele band uit virtuozen bestond. Nemen we bijvoorbeeld de heer Javier Mas: ik zou met gemak een heel optreden lang naar diens briljant en bezeten getokkel op de twaalfsnarige gitaar kunnen luisteren. Of Dino Soldo: fantastisch op zowel sax, klarinet als mondharmonica, en vol fijne showmanskuren. En laten we de gezusters Webb niet vergeten: niet verlegen om een rad te draaien (in de gymnastische zin van het woord) tussen twee engelachtige backing vocals en enig gepiel op de harp in. En Sharon Robinson dan? Een stemgeluid zwoeler dan een tropische storm op Hawaii – omhooggevallen r&b trutjes a la Beyonce komen niet aan haar hielen.
Alle bekende en minder bekende klassiekers kwamen aan bod, maar het meest beklijvend vond ik Cohen wanneer hij de bijwijlen ijselijk indringend voorgedragen stukjes tekst en poezie tussen de nummers in bracht – meer rock ‘n roll dan het hevigste gedram van Metallica. De mens (75 jaar!) is overigens geheel uit stijl, klasse en goede manieren opgetrokken – vanaf zijn fedora tot de complimenten aan muzikanten en grapjes en plaisanterieen voor het publiek.
Nu het weekend zo goed begonnen was, wou ik op mijn high blijven en wat kon daar beter voor zorgen dan mij eens goed te pletter gaan rijden in Henry Coe? Het werd een ander soort trip dan ik mij ingebeeld had. Heb namelijk drie, vier uur lang trail maintenance werk gedaan met mijn kompaan du jour Charlie – Coe is een beetje als een uit de kluiten gewassen mountainbike versie van het Cheers-cafe, met vaak dezelfde stamgasten, ‘where everyone knows your name’. Dat belette mij niet een dertigtal mijl af te handelen met als afsluiter een fantastische afdaling over Lyman-Wilson in een decor waarin een vuurrode zon langzaam achter het kustgebergte kroop…
Ofte Halloween, mijn favoriete Amerikaanse feestdag – hoewel het officieel niet eens een vrije dag is; maar dit jaar dus in het weekend, en alzo was het party-time.
Kent u deze nice guy? (Zonder masker zag ik eruit als een onuitgeslapen Jean-Hughes Anglade, ten tijde van ‘Killing Zoe’ – op zich ook een niet onaardig kostuum-idee eigenlijk…)
Verder van de partij een alleraardigste French maid, hopen piraten (m/v), vampieren, heksen en zombies, een holbewoner, Romein, verkeerskegel, Darth Maul, cowgirls en andere creaturen.
‘Castroween’ is helaas sinds een paar jaar afgevoerd, wegens de ongeregeldheden die telkens de festiviteiten verpestten. En dus, na het trick ‘n treaten voor de klein mannen, gebeurt een en ander meestal op prive-feestjes, kleinere optochtjes, in bars, restaurants of clubs, eerder dan tijdens massale straatparades.
’s Anderendaags dan, na het partyen, was ik op zoek naar redemption in Henry Coe:
Daar hadden de creatures of the night blijkbaar ook feestgevierd…
Het onderwerp kwam ter sprake in een discussie per Ping! met de Ayatola (jawel, hoewel we de midlife crisis-gerechtigde leeftijd naderen hollen wij mee met de immer voortdenderende tijd): lattes. In het Italiaans is dat gewoon melk natuurlijk. Maar hier in de US of A bedoelen we daar een caffèlatte (I), Café au lait (F) of Café con leche (E) mee. Ruwweg een derde espresso of moka plus tweederde gestoomde melk.
Eurosnobs halen hun neus op voor het brouwsel dat ze in pakweg Starbucks onder deze noemer schenken. Eurosnobs moeten echter oppassen want in San Francisco zijn betere lattes/caffèlattes etc te vinden dan ik ooit in Europa heb aangetroffen.
Zo bijvoorbeeld in het voorbeeldige etablissement La Boulange; bestel daar een dubbele latte en u zal een stukje hemel opgediend krijgen in een uit de kluiten gewassen soepteljoor. Ziet er fenomenaal uit en smaakt ditto.
Een absolute aanrader (en kijk aub naast de noise en blur van mijn iPhone camera), een van die fijne kleinigheden die het bestaan weten op te fleuren!
Harvest moon: de volle maan die dichtst bij de herfstequinox valt – de stand van de Aarde in deze periode doet ze er voller, helderder en roder (langer optisch pad en dus meer blauw-absorptie, ha!) uitzien dan anders. Ideaal om de lunatic of weerwolf in uzelve eens uit te laten! En in mijn geval loopt die rond met een uit de kluiten gewassen Canon.
De zonsondergang was ook behoorlijk de moeite.
Eentje gaat onder, de andere gaat op. De maansopgang werd wat getroubleerd door een hoopje wolken die aan de Diablo Range plakten.
De heer Young, nogal nors van aard gewoonlijk – hij woont hier in de buurt ergens verscholen in de Santa Cruz mountains en gedraagt zich naar verluidt als onhandelbare brompot – wordt er anders best vrolijk van:
But theres a full moon risin
Lets go dancin in the light
We know where the musics playin
Lets go out and feel the night.
Weinig commentaar nodig hierbij.
Zo mogelijk nog fijner is deze collage.
(en neen Hombre, ik viseer niet u met de titel van deze post)
Voor zij die aan linkklikluiheid lijden (eigenlijk een fijn woord bedenk ik zo) een korte samenvatting: wanneer een Republikeins politicus ten onder gaat aan een schandaal of op een of andere manier in diskrediet wordt gebracht, wordt hij op Fox News vaak ‘per ongeluk’ aangeduid als Democrat wanneer in beeld gebracht – door middel van het ‘abusievelijk’ gebruik van het label (D) ipv®.
Sandford is een interessant geval: ten tijde Clinton-Lewinsky was de echtbrekende gouverneur één van de velen die om impeachment van de toenmalige president schreeuwden (net als Newt Gingrich, die zoals later bleek in die eigenste periode zelve zijn vrouw aan het bedriegen was) – nu is hij verworden tot een Bert Anciaux-krokodilletranen vergietende huilebalk op tv. Zoals social conservatives maken ze geen hypocrieten meer meneer!
Maar de één zijn ongeluk is de ander zijn geluk: het schielijke heengaan van de King of Pop (heb nog zeer fijne herinneringen aan onze vinyl-kopie van Thriller thuis, jawel) heeft de onfortuinlijke would-be presidentskandidaat alsook full-time sleazeball geheel en al uit de spotlight van de aan chronische ADD lijdende massamedia weten te blazen, en bovenop Iran in de vergeetput van het wereldnieuws gedropt – hoewel dat stelletje betulbande zombies van ayatollahs daar perfect in een ‘reenactment’ van de ‘Thriller’ videoclip zou passen.
Wat is dat de laatste dagen overigens? Met Karel Van Miert, Yasmine, Farrah Fawcett en nu Michael Jackson ziet Sint Pieter wel een uiterst bizarre kaartersclub over de vloer komen!
The legendary big wave surfer – who discovered Mavericks and surfed it for about 15 years before the world took him and the famous spot near Half Moon Bay serious – gave a PARC forum talk last Thursday.
Ignore the poor iPhone pic quality, Jeff is the guy in the red shirt in front; the forum started with some outtakes from “Riding Giants”. Jeff Clark looked for his words carefully – just like he does with his waves? – and it was great hearing his war stories and seeing his photos of the monster waves at the rocky reef near the tip of Pillar Point…
Het zou een news headliner kunnen zijn, iets a la ‘Ijsbeer op het strand van Oostende’.
Maar zo zeldzaam is het nu ook niet, ik mag niet overdrijven; de laatste dagen is het evenwel zonnekloppen geblazen in Fog City en omstreken. Vandaag vond Bay to Breakers plaats, ongetwijfeld een meer dan ooit zweterig evenement, en aldus was het aangewezen om met mijn bezoek de dag voordien de stad te bezoeken (om de 80000 extra tijdelijke bewoners en bijhorende verkeerschaostoestanden te vermijden).
Op de foto hieronder, normaal een van de koudste plekjes in de stad, was het puffen tijdens de beklimming van los Pechos de la Chola (rara waar waren we?)...
Daarna genieten van de aangename zeebries en de altijd indrukwekkende Golden Gate, de fijne +31 percent hellinkjes op Filbert en consoorten afdonderen – zie Steve McQueen in Bullitt – dan Baker Street Bistro, Fort Mason en het Aquatic Park en jawel de Wharf, en afsluiters Cliff House en Ocean Beach. Bisronde via Devil’s Slide naar Half Moon Bay en mijn gastheer-duties werden zo mooi ingevuld.
Mijn vorige post mocht dan wel ‘Wildflower ‘09’ getiteld wezen, ze bevatte bitter weinig titelmateriaal bedacht ik zo. Aangezien met April nu ook het Californische bloemen-hoogseizoen afgelopen is, is het tijd om inhaalmaneuvergewijs wat relevant fotowerk op het net te zwieren… (meer binnenkort op flickr, als ik eens tijd heb)
Binnenkort verwacht ik bezoek uit het Vaderland. De huidige zwijngriep-crisis (Leno: “they’re calling it swine flu because it either originated from pigs or from AIG executives”) is niet van die aard om met een gerust gemoed op reis te vertrekken (raadt de regering tegenwoordig af naar de VS te reizen?), maar laat ik trachten een en ander in perspectief te plaatsen:
Ik hoop dat u zich dus niet al te veel zorgen maakt…
It’s been rainy weather here the last few weeks – a hard burden to bear for spoiled Belgo-Californians – but the fresh moisture is very welcome in our state, which has been slowly drying out the last couple of years. The Sierra snowpack is now growing steadily and the mountains currently feature beautiful blankets of powdery goodness – we should overcome the kinetic threshold of having to drive four hours in sketchy conditions while dealing with fellow motorists of inconsistent competency and get out there when we see the chance, really.
Meanwhile, a question can be raised on the precise nature of our activities these last few dreary sundays… which rainy day diversions did we enjoy?
Time to discover some new things; no shortage on doom-and-gloom writings, but I’d rather get my economic disaster stories straight from the Ayatollah himself (who has always been rather visionary in these matters, credit is due). No, more uplifting are these adventure tales and photos from Jill in Alaska, who participate(d) in the fantastic Iditarod race – a mountain bike race in the arctic for the truly hardest of hard-core riders/adventurers. If I would have the loads of gear and know-how required for this and be more comfortable with camping out in sub-zero fahrenheit temperatures and blizzard conditions, I may be tempted myself by this some time.
A truly great photojournalism site everybody and their dog probably already knew about ages ago but which I just recently discovered is The Big Picture. Check out for instance this absurd but beautifully documented island story which would have made the late Boudewijn Buch drool to no end.
Jahsonic is another recent (and Belgian) discovery and a true original on the web. He built up a rather impressive wiki of stuff which hasn’t exactly been the focus of my general interest but which started to draw my attention because of his passionate coverage of it. Where else for instance can you learn about the mesmerizingly fascinating concept of cryptomnesia?
Facebook, Twitter, etc under the tagline: it doesn’t hurt to put placeholders here and there and see what the cool kids are up to. I haven’t really had the patience to do much with it, but then who knows, if it keeps raining…
This is my form of meditation and, when executed properly, has the ability to induce a zen-like calm in me. When not executed properly, it can leave me cursing, hitting the walls or spreading grease all over the house though.
Cfr my personal stimulus package for the economy – haven’t had much to show for it yet, but we’re learning and working on it.
Featuring a simple discrete low pass filter.
Well, not exactly, but you get the gist: it’s time the sun gets out again – which seems to be scheduled for the coming weekend!
The day after the Santa Cruz stage, the riders would start around noon in downtown San Jose, head up Sierra Road, then ride along Calaveras and the Patterson Pass into the Central Valley.
This ment it was time for an extended lunch break and I rode my bike a bit up Sierra, up and over the initial steep part, until I found a good viewing spot.
The 2009 Tour of California passed through the Bay Area earlier this week, and was greeted by torrential downpours, temperatures not far from freezing point, howling winds and still fairly large crowds braving the weather. The past few years the race had generally enjoyed the stereotypical California early spring conditions, but not so this time.
On Monday we caught the riders during the climb of Tunitas Creek; most of the day it was raining hard – I had to dig up some rain gear that usually sits stashed away in some hidden corner of the house and was getting nervous about baptizing my new lens in these conditions.
‘t Werd uiteindelijk geen klimtijdrit, maar een rit op rustig tempo – het weder werkte gelukkig mee en we maakten gebruik van een pauze tussen de vlagen in; de zon kwam zelfs tevoorschijn en bescheen de besneeuwde heuveltoppen ten oosten van San Jose…
‘t Zijn harde economische tijden, ook voor de bike industrie, maar het zal alvast niet aan mijn familie of mij liggen als deze in problemen geraakt. Dank u ma en pa!
Als u niet weet wat de foto moet voorstellen (niet geheel scherp, maar soit, de lens is niet bedoeld voor dat soort macro-achtige dingen), moet u leren googelen.
In niet geheel gerelateerd nieuws (een gortig anglicisme, maar dat kan mij niet schelen) heb ik mij een ‘annual license’ bij USA Cycling aangeschaft (voor mtb en road) – ik was het beu telkens $15 op te hoesten voor day permits die uiteindelijk het jaarlijkse bedrag overstijgen, zo’n beetje als de annual state park pas – wat betekent dat ik nu officieel tegen Lance Armstrong en consoorten kan koersen hier – nuja, in theorie, en als ik eerst een handvol categorieen zou stijgen. Binnenkort vindt hier de Tour of California weer plaats, en om een en ander te vieren heeft een lokale club speciaal voor ons amateurs het weekend ervoor de San Jose Cycling Classic opgezet, met onder meer een klimtijdrit op Sierra Road op het programma, ofte ‘Kennedy voor roadies’ (enkel Tom zal dit waarschijnlijk begrijpen maar ook dat kan mij niet schelen), en ik begin mij door dit event enigszins geroepen te voelen.
Volgende week: een stimulus package voor de fotografie-industrie?
Wetenschappelijke berekeningen tonen aan dat 24 Januari de Meest Deprimerende Dag van het Jaar is (of 19 Januari, of 21 etc maar dat doet er eigenlijk niet toe, een ingenieur schat en rondt af).
Onder het motto ‘live life to the fullest’ besloten we hier afgelopen weekend gepast op in te spelen – het was overigens eindelijk eens een uitgeregend en grijs weekend – en in de cinema naar ‘Revolutionary Road’ van Sam Mendes te gaan kijken (het was dat of ‘Slumdog Millionaire’, maar dat was zogezegd een feelgood movie). Laat ons wel wezen: na visie van het drama met Di Caprio en Winslet droomt een mens van een dieet van feelgood-movies… Uitermate sterk acteerwerk, het moet gezegd, in het bijzonder door Kate Winslet (en een verbluffende bijrol door een zekere Michael Shannon), maar de film is een uitermate deprimerend relaas vol gebroken relaties, mislukte dromen en gefaalde aspiraties.
Bon, om er een schep bovenop te doen dan ‘s nachts Hulu-gewijs naar de nieuwe Battlestar Galactica episode gekeken. De hele Battlestar Galactica reeks (de 21e eeuwse versie) is zonder meer fantastisch en wat mij betreft ongeveer het beste wat science fiction heeft gebracht sinds de gelaatsuitdrukking van Leslie Nielsen in ‘Forbidden Planet’, maar bij vlagen gaat het er ook bijzonder zwart en neerslachtig aan toe. En wat moet een mens voelen als in deze episode (die anders zeer goed was) de allercharmantste kapitein Dee zichzelf door het hoofd schiet… volstrekt afgrijzen!
Laat ons stellen dat het nu opnieuw tijd is voor een zonnig weekje – de Californische weergoden kennende gaat dat wel in orde komen…
Straf: Intel kondigt redelijk drastische ontslagen en sluitingen aan.
Nog een stuk straffer: voor het eerst in haar geschiedenis (!) kondigt Microsoft (groeps)ontslagen aan.
Maar het strafst: the Shane Company heeft Chapter 11 aangevraagd!! (bankroetbescherming)
‘Now we won’t have a friend in the diamond business anymore…’
(misschien zijn een paar woorden uitleg gepast hier: Shane Co zendt al jaren en jaren reclamespotjes uit op verschillende radiostations in de Bay Area en omstreken; in deze spotjes prijst een ietwat oudere maar joviale manspersoon met een resolute stem die hij door zijn neus stuurt de Shane Co aan, steevast dezelfde fijne bewoordingen bevattend, die voor mij en mijn intimi ondertussen cult-status hebben verkregen…)
De eerste vreselijke gevolgen laten zich al gevoelen: dit koppeltje hier was om onbegrijpelijke redenen niet tevreden over hun zonet bij Shane Co aangekochte verlovingsringen en was op pad voor een refund: in Amerika is ‘niet tevreden, geld terug’ – terecht – geen loos begrip! Maar omwille van Chapter 11 moet Shane Co dit nu niet meer honoreren…
Obama reist per trein naar Washington DC voor de plechtigheid op dinsdag. Ik word bijna een beetje week bij de anticipatie op dit historisch moment (btw, is niet elk moment ‘historisch’?… soit). The Inauguration will be Televised, ook op het Intranet bij ons op het werk – u ziet, de economie kan in principe nog een stuk slechter.
Schandelijk over het hoofd gezien helaas werd een stoomlocomotief met open beestenwagon erachter waarop de vorige resident van 1600 Pennsylvania Ave in pek en veren kan worden afgevoerd. (Ik geloof dat zulke scene in een of ander Lucky Luke album ooit erg treffend in beeld gebracht werd.)
Over treinen gesproken – ook in California zijn er enkele in gebruik. Caltrain bijvoorbeeld is zeer nuttig om (tijdens de werkdag) van het Peninsula/South Bay naar San Francisco te reizen… het zijn treinen met doorgaans twee verdiepen, tweezit zetels alsook individuele zitjes die zeer laptop-fahig zijn – beter dan wat de NMBS rondsjokt. Maar de NMBS sjokt dan ook waarschijnlijk >100x het aantal treinen rond… Caltrain is waarschijnlijk de drukst bereisde ‘echte’ treinlijn in de staat, en dat wil wat zeggen (of wil heel weinig zeggen)…
Een andere lijn is deze: de Amtrak van SF to LA. Het voornaamste nut van deze lijn voor mij is dat het een handig retour ticket kan vormen voor mijn project ‘rij eens met de koersfiets langs de Pacific van San Francisco tot Los Angeles’ dat ik eerstdaags eens dien uit te voeren!
Long Ridge, nog geen maand geleden:
Afgelopen weekend:
… en met 22 graden Celsius, zon, blauwe hemel krijgen we hier een vervroegd zomer-pakket, dat zo te zien nog niet snel gedaan zal zijn. Eigenlijk niet fijn want vorig jaar hadden we al te kampen met droogte.
In de rest van Amerika vriest het ondertussen stenen in uit de grond, evenwel.
California in december is not only all sun and hanging out under palm trees… often times, in the span of a few days, you can get this:
We had a cold storm a few days ago, with snow levels so low that we got some in the Bay Area… had to take advantage of that.
Now it’s time to visit the old stomping grounds again… merry christmas/new year, happy holidays etc!
Als de GSM-netwerken plat liggen, is er doorgaans iets bijzonders aan de hand. Het klinkt misschien als een cliché, maar dit soort momenten zijn speciaal – geschiedenis die geschreven wordt terwijl je erbij zit en het maar half beseft. Ongeveer exact vier jaar geleden, in tempore non suspecto, verkondigde ik alhier:
aangezien de republikeinen nu een comfortabele meerderheid bezitten in Congres en Senaat, de president leveren, en het opperste gerechtshof naar hun hand kunnen zetten (momenteel een redelijk geriatrisch gezelschap waarvan sommige leden tijdens de ambtstermijn van deze president waarschijnlijk aan vervanging toe zijn), gaat zowat alles wat in de komende vier jaar maar mis kan gaan, hun schuld zijn. Een win-win situatie want: ofwel zal over vier jaar Barack Obama of Hillary met een landslide de presidentsverkiezing winnen, ofwel gaat er niks mis, en dan zal ik gaarne toegeven dat Bush een uitstekende keus was.Dubya blew it uiteraard, maar we hebben nu de omgekeerde situatie: de druk ligt op Obama. (En ik moet zeggen dat ik zelf enigszins onder de indruk ben van mijn prognose indertijd.) En zoals Colbert reeds stelde: hoera voor de eerste Hawaiiaanse president van de US!
Election day! De presidentsverkiezing is maar één van de horden ‘ballots’ die de kiezer hier vandaag worden voorgelegd… spijtig mag ik niet stemmen hier want het is een fijn puzzelwerk, die directe democratie. Neem bijvoorbeeld de California ‘Propositions’ (soort referendums die per staat worden gehouden).
In principe een puik staaltje democratie, maar in de praktijk vergt het een sceptische ingesteldheid en gezonde dosis vrije tijd teneinde een en ander gedegen te onderzoeken en fact-checken. Die dingen worden initieel soms met enigszins dubieuze motieven door welgestelde sponsors gelanceerd; daarna volgt een polarizerende kiescampagne waarbij in het bijzonder de prime-time tv-kijker en radio-luisteraar met een stalinsorgel aan reclame- en propagandaspots bestookt wordt.
Dan is er de vaak eigenaardige bewoording van de Propositions – het is duidelijk dat advokaten zich plegen te botvieren op die documenten, en zoals met alles zit er dikwijls een angel verborgen in de kleine lettertjes. Lakoffiaanse framing op zijn strafst, zowel aan rechter– als linkerkant. Velen kijken dan ook gewoon naar de ‘endorsements’ om een opinie te vormen (met name, ‘als zusen-zo daartegen is, ben ik er ook tegen’)… maar belanden we dan niet opnieuw bij representatieve eerder dan directe democratie?
FiveThirtyEight.com verdient de prijs voor meest fenomenale en statistisch-verantwoorde US verkiezingssite… Electoral-vote.com (door de heer Tanenbaum, een niet geheel onbekend sujet in computer science en andere OS-middens) volgt op een afstand.
Radio– en TV–coverage is hier meer dan ooit… vermoeiend (maar helaas niet omdat het interessant en meeslepend is). Nog zes keer slapen en we weten meer… tenzij het 269–269 wordt.
In mijn tuin staat deze boom:
Zoals u merkt is dit uit de kluiten gewassen exemplaar behoorlijk vruchtbaar – sinds verschillende weken hangen er grote trossen oranjegele vruchten aan. Wat opervlakkig opzoekwerk kon mij niet direct duidelijk maken wat voor vruchten of wat voor boom het hier betrof.
Wel heb ik proefondervindelijk mogen vaststellen dat het fruit overheerlijk smaakt. En er hangen letterlijk duizenden stuks aan.
De vrucht heeft een zachte, dunne pel en bevat vier grote, kastanjevormige pitten. Mijn collega Greg heeft mij uiteindelijk weten zeggen dat het hier een loquat boom betreft. Wikipedia:
The Loquat is a fruit of Southeastern Chinese origin. It was introduced into Japan and became naturalised there in very early times, and has been cultivated there for over 1,000 years. It has also become naturalised in India and many other areas. Chinese immigrants are presumed to have carried the loquat to Hawaii.
The Loquat was often mentioned in ancient Chinese literature, such as the poems of Li Bai.
Eaten in quantity, loquats have a noticeable but gentle sedative effect, with effects lasting up to 24 hours.
Een nieuwe lente, een nieuwe… bosbrand.
Fire season is starting early again, after a couple of real dry months in (Northern) California. Unfortunately, another prime Bay Area mountain bike destination (just the past fall it was Henry Coe) is in peril: Soquel Demonstration Forest and the forest of Niscene Marks, which are both very nearby the area where the Summit Fire (named so as it apparently started near the intersection of Summit Rd and Eureka Canyon Rd) is currently raging. Losing trails is of course nothing compared to people that have their homes at risk, but it just sucks even more then. Keeping fingers crossed… (map from the Merc below)
We couldn’t not go and check out the Prologue in Palo Alto – the race was taking place in my old backyard. Also, a great occasion to play around with the camera…
Here’s Tom ‘Tornado’ Boonen:
A Gerolstein rider:
Online TOC coverage that I will be following
http://kwc.org/cycling/
http://www.steephill.tv/tour-of-california/
http://www.velonews.com
Hoera, morgen begint de Tour of California!
En wel met een proloog in mijn voormalige backyard, vertrekkende in downtown Palo Alto, tot op de ‘Oval’ in Stanford. En de derde rit in lijn komende woensdag eindigt in downtown San Jose, dichtbij mijn huidige verblijfplaats. Het zou fijn zijn Tom Boonen hier voor de overwinning te zien sprinten, maar dan moet hij eerst wel de zware trek over Mount Hamilton alsook de verschroeiend steile beklimming van Sierra Road die daarop volgt overleven…
My favorite beverage these days for post-ride rehydration:
I quite enjoy the refreshing fruitiness of Red Tail Ale. It seems the brewer adds yeast just prior to bottling, to obtain a second fermentation in the bottle… I must have sensed there was some Belgian familiarity to it!
Tweede gisting op de fles. Benieuwd of schoonbroer dit lust…
Een van de weinige punkbands wiens liedjes ik nooit beugehoord word, zijn de fantastische Angry Samoans. Het straffe is dat deze lieden blijkbaar nog steeds (sporadisch) optreden. En hun shows zijn allesbehalve verworden tot een geriatrisch onderonsje, getuige het onderstaande filmpje van een optreden hier in San Francisco eind vorig jaar (dat ik helaas gemist heb).
Mijn normale commute-to-work duurt ongeveer 20 minuten (kaartje links). Gisteren besloot ik een ietwat langere route te volgen: via highway 9 naar Skyline Boulevard, dan Page Mill (kaartje rechts) – duurt ongeveer een uur.
De bedoeling was het verse pak sneeuw in de Santa Cruz mountains uit te checken (hieronder het trailhead van Saratoga Gap):
Een en ander was al behoorlijk aan het smelten, maar deze nacht en ochtend is er opnieuw een vers pak gevallen. Helaas kan ik vandaag de lange commute niet doen, aangezien zowel 9 als 35 (Skyline) naar het schijnt afgesloten zijn. We genieten hier momenteel dus echt wel van een Westeuropese winter – goed nieuws voor Kah-li-fo-nia (Schwarzie-speak), want we hebben water nodig, bij voorkeur in de vorm van sneeuw in de Sierra’s, en dat gaat er nu met ongelooflijke hopen zijn…
Het zag er deze ochtend wat foggy uit maar het leek mooi uit te klaren, waarop we besloten een korte hike te doen in Castle Rock park in de Santa Cruz mountains.
Gisteren was het nog volop Californisch lenteweer, maar de afgelopen uren bleek een koudefront de regio binnengetrokken te zijn. We waren amper vijf minuten onderweg of we werden begroet door eerst regen, dan hagel en tenslotte sneeuw. En het bleef een kwartiertje stevig doorsneeuwen. Castle Rock ligt weliswaar boven 2000 voeten maar dit blijft toch een zeldzaam fenomeen in de Bay Area.
De volgende dagen meer van dat, naar het schijnt.
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.
