Californication

It was time to do some surgery on my Garmin Edge 305 GPS unit.

In case you’re wondering: the image above is of an extremely tiny internal component of my GPS. All that detail and resolution comes straight out of the fantastic MP-E 65 mm f/2.8 1–5x lens, Canon’s gold standard for macro-photography. No microscope was required in creating this image.

This lens is my tool of choice for shooting small electronic components and MEMS devices (yes, I sometimes have to do this for a living).

Als de GSM-netwerken plat liggen, is er doorgaans iets bijzonders aan de hand. Het klinkt misschien als een cliché, maar dit soort momenten zijn speciaal – geschiedenis die geschreven wordt terwijl je erbij zit en het maar half beseft. Ongeveer exact vier jaar geleden, in tempore non suspecto, verkondigde ik alhier:

aangezien de republikeinen nu een comfortabele meerderheid bezitten in Congres en Senaat, de president leveren, en het opperste gerechtshof naar hun hand kunnen zetten (momenteel een redelijk geriatrisch gezelschap waarvan sommige leden tijdens de ambtstermijn van deze president waarschijnlijk aan vervanging toe zijn), gaat zowat alles wat in de komende vier jaar maar mis kan gaan, hun schuld zijn. Een win-win situatie want: ofwel zal over vier jaar Barack Obama of Hillary met een landslide de presidentsverkiezing winnen, ofwel gaat er niks mis, en dan zal ik gaarne toegeven dat Bush een uitstekende keus was.

Dubya blew it uiteraard, maar we hebben nu de omgekeerde situatie: de druk ligt op Obama. (En ik moet zeggen dat ik zelf enigszins onder de indruk ben van mijn prognose indertijd.) En zoals Colbert reeds stelde: hoera voor de eerste Hawaiiaanse president van de US!

Election day! De presidentsverkiezing is maar één van de horden ‘ballots’ die de kiezer hier vandaag worden voorgelegd… spijtig mag ik niet stemmen hier want het is een fijn puzzelwerk, die directe democratie. Neem bijvoorbeeld de California ‘Propositions’  (soort referendums die per staat worden gehouden).

In principe een puik staaltje democratie, maar in de praktijk vergt het een sceptische ingesteldheid en gezonde dosis vrije tijd teneinde een en ander gedegen te onderzoeken en fact-checken. Die dingen worden initieel soms met enigszins dubieuze motieven door welgestelde sponsors gelanceerd; daarna volgt een polarizerende kiescampagne waarbij in het bijzonder de prime-time tv-kijker en radio-luisteraar met een stalinsorgel aan reclame- en propagandaspots bestookt wordt.

Dan is er de vaak eigenaardige bewoording van de Propositions – het is duidelijk dat advokaten zich plegen te botvieren op die documenten, en zoals met alles zit er dikwijls een angel verborgen in de kleine lettertjes. Lakoffiaanse framing op zijn strafst, zowel aan rechter– als linkerkant. Velen kijken dan ook gewoon naar de ‘endorsements’ om een opinie te vormen (met name, ‘als zusen-zo daartegen is, ben ik er ook tegen’)… maar belanden we dan niet opnieuw bij representatieve eerder dan directe democratie?