Post-Impressionisten

Dankzij het feit dat een vleugel van het Musee d’Orsay gedurende een klein jaar diende gerenoveerd te worden, vonden een hoop impressionisten en post-impressionisten een tijdelijk onderkomen in het De Young museum in San Francisco; schilderijen uit (voornamelijk) de vroege 20e eeuw, bedoel ik uiteraard. Het vergde verder een aantal creatieve technieken om tickets te veroveren (een en ander was al wekenlang zogezegd uitverkocht), maar afgelopen maandagavond laat was het zover: uw dienaar en dienares zouden zich in hoogsteigen persoon aan een hoop meesterwerken gaan vergapen die ze voordien enkel van prints of foto’s in boeken (of niet) kenden, en lanceerden aldus een poging om hun culturele bagage ietwat op peil te brengen (een hopeloze zaak, maar we blijven proberen).

Het moet gezegd, Van Gogh springt er echt uit. Die mens, zij het tevens behoorlijk gestoord, was voorwaar uiterst begaafd: die kleuren, die textuur… “Starry night over the Rhone” mag bij mij direct aan de muur komen hangen. Foto’s nemen was verboten maar vanuit verdekte opstelling heb ik toch mijn cellphone wat weten rondzwieren teneinde een paar kiekjes te kunnen vastleggen voor het nageslacht.

starry night over the rhone

Dit is die “Starry Night” inderdaad.

Gauguin, Monet, Toulouse-Lautrec zijn andere voorbeelden van schilders wiens stijl je zelfs gezien van de overkant van de Golden Gate Bridge direct kan herkennen. Hieronder Gauguin’s “Red Dog” (neen, in het Engels is dat geen kinderziekte).

201101210751

Er waren zelfs Belgen van de partij, onder meer Georges Lemmen, met een werk dat de ‘plage’ van Knokke-Heist verbeeldt, of zoiets:

201101210754

Mijn favoriet van de dag was Henri Rousseau, die een soort miskend genie bleek te zijn – in zijn tijd belachelijk gemaakt, maar op het eind van zijn leven door Picasso min of meer in ere hersteld. Helaas heb ik geen onscherpe, korrelige iPhone-shots van diens monumentale “War” of “The Snake Charmer” weten maken, maar voor die werken zou ik ook graag een muur reserveren moest ik de kans hebben.

Voorts nog nooit zoveel volk op een maandag om 10 uur ’s avonds samen in een zaal gezien, denk ik. Frjtz – nu ook witte truffelolie serverend op de frieten – was verdorie reeds gesloten door de vreemdsoortige timing, dus konden we geeneens de stadssnobs gaan uithangen en de met bacillen gevulde droge lucht verdrijven die mij ondertussen keelpijn aan het bezorgen was. Gelukkig had ik (met dank aan Franz) thuis een fles jalapeno-schnapps staan (it burns… twice!), maar die konden de rhinoviri slechts tijdelijk afhouden.

Geen reacties meer mogelijk.


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.