Rage at Coachella

Zei ik reeds dat er horden reunies op stapel staan?

Coachella-1
De nieuwste oogst:
Smashing Pumpkins, Rage Against the Machine en The Jesus and Mary Chain – deze laatste twee in het kader van het Coachella festival, een meerdaags festival in een klein stadje in de Zuidcalifornische woestijn ter hoogte van Palm Springs – een cactus-versie van Pukkelpop zowat. Het fantastische Kyuss en dus ook Queens of the Stone Age komen overigens uit dit gebied.

Laat ik beginnen met de JaMC: eind jaren tachtig en begin jaren negentig was ik hier absoluut verslingerd aan – nog steeds beschouw ik ‘Psychocandy’ als een van de meest grensverleggende ‘rock’ platen ooit – sterker nog, ik zou gewag durven maken van een heuse ‘paradigm shift’ die deze opname heeft veroorzaakt! Jim en William Reid plaveiden de lawaaierige wegen die de Pixies, Nirvana en co verder insloegen. Nietsontziende noise (ach, die stofzuigersound!), beukende riffs en toch heel mooie melodieen – voor zij die het willen horen althans. Het gebroederte Reid bleek zich voorts nogal onuitstaanbaar te gedragen – toen ze tenslotte ook elkaar het bloed onder de nagels hadden gepest, leek het lot van de JaMC bezegeld. Maar de familievete blijkt nu dus (enigszins) bijgelegd. Als ik in Coachella geraak zal het voor hen zijn.

Rage dan. Een van de meer ongenietbare muziekgenres is ongetwijfeld rap metal. Wat is er namelijk nog vervelender dan een onuitstaanbare rapper? Juist, een onuitstaanbare rapper begeleid door een batterij bematraste gitaristen die hun best doen om nog meer herrie te produceren dan hun frontman. Maar ondanks de handicap van in dit genre te opereren, slaagden Rage Against the Machine er in 1992 op grootse wijze in een tijdloos meesterwerk te produceren en dit met de impact van een tactische atoombom. Het titelloze debuutalbum ontplofte namelijk van de energie, de opzwepende riffs en pure, woeste kwaadheid en verontwaardiging. Het deed er mij niet echt toe waarom ze zo kwaad waren en klonken, ze waren dat op magistrale wijze.

Tenslotte de Pumpkins. Eerste twee platen, Gish en Siamese Dream: briljant. Vroege concerten (Pukkelpop etc): formidastisch. Ik was er bijzonder onder de indruk van; ze speelden uitermate goed, met muziek die vaak stukken complexer is dan ze op het eerste gehoor lijkt. Na verloop van tijd bleek Billy Corgan’s stemtechniek zich echter meer en meer te reduceren tot het uitstoten van horten nasaal gehinnik (zat hij aan slechte, stembandslopende drugs?), de platen werden minder goed, bombastischer en ik haakte dan ook af. Komt met de reunie hopelijk een herbronning? ‘Reunie’ blijkt evenwel een licht overstatement: het ziet er naar uit dat enkel Corgan en drummer Chamberlain samen zullen optrekken…

1 reactie op “Rage at Coachella“

  1. Californication » Blog Archive » JAMC in the Fillmore beweert:

    [...] Zo bijvoorbeeld de groepsleden van The Jesus and Mary Chain: fantastische groep, een van mijn favorieten zoals reeds eerder gemeld, maar de broertjes Reid bleken altijd nogal gedragsgestoord en hingen geregeld de sociopaat uit; ze konden op een bepaald moment ook elkaar niet meer uitstaan. [...]


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.