Leonard Cohen & Coe

Op vrijdag de 13e zaten we in sectie 113 op rij 13 van het HP Pavilion in San Jose naar de weergaloze Leonard Cohen te kijken. Ik was op voorhand een ietwat skeptisch – verwachtte een mooi, fijn, beleefd optreden maar niet echt veel opwinding – maar dat vermoeden was gelukkig geheel onterecht. Een levende legende die mens, en wat een ongelooflijke stem, het was een privilege dit te mogen meemaken.

Om te beginnen was de klank perfect afgesteld – niet echt een eenvoudige opgave in de massieve ijshockey-kuip die het Pavilion is. Vervolgens had de Canadese bard ervoor gezorgd dat zowat zijn gehele band uit virtuozen bestond. Nemen we bijvoorbeeld de heer Javier Mas: ik zou met gemak een heel optreden lang naar diens briljant en bezeten getokkel op de twaalfsnarige gitaar kunnen luisteren. Of Dino Soldo: fantastisch op zowel sax, klarinet als mondharmonica, en vol fijne showmanskuren. En laten we de gezusters Webb niet vergeten: niet verlegen om een rad te draaien (in de gymnastische zin van het woord) tussen twee engelachtige backing vocals en enig gepiel op de harp in. En Sharon Robinson dan? Een stemgeluid zwoeler dan een tropische storm op Hawaii – omhooggevallen r&b trutjes a la Beyonce komen niet aan haar hielen.

Alle bekende en minder bekende klassiekers kwamen aan bod, maar het meest beklijvend vond ik Cohen wanneer hij de bijwijlen ijselijk indringend voorgedragen stukjes tekst en poezie tussen de nummers in bracht – meer rock ‘n roll dan het hevigste gedram van Metallica. De mens (75 jaar!) is overigens geheel uit stijl, klasse en goede manieren opgetrokken – vanaf zijn fedora tot de complimenten aan muzikanten en grapjes en plaisanterieen voor het publiek.

Nu het weekend zo goed begonnen was, wou ik op mijn high blijven en wat kon daar beter voor zorgen dan mij eens goed te pletter gaan rijden in Henry Coe? Het werd een ander soort trip dan ik mij ingebeeld had. Heb namelijk drie, vier uur lang trail maintenance werk gedaan met mijn kompaan du jour Charlie – Coe is een beetje als een uit de kluiten gewassen mountainbike versie van het Cheers-cafe, met vaak dezelfde stamgasten, ‘where everyone knows your name’. Dat belette mij niet een dertigtal mijl af te handelen met als afsluiter een fantastische afdaling over Lyman-Wilson in een decor waarin een vuurrode zon langzaam achter het kustgebergte kroop…

Sunset in Coe

Geen reacties meer mogelijk.


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.