Californication

Bon, het experiment was, laat ons zeggen, interessant te noemen.

Deze ochtend was het geen weer om een hond naar buiten te jagen – zo hard heb ik het hier zeer zelden weten gieten. Aldus besloot ik een paraplu mee te nemen, die ik uit de ondermaanse compartimenten te huize waar ongebruikte rommel gestockeerd ligt diende op te vissen. Spijtig genoeg was die half kapot, maar het was hard genoeg aan het regenen om toch maar na te gaan of de werkende helft iets zou uithalen. Op weg dan naar het bushokje, dat helaas slechts uit een paal met een plakkaat erop bleek te bestaan – schuilen diende gedaan te worden in het portaal van een naburig en onduidelijk handelspand.

Dan de busrit, gevolgd door de treinrit, dan een doktersbezoek dat ik er nog tussen wou wringen (de kliniek ligt vlak nabij het treinstation in Palo Alto), dan nog een tweetal (gratis) bussen: de, ik moet toegeven, bijzonder fijne Stanford Marguerite lijn. Geheel doorweekt arriveerde ik drie uur na het verlaten van mijn woonst op het werk (dat zou twee uur zijn zonder de dokter). Maar ook: ik was bijzonder relaxed, had wat kunnen lezen, kon de laptop bij gelegenheid opentrekken – waardoor ik onder meer tijd had om deze nonsens op te tekenen – moest mij niks aantrekken van hydroplaning of psychotisch-incompetente chauffeurs en met een beetje goede wil kon gesteld worden dat ik ook enig werk heb kunnen verrichten.

’s Avonds voor de terugrit zou ik evenwel alles in het teken stellen van snelheid en door de efficientste verbindingen te pakken te krijgen geraakte ik op een uur en veertig minuten (van deur tot deur) thuis. Voor een afstand van 25 – 30 km is dat niet echt indrukwekkend te noemen. En aldus is het tijd om een balans op te maken.

Tijd nodig voor een enkele trip (25 – 30 km)

• Ducati: 20 minuten, snel, gezwind en zo nodig lane-splittend
• Subaru: 20-30 minuten, afhankelijk van drukte
• Fiets: 1 uur – 1uur 15 min, afhankelijk van verkeerslichten en fysieke conditie
• Openbaar vervoer: 1 uur 40 min

Laat ons zeggen dat 1 uur van de trip met het openbaar vervoer in principe nuttig kan gebruikt worden, de rest is wandelen naar het station, rondlummelen, wachten aan de bushalte – 40 minuten idle time dus. De tijd met de Subaru of Ducati kunnen geheel als idle time beschouwd worden. De tijd die het fietsen kost heeft een zeker nut, aangezien hierdoor de conditie en gezondheid aangescherpt wordt en zonder gewetensproblemen meer bier kan gedronken worden; laat ons aannemen, de helft ervan is idle time.

Kost per rit

• Ducati: ~ $6.5
• Subaru: ~ $6.5
• Fiets: ~ $5
• Openbaar vervoer: ~ $7.25

De Ducati en Subaru kosten zijn gebaseerd op persoonlijke spreadsheet data die ik ter beschikking heb (aankoopprijs+onderhoud en brandstofgebruik) – dat de Duc niet goedkoper is ondanks het feit dat die een stuk zuiniger is komt vooral doordat ik er minder mijlen mee doe en dat dus de aankoop+onderhoud kost relatief zwaarder uitvalt.
De kost van het fietsen bestaat voornamelijk uit de extra calorieen die ik moet opschrokken om mijn metabolisch evenwicht in stand te houden. En de openbaar vervoer kost bestaat uit een dagticket bus + dagticket trein, gedeeld door twee (omdat die natuurlijk voor beide richtingen gebruikt wordt). Dit kan ietsje goedkoper mits gebruik van abonnement.

Het ziet er dus niet goed uit voor openbaar vervoer: op alle fronten zwaar in het verlies! Er is evenwel nog:

Carbon footprint (kg CO2 emissie per rit)

• Ducati: ~ 5 kg
• Subaru: ~ 9 kg
• Fiets: ~ 2 kg
• Openbaar vervoer: ~ 1 kg

De details van de berekening (eigenlijk: een ingenieursberekening, aka schatting, aka het resultaat van er op hoogopgeleide wijze met uw klak naar smijten, een beproefde methode!), daarover heb ik het later misschien nog eens – het openbaar vervoer wint hier uiteraard door het grote aantal gebruikers waarover de emissie gedeeld wordt (dat is misschien niet altijd het geval, maar zeker wel in de bussen en treinen die ik deze ochtend en avond genomen heb). De mogelijk verrassende 2kg emissie van het fietsen komt zowat exclusief van het voedsel dat hier als brandstof fungeert – ik heb geschat dat de rit ongeveer 750 calorieen kost, ofte het equivalent van een extra maaltijd bestaande uit bijvoorbeeld een kipfilet, rijst of aardappelen en een pint bier. En het kost CO2 om dat kieken te voederen, vervoeren, de rijst te kweken etc; ik heb de nodige getallen opgezocht en in mijn spreadsheet gekieperd.

Een conclusie? Wel, het duurde een stuk langer, het kostte ietsje meer en ik mag mij wat beter voelen omdat ik de atmosfeer enige kilo’s CO2 heb bespaard. Dat laatste gaat in de praktijk helaas niet opwegen tegen het eerste, vrees ik. Daarnaast heeft een persoonlijke ontploffingsmotor in uw nabijheid hebben nog een hoop andere voordelen. Men zou nog de veiligheidskaart kunnen trekken ten voordele van het openbaar vervoer – autorijden lijkt riskanter, fietsen zeker, aangezien het vermijden van door stompzinnige SUV-chauffeurs overhoop gereden te worden hier een kunst op zich is. Daartegen staat: no risk, no fun.
Maar moest de trip met de bus en trein een half uurtje minder lang duren, wel, dan zou ik Da sein.

Dit artikel werd gepost op donderdag 21 januari 2010 om 1:43 en werd geklasseerd onder Bay Area. Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden via de RSS 2.0 feed. Reacties kunnen achtergelaten worden, maar geen trackbacks of pings.