Californication

Het uitspansel zag er vanavond een beetje als een Turkse vlag uit, maar dan in (veel) zwart en wit.

Dat blurrig bolletje daar rechts zou Venus moeten voorstellen…

Kijk, ik ben altijd voor de UN geweest, peacekeeping en onderhandelingen om conflicten op te lossen en dat soort dingen, maar als deze gedrochtelijke wanstalt van een resolutie ooit wordt toegepast als bindend, is het fini en mag het hele boeltje wat mij betreft in zijn geheel oprotten. ‘Blasphemy’ ofte godslastering illegaal maken?? Wat wordt er daar in de Algemene Vergadering gesmoord? Waarom ook niet ineens een paar resoluties tegen majesteitsschennis op ayatollahs goedkeuren (met alle respect voor de enige echte ayatollah – Ayatollah Hombre – natuurlijk)?

Gelukkig is er nog Canada, dat hardnekkig de Vrije Wereld aan het verdedigen is! (en PZ Meyers, en Christopher Hitchens etc etc).

The day after the Santa Cruz stage, the riders would start around noon in downtown San Jose, head up Sierra Road, then ride along Calaveras and the Patterson Pass into the Central Valley.
This ment it was time for an extended lunch break and I rode my bike a bit up Sierra, up and over the initial steep part, until I found a good viewing spot.

The weather was even more atrocious than the day before – or it must have felt that way because this time, unlike at Tunitas, there weren’t many trees around to fend off the drenching showers.

Early and brave attackers…

The peloton not far behind, two riders slightly ahead.

Mancebo on the right, who was in it for the KOM points (best climber classification).

Young and old(er) in team Astana…

The 2009 Tour of California passed through the Bay Area earlier this week, and was greeted by torrential downpours, temperatures not far from freezing point, howling winds and still fairly large crowds braving the weather. The past few years the race had generally enjoyed the stereotypical California early spring conditions, but not so this time.

On Monday we caught the riders during the climb of Tunitas Creek; most of the day it was raining hard – I had to dig up some rain gear that usually sits stashed away in some hidden corner of the house and was getting nervous about baptizing my new lens in these conditions.

Here’s a bunch of Rock Racing riders (with Tyler Hamilton in the lead) about to crest Tunitas.

Most of my pics on Tunitas didn’t work out that well – I learned that even four stops of image stabilization don’t help much when the skies are dark and grey, you’re standing under heavy tree canopy (without external flash) and your subjects are moving amazingly fast. Oh well, we did a bit of a hike back to the car and then raced towards Santa Cruz, hoping to catch them a second time (they would take a bit of a detour, down 84 and 1 and then climbing up Bonny Doon road towards Santa Cruz). We cruised down 17 instead.

Mission accomplished! Here’s Levi Leipheimer in the lead, flying towards the finish – he would be beat by the guy in his slipstream, Tom Peterson, but would conquer the leader’s jersey today, a reward for the impressive attack he launched during the Bonny Doon climb.

These guys are sprinting for third place.

A certain seven-times Tour winner in third position…

‘t Werd uiteindelijk geen klimtijdrit, maar een rit op rustig tempo – het weder werkte gelukkig mee en we maakten gebruik van een pauze tussen de vlagen in; de zon kwam zelfs tevoorschijn en bescheen de besneeuwde heuveltoppen ten oosten van San Jose…

Morgen zou ik deelnemen aan mijn eerste koers van het seizoen, de klimtijdrit over de fantastische Sierra Road, moest ik niet al een tijdje wanhopig liggen kampen met hardnekkige klere-bacillen. Een mens wordt waarschijnlijk zwak van het mooie Californische klimaat, want het is hier nu bij wijze van uitzondering al een poosje regenweer a la Belge en blijkbaar kan ik daar niet meer tegen; of het moeten microben van een specifiek resistente strain zijn; of het ligt aan mijn vervelende collega’s die gedurig ziek naar het werk komen (aan mijn linkerkant: longontsteking, rechterkant: sinusitits, rest van de gang: doordeweekse verkoudheden).

Soit, zelfs als ik toch min of meer in orde zou zijn morgen, zal mijn tijd ongelooflijk sucken (de motivatie is momenteel dus nogal gering): Sierra is namelijk een redelijk korte maar steile klim, 3.8 mijl lang, bijna 2000 voet hoogteverschil, waarin een mens diep anaerobisch moet gaan en hard moet afzien om tijd te maken. Het onderhoesten en -niezen van het parcours gaat daarbij niks goeds toe bijdragen dus waarschijnlijk ga ik mij niet al te competitief opstellen (als ik sowieso al opdaag).

 

Voor de geinteresseerden hierboven een vergelijking met een aantal andere ‘climbing landmarks’ in de omgeving. Ik heb Sierra nog nooit gedaan, dus dit moet mijn referentiekader vormen.

• Gemiddeld is Sierra Road te vergelijken met Kennedy Road (slik), maar die laatste heeft een aantal vlakke/dalende stukken met als gevolg ook een aantal veel steilere klimmende stukken.


• The ‘Horror known as Bohlman/On Orbit’ is zoals verwacht een stuk steiler maar heeft een vlakkere aanloop; Sierra begint heel steil, want niet bevorderlijk is voor diesel-types etc. Sierra is ook veel steiler dan Old La Honda (slik 2).


• Sierra is zo’n beetje als de eerste twee mijl van Montebello maal twee. Die laatste vlakt na twee mijl serieus af dus een directe vergelijking is bedrieglijk.


• Voor de Euro’s: Sierra valt te vergelijken met een halve Alpe d’Huez, maar gemiddeld een beetje steiler.

 

Kodak Cuts 4500 Jobs
Panasonic Cuts 560 Jobs
Canon’s Profits Fall by 81%
CIPA Predicts Falling Camera Sales in 2009
etc…

‘Doing nothing is not an option’ (dhr. B. Obama, onlangs).

In de huidige kredietcrisis alsook deflationaire spiraal zou op uw geld blijven zitten eigenlijk als inciviek moeten worden beschouwd. Vandaar mijn recente beslissing om een van mijn favoriete industrietakken een hart onder de riem te steken, en een financieel steunplan te ondertekenen in ruil voor een asset genaamd EF 70–200mm f/4L IS USM.

Het plan werd initieel door mijn Congres bestempeld als ‘too expensive, too much spending’ en teruggestuurd, maar mits een paar aanpassingen (het asset zou tweedehands worden aangeschaft, in plaats van nieuw) werd het dan toch goedgekeurd, en uiteindelijk uitgevoerd.

Om eerlijk te zijn, ik was al een tijdje aan het azen op zulk asset. Eerst dacht ik natuurlijk aan de niet-IS versie, een bekende publieksfavoriet. Maar de afweging is dan: gezien het bestaan van de IS versie, de unaniem lovende commentaar op het geweldige functioneren hiervan (‘4 extra stops!’), het feit dat een mens niet elke dag zoiets koopt etc, zou de buyers remorse waarschijnlijk ondraaglijk zijn. Een laatste belemmering mijnentwege (‘I am not worthy’) werd uiteindelijk ook afgewimpeld: ik heb nu al geinvesteerd in een hoop camera gear, het telephoto-bereik is altijd al een gapend gat in mijn arsenaal geweest, en de Tour of California, Sea Otter mtb races etc komen eraan! En ook: zeer geschikt voor portretten, en beesten-in-Nationale-Parken.

Goed, het eerste wat ik ‘s avonds thuis met het inderdaad uitermate fijne asset deed, was het op mijn camera draaien en mij naar Barack Obama’s eerste persconferentie begeven:

Niet echt een goede foto hoor ik u verzuchten, maar het was er dan ook eentje die ik van mijn TV nam…
(de pixels van de LCD werden weggeblurd in Photoshop)

Vervolgens mij naar de tuin begeven en zien of er iets te fotograferen viel. Het was helaas nogal donker, zelfs 4 stops helpen niet al te veel in zulk een situatie, maar toch viel er iets interessants te bespeuren:

‘t Was Volle Maan! Bon, even een disclaimer: voor deftige volle-maan-foto’s is die 200mm niet echt afdoende, een 300mm lens of op zijn minst de Canon 1.4x extender + 200mm is hier beter op zijn plaats en aldus heb ik de pleurus uit die foto moeten croppen, maar toch: ge kunt de Tycho-krater herkennen! Wat een fun!

Het kleinood ziet er nogal als een gevaarte uit maar is eigenlijk niet al te zwaar:

Hopen maar dat ik nu niet in affronten val en er ooit iets deftigs mee kan produceren – in het slechtste geval kan ik ze altijd aan Konijn uitlenen als hij hier nog eens op bezoek komt .

 

iPhone apps: wat zou een mens zonder doen?
HT Recorder bijvoorbeeld is een fijne dictafoon app… had deze geactiveerd tijdens de ceremonie waarin de heer B.O. werd ingehuldigd, alsook de daaropvolgende speech:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Geniet nogmaals mee van de Justice Roberts-stumble! De app stelt de betreffende audiofiles ter beschikking via FTP of webserver, en er zijn verschillende opname-modes. U zou dit ook kunnen gebruiken om uzelve te ‘buggen’ en in het geniep conversaties met al dan niet criminele sujetten op te nemen – moest dat uw hobby wezen natuurlijk.

De Pandora app vervolgens is zonder meer fenomenidastisch: creeer uw favoriete radio-station en u kan het afspelen eender waar u cellphone receptie hebt. Het werkt verbazingwekkend goed, en in tegenstelling tot de crappy audio kwaliteit van het voice kanaal van de telefoon, geen klachten over de kwaliteit alhier – zelfs niet met Edge. Ik vraag mij dan ook af: zou AT&T eens niet een heel klein beetje meer bandbreedte kunnen voorzien voor voice, gezien de oeverloos-frustrerend slechte kwaliteit van voice connecties in deze contreien?

De best-app-ever blijft evenwel Fieldrunners. Ideaal tijdverdrijf – bijvoorbeeld voor tijdens uw bezigheden in het kleine kamertje: geen nood meer aan magazines of kranten!

‘t Zijn harde economische tijden, ook voor de bike industrie, maar het zal alvast niet aan mijn familie of mij liggen als deze in problemen geraakt. Dank u ma en pa!

Als u niet weet wat de foto moet voorstellen (niet geheel scherp, maar soit, de lens is niet bedoeld voor dat soort macro-achtige dingen), moet u leren googelen.

In niet geheel gerelateerd nieuws (een gortig anglicisme, maar dat kan mij niet schelen) heb ik mij een ‘annual license’ bij USA Cycling aangeschaft (voor mtb en road) – ik was het beu telkens $15 op te hoesten voor day permits die uiteindelijk het jaarlijkse bedrag overstijgen, zo’n beetje als de annual state park pas – wat betekent dat ik nu officieel tegen Lance Armstrong en consoorten kan koersen hier – nuja, in theorie, en als ik eerst een handvol categorieen zou stijgen. Binnenkort vindt hier de Tour of California weer plaats, en om een en ander te vieren heeft een lokale club speciaal voor ons amateurs het weekend ervoor de San Jose Cycling Classic opgezet, met onder meer een klimtijdrit op Sierra Road op het programma, ofte ‘Kennedy voor roadies’ (enkel Tom zal dit waarschijnlijk begrijpen maar ook dat kan mij niet schelen), en ik begin mij door dit event enigszins geroepen te voelen.

Volgende week: een stimulus package voor de fotografie-industrie?