‘t Was opnieuw tijd voor de Wildflower – die kruising tussen Woodstock en triathlon – en aangezien mijn goede collega G nog steeds niet op de fiets kan (een lang verhaal – vele crashes en een echtgenote die het bijna niet meer zag zitten zijn de hoofdingredienten) stond ik opnieuw paraat om in zijn plaats de 55mijl / 90km lange tijdrit op de weg te rijden. Team MTBGuru.com had daarnaast zowaar de titel te verdedigen – in de Open Relay Men klasse – dus de zenuwen stonden een ietwat gespannen.
Vrijdagnamiddag en -avond werden we op het festivalterrein evenwel op atypisch regenweer getrakteerd. De dichtsbijzijnde motelkamers liggen 30 mijl verder dus kamperen is doorgaans de norm op dit evenement. Het werd deze keer kamperen in de gietende regen – fun! Maar goed, het was de eerste keer dat ik de rainfly van mijn tent kon testen alhier in Californie en ik kan bij deze bevestigen dat ze werkt. Dat was helaas dan ook het meest opwindende nieuws van deze miezerige avond.
Zaterdagochtend: droog en (vrij) mooi weer, uitstekend nieuws! En aldus konden we goedgehumeurd de start van de pro’s gadeslaan: hieronder ziet u hoe de professionele dames zich in het Lake San Antonio storten.
Triathlon is eigenlijk een bijzonder fijne sport: ongelooflijk hard en zwaar, en toch bijna niks mee te verdienen. Gevolg: geen of amper geen dopinggedoe, en iedereen – inclusief de profs – hangt meestal de sympathieke peer uit.
‘Stand-up paddle boarders’ (goegel het maar eens) begeleidden de zwemmers, tezamen met een vloot kajaks en allerhande mariene vehikels. Het parcours is verder afgebakend door een reeks boeien.
Tijd nu voor een shameless plug:
Krijt is een zeer nuttig gegeven hier; in de transitie-zone moet je je namelijk een weg zien te banen naar het plekje waar je spullen hangen (of waar je relay partner rondhangt). En die transitie-zone is gigantisch – er nemen een paar duizend atleten deel. Een welgekozen en herkenbaar teken of zinsnede op de grond kalken is de aangewezen methode om later snel de weg te kunnen vinden – en om tegelijkertijd een fijne website te pitchen!
A female pro starting the bike leg.
Onze race dan! Het goede nieuws is: onze totaaltijd was sneller dan vorig jaar. Het slechte nieuws: de competitie is blijkbaar nog meer verbeterd, want we eindigden vierde, net buiten het podium. Over
mijn tijdrit heb ik gemengde gevoelens: tot mijl 40 ging het geweldig en lag ik een slordige drie minuten voor op vorig jaar (iets dat ik minutieus in het oog kon houden door mijn op het stuur gemonteerde
GPS) – zie de grafiek hieronder (dit jaar in magenta, vorig jaar blauw). Dan volgde de zware klim bekend als Nasty Grade, waar ik nog redelijk goed over geraakte, maar daarna kreeg ik last van krampen (hamstring linkerbeen en quadriceps rechterbeen voor de geinteresseerden) en moest ik vertragen – vloeken hielp helaas niet en ik moest uiteindelijk nog een dikke minuut prijsgeven op vorig jaar (2h51m versus 2h49m vorig jaar); waarschijnlijk niet genoeg gedronken – het was aangenaam weer en niet te warm, en dan is het makkelijk in de verleiding te komen minder te drinken… bon, huiswerk dus voor volgende keer: 2h45m moet erin zitten, met minder… euh meer liever zijn we niet tevreden! (en zo’n
Ridley Dean zou ook niet misstaan in mijn collectie, slarff – keep dreamin’)
Alle resultaten hier...
