Het is hier heden nogal troosteloos eindejaars-weder (regen, koud, donker, grijs) dus ik ga niemand jaloers kunnen maken met Californische zomerberichten. Hopelijk lukt dat wel met wat fotootjes van the Islands, die ik u nu al een paar weken schuldig ben.
We waren op Oahu voor de marathon, maar hadden het genoegen ook een sessie van de Pipeline Masters op de legendarische North Shore te kunnen meepikken…
Naar het eiland Kauai dan, alwaar we elke ochtend door dergelijk uitzicht (uit de living!) begroet werden:
De noordwestkust van Kauai – Na Pali coast – verdient een status als extra wereldwonder…
En naast jungle, strand, spektakulaire kusten bezit Kauia ook een bijzonder uit de kluiten gewassen canyon – de Waimea aka Grand Canyon of de Pacific.
Het lijkt nu opnieuw allemaal een verre droom… tijd om nog eens een ‘personal business plan’ te verzinnen waarbij telecommuten uit dit soort oorden mogelijk is!
(Veel) meer foto’s op flickr.
Het klimaat helpt hier niet mee om enig bewijs van seizoenen te vinden – daarvoor is het beter om naar de flora te kijken. Voor deze foto’s moest ik niet ver lopen, ze zijn in mijn straat getrokken, die er heden als een stukje idyllisch suburbia bijligt. Soortgelijke “fall colors” zijn ook elders te vinden, met name op mijn benen, maar dat is een ander verhaal – iets dat te maken heeft met fietsen, een abrupte verstoring van het gyroscopisch evenwicht en de gevolgen van de zwaartekracht. Just fleshwounds, maak u geen zorgen!
Hoera, het is Thanksgiving weekend! Wat zon, wat regen, wat mountain biken, wat koken, wat eten, wat drinken, wat rondhangen met vrienden en geliefden, wat rondprutsen in de garage, wat ervoor zorgen dat je op vrijdag zeker niet in een shopping mall terecht komt, wat tijd om nog eens die fantastisch gechoreografeerde eerste twintig minuten van die Bourne-film te bekijken en om eindelijk het verzameld werk van Tolstoi aan te vatten… hm voor dat laatste mis ik nog enige motivatie, hoewel het er toch eens van zou moeten komen. En ik ben dankbaar om dit alles te kunnen doen, niet zo dankbaar misschien als die twee wilde kalkoenen die gisteravond in Annadel euforisch aan het rondhuppelen waren, ongetwijfeld blij dat ze de gevaarlijkste dag uit hun bestaan aan het overleven waren, maar toch.
Voor zij die het tegenwoordig een beetje tegenzit: vergeet niet, na regen komt meestal zonneschijn. Of soms tenminste toch een mooie regenboog. De beste camera is degene die je bij hebt – een GSM kiekje door een autoruit haalt het hier op de dSLR die veilig thuis opgeborgen ligt, hoewel het er technisch even belabberd uitziet als de balbehandeling van de gemiddelde Rode Duivel. Maar dat doet er soms dus niet toe (hoewel Dick Advocaat het hiermee wel eens oneens zou kunnen zijn).
De Indian Summer houdt hier nu al drie maand aan en het blijft dus hardnekkig mooi weer, zij het gepaard gaand met ietwat frissere temperaturen. PerfecteCoe-condities aldus. Edoch: Coe giveth and Coe taketh: de laatste tijd vreet het fietsonderdelen. Derailleur + spaken, band en nu: ketting. En mijn chain tool dat ik twee jaar lang niet gebruikt of bekeken had bleek defect (pin verdwenen). Al goed dat mijn kompaan een functionerend tool had, anders had ik een fijne en vooral lange wandeling door de wildernis voor de boeg gehad. Het beetje trailwork dat ik deed zorgt hopelijk voor een spoedig herstel van het karmic balance…
Op vrijdag de 13e zaten we in sectie 113 op rij 13 van het HP Pavilion in San Jose naar de weergaloze Leonard Cohen te kijken. Ik was op voorhand een ietwat skeptisch – verwachtte een mooi, fijn, beleefd optreden maar niet echt veel opwinding – maar dat vermoeden was gelukkig geheel onterecht. Een levende legende die mens, en wat een ongelooflijke stem, het was een privilege dit te mogen meemaken.
Om te beginnen was de klank perfect afgesteld – niet echt een eenvoudige opgave in de massieve ijshockey-kuip die het Pavilion is. Vervolgens had de Canadese bard ervoor gezorgd dat zowat zijn gehele band uit virtuozen bestond. Nemen we bijvoorbeeld de heer Javier Mas: ik zou met gemak een heel optreden lang naar diens briljant en bezeten getokkel op de twaalfsnarige gitaar kunnen luisteren. Of Dino Soldo: fantastisch op zowel sax, klarinet als mondharmonica, en vol fijne showmanskuren. En laten we de gezusters Webb niet vergeten: niet verlegen om een rad te draaien (in de gymnastische zin van het woord) tussen twee engelachtige backing vocals en enig gepiel op de harp in. En Sharon Robinson dan? Een stemgeluid zwoeler dan een tropische storm op Hawaii – omhooggevallen r&b trutjes a la Beyonce komen niet aan haar hielen.
Alle bekende en minder bekende klassiekers kwamen aan bod, maar het meest beklijvend vond ik Cohen wanneer hij de bijwijlen ijselijk indringend voorgedragen stukjes tekst en poezie tussen de nummers in bracht – meer rock ‘n roll dan het hevigste gedram van Metallica. De mens (75 jaar!) is overigens geheel uit stijl, klasse en goede manieren opgetrokken – vanaf zijn fedora tot de complimenten aan muzikanten en grapjes en plaisanterieen voor het publiek.
Nu het weekend zo goed begonnen was, wou ik op mijn high blijven en wat kon daar beter voor zorgen dan mij eens goed te pletter gaan rijden in Henry Coe? Het werd een ander soort trip dan ik mij ingebeeld had. Heb namelijk drie, vier uur lang trail maintenance werk gedaan met mijn kompaan du jour Charlie – Coe is een beetje als een uit de kluiten gewassen mountainbike versie van het Cheers-cafe, met vaak dezelfde stamgasten, ‘where everyone knows your name’. Dat belette mij niet een dertigtal mijl af te handelen met als afsluiter een fantastische afdaling over Lyman-Wilson in een decor waarin een vuurrode zon langzaam achter het kustgebergte kroop…
De Muur plat, het IJzeren Gordijn opengetrokken, de Fluwelen Revolutie, de idee dat er misschien toch niet direct een nucleaire holocaust stond aan te komen, Glasnost, Perestroijka… kortom dat waren nog eens tijden! Althans, gedurende een poosje. Daarna werd opnieuw de gebruikelijke ellende geprogrammeerd.
En wat was de soundtrack waarop al deze wereldgebeurtenissen zich afspeelden? New beat, natuurlijk! Nu is dat even gedateerd als de wijnvlek van Gorbatsjov en geklasseerd als Wikipedia-artikel maar toen was dit uniek Belgische fenomeen voorwaar ‘kei-graaf’. Maar om eerlijk te zijn, in 1989 was het eigenlijk al passé: het was voornamelijk een 1987-gegeven. Mijn zus heeft geloof ik nog ergens een hoop cassetten met opnames van AB of Liaisons Dangereuses (het radioprogramma) rondslingeren, maar die zullen allemaal wel onleesbaar zijn nu.
Hij zat toen met de klas in Berlijn blijkbaar, wij zaten in Moskou en St-Petersburg (fantastische reis overigens, dank u ouders, dank u school), dus het is niet meer dan gepast dat ik deze video post van één van mijn toenmalige favorieten, een werkstuk dat ik mij aangeschaft had in de vorm van een 12 inch maxi-single (weet iemand godbetert nog wat dat is, een ‘maxi-single’?):
Ofte Halloween, mijn favoriete Amerikaanse feestdag – hoewel het officieel niet eens een vrije dag is; maar dit jaar dus in het weekend, en alzo was het party-time.
Kent u deze nice guy? (Zonder masker zag ik eruit als een onuitgeslapen Jean-Hughes Anglade, ten tijde van ‘Killing Zoe’ – op zich ook een niet onaardig kostuum-idee eigenlijk…)
Verder van de partij een alleraardigste French maid, hopen piraten (m/v), vampieren, heksen en zombies, een holbewoner, Romein, verkeerskegel, Darth Maul, cowgirls en andere creaturen.
‘Castroween’ is helaas sinds een paar jaar afgevoerd, wegens de ongeregeldheden die telkens de festiviteiten verpestten. En dus, na het trick ‘n treaten voor de klein mannen, gebeurt een en ander meestal op prive-feestjes, kleinere optochtjes, in bars, restaurants of clubs, eerder dan tijdens massale straatparades.
’s Anderendaags dan, na het partyen, was ik op zoek naar redemption in Henry Coe:
Daar hadden de creatures of the night blijkbaar ook feestgevierd…
Het einde van de Grote Recessie! De economie hier doet het eindelijk een beetje beter en is blijkbaar uit het rood. Maar sommigen stellen dat dit voornamelijk door de exorbitante government spending programma’s afgelopen zomer komt (cash for clunkers etc) – en als de geldstroom wat opdroogt, de recessie wel eens een tweede adem zou kunnen krijgen.
Het was dus tijd om opnieuw een steentje bij te dragen – het is ondertussen vijf jaar geleden dat ik mij nog eens nieuwe computer heb aangeschaft – iPhone(s) en tweedehands-computers tellen uiteraard niet mee… terwijl ik op zoek ben naar meer rationalisaties (ik sta open voor tips!), gelieve alvast dit fijne, Verlichte toetsenbord te bewonderen!
Het onderwerp kwam ter sprake in een discussie per Ping! met de Ayatola (jawel, hoewel we de midlife crisis-gerechtigde leeftijd naderen hollen wij mee met de immer voortdenderende tijd): lattes. In het Italiaans is dat gewoon melk natuurlijk. Maar hier in de US of A bedoelen we daar een caffèlatte (I), Café au lait (F) of Café con leche (E) mee. Ruwweg een derde espresso of moka plus tweederde gestoomde melk.
Eurosnobs halen hun neus op voor het brouwsel dat ze in pakweg Starbucks onder deze noemer schenken. Eurosnobs moeten echter oppassen want in San Francisco zijn betere lattes/caffèlattes etc te vinden dan ik ooit in Europa heb aangetroffen.
Zo bijvoorbeeld in het voorbeeldige etablissement La Boulange; bestel daar een dubbele latte en u zal een stukje hemel opgediend krijgen in een uit de kluiten gewassen soepteljoor. Ziet er fenomenaal uit en smaakt ditto.
Een absolute aanrader (en kijk aub naast de noise en blur van mijn iPhone camera), een van die fijne kleinigheden die het bestaan weten op te fleuren!
Harvest moon: de volle maan die dichtst bij de herfstequinox valt – de stand van de Aarde in deze periode doet ze er voller, helderder en roder (langer optisch pad en dus meer blauw-absorptie, ha!) uitzien dan anders. Ideaal om de lunatic of weerwolf in uzelve eens uit te laten! En in mijn geval loopt die rond met een uit de kluiten gewassen Canon.
De zonsondergang was ook behoorlijk de moeite.
Eentje gaat onder, de andere gaat op. De maansopgang werd wat getroubleerd door een hoopje wolken die aan de Diablo Range plakten.
De heer Young, nogal nors van aard gewoonlijk – hij woont hier in de buurt ergens verscholen in de Santa Cruz mountains en gedraagt zich naar verluidt als onhandelbare brompot – wordt er anders best vrolijk van:
But theres a full moon risin
Lets go dancin in the light
We know where the musics playin
Lets go out and feel the night.
Zo ongeveer drie jaar geleden moet ik mij op een verloren namiddag op het werk eens liggen amuseren hebben met ‘power sensors’, studie van de patent database en al incluis. Let wel, zo’n ‘verloren namiddag’ betreft geen vertoon van existentieel ennui of futiel tijdverdrijf, maar wordt bijwijlen zelfs aangemoedigd door de werkgever – de beste ideeën worden namelijk doorgaans op zulke momenten geboren. Er is zelfs een term voor: ‘Friday afternoon ideas’ – zie ook het Google 20% concept.
Maar ik weid uit: ‘power sensors’ – oftewel sensoren die vermogen meten, op een fiets natuurlijk, uitgeoefend door de berijder – zijn de ultieme gadgets voor de zelfbewuste amateur alsook Merckx/Armstrong/Absalon/vul hier zelf uw kandidaat in – wannabe. Ze zijn onontbeerlijk om smalend te kunnen uithalen naar uw collega die 10 Watt minder produceert. En ze zijn het ideale instrument om wetenschappelijk te kunnen aantonen welke fietsband en welk soort rubber, welk patroon toppen, welk kadermateriaal, welke zadelvulling het meest efficient is op uw mountain bike of koersfiets. Dat laatste aspect interesseert mij natuurlijk het meest – een mens vindt het ware geluk als zijn doelen tegelijk ambitieus en bescheiden zijn, en de mijne zijn momenteel het breken van de 35 minuten op Kennedy en de 20 minuten op Old La Honda.
Ik weid echter opnieuw uit – het probleem met de sensoren die momenteel op de markt zijn is dat degenen die goed werken (a) belachelijk duur zijn en (b) niet of niet gemakkelijk van fiets naar fiets kunnen overgezet worden (lees: ze zitten ingebouwd in de naaf of de cranks). Die namiddag drie jaar geleden besefte ik dat hier een perfecte toepassing lag voor MEMS sensoren; een chip met een hoopje piezoresistoren bijvoorbeeld die bij voorkeur in pedaal of cleat (schoenplaatje) worden gestansd en krachten opmeten met dan nog een sensor om de trapas-positie te meten. Pedalen of schoenen zijn zeer eenvoudig uit te wisselen, en dus zeer aantrekkelijk voor de gelukkige zielen die over een vloot tweewielers beschikken. Ik dacht een en ander verder uit te werken maar toen kwam er alweer een einde aan de namiddag.
Dit toont nogmaals aan dat elke idioot met een goed idee op de proppen kan komen, datgene wat telt evenwel is de uitvoering. Op de afgelopen Interbike-beurs werd namelijk zonet de Metrigear Vector voorgesteld, een instrument ingebouwd in een pedaal en meest veelbelovende inspanning op vermogen-sensor gebied sinds mensheugnis. Meer hierover op de MTBGuru blog maar hieronder alvast een prentje geleend van de website.
Het is de laatste tijd nogal druk geweest: rondhossen, -vliegen en -rijden. Maar het was allemaal bijzonder de moeite. En er was ook tijd voor enig tweewielig amusement:
Mont Ventoux
Eerst diende het bergje in de achtergrond bedwongen te worden, daarna kon het gegiste vruchtensap afkomstig van de struiken in de voorgrond genoten worden!
Uitgerust van de inspanningen werd vervolgens in oorden als dit:
Provence vista
Daarna, op naar de Zwitserse Jura! Mijn voormalige mtb-spitsbroeder Markus had daar een dagvullend programma vol vertier klaargestoomd:
Jura actie
Na een lange terugreis diende mijn jetlag aangepakt te worden: een beter paardenmiddel dan een mountain bike koers in Henry Coe is moeilijk te bedenken (met niet onaardig gevolg, overigens)!
Dankzij deze koers heb ik mijn Engelse woordenschat nog eens weten te verrijken: ziehier de ‘growler’ die we als trofee meekregen! Geen halve-liter, geen liter, maar een twee-liter! Daar kunnen de Duitsers nog een puntje aan zuigen!
Mount Mazama moet er ooit als in de bovenste foto uitgezien hebben, Mount Shasta. Helaas, Mazama is niet meer onder ons, maar leeft toch een beetje voort als Crater Lake, het diepste, puurste (mooiste?) meer in de U.S… Hier de reden waarom ik in deze contreien vertoefde.
Deze zomer is de zomer van Tahoe! Vier trips and counting… De 2009 Donner Lake Triathlon was bijvoorbeeld een uitgelezen excuus om een weekend in de Sierra’s te spenderen; diepblauwe hemels en meren, zon, trails en het zowaar levendig te noemen Village van Squaw Valley, meer moet dat niet zijn; een goede uitvalsbasis overigens voor late-minute-beslissers-die-niks-op-voorhand-reserveren (uw dienaar): een studio appartement in het laagseizoen (zomer) is er best te betalen en verkrijgbaar, althans blijkbaar als er een economische recessie is.
Donner Lake
Donner Lake is een klein zusje van Tahoe, maar bijzonder te genieten. Het was een warm weekend – meren +2000m hoog in de Sierra’s zijn doorgaans een beetje te verfrissend en koel, maar niet zo deze keer.
Transition Zone
Lady of the Lake
Geen racing voor mij, maar ik deed mooi dienst als toeschouwer-fotograaf-aanmoediger (en occasioneel mtb-er op verkenning naar het Donner Lake Rim trail)...
Ik heb teveel foto’s en te weinig computer, maar tijdens het rondrommelen op Picasa en mijn flickr-account valt mij af en toe een en ander op (ik moet eens een beter en sneller systeem van organizeren verzinnen… morregen!). Deze hier bijvoorbeeld vind ik wel fijn… en ja, er kwam slag-hagel uit die wolken.
Een paar weken geleden stuurde KQED Radio een uitzending van het programma ‘Forum’ met als onderwerp Klunkerz de ether in; deze film over de geboorte van de moderne mountain bike is uiteraard verplicht materiaal op het curriculum ten huize El Hombre! Een en ander valt hier Internet-gewijs te beluisteren:
De vraag stelde zich, wat te doen met het ‘oude’ kleinood? Verkopen (de moeite niet), weggeven aan vrienden of familie (wie kan je twee jaar oude gadgets aandoen?), bewaren als toekomstig collector’s item / museum stuk (zo passief) waren niet echt goede opties.
Ik herinner mij dat de eerste iPhone met een soort docking station kwam (niet zo de nieuwe, bah!), en aldus was de oplossing duidelijk: stans iPhone in docking station, prop een kabel in de audio output jack van dit docking station, hang het aan mijn mini-stereo en hoera, ziehier een nieuw jukebox/entertainment center in huis! Niet enkel de rommel op mijn iPod, maar ook het nog steeds fantastische Pandora kan zo huiskamergewijs in stereo weerklinken. En dan ontdekte ik de app Wunder Radio – hiermee kunnen horden radiostations real-time afgespeeld worden – inclusief Studio Brussel, Radio 1, Klara etc. Dit kon vroeger natuurlijk ook al, maar dan had je een computer nodig – nu komt alles uit dit bakske:
Ha, de wonderen der techniek: nu kan ik ’s avonds luisteren naar de toestand van de ochtendspits op de Brusselse Ring!
Als het kleinood hieronder rechts de Jesus-phone betreft, hoe dan die andere dan te benoemen? Beter, sneller, algeheel fijner dan het origineel, die ook al geen sof was. Ok, er zijn een aantal nieuwigheden (betere camera, video, etc) maar de voornaamste verbetering betreft: responsiviteit! Niet hetzelfde als snelheid. Onze ouwe 286 PC die DOS + Windows 3.1 draaide was veel responsiever dan menige recente Dell-bak die volgeladen met een bloated OS, software en virusscanners allerhande als een andersvalide strijkijzer door het leven sloft, maar is bezwaarlijk sneller te noemen. Responsiviteit heerst! En alzo de nieuwe iPhone. Een ding heeft de ouwe nog voor: die fijne geanodizeerde achterkant (heden is dat zwart plastiek geworden). Maar verder denk ik dat deze een fijne veredelde iPod gaat worden…
Hoera! PARC op BoingBoing… ‘t is te zeggen, op BoingBoing Gadgets.
Met dank aan Tom, want ik heb dit niet (meer) in mijn feed reader steken, geloof ik. Hier, hier, hier en hier, zie.
Btw, het eten in de cafetaria van VMWare is stukken beter, make no mistake!
Weinig commentaar nodig hierbij.
Zo mogelijk nog fijner is deze collage.
(en neen Hombre, ik viseer niet u met de titel van deze post)
Voor zij die aan linkklikluiheid lijden (eigenlijk een fijn woord bedenk ik zo) een korte samenvatting: wanneer een Republikeins politicus ten onder gaat aan een schandaal of op een of andere manier in diskrediet wordt gebracht, wordt hij op Fox News vaak ‘per ongeluk’ aangeduid als Democrat wanneer in beeld gebracht – door middel van het ‘abusievelijk’ gebruik van het label (D) ipv®.
Sandford is een interessant geval: ten tijde Clinton-Lewinsky was de echtbrekende gouverneur één van de velen die om impeachment van de toenmalige president schreeuwden (net als Newt Gingrich, die zoals later bleek in die eigenste periode zelve zijn vrouw aan het bedriegen was) – nu is hij verworden tot een Bert Anciaux-krokodilletranen vergietende huilebalk op tv. Zoals social conservatives maken ze geen hypocrieten meer meneer!
Maar de één zijn ongeluk is de ander zijn geluk: het schielijke heengaan van de King of Pop (heb nog zeer fijne herinneringen aan onze vinyl-kopie van Thriller thuis, jawel) heeft de onfortuinlijke would-be presidentskandidaat alsook full-time sleazeball geheel en al uit de spotlight van de aan chronische ADD lijdende massamedia weten te blazen, en bovenop Iran in de vergeetput van het wereldnieuws gedropt – hoewel dat stelletje betulbande zombies van ayatollahs daar perfect in een ‘reenactment’ van de ‘Thriller’ videoclip zou passen.
Wat is dat de laatste dagen overigens? Met Karel Van Miert, Yasmine, Farrah Fawcett en nu Michael Jackson ziet Sint Pieter wel een uiterst bizarre kaartersclub over de vloer komen!
“Verblijf lang genoeg in Henry Coe State Park en u zal er individuen ontmoeten die geschifter zijn dan uzelve” – dit moet een soort gezegde zijn en als dat niet zo is moet dat maar eens gezegd worden.
Een tijdje geleden ontmoette ik er namelijk Paul N. en familie/vrienden. Dit gebeurde in het kader van ‘trail work’ – een achterstallig Goed Voornemen dat ik nog eens diende uit te voeren – het betreft hier vrijwilligerswerk om de paden/trails wat te onderhouden, omgevallen boomstammen af te zagen en overgroeiend struikgewas machete-gewijs te lijf te gaan – inclusief het vermaledijde gewas ‘Toxicodendron diversilobum’ (daarover zal ik het later misschien eens hebben).
Het bleek dat Paul – Coe trail worker extraordinaire – een jaarlijkse ‘summer solstice’ tocht door Henry Coe organiseert. Daarbij maakt hij gebruik van zijn encyclopedische kennis van het park om zijn gezelschap doorheen de meeste obscure hoeken van het gebied te jagen, hierbij de belachelijkst steile beklimmingen en meest onzichtbare paden opzoekend, en dit van zes uur in de ochtend tot het vallen van de duisternis, op de Langste Dag van het jaar (of althans een van de langste). Welkom tot de Dubious Devious Double Epic, waar ik niet mocht ontbreken!
Het was bijzonder zwaar, afwisselend te koud (’s ochtends in de mist) of te warm (vroege namiddag), de route was lichtelijk absurd, we begaven ons vaak in terra incognita, voerden slag met distels en manzanita-stronken, sleurden ons op hellingen van 35% en voerden volop endo’s uit, maar we hebben iets om over naar huis te schrijven (dixit Paul)...
Meer details en foto’s op MTBGuru...
Making your own beer: few things can be as rewarding, I have found out (at least, if you like beer). You don’t need that much to get started, and a lot of the mystique is a bit overblown. What will certainly help you get going is a friend, family member or loved one with some experience, resources such as this fine book by John Palmer or this great site, and a local home brewing supplies store nearby (in casu, Fermentation Solutions in Campbell).
As a Belgian, I should have a genetic advantage as well, but to be honest, in all those years living there I hardly gave it any thought: beer was something to drink, not make. Also: I have to admit that these days I’m a little more into IPA (India Pale Ale, definitely not isopropanol!) and the likes than the typical Belgian beers. But I digress; I was happily surprised that there is a very active homebrewing scene here in the US (unlike back home, I’d say) – just check out the HomeBrewTalk forums. Lots of info there, and of course ideal to completely geek out on!
I did my share in said geeking out, as I took a yeast sample from the healthy krausen of my first batch (Rocky Ridge IPA), dried it out and shoved in into the SEM at work on a quiet moment to generate the SEM image in my first post on this – you’re looking at some saccharomyces from Fermentis, strain Safale US-50.
The legendary big wave surfer – who discovered Mavericks and surfed it for about 15 years before the world took him and the famous spot near Half Moon Bay serious – gave a PARC forum talk last Thursday.
Ignore the poor iPhone pic quality, Jeff is the guy in the red shirt in front; the forum started with some outtakes from “Riding Giants”. Jeff Clark looked for his words carefully – just like he does with his waves? – and it was great hearing his war stories and seeing his photos of the monster waves at the rocky reef near the tip of Pillar Point…
Het beeld van de Tank Man is uiteraard een van de meest ‘ikonische’ beelden van 1989 (mijn gortig anglicisme moet u er maar bij nemen).
Ik herinner het mij zeer goed; en dat heeft veel te maken met Chris Zwysen – een van de beste, meest enthousiaste leraars die mijn pad kruiste op mijn middelbare school college OLVE. Welhaast elke dag in 1989 moet toen een ‘field day’ (dit is een baseball-icisme) geweest zijn voor onze leerkracht Geschiedenis – het verbrokkelen van de Muur, de Roemeense revolutie, instorten van het Ijzeren Gordijn, Glasnost en Perestrojka in Moskou – dat we aan de lijve mochten ondervinden tijdens een ronduit fantastische laatstejaars-schoolreis – de intrede van de eerste (en helaas niet laatste) president Bush, het fatwa van de zwakzinnige ayatollah K. tegen Rushdie en in juni dus Tienanmen, nu twintig jaar geleden.
Geschiedenis is waarschijnlijk nooit zo actueel geweest als tijdens dat jaar en we hingen aan de lippen van Zwysen, die gretig zijn fijne ding deed met al het materiaal dat voorhanden was. Vooral Tienanmen – studenten tegen tanks – maakte een blijvende indruk en wakkerde een fervent anti-authoritarisme in uw dienaar nog verder aan (sommigen noemden het eerder ‘altijd contrair zijn’). Gelukkig kon ik niet vermoeden dat het twintig jaar later (een eeuwigheid!) amper beter gesteld zou zijn daar met dat plein van de Hemelse Vrede…
Twintig jaar leek toen oneindig ver in de toekomst – welkom, oudezakkendom! – en de mist van twee decennia doet vreemde dingen met het geheugen. Bijvoorbeeld wat betreft die leerkrachten: sommigen kan ik mij nog even scherp voor de geest brengen als toen ik ze dagelijks zag – zowel de goede, naast Zwysen, bijvoorbeeld ook Somers, Mens, de Geerinckx (die mens haalde dan ook onvergetelijke toeren uit), Apers, Wouters, de Pens, ja ook de Pater, het Kopke, Van Echelpoel, den Tist, Van der Mueren als de minder goede ervaringen (we gaan geen namen noemen!). Maar van anderen zijn de trekken in mijn geheugen behoorlijk vervaagd, of kan ik ze amper herinneren.
Tot zover mijn tijd-van-toen mijmeringen, nu opnieuw over naar de normale programmatie…
P.S. Wordt Californication nu gecensureerd in China?
Een paar drukke weekjes achter de rug, maar het was een zeer goed soort druk… een van de gevolgen is een gigantische backlog van foto’s (en video’s) – met computer(s) die te traag zijn om er snel iets aan te doen (daar moet eens iets aan gaan veranderen) etc.
Het zou een news headliner kunnen zijn, iets a la ‘Ijsbeer op het strand van Oostende’.
Maar zo zeldzaam is het nu ook niet, ik mag niet overdrijven; de laatste dagen is het evenwel zonnekloppen geblazen in Fog City en omstreken. Vandaag vond Bay to Breakers plaats, ongetwijfeld een meer dan ooit zweterig evenement, en aldus was het aangewezen om met mijn bezoek de dag voordien de stad te bezoeken (om de 80000 extra tijdelijke bewoners en bijhorende verkeerschaostoestanden te vermijden).
Op de foto hieronder, normaal een van de koudste plekjes in de stad, was het puffen tijdens de beklimming van los Pechos de la Chola (rara waar waren we?)...
Daarna genieten van de aangename zeebries en de altijd indrukwekkende Golden Gate, de fijne +31 percent hellinkjes op Filbert en consoorten afdonderen – zie Steve McQueen in Bullitt – dan Baker Street Bistro, Fort Mason en het Aquatic Park en jawel de Wharf, en afsluiters Cliff House en Ocean Beach. Bisronde via Devil’s Slide naar Half Moon Bay en mijn gastheer-duties werden zo mooi ingevuld.
Mijn vorige post mocht dan wel ‘Wildflower ‘09’ getiteld wezen, ze bevatte bitter weinig titelmateriaal bedacht ik zo. Aangezien met April nu ook het Californische bloemen-hoogseizoen afgelopen is, is het tijd om inhaalmaneuvergewijs wat relevant fotowerk op het net te zwieren… (meer binnenkort op flickr, als ik eens tijd heb)
Lupine fields and singletrack in Fort Ord
Five images taken in Henry Coe State Park, top to bottom: lupine field, the lush green of Tule Pond trail, explosion of flowers on the deserted Hoover air strip, tree flower (anyone can identify this?), George Milias trail
Rocky Ridge, overlooking Almaden Valley, dotted with poppies
‘t Was opnieuw tijd voor de Wildflower – die kruising tussen Woodstock en triathlon – en aangezien mijn goede collega G nog steeds niet op de fiets kan (een lang verhaal – vele crashes en een echtgenote die het bijna niet meer zag zitten zijn de hoofdingredienten) stond ik opnieuw paraat om in zijn plaats de 55mijl / 90km lange tijdrit op de weg te rijden. Team MTBGuru.com had daarnaast zowaar de titel te verdedigen – in de Open Relay Men klasse – dus de zenuwen stonden een ietwat gespannen.
Vrijdagnamiddag en -avond werden we op het festivalterrein evenwel op atypisch regenweer getrakteerd. De dichtsbijzijnde motelkamers liggen 30 mijl verder dus kamperen is doorgaans de norm op dit evenement. Het werd deze keer kamperen in de gietende regen – fun! Maar goed, het was de eerste keer dat ik de rainfly van mijn tent kon testen alhier in Californie en ik kan bij deze bevestigen dat ze werkt. Dat was helaas dan ook het meest opwindende nieuws van deze miezerige avond.
Zaterdagochtend: droog en (vrij) mooi weer, uitstekend nieuws! En aldus konden we goedgehumeurd de start van de pro’s gadeslaan: hieronder ziet u hoe de professionele dames zich in het Lake San Antonio storten.
Triathlon is eigenlijk een bijzonder fijne sport: ongelooflijk hard en zwaar, en toch bijna niks mee te verdienen. Gevolg: geen of amper geen dopinggedoe, en iedereen – inclusief de profs – hangt meestal de sympathieke peer uit.
‘Stand-up paddle boarders’ (goegel het maar eens) begeleidden de zwemmers, tezamen met een vloot kajaks en allerhande mariene vehikels. Het parcours is verder afgebakend door een reeks boeien.
Tijd nu voor een shameless plug:
Krijt is een zeer nuttig gegeven hier; in de transitie-zone moet je je namelijk een weg zien te banen naar het plekje waar je spullen hangen (of waar je relay partner rondhangt). En die transitie-zone is gigantisch – er nemen een paar duizend atleten deel. Een welgekozen en herkenbaar teken of zinsnede op de grond kalken is de aangewezen methode om later snel de weg te kunnen vinden – en om tegelijkertijd een fijne website te pitchen!
A female pro starting the bike leg.
Onze race dan! Het goede nieuws is: onze totaaltijd was sneller dan vorig jaar. Het slechte nieuws: de competitie is blijkbaar nog meer verbeterd, want we eindigden vierde, net buiten het podium. Over mijn tijdrit heb ik gemengde gevoelens: tot mijl 40 ging het geweldig en lag ik een slordige drie minuten voor op vorig jaar (iets dat ik minutieus in het oog kon houden door mijn op het stuur gemonteerde GPS) – zie de grafiek hieronder (dit jaar in magenta, vorig jaar blauw). Dan volgde de zware klim bekend als Nasty Grade, waar ik nog redelijk goed over geraakte, maar daarna kreeg ik last van krampen (hamstring linkerbeen en quadriceps rechterbeen voor de geinteresseerden) en moest ik vertragen – vloeken hielp helaas niet en ik moest uiteindelijk nog een dikke minuut prijsgeven op vorig jaar (2h51m versus 2h49m vorig jaar); waarschijnlijk niet genoeg gedronken – het was aangenaam weer en niet te warm, en dan is het makkelijk in de verleiding te komen minder te drinken… bon, huiswerk dus voor volgende keer: 2h45m moet erin zitten, met minder… euh meer liever zijn we niet tevreden! (en zo’n Ridley Dean zou ook niet misstaan in mijn collectie, slarff – keep dreamin’) Alle resultaten hier...
Binnenkort verwacht ik bezoek uit het Vaderland. De huidige zwijngriep-crisis (Leno: “they’re calling it swine flu because it either originated from pigs or from AIG executives”) is niet van die aard om met een gerust gemoed op reis te vertrekken (raadt de regering tegenwoordig af naar de VS te reizen?), maar laat ik trachten een en ander in perspectief te plaatsen:
Er zijn nog geen gevallen geconstateerd in de San Francisco Bay Area (wel in Sacramento weliswaar) – wel in Londen, waarschijnlijk ook Parijs en deze liggen een stuk dichter bij het Vaderland dan dat wij hier bij Mexico liggen. Men raadt toch ook niet af om naar Londen/Parijs te reizen? Met het huidige luchtverkeer zit men sowieso nergens echt veilig.
In de cleanroom op het werk beschikken we over een ongebreidelde voorraad chirurgische maskers (om het cleanroomwerk stof- en slechte adem-vrij te houden, uiteraard) – nu nog een batterij Tamiflu op de kop tikken en u kan niet in betere handen zijn hier!
Voorlopig vielen enkel dodelijke slachtoffers in Mexico, waarom is niet duidelijk (sub-par behandeling in ziekenhuizen?, luchtvervuiling mede-verantwoordelijk voor de slachtoffers die bezwijken aan longontsteking? ...) – de kranten staan heden vol met allerhande sensationele toestanden maar het zijn tegenwoordig zware tijden voor de kranten en ze dienen te verkopen.
Ik heb een perfect contingency-plan klaar! Met name, een trip naar Moab waar we ons (per mountain bike) in de woestijn kunnen begeven, ver van de beschaving en besmette personen!
Ik hoop dat u zich dus niet al te veel zorgen maakt…
Vorige week was het weer Sea Otter Classic tijd. Voor de verandering werden we dit keer niet op stortbuien, modderpoelen of tien beaufort tegenwind tijdens de finale klim getrakteerd, maar daarentegen wel op: mooi weer. Du jamais vu! Hoewel, bij de start van onze race (8.30am) was het nog behoorlijk koud en kon zelfs een spoor van motregen ontwaard worden in de mistbank die het parcours op en rond Laguna Seca eventjes in zijn greep hield.
Enige vaststellingen na deze race:
Mijn zomerproject van vorig jaar, de geweldige Salsa Mamasita was de perfecte machine voor dit hobbelige en zanderige parcours, maar heeft er nog nooit zo vuil uitgezien achteraf. Dirty, maar nog steeds sexy, natuurlijk!
Naar goede gewoonte was de Ayatola eveneens van de partij – op de thumbnail fotootjes hierboven, geplukt van de brightroom site (mijn nummer is 678, Tom’s 2023) kunt u het verschil in onze aanpak opmerken: links: stijl en klasse, rechts: werkvoetbal!
Voorts kunnen op flickr een aantal fijne foto’s van het event aangetroffen worden, genomen door de sympathieke ibikergal (geen Ayatola portretten gevonden helaas).
De camera van mijn iPhone verlegt nog steeds grenzen wat betreft het genereren van foto’s van craptastische kwaliteit. Hier wordt de finish van de Ayatola voor de eeuwigheid vastgelegd!
En nu: resultaten! Het betrof hier zowaar mijn zesde editie, dus een terugblik is op zijn plaats…
2004: 1 uur 47 min en 26/170 bij Beginners 30-34. Filip Meirhaeghe won toen bij de profs, een paar maand voor zijn dopingexploten naar buiten kwamen. Mijn fiets: Giant NRS XTC, heden in beheer van mijn vader. Mooimooi: eerste race-ervaring, en een vrij gedegen resultaat. Edoch: mijn crash in mijl twee leverde mij een uit de kluiten gewassen ‘flesh wound’ in de zij op die nog een paar weken zou dooretteren.
2005: 1 uur 54 min en 91/115 bij Sport/Beginners Singlespeed. Fiets: Giant XTC 2to1 singlespeed (duh). Mooimooi: singlespeed is zwaar! Voor mij geen sandbagging! Edoch: mechanische problemen – ik had nog niet goed in de mot dat een correcte kettingspanning nogal belangrijk is voor singlespeeding – zorgden voor veel frustratie en vertraging.
2006: 1 uur 57 min en 25/104 bij Beginners 35-39. Fiets: de Yeti! Het parcours werd geheel gewijzigd dit jaar (heden ten dage is het nog steeds hetzelfde als in deze editie). Mooimooi: een epische editie, omwille van het grote aantal drakonische modderpoelen op en rond het parcours. Eerste koers voor Tom. Edoch: Tijd niet indrukwekkend, maar de staat van het parcours speelde hierbij een grote rol.
2007: 1 uur 41 min en 10/137 bij Beginners 35-39. Fiets: de titanium hardtail (een Kona) van mijn collega. Mooimooi: de lichtgewicht fiets zorgde voor een serieuze verbetering van mijn tijd. Edoch: Heb mij enigszins bezondigd aan sandbagging deze editie, het is tijd om naar Sport over te schakelen.
2008: 1 uur 43 min en 46/96 bij Sport 35-39. Fiets: Yeti. Mooimooi: met mijn Yeti, veel zwaarder dan het titanen vehikel vorig jaar, haalde ik een bijna even goede tijd – ik moet dus in betere conditie geweest zijn. Edoch: Ongelooflijke zij- en tegenwinden tijdens de finale klim verhinderden een nog betere uitslag.
2009: 1 uur 34 min en 15/99 bij Cat 2 (het voormalige Sport) 35-39. Fiets: Salsa Mamasita. Mooimooi: mijn persoonlijk record verpulverd! Edoch: geen klachten, behalve misschien over enige poison oak irritatie die ik schijnbaar heb opgedaan toen ik door enige bruuske maneuvers dwars door wat struiken diende te navigeren.
Zo te zien gaan de resutlaten in een lichtelijk stijgende lijn: alle hoop is dus nog niet verloren na 35!
With a skin of 85% cocoa Valhrona Le Noir chocolate, Extra Amer, and Valhrona cocoa powder, to balance the sweetness of the filling consisting of light cream and 72% cocoa Trader Joe’s dark chocolate; the latter received a nip of French absinthe as well to give it a slight touch of that lovely anise flavor.
All handmade while a cello suite of Bach was playing, followed by an aria out of the Barber of Seville sung by Pavarotti…
Vergeet de tv-show met David Duchovny (ook al mag die redelijk lollig zijn), een mens lijdt aan Californication als hij gewoon wordt aan dit:
’s ochtends
’s namiddags
Ik overdrijf een beetje met die ’s ochtends en ’s namiddags maar u begrijpt. En eerlijk gezegd was het ook de eerste keer dit jaar dat ik in Tahoe aan het skien ben geraakt.
En u kan ineens ook mijn excuus voor de recente lamentabele post-frequentie alhier bewonderen: ik wou mijn geprul met het design afwerken teneinde fotos 900 pixels breed te kunnen tonen – wat een terugkeer tot een single column layout betekende. Foto’s zien er veel beter uit zo – en de fotograaf dient geeneens te verbeteren . Een en ander is overigens gepikt van geinspireerd door een bekende photojournalism site.
Ik ben er nog niet helemaal uit wat betreft die zwarte randjes; voorlopig krijgen ze het voordeel van de twijfel…
Ofte mijn favorietje liedje du jour, tot ons gebracht door Nico Vega. Revival van het nineties-style power trio?
De groep is blijkbaar gelanceerd via het MySpace-platenlabel, wat doorgaans warning flags moet doen afgaan maar mijns inziens dienen zich in dit geval geen zorgen gemaakt te worden; een paar quotes van het interweb om een en ander te staven:
“If lust and angst spawned a love child its name would be Nico Vega.”
“...she [lead singer Aja] sounds like Janis Joplin without all the drugs.”
Kan niet fout zijn!
‘t Is weer de tijd van de maand (en ik ben blijkbaar in een maanfoto-faze)…
Wat meer lunaire pixels dan vorige keer, maar niet echt veel scherper… rara…
Wat later: een wolkensliert die voorbijschoof… met spot metering, gericht op de bullseye, en de daaruitvolgende korte sluitertijd ziet dit er als wat schaduwachtige drab uit… totaal verschillend van hoe het blote oog het waarneemt.
Natuurlijk blijft het allemaal amateuristisch geknoei – ik heb besloten dat voor echt goede foto’s van de maan een mens een 1000mm telescoop nodig heeft… (niet dat ik het mijn kop ga halen zoiets aan te schaffen, maak u geen zorgen).
It’s been rainy weather here the last few weeks – a hard burden to bear for spoiled Belgo-Californians – but the fresh moisture is very welcome in our state, which has been slowly drying out the last couple of years. The Sierra snowpack is now growing steadily and the mountains currently feature beautiful blankets of powdery goodness – we should overcome the kinetic threshold of having to drive four hours in sketchy conditions while dealing with fellow motorists of inconsistent competency and get out there when we see the chance, really.
Meanwhile, a question can be raised on the precise nature of our activities these last few dreary sundays… which rainy day diversions did we enjoy?
read the blogs
Time to discover some new things; no shortage on doom-and-gloom writings, but I’d rather get my economic disaster stories straight from the Ayatollah himself (who has always been rather visionary in these matters, credit is due). No, more uplifting are these adventure tales and photos from Jill in Alaska, who participate(d) in the fantastic Iditarod race – a mountain bike race in the arctic for the truly hardest of hard-core riders/adventurers. If I would have the loads of gear and know-how required for this and be more comfortable with camping out in sub-zero fahrenheit temperatures and blizzard conditions, I may be tempted myself by this some time.
A truly great photojournalism site everybody and their dog probably already knew about ages ago but which I just recently discovered is The Big Picture. Check out for instance this absurd but beautifully documented island story which would have made the late Boudewijn Buch drool to no end.
Jahsonic is another recent (and Belgian) discovery and a true original on the web. He built up a rather impressive wiki of stuff which hasn’t exactly been the focus of my general interest but which started to draw my attention because of his passionate coverage of it. Where else for instance can you learn about the mesmerizingly fascinating concept of cryptomnesia?
sign up on unnecessary new social utilities
Facebook, Twitter, etc under the tagline: it doesn’t hurt to put placeholders here and there and see what the cool kids are up to. I haven’t really had the patience to do much with it, but then who knows, if it keeps raining…
work on bikes (with and without combustion engine)
This is my form of meditation and, when executed properly, has the ability to induce a zen-like calm in me. When not executed properly, it can leave me cursing, hitting the walls or spreading grease all over the house though.
play around with photo gear
Cfr my personal stimulus package for the economy – haven’t had much to show for it yet, but we’re learning and working on it.
write a Ruby script that properly calculates elevation data from GPX files
Featuring a simple discrete low pass filter.
remodel the house
write my memoir
Well, not exactly, but you get the gist: it’s time the sun gets out again – which seems to be scheduled for the coming weekend!
Kijk, ik ben altijd voor de UN geweest, peacekeeping en onderhandelingen om conflicten op te lossen en dat soort dingen, maar als deze gedrochtelijke wanstalt van een resolutie ooit wordt toegepast als bindend, is het fini en mag het hele boeltje wat mij betreft in zijn geheel oprotten. ‘Blasphemy’ ofte godslastering illegaal maken?? Wat wordt er daar in de Algemene Vergadering gesmoord? Waarom ook niet ineens een paar resoluties tegen majesteitsschennis op ayatollahs goedkeuren (met alle respect voor de enige echte ayatollah – Ayatollah Hombre – natuurlijk)?
Gelukkig is er nog Canada, dat hardnekkig de Vrije Wereld aan het verdedigen is! (en PZ Meyers, en Christopher Hitchens etc etc).
The day after the Santa Cruz stage, the riders would start around noon in downtown San Jose, head up Sierra Road, then ride along Calaveras and the Patterson Pass into the Central Valley.
This ment it was time for an extended lunch break and I rode my bike a bit up Sierra, up and over the initial steep part, until I found a good viewing spot.
The weather was even more atrocious than the day before – or it must have felt that way because this time, unlike at Tunitas, there weren’t many trees around to fend off the drenching showers.
Early and brave attackers…
The peloton not far behind, two riders slightly ahead.
Mancebo on the right, who was in it for the KOM points (best climber classification).
The 2009 Tour of California passed through the Bay Area earlier this week, and was greeted by torrential downpours, temperatures not far from freezing point, howling winds and still fairly large crowds braving the weather. The past few years the race had generally enjoyed the stereotypical California early spring conditions, but not so this time.
On Monday we caught the riders during the climb of Tunitas Creek; most of the day it was raining hard – I had to dig up some rain gear that usually sits stashed away in some hidden corner of the house and was getting nervous about baptizing my new lens in these conditions.
Here’s a bunch of Rock Racing riders (with Tyler Hamilton in the lead) about to crest Tunitas.
Most of my pics on Tunitas didn’t work out that well – I learned that even four stops of image stabilization don’t help much when the skies are dark and grey, you’re standing under heavy tree canopy (without external flash) and your subjects are moving amazingly fast. Oh well, we did a bit of a hike back to the car and then raced towards Santa Cruz, hoping to catch them a second time (they would take a bit of a detour, down 84 and 1 and then climbing up Bonny Doon road towards Santa Cruz). We cruised down 17 instead.
Mission accomplished! Here’s Levi Leipheimer in the lead, flying towards the finish – he would be beat by the guy in his slipstream, Tom Peterson, but would conquer the leader’s jersey today, a reward for the impressive attack he launched during the Bonny Doon climb.
These guys are sprinting for third place.
A certain seven-times Tour winner in third position…
‘t Werd uiteindelijk geen klimtijdrit, maar een rit op rustig tempo – het weder werkte gelukkig mee en we maakten gebruik van een pauze tussen de vlagen in; de zon kwam zelfs tevoorschijn en bescheen de besneeuwde heuveltoppen ten oosten van San Jose…
Morgen zou ik deelnemen aan mijn eerste koers van het seizoen, de klimtijdrit over de fantastische Sierra Road, moest ik niet al een tijdje wanhopig liggen kampen met hardnekkige klere-bacillen. Een mens wordt waarschijnlijk zwak van het mooie Californische klimaat, want het is hier nu bij wijze van uitzondering al een poosje regenweer a la Belge en blijkbaar kan ik daar niet meer tegen; of het moeten microben van een specifiek resistente strain zijn; of het ligt aan mijn vervelende collega’s die gedurig ziek naar het werk komen (aan mijn linkerkant: longontsteking, rechterkant: sinusitits, rest van de gang: doordeweekse verkoudheden).
Soit, zelfs als ik toch min of meer in orde zou zijn morgen, zal mijn tijd ongelooflijk sucken (de motivatie is momenteel dus nogal gering): Sierra is namelijk een redelijk korte maar steile klim, 3.8 mijl lang, bijna 2000 voet hoogteverschil, waarin een mens diep anaerobisch moet gaan en hard moet afzien om tijd te maken. Het onderhoesten en -niezen van het parcours gaat daarbij niks goeds toe bijdragen dus waarschijnlijk ga ik mij niet al te competitief opstellen (als ik sowieso al opdaag).
Voor de geinteresseerden hierboven een vergelijking met een aantal andere ‘climbing landmarks’ in de omgeving. Ik heb Sierra nog nooit gedaan, dus dit moet mijn referentiekader vormen.
Gemiddeld is Sierra Road te vergelijken met Kennedy Road (slik), maar die laatste heeft een aantal vlakke/dalende stukken met als gevolg ook een aantal veel steilere klimmende stukken.
The ‘Horror known as Bohlman/On Orbit’ is zoals verwacht een stuk steiler maar heeft een vlakkere aanloop; Sierra begint heel steil, want niet bevorderlijk is voor diesel-types etc. Sierra is ook veel steiler dan Old La Honda (slik 2).
Sierra is zo’n beetje als de eerste twee mijl van Montebello maal twee. Die laatste vlakt na twee mijl serieus af dus een directe vergelijking is bedrieglijk.
Voor de Euro’s: Sierra valt te vergelijken met een halve Alpe d’Huez, maar gemiddeld een beetje steiler.
‘Doing nothing is not an option’ (dhr. B. Obama, onlangs).
In de huidige kredietcrisis alsook deflationaire spiraal zou op uw geld blijven zitten eigenlijk als inciviek moeten worden beschouwd. Vandaar mijn recente beslissing om een van mijn favoriete industrietakken een hart onder de riem te steken, en een financieel steunplan te ondertekenen in ruil voor een asset genaamd EF 70–200mm f/4L IS USM.
Het plan werd initieel door mijn Congres bestempeld als ‘too expensive, too much spending’ en teruggestuurd, maar mits een paar aanpassingen (het asset zou tweedehands worden aangeschaft, in plaats van nieuw) werd het dan toch goedgekeurd, en uiteindelijk uitgevoerd.
Om eerlijk te zijn, ik was al een tijdje aan het azen op zulk asset. Eerst dacht ik natuurlijk aan de niet-IS versie, een bekende publieksfavoriet. Maar de afweging is dan: gezien het bestaan van de IS versie, de unaniem lovende commentaar op het geweldige functioneren hiervan (‘4 extra stops!’), het feit dat een mens niet elke dag zoiets koopt etc, zou de buyers remorse waarschijnlijk ondraaglijk zijn. Een laatste belemmering mijnentwege (‘I am not worthy’) werd uiteindelijk ook afgewimpeld: ik heb nu al geinvesteerd in een hoop camera gear, het telephoto-bereik is altijd al een gapend gat in mijn arsenaal geweest, en de Tour of California, Sea Otter mtb races etc komen eraan! En ook: zeer geschikt voor portretten, en beesten-in-Nationale-Parken.
Goed, het eerste wat ik ‘s avonds thuis met het inderdaad uitermate fijne asset deed, was het op mijn camera draaien en mij naar Barack Obama’s eerste persconferentie begeven:
Niet echt een goede foto hoor ik u verzuchten, maar het was er dan ook eentje die ik van mijn TV nam…
(de pixels van de LCD werden weggeblurd in Photoshop)
Vervolgens mij naar de tuin begeven en zien of er iets te fotograferen viel. Het was helaas nogal donker, zelfs 4 stops helpen niet al te veel in zulk een situatie, maar toch viel er iets interessants te bespeuren:
‘t Was Volle Maan! Bon, even een disclaimer: voor deftige volle-maan-foto’s is die 200mm niet echt afdoende, een 300mm lens of op zijn minst de Canon 1.4x extender + 200mm is hier beter op zijn plaats en aldus heb ik de pleurus uit die foto moeten croppen, maar toch: ge kunt de Tycho-krater herkennen! Wat een fun!
Het kleinood ziet er nogal als een gevaarte uit maar is eigenlijk niet al te zwaar:
Hopen maar dat ik nu niet in affronten val en er ooit iets deftigs mee kan produceren – in het slechtste geval kan ik ze altijd aan Konijn uitlenen als hij hier nog eens op bezoek komt .
iPhone apps: wat zou een mens zonder doen? HT Recorder bijvoorbeeld is een fijne dictafoon app… had deze geactiveerd tijdens de ceremonie waarin de heer B.O. werd ingehuldigd, alsook de daaropvolgende speech:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Geniet nogmaals mee van de Justice Roberts-stumble! De app stelt de betreffende audiofiles ter beschikking via FTP of webserver, en er zijn verschillende opname-modes. U zou dit ook kunnen gebruiken om uzelve te ‘buggen’ en in het geniep conversaties met al dan niet criminele sujetten op te nemen – moest dat uw hobby wezen natuurlijk.
De Pandora app vervolgens is zonder meer fenomenidastisch: creeer uw favoriete radio-station en u kan het afspelen eender waar u cellphone receptie hebt. Het werkt verbazingwekkend goed, en in tegenstelling tot de crappy audio kwaliteit van het voice kanaal van de telefoon, geen klachten over de kwaliteit alhier – zelfs niet met Edge. Ik vraag mij dan ook af: zou AT&T eens niet een heel klein beetje meer bandbreedte kunnen voorzien voor voice, gezien de oeverloos-frustrerend slechte kwaliteit van voice connecties in deze contreien?
De best-app-ever blijft evenwel Fieldrunners. Ideaal tijdverdrijf – bijvoorbeeld voor tijdens uw bezigheden in het kleine kamertje: geen nood meer aan magazines of kranten!
. Een en ander is overigens 
.