Californication

The second edition of the Tour of California, bringing a fine crop of professional cyclists to the Golden State, has been ongoing for a couple of days now. The arrival of today’s stage was in downtown San Jose and featured the grueling Sierra road climb, its summit being about 20 miles before the finish line.

A nice occasion for me to check out the race and attempt some photos - I posted a report on my MTBGuru blog but I’m happy to repeat it here.

I parked in downtown San Jose, took the bike out of the car and had a simple plan: ride to Sierra Road, watch the race and shoot pics, then quickly ride back to downtown in order to witness the finish and shoot some more pics.

I rode to the base of Sierra, and positioned myself at one of the first real steep sections - going farther up would have made it a bit hard to make it back in time for the finish, so I settled with this spot.

There was a pretty large breakaway early on in the race and here’s the group arriving at the base of Sierra. On the right you can recognize Jens Voigt and Jason McCartney, a luitenant of race leader/yellow jersey Levi Leipheimer.

McCartney was charging hard on the brutal steeps of Sierra Road. Some Belgian pride in the breakaway group as well: on the right photo, in the center, is Jurgen Van De Walle, who would end up conquering the King of the Mountain jersey.

The peloton, not too far behind, was led by George Hincapie, working for team mate and leader Leipheimer (in the yellow, on Hincapie’s left).

On the left George Hincapie and on the right Chris Horner, a bit farther in the group.

There was no time to feel bad about missing the action higher up the mountain, I now needed to jump on my bike and ride back after the last riders had passed by. Dodging motorcycles, cops and pedestrians I ended up in a little group of fellow spectator/riders that zoomed through the streets of San Jose towards the finish line. We ended up on the actual course of which we rode the last 5 miles or so and I must admit riding through streets lined with cheering spectators was a blast. Moreover, as I crossed the actual finish line, I somehow ended up in some backstage area behind the finish. Probably a security hole of sorts but I wasn’t going to complain as I could get some decent shots from here.

Rain clouds were packing together above the hills but it remained dry and sunny in the city. The finish was near the new and rather spectacular Richard Meier designed San Jose City Hall.

Turned out Levi had stirred up things significantly on the Sierra climb and had joined the breakaway - the yellow jersey would be sprinting for the stage victory against Jens Voigt and Chris Horner, the only ones remaining from the early breakaway - the peloton was following closely.

But Jens Voigt had saved some energy and just blasted away from the other two in the final straight:

The final sprint - Voigt even having the time to check the damage.

Leipheimer fought hard for the stage but won’t be too disappointed as he keeps the yellow. Horner is third, and Dutchman Robert Gesink took fourth place, just ahead of the peloton.

The podium: Voigt the stage winner, Levi the yellow jersey, Van de Walle King of the Mountain (not sure about the green and white jerseys, the results haven’t been posted yet on the official site).

Final note: some people were really serious about their photography…

Tags: cycling, Sierra Road, Tour of California

Een van de fijnste fietstochtjes die een mens kan doen in San Francisco (op de weg, geen mountain bike), en ik kan het eenieder aanraden, toerist of habituee: wacht een dag af zonder fog (zeer belangrijk), start vanaf het Presidio, fiets de Brug over (de Golden Gate uiteraard), neem vervolgens de weg naar links op de heuvel richting oude bunkers en fort Baker, geniet van de fantastische uitzichten, daal vervolgens af en neem Bunker Road richting Sausalito.

Vervolgens kan je bijvoorbeeld lunchen op het terras in Cafe Trieste, wat rondpalaveren nabij de jachthaven van Sausalito, met nog meer fantastische vergezichten op San Francisco en de Bay, en daarna terugrijden naar de Brug om opnieuw in de stad te geraken. Er komt wat klimmen bij kijken maar niets al te overweldigend. Hieronder het MTBGuru kaartje:

Tags: cycling, San Francisco

The Mavericks Contest 2007 hasn’t happened yet and it’s getting late in the season. The likelihood of big waves is decreasing. Last week the ocean was all peaceful and calm and Mavericks’ rocks and cliffs - aka the ‘Boneyard’- were bathing in the California winter sun…

The great weather is good news for the spectators of another event coming up very soon: it’s countdown time for the second Tour of California cycling race!

Tags: Mavericks

Nog wat tech-nieuws, om het af te leren:

D-Wave Systems heeft gisteren in het Computer History Museum in Mountain View een demo gegeven van hun product ‘Orion’ alsook aangekondigd dat deze volgend jaar op de markt zal gegooid worden. En wat dan nog, hoor ik u denken, maar besef dat Orion zowaar een quantum computer is! En ik vind het redelijk ongelooflijk dat je volgend jaar zoiets gaat kunnen kopen - als D-Wave de beloftes waar kan maken, wat allesbehalve zeker is (hier meer details).
Goed, er is wat cryogene machinerie bij nodig en het hele geval is nogal uit de kluiten gewassen voor een luttele 16 qubits, maar toch: een commercieel verkrijgbare quantum computer! Nu nog de flux-capacitor uitvinden en misschien kan aan een teletijdmachine gewerkt worden…

Richard Branson is (again) in the news, see e.g. this article:

A prize of USD 25 million (EUR19.2 million) is on offer to any individual or group able to come up with a commercially viable system for the removal of greenhouses gases.

Launched on 9 February by Sir Richard Branson, Head of UK Virgin Group, the Virgin Earth Challenge will initially run for five years. It will aim to encourage scientists from around the world to compete to find a solution to remove at least 1 billion tonnes of carbon dioxide (CO2) per year from the Earth’s atmosphere.

Entries should ‘demonstrate a commercially viable design which will result in the net removal of anthropogenic, atmospheric greenhouse gases each year for at least 10 years without countervailing harmful effects. This removal must have long term effects and contribute materially to the stability of the Earth’s climate,’ reads a press release from the Virgin Group

Hmm, let’s see if I can come up with something…

How about building humongous platforms (like oil rigs) in the ocean that suck up large quantities of air and compress it to huge pressures, such that the air liquifies and its components, among which carbon dioxide, can be distilled out - then add pressurized ocean water to the liquified CO2 such that solid carbon dioxide hydrates are formed which can be stored or dumped to the ocean floor.
The problem is you’ll probably need a small nuclear plant on the platform to power all the machinery needed for this, at least if you want to do it in a net CO2 negative way…

Fijn: PARC en Powerset zijn de laatste dagen volop in het nieuws. Het moet van Lernout&Hauspie geleden zijn dat er nog zoveel hype en gebakken lucht verkocht werd in verband met natural language technologie (zij het dan niet toegepast op spraak maar op input tekst voor search engines).

De hype mag dan wel redelijke potsierlijke proporties aan het aannemen zijn, de technologie is echt - PARC is er al jaren op aan het werken en heeft een hele portfolio aan patenten in het domein. Of het gaat lukken voor Powerset, de search startup die zogezegd de troon van Google ambieert, is een ander paar mouwen. Mogelijk zijn ze eerder als flip meat voor Google’s concurrenten te beschouwen…

Voor alle duidelijkheid: ik heb absoluut niks te maken met de natural language groep op PARC ;).

Tags: Powerset, PARC

Fantastische dag, afgelopen zondag - zonnig, rond de 20 graden. Ideaal om rond te toeren in het geweldige Henry Coe state park, alwaar we Mount Wilson hebben bedwongen, zie de MTBGuru trip hieronder voor meer foto’s etc. Komende dagen worden evenwel bakken regen verwacht, wat dan weer betekent dat het skiseizoen in de Sierra’s eindelijk eens een degelijke aanvang kan nemen…

Tags: Henry Coe

Zei ik reeds dat er horden reunies op stapel staan?

De nieuwste oogst:
Smashing Pumpkins, Rage Against the Machine en The Jesus and Mary Chain - deze laatste twee in het kader van het Coachella festival, een meerdaags festival in een klein stadje in de Zuidcalifornische woestijn ter hoogte van Palm Springs - een cactus-versie van Pukkelpop zowat. Het fantastische Kyuss en dus ook Queens of the Stone Age komen overigens uit dit gebied.

Laat ik beginnen met de JaMC: eind jaren tachtig en begin jaren negentig was ik hier absoluut verslingerd aan - nog steeds beschouw ik ‘Psychocandy’ als een van de meest grensverleggende ‘rock’ platen ooit - sterker nog, ik zou gewag durven maken van een heuse ‘paradigm shift’ die deze opname heeft veroorzaakt! Jim en William Reid plaveiden de lawaaierige wegen die de Pixies, Nirvana en co verder insloegen. Nietsontziende noise (ach, die stofzuigersound!), beukende riffs en toch heel mooie melodieen - voor zij die het willen horen althans. Het gebroederte Reid bleek zich voorts nogal onuitstaanbaar te gedragen - toen ze tenslotte ook elkaar het bloed onder de nagels hadden gepest, leek het lot van de JaMC bezegeld. Maar de familievete blijkt nu dus (enigszins) bijgelegd. Als ik in Coachella geraak zal het voor hen zijn.

Rage dan. Een van de meer ongenietbare muziekgenres is ongetwijfeld rap metal. Wat is er namelijk nog vervelender dan een onuitstaanbare rapper? Juist, een onuitstaanbare rapper begeleid door een batterij bematraste gitaristen die hun best doen om nog meer herrie te produceren dan hun frontman. Maar ondanks de handicap van in dit genre te opereren, slaagden Rage Against the Machine er in 1992 op grootse wijze in een tijdloos meesterwerk te produceren en dit met de impact van een tactische atoombom. Het titelloze debuutalbum ontplofte namelijk van de energie, de opzwepende riffs en pure, woeste kwaadheid en verontwaardiging. Het deed er mij niet echt toe waarom ze zo kwaad waren en klonken, ze waren dat op magistrale wijze.

Tenslotte de Pumpkins. Eerste twee platen, Gish en Siamese Dream: briljant. Vroege concerten (Pukkelpop etc): formidastisch. Ik was er bijzonder onder de indruk van; ze speelden uitermate goed, met muziek die vaak stukken complexer is dan ze op het eerste gehoor lijkt. Na verloop van tijd bleek Billy Corgan’s stemtechniek zich echter meer en meer te reduceren tot het uitstoten van horten nasaal gehinnik (zat hij aan slechte, stembandslopende drugs?), de platen werden minder goed, bombastischer en ik haakte dan ook af. Komt met de reunie hopelijk een herbronning? ‘Reunie’ blijkt evenwel een licht overstatement: het ziet er naar uit dat enkel Corgan en drummer Chamberlain samen zullen optrekken…