Californication

Rara wat is dit?
(neen Hombre, deze substantie is hier geheel legaal verkrijgbaar)

Binnenkort verwacht ik bezoek uit het Vaderland. De huidige zwijngriep-crisis (Leno: “they’re calling it swine flu because it either originated from pigs or from AIG executives”) is niet van die aard om met een gerust gemoed op reis te vertrekken (raadt de regering tegenwoordig af naar de VS te reizen?), maar laat ik trachten een en ander in perspectief te plaatsen:

• Er zijn nog geen gevallen geconstateerd in de San Francisco Bay Area (wel in Sacramento weliswaar) – wel in Londen, waarschijnlijk ook Parijs en deze liggen een stuk dichter bij het Vaderland dan dat wij hier bij Mexico liggen. Men raadt toch ook niet af om naar Londen/Parijs te reizen? Met het huidige luchtverkeer zit men sowieso nergens echt veilig.


• In de cleanroom op het werk beschikken we over een ongebreidelde voorraad chirurgische maskers (om het cleanroomwerk stof- en slechte adem-vrij te houden, uiteraard) – nu nog een batterij Tamiflu op de kop tikken en u kan niet in betere handen zijn hier!


• Voorlopig vielen enkel dodelijke slachtoffers in Mexico, waarom is niet duidelijk (sub-par behandeling in ziekenhuizen?, luchtvervuiling mede-verantwoordelijk voor de slachtoffers die bezwijken aan longontsteking? ...) – de kranten staan heden vol met allerhande sensationele toestanden maar het zijn tegenwoordig zware tijden voor de kranten en ze dienen te verkopen.


• Ik heb een perfect contingency-plan klaar! Met name, een trip naar Moab waar we ons (per mountain bike) in de woestijn kunnen begeven, ver van de beschaving en besmette personen!

Ik hoop dat u zich dus niet al te veel zorgen maakt…

Vorige week was het weer Sea Otter Classic tijd. Voor de verandering werden we dit keer niet op stortbuien, modderpoelen of tien beaufort tegenwind tijdens de finale klim getrakteerd, maar daarentegen wel op: mooi weer. Du jamais vu! Hoewel, bij de start van onze race (8.30am) was het nog behoorlijk koud en kon zelfs een spoor van motregen ontwaard worden in de mistbank die het parcours op en rond Laguna Seca eventjes in zijn greep hield.

Enige vaststellingen na deze race:

• 
  Mijn zomerproject van vorig jaar, de geweldige Salsa Mamasita was de perfecte machine voor dit hobbelige en zanderige parcours, maar heeft er nog nooit zo vuil uitgezien achteraf. Dirty, maar nog steeds sexy, natuurlijk!
  



• Naar goede gewoonte was de Ayatola eveneens van de partij – op de thumbnail fotootjes hierboven, geplukt van de brightroom site (mijn nummer is 678, Tom’s 2023) kunt u het verschil in onze aanpak opmerken: links: stijl en klasse, rechts: werkvoetbal!


• 
  Voorts kunnen op flickr een aantal fijne foto’s van het event aangetroffen worden, genomen door de sympathieke ibikergal (geen Ayatola portretten gevonden helaas).


• 
  De camera van mijn iPhone verlegt nog steeds grenzen wat betreft het genereren van foto’s van craptastische kwaliteit. Hier wordt de finish van de Ayatola voor de eeuwigheid vastgelegd!
  

En nu: resultaten! Het betrof hier zowaar mijn zesde editie, dus een terugblik is op zijn plaats…

2004: 1 uur 47 min en 26/170 bij Beginners 30-34. Filip Meirhaeghe won toen bij de profs, een paar maand voor zijn dopingexploten naar buiten kwamen. Mijn fiets: Giant NRS XTC, heden in beheer van mijn vader. Mooimooi: eerste race-ervaring, en een vrij gedegen resultaat. Edoch: mijn crash in mijl twee leverde mij een uit de kluiten gewassen ‘flesh wound’ in de zij op die nog een paar weken zou dooretteren.

2005: 1 uur 54 min en 91/115 bij Sport/Beginners Singlespeed. Fiets: Giant XTC 2to1 singlespeed (duh). Mooimooi: singlespeed is zwaar! Voor mij geen sandbagging! Edoch: mechanische problemen – ik had nog niet goed in de mot dat een correcte kettingspanning nogal belangrijk is voor singlespeeding – zorgden voor veel frustratie en vertraging.

2006: 1 uur 57 min en 25/104 bij Beginners 35-39. Fiets: de Yeti! Het parcours werd geheel gewijzigd dit jaar (heden ten dage is het nog steeds hetzelfde als in deze editie). Mooimooi: een epische editie, omwille van het grote aantal drakonische modderpoelen op en rond het parcours. Eerste koers voor Tom. Edoch: Tijd niet indrukwekkend, maar de staat van het parcours speelde hierbij een grote rol.

2007: 1 uur 41 min en 10/137 bij Beginners 35-39. Fiets: de titanium hardtail (een Kona) van mijn collega. Mooimooi: de lichtgewicht fiets zorgde voor een serieuze verbetering van mijn tijd. Edoch: Heb mij enigszins bezondigd aan sandbagging deze editie, het is tijd om naar Sport over te schakelen.

2008: 1 uur 43 min en 46/96 bij Sport 35-39. Fiets: Yeti. Mooimooi: met mijn Yeti, veel zwaarder dan het titanen vehikel vorig jaar, haalde ik een bijna even goede tijd – ik moet dus in betere conditie geweest zijn. Edoch: Ongelooflijke zij- en tegenwinden tijdens de finale klim verhinderden een nog betere uitslag.

2009: 1 uur 34 min en 15/99 bij Cat 2 (het voormalige Sport) 35-39. Fiets: Salsa Mamasita. Mooimooi: mijn persoonlijk record verpulverd! Edoch: geen klachten, behalve misschien over enige poison oak irritatie die ik schijnbaar heb opgedaan toen ik door enige bruuske maneuvers dwars door wat struiken diende te navigeren.

Zo te zien gaan de resutlaten in een lichtelijk stijgende lijn: alle hoop is dus nog niet verloren na 35!

No eggs this Easter, but truffels!

With a skin of 85% cocoa Valhrona Le Noir chocolate, Extra Amer, and Valhrona cocoa powder, to balance the sweetness of the filling consisting of light cream and 72% cocoa Trader Joe’s dark chocolate; the latter received a nip of French absinthe as well to give it a slight touch of that lovely anise flavor.

All handmade while a cello suite of Bach was playing, followed by an aria out of the Barber of Seville sung by Pavarotti…

Easter truffels

Vergeet de tv-show met David Duchovny (ook al mag die redelijk lollig zijn), een mens lijdt aan Californication als hij gewoon wordt aan dit:

’s ochtends

’s namiddags

Ik overdrijf een beetje met die ’s ochtends en ’s namiddags maar u begrijpt. En eerlijk gezegd was het ook de eerste keer dit jaar dat ik in Tahoe aan het skien ben geraakt.

En u kan ineens ook mijn excuus voor de recente lamentabele post-frequentie alhier bewonderen: ik wou mijn geprul met het design afwerken teneinde fotos 900 pixels breed te kunnen tonen – wat een terugkeer tot een single column layout betekende. Foto’s zien er veel beter uit zo – en de fotograaf dient geeneens te verbeteren . Een en ander is overigens gepikt van geinspireerd door een bekende photojournalism site.

Ik ben er nog niet helemaal uit wat betreft die zwarte randjes; voorlopig krijgen ze het voordeel van de twijfel…