…of the California Alps, aka the Death Ride, is going on tomorrow. We’re heading out to Markleeville this afternoon and I hope to survive the ordeal tomorrow in decent form. So that I can afterwards relax, have a beer and watch the World Cup, or the Tour de France, or Henin in Wimbledon… too much stuff going on at once!
Pics from our Mammoth Lakes ski/bike trip have arrived!
Thanks to the record amounts of snow Mammoth had received this season, I could try out my Kong short ski’s on the slopes this holiday weekend - I got a great deal on these a few months ago and they are destined to serve for some ski mountaineering I intend to take on. Turns out they’re good and quite fun - probably they’re excellent for mogul and tree skiing.
The snow also ment biking the higher parts of the mountain was out of the question (and most likely will remain so for a couple of weeks) - luckily the lower part was open and so we found ourselves riding Downtown, Paper Route, Shotgun, Big Ring and Juniper (and taking the shuttle back) - not too bad, indeed.
We camped on the - nomen est omen - Cold Water campground, where we had some fun with my latest toy (I know, I know, but I really needed it), a Canon EOS 30D:
Tags: Mammoth Mountain, mountain biking, ski
Vijf jaar zit ik nu al in Californie (tempus fugit enzovoort) en ik ben het hier nog steeds niet echt beu. Waarom? Een aantal redenen, maar hier is een praktisch voorbeeld: we waren van plan om een 4th of July tripje naar Mammoth Lakes te maken. Na een seizoen met record-hoeveelheden sneeuw was de Tioga-pas eindelijk open, en konden we op tijdige wijze Mammoth bereiken, aan de oostkant van de Sierra’s. Het plan was te gaan mountain biken, maar er lag nog een hoop sneeuw waardoor de hogere trails gesloten waren. De lagere waren weliswaar open en er waren shuttles beschikbaar.
En dus, in de voormiddag:
Vervolgens, na de middag:
We hebben er een ski/bike trip van gemaakt - nu nog combineren met wave surfen en het zou een echte ‘californian triathlon’ zijn geworden. Mammoth was uitzonderlijk open voor skien en snowboarden tot de vierde juli. Dit had wel enige logistieke overlast tot gevolg, maar gelukkig beschikt de Ayatola met zijn xBox over een vehikel met afdoende volume - door het dooreenrommelen van mountain bike en ski gear geraakte de entropie in de binnenruimte weliswaar gestaag in stijgende lijn, maar een kniesoor die daarom zeurt.
Waar is dit?
(tip: ijzer)
I’ve lately been as quiet here as the Dutch football fans after the Portugal game, but I’m back in business now. I’ve learned in the meantime that 12 days of Internet- and cellphone-deprivation is - surprisingly - not lethal! It just results in a slight cold turkey and some post traumatic stress (all those unread e-mails and feeds…). More signs of life should be published here soon.
I’m now in the Washington Dulles airport, where we just had to unboard the plane we boarded 15 minutes earlier. There seems to be a problem with the lavatories (!) that apparantly needs to be fixed without having any passengers in the plane.
A stinky situation, for sure, but Dulles has two redeeming qualities to it: free Wifi (unlike most major US airports - hurray!) and an on-site Gordon Biersch bar, so the waiting around shouldn’t be too bad…
Amerikanen en voetbal: gaat de ongemakkelijke relatie ooit echt iets worden?
Voetbal is voor (mannelijke) Amerikanen een beetje zoals hun eerste liefje: iedereen was er verliefd op als kind maar eens volwassen zijn ze er wat gegeneerd over. Bij de vrouwen is dat meestal anders: zij blijven er verslingerd aan (het Amerikaanse team is dan ook meervoudig wereldkampioen).
Er zijn evenwel indicaties dat een en ander aan het veranderen is:
Anderzijds:
Ikzelf heb voorlopig hier en daar een paar flarden wedstrijd gevolgd maar viel telkens zowat in slaap (oersaai 1-0 gedoe van Engeland en Nederland) - het laatste kwartier Australie dan weer was fantastisch.
Franz is the man: going down Dog Meat on his Bianchi cyclocross-bike! I bow in respect…
Naast vele geneugten, biedt mountainbiken ook enige occasionele ongemakken:
Een voorbeeld in de laatste categorie is het uitermate onprettige Poison Oak (Toxicodendron diversilobum), dat hier aan de Westkust welig tiert en het vervelende urushiol afscheidt - een olie die na contact doorgaans resulteert in dermatologische nachtmerries.
Dit voorjaar kan het meer dan overvloedig aangetroffen worden langs de trails in de Bay Area (zie foto’s) - gevolg van de natte maanden maart en april? Het kan redelijk makkelijk herkend worden omdat het blad er ruwweg als een eikeblad uitziet en er altijd drie blaadjes aan een steel hangen.
Ziehier het probleem:
(inderdaad, niet VBIS-compliant)
Maar: er gaat snel iets aan gedaan worden…
This is not a proper post but I haven’t had much time to write here lately, due to
- stuff
- a covert project the Ayatola and myself are preoccupied with
- training for the California Death Ride
Moreover, I currently have camera issues that prevent me from shooting decent images.
And the site will be dormant for a few more days since we’re going camping for the long weekend!
The sky was fiercly red the other day at sunset… reminded me of the cover of my favorite Kyuss record.
…in de Plantkunde, door mijn overgrootvader Caesar (ja, vroeger hadden de mensen indrukwekkende voornamen), die indertijd blijkbaar als een soort laaglandse Darwin Zuid-Amerika afreisde voor zijn plantenonderzoek.
Soms is het Internet toch wel fantastisch - op de kop kunnen tikken dank zij het vriendelijke on-line (en off-line) antiquariaat ‘Terra Incognita‘…
You don’t need to wait until the situation in Iran escalates or rebels in Nigeria bomb more pipelines: just head over to Big Sur and right now you can enjoy >4 dollar gas prices!
Why this purchase? Well, I was coming from Atascadero in the south and along the roads I took there weren’t any gas stations nearby; making it to Carmel was questionable, given my mileage and the size of my motorcycle tank. Anyway, just think in much of Europe it’s still about twice as much - we’re weenies, really.
Naciemento-Ferguson: een van de magnifieke parels in de kroon van het Californische wegensysteem, althans wat betreft motorcycle-fahigkeit. Het is een ongelooflijk technisch, bochtig, kronkelend bergweggetje, vergeven van haarspeldbochten met daarin doorgaans gravel en zand, potholes en bulten; steil op en neergaand; allerlei beesten die in de weg lopen (zoals in mijn geval: een kudde herten); schaarse tegenliggers die uiteraard net vanuit een blinde bocht op een supersmal stukje opduiken. Waarom is het dan zo geweldig, hoor ik u skeptisch-bezorgd vragen? 
Hierom: het eerste deel van Naciemento ligt in een uitgestrekt militair domein (Fort Hunter-Ligget), waarin (uiteraard) nihil land development is kunnen gebeuren - gevolg is dat het er fantastisch onaangeroerd en remote uitziet; in de lente groen en in bloei, weelderige flora en fauna (zoals bijvoorbeeld: vreemdsoortige vogels die heel tam zijn en zowat tegen uw helm/voorruit aanknallen aangezien ze niet echt veel verkeer of mensen gewoon zijn).
En het tweede gedeelte is nog beter: vanaf de kam van het kustgebergte - dat op die plaats ongeveer 5000 voet hoog is - stort Naciemento-Ferguson zich richting westen zowat de oceaan in; er zijn overal ongelooflijke uitzichten op de Pacific en de Pacific Coast Highway (Route 1) ver in de diepte. 
Het is alsof je in een schilderij rondrijdt. De slordige 50 mijl tot in Monterey via Route 1 die daarna volgen, zijn op zich eveneens moto-nirvana: een opeenvolging van snelle bochten langs steile kliffen, nabij de woeste kustlijn van Big Sur (wel oppassen voor slabakkende RV’s).
Ik had de route voor mijn terugreis dus wel mooi uitgestippeld. Het militaire domein waarvan ik sprak geraak je evenwel niet zomaar in: registratiebewijs, verzekeringspapieren en ID moeten gepresenteerd worden aan de ingang. En er zijn streng gecontroleerde snelheidlimieten binnen het domein: er kunnen namelijk overal soldaten met oefeningen bezig zijn, en die worden niet gaarne overhoop gereden. Tijdens mijn passage zag ik een kolonne Hummers alsook een bende GI’s met een soort drill instructor aan de kant van de weg, bezig met een of andere training.
Middenin het domein ligt ook een Spaanse missie, de Mission San Antonio, die dan nog een van de best bewaarde van de staat blijkt te zijn (foto hiernaast). Ik had die een paar jaar geleden al eens bezocht dus nu hield ik er slechts een korte stop.
Nadat ik de vele grillen van Naciemento-road goed overleefd had was het dus genieten geblazen met de Pacific Coast Highway: veel gemakkelijker en dus ook een stuk sneller.
In Big Sur was het tijd om nog eens een ruststop in te lassen, en toevalligerwijs hield ik halt net voor het etablissement hiernaast op de foto. 
Henry Miller, die mij ooit danig heeft gefascineerd, woonde natuurlijk vele jaren lang in Big Sur en deze memorial library is aan hem gewijd. Een toast op de grote schrijver was een ideaal gebaar om mijn tocht gepast af te sluiten.
Tags: motorcycles
Cholame is een afgelegen en desolaat oord in Centraal-California, halverwege de Central Valley en de kustlijn ter hoogte van Paso Robles, dat zelf zowat midden San Francisco en Los Angeles in ligt. Het is niet veel meer dan een ‘truck stop’ (rustplaats langs de snelweg) nabij de kruising van highways 41 en 46 en zou ongetwijfeld volstrekt anoniem de geschiedenis ingegaan zijn ware het niet voor een noodlottige avond in 1955, toen ene James Byron Dean hier in een verkeersongeval het leven verloor.
James Dean: bij leven al een legende, cultureel ikoon, rebel, de uitvinder van de ‘cool’. Nog steeds verbleken de meeste andere acteurs bij de grenzeloze intensiteit die bij Dean van het scherm druipt. James Dean hield ook van snelle wagens en moto’s.
Er wordt vaak gezegd dat Dean zich te pletter reed al racend in zijn Porsche, wat dan gesuggereerd wordt een metafoor te zijn voor diens passionele, snelle, woeste levensstijl, die onmogelijk vol te houden zou zijn - in werkelijkheid betrof het evenwel een redelijk banaal ongeval: Dean reed aan een gezapige snelheid van 55 mijl per uur (80 km/h) en knalde tegen een onoplettende chauffeur die op het verkeerde moment de weg overdraaide. Zijn exclusieve Porsche 550 Spyder - bijgenaamd ‘Little Bastard’ - waarmee hij op racetracks af en toe aan wedstrijden deelnam, werd gerestaureerd maar leek daarna wel vervloekt, gezien het ongeluk dat hij de latere eigenaars zogezegd toebracht (zie bv. het Wikipedia-artikel).
Dean is een van Amerika’s favoriete helden - nochtans doet weinigs in Cholame dat vermoeden: pas vorig jaar werd een ‘James Dean Memorial Junction’ verkeersbord geplaatst nabij de plaats des onheils (zie foto); jaren daarvoor, in 1978, was iets verderop, naast het enige restaurant van Cholame, al een bescheiden gedenkteken opgericht, een prive-initiatief van een Japanse fan. Dat laatste is ondertussen in een engiszins vervallen toestand gesukkeld, zoals te zien op de tweede foto.
Aangezien Cholame een klein uurtje rijden was vanaf Lake San Antonio, besloot ik een korte omweg te maken en persoonlijk hulde te gaan brengen aan James Dean; een Ducati was natuurlijk het gepaste vervoermiddel hiertoe!
Het was even voor zonsondergang en samen met een paar enkelingen die hun pick-up truck nabij hadden geparkeerd stond ik een tijdje in gedachten verzonken het monument te bekijken. Om dan snel weer te vertrekken, aangezien er volstrekt niks in Cholame te doen is.
(PS: gerecycleerd voor mijn Standaard-contributie)
Na ontbijt in San Juan Bautista en een kort bezoekje aan de uit Hitchcock’s ‘Vertigo’ bekende Mission (de eerste historische Spaans-Californische missiepost van de dag) was het tijd om nog eens Highway 25 aan te doen: geweldig rijden daar, voornamelijk snelle bochten op een effen wegdek. 
En voorbij de afslag naar Pinnacles is er zowat geen verkeer. Nog minder verkeer is er op de geweldige combinatie Peach Tree Road - Indian Valley Road (zie foto): een ‘bumpy ride’, kronkelend, ver van alles weg, met een hoog moto-zen gehalte. En bucolisch groen, deze tijd van’t jaar. Volgende stop is San Miguel - nu een onooglijke nederzetting vlak naast de 101 snelweg, maar ooit eveneens een Spaanse missiepost. De lokale Mission is in nogal vervallen toestand beland - het stuk voorgevel op de foto hieronder ziet er evenwel nog vrij leuk uit:
Daarna zat er niets anders op om verder via 101 richting zuiden te dronen - met bestemming Paso Robles; of liever, Lake San Antonio Park, zowat 20 mijl ten westen ervan. Dit park gelegen aan een stuwmeer, in the middle of nowhere (maar een heel beautiful nowhere) is elk jaar het toneel van de Wildflower triathlon, een van de grootste evenementen in zijn soort (duizenden atleten nemen deel, tienduizenden toeschouwers komen kijken). Omdat er in een straal van dertig-veertig kilometer amper hotels en dergelijke zijn, is zowat iedereen aangewezen op kamperen - of, we zijn natuurlijk in de US - RV’s! 
Op de foto hiernaast: de ‘transition zone’, vele uren na de aankomst van de ‘long course’, waar de atleten uit hun wetsuit kruipen om vervolgens op de fiets springen. De long course is eigenlijk een halve Iron Man triathlon - ze is ‘long’ vergeleken met de ‘olympic distance’ race die een dag later plaatsvindt (en een kwart-triathlon betreft). R deed het heel goed op de long course en finishte net onder de 8 uur; bij deze zijn overigens alle sponsors nog eens hartelijk bedankt! Terwijl zij het harde werk deed, hing ik wat rond en amuseerde mij met de moto (tja, someone gotta do it) - een van mijn excursies had alles te maken met James Dean; maar daarover later meer…
Tags: motorcycles, puppy, Wildflower triathlon
Het was nog eens tijd voor een avontuurlijk weekend - eigenlijk is het dat elk weekend maar soit - en het was al een poos geleden dat ik nog eens een behoorlijke meerdaagse moto-trip had gedaan. Het is nu tevens ideaal rij-seizoen (alles in bloei, groen, kleuren, geuren, sensory overload), en de sterren stonden goed: R had haar Wildflower-triathlon nabij Lake San Antonio, ver in het zuiden, en dus zou ik haar dit weekend Ducati-gewijs vervoegen!
Hoe de trip die ik zou ondernemen een van de grootste triathlon-evenementen ter wereld ging combineren met James Dean, GI’s in Humvee’s, Spaans-Californische missieposten en Henry Miller komt u vanaf morgen te weten aangezien ik nu te moe en/of lui ben om het in te tikken.
Hier al even een voorproefje: de Pacific Coast Highway, gezien vanaf Naciemento-Ferguson Road, ofte ‘God’s gift to bike riders’*:
*bij nader inzien is dit eigenlijk van toepassing op beide vermelde wegen
…ziet er nu wel echt schitterend uit, en de omstandigheden zijn op dit moment overal vintage California.
Dat gebouw op de achtergrond is dat ‘andere’ (en grotere) research center (IBM Almaden). Wat mij tot de gedachte bracht: moest Xerox succesvol geweest zijn met de Alto (de ‘eerste PC’, met grafische user interface, uitgevonden vele jaren voor de IBM PC op de markt kwam), zouden PARC en IBM Almaden nu zowat als tweelingen, ’separated at birth’, door het leven gaan.
Tags: bay area, wildflowers
Henry Coe: het is het grootste State Park in Noord-California, pakweg twee keer zo omvangrijk als groot-Antwerpen - een bergachtige wildernis met dichte wouden, kale heuveltoppen, enorme weiden en diepe canyons. Ik heb het er al een aantal keer over gehad, maar ik kan er niet over zwijgen: deze tijd van het jaar is het er namelijk prachtig, alles is in bloei, en het is de plek bij uitstek voor epische mountain bike tochten. Deze tochten zijn doorgaans nogal hardcore, gezien het terrein: vele trails zijn vlotjes 20 - 25% steil (dit vermocht de Ayatola te ondervinden vorige week), er zijn allerlei rivieren of beekjes over te steken, trails zijn dikwijls totaal overgroeid, en zoals gezegd, de afstanden zijn groot en er verloren rijden is niet echt aan te raden - diep in het park geraken amper bezoekers en ben je doorgaans op jezelf aangewezen.
Gisteren besloot ik een tocht te doen die ik al een hele tijd in gedachten had: een trip naar de Pacheco-watervallen, aka de watervallen van Coe (kudos aan de Ayatola!), die mythische dimensies aannemen in de verhalen van andere bikers en hikers die ze gezien hebben - enig probleem is dat ze ontiegelijk diep in het park liggen en hopeloos moeilijk bereikbaar zijn. Het zou een rondrit vergen van ongeveer 30 mijl met pakweg 5000 voet klimmen schatte ik.
De onderneming begon helaas met motregen - laaghangende mist. Al het klimmen zorgde er wel voor dat ik op een bepaald moment boven de wolken zat. Na een goed uur bergop kwam er de afdaling naar Kelly Lake, dan opnieuw klimmen. Vervolgens de afdaling naar Coit Lake, en opnieuw bergop. Dan moest ik het geheel ongepast genaamde Live Oak trail volgen - ongepast omwille van de vele omvergewaaide dode bomen die de weg versperden - om dan eindelijk het totaal overgroeide paadje naar de Pacheco Falls te bereiken. Een steile afdaling later kwam ik aan een loodrecht klif, vanwaar een geweldig uitzicht op de watervallen te genieten was.
Nog meer afdalen en ik kwam aan de voet van de watervallen, die bestaan uit een heel aantal tussenliggende niveaus en poelen (zie mijn extra foto’s hiernaast).
In mountain biking geldt het motto ‘what goes down must go up’, en de klim uit de Pacheco Canyon bleek verschroeiend zwaar. Na (opnieuw) Live Oak met zijn ‘dead oaks’ had ik een interessante ontmoeting met een mede-trailgebruiker: een ratelslang die ik bijna overhoop reed - ze leek initieel nogal op een tak, vandaar; althans tot ze zich oprolde en als gek begon te ratelen. Niet echt een goed teken, dus nam ik een wijde omweg om haar heen.
Mijn volgende bestemming was Tule Pond trail, mij aangeraden door enkele bikers die ik vorige week met Tom in Coe had ontmoet. En ze hadden ons geen blaaskens wijsgemaakt: Tule Pond is een smal paadje dat zich doorheen prachtige decors naar beneden slingert, tot in Grizzly Gulch.
De bikers hadden mij tevens Middle Steer Ridge aangeraden, een ’screaming downhill’ - dit vereiste evenwel eerst het overwinnen van Serpentine trail, een verwoestend lastige klim die gelukkig maar 0.9 mijl lang was. Middle Steer bleek inderdaad een perfecte adrenaline-trip, en was een gepaste afsluiter van een lange dag. Eer ik de parking bereikte dienden evenwel eerst nog de ‘four rivers’ overwonnen te worden - met redelijk natte voeten en kleren tot gevolg.
Zoals gezegd, meer foto’s staan hier.
Had ik overigens al gezegd dat het volop wildflower-seizoen is?
Tags: Henry Coe, mountain biking
Ga dat downloaden!
Dit houdt natuurlijk steek voor Google, dat gaarne een hele community amateurs 3D-modellen voor hen gaat zien opbouwen in Google Earth. Ik moet mij gelukkig niet als een idioot gaan voelen omdat ik indertijd Sketchup heb gekocht, aangezien de gratis versie niet alle functionaliteit bevat en bijvoorbeeld enkel bestanden kan bewaren in Google Earth formaat. Het is verder wachten tot Google Earth textures ondersteunt, en dan gaan er spektakulaire dingen te zien zijn. Meer hierover op de Google Earth blog.
‘In related news’, er blijkt (eindelijk) wat beweging te zijn wat betreft Google Maps in Europa. Zelfs het vaderland is nu geheel beschikbaar (hoewel het hiervoor gelinkte artikel Belgie niet eens vermeldt), zoals bijvoorbeeld hier te zien is. Helaas zijn de meeste satelliet-beelden van Belgie nog steeds van absoluut ondermaats resolutie-niveau. Kan mij trouwens iemand uitleggen waarom de streek rond Mechelen wel in hoge resolutie te zien is en bijvoorbeeld Antwerpen of Gent niet - de wraak van de Maneblussers? Zit er een Mechelaar in het Google-team in kwestie?
Tags: Google Earth, Sketchup
Another picture from this year’s Sea Otter:
Though riding something like this may pose some obvious problems, I would love to try it out - I imagine doing my trip to Moab with it. When I saw this parked at the Sea Otter village it immediately drew my attention and struck me as the creation of an artistic and adventurous mind. I had heard about him earlier (my Beemer-crazy co-worker knew about the guy with the bike + bike rack), so now I’ve seen his bike and even chatted with him (on mtbr.com):
Ricardo Kuhn, aka Patineto: industrial designer, expatriate from Colombia, bike enthousiast, running his company Motomacondo, and overall interesting person. Check out his site and his photo’s, for all kind of coolness and bike goodies…
Tags: cycling, motorcycles, mountain biking
In ‘De Grote Oversteek’ was Obelix er het hart van in dat hij in de Nieuwe Wereld maar geen wilde everzwijnen kon vinden. Gelukkig voor hem en zijn spijsvertering ontdekte hij al snel een valabel alternatief, in de vorm van wilde kalkoenen die her en der rondwaggelden. Ik vroeg mij als kleine indertijd af of er in Amerika nu werkelijk zoveel kalkoenen rondliepen (insert hier een spitsvondige witz naar keuze) - in de westerns en Bessy en consoorten waren enkel bizons, mustangs, poema’s, beren en adelaars te zien.
Het antwoord is evenwel: absoluut!
Dit indrukwekkend specimen was wat aan het rondhangen in een weide in Arastradero.
De rest van de familie was ook op komst - in de hierarchie van trailgebruikers hebben hikers en kalkoenen helaas voorrang op bikers.
Tags: turkey
De regen van de afgelopen weken heeft ervoor gezorgd dat een en ander er nu wel zeer groen uitziet - het is het seizoen van de ‘wildflowers’, en hier in Noord-Californie zou het nogal spektakulair behoren te worden. Meer dan in het zuiden, waar het eigenaardige weerpatroon deze winter (superdroog in januari en februari, nat in maart en april) blijkbaar niet bevorderlijk was voor de woestijnflora.
Arastradero (mijn ‘back yard’ park) was alvast redelijk de moeite:
Het deed overigens deugd nog eens de Yeti van stal te kunnen halen (was alweer van de Sea Otter geleden).
Tags: Arastradero
…veel zon! En tussendoor ook een regenboog, met een foto die nu een stuk beter geslaagd is dan de vorige keer:
Het werd dus tijd - en eindelijk zijn er de perfecte omstandigheden om de Monster van stal te halen. Ik heb net de valves nog eens gedaan, timing belts vervangen en dUrgelijke, dus ze is er helemaal klaar voor!
Tags: bay area, motorcycles
[Okee, dit postje is een soort experiment: het is iets dat ik voor de expat-blog van de Standaard heb geschreven en hier recyclagegewijs kom afleveren. Ze hadden mij daar een tijdje geleden gevraagd wat bij te dragen en ik dacht waarom ook niet. Eerlijk gezegd is mijn initieel enthousiasme behoorlijk snel verzwonden - er is niet echt een incentive (voor de Standaard is het anderzijds een manier om wat gratis content te genereren), ik heb er niet bepaald veel tijd of geduld voor en vooral: het is toch altijd plezanter je eigen ding te kunnen doen en controle over alles te hebben. Maar goed, we gaan ons niet laten kennen door te beginnen terugkrabbelen dus heb ik mij voorgenomen het tenminste een deftig 'shot' te geven - u zal mij het licht-educatief toontje van het onderstaande overigens moeten vergeven.]
Net honderd jaar geleden scheurde de San Andreas-foutlijn die onder San Francisco loopt een paar meter verder uiteen. Het was de nacht van het optreden van Enrico Caruso. San Francisco was een welvarende en bloeiende stad, het economische en culturele zenuwcentrum van het Westen. Maar die nacht werd het zowat van de kaart geveegd. De aardbeving, 7.8 op de schaal van Richter, richtte gigantische schade aan. De grootste rampspoed werd evenwel veroorzaakt door de enorme branden die door de stad woedden, als gevolg van het breken van gas- en waterleidingen (hierdoor kwam er meer brandstof voor het vuur, en werd georganiseerd blussen zowat onmogelijk). ‘The Big One‘ wordt hier momenteel op allerlei manieren herdacht en staat volop in de belangstelling van de media. Met natuurlijk de vraag: zijn we hier paraat voor de volgende?
Hoera!!
Weg met de stortbuien, overstromingen, mudslides en grijze depri-luchten! Dit was de natste anderhalve maand ooit die ik niet in Belgie heb doorgebracht.
Ze zijn nu zowat een maand over tijd met het mooie weer maar we gaan niet (meer) klagen…
Sand surfing
Werkvoetbal (can’t translate this but look at the grimace on the Ayatola’s face and you’ll understand)
So who’s got the most style? It seems Tom on the downhill, me on the climb 
Btw, results of our class are here.
Tags: cycling, mountain biking, Sea Otter
The weather had cleared out just in time for the Sea Otter Classic; I was going to do the Cross Country mtb race, together with the Ayatola, on the same day the Hell of the North opened its gates 6000 miles from here. The field in our class was over 100 riders strong, just as in many of the other classes, each starting about five minutes after the other. This led to the typical congestion of the course on the more technical and narrow sections, accompanied by heated efforts in overtaking and cutting people off - but that’s all part of the fun. Also part of the fun were the half dozen or so mud pits that created quite a challenge to many unsuspecting riders, including yours truly. The neverending rains this spring left their mark, though in general the course at Fort Ord held up pretty well (the area has a sandy soil). The two steep sandy descents that we knew from our pre-ride(s) were actually quite entertaining - not touching the front brake lever was the mission here.
Overall I liked the course better than last year’s. And the mud definitely toughened it up - I witnessed some spectacular mudhole-endo’s; luckily the Ayatola and myself came out pretty much unscathed. Details and results can be found on the official website. I’ll suffice to say that the best have won (not counting the sandbaggers, of course).
On the photos you can witness the Ayatola finishing as well as us doing our apres-race analysis. Early in the afternoon it started raining again and we hit the road, so this time I’ve got no photos of the mountain cross or downhill.
Tags: cycling, mountain biking, Sea Otter
Het blijft hier maar op z’n Belgisch regenen, bah. En zondag is het alweer de Sea Otter Classic, waar uw dienaar alsook de Ayatola acte de presence verondersteld worden te geven. Het gaat er een modder-fest worden. Vorig jaar zat ik rond deze tijd nog in Alaska; nu hou ik het wat powder skien betreft voorlopig bij kwijlen om foto’s als onderstaande, die ik onlangs van een collega meekreeg: snowcat skien in Chatter Creek, British Columbia. Hoewel, in de Sierra’s blijft het ondertussen maar sneeuwen, dus misschien zit nog-een-fin-de-saison tripje er wel in…
Gaat dat zien! Bok, eerbiedwaardig Vice-Secretaris-Generaal van Los Hombres, heeft de niet te onderschatten taak op zich genomen de beeldende kunst van het Hombres-collectief te archiveren, en wel via zijn Flickr photostream. Dit ter aanvulling van de hier reeds geetaleerde werken en in afwachting van de volledige redesign die de Hombres-site morregen dringend wel eens moet ondergaan.
Tags: art
In tegenstelling tot sommige anderen had ik geen trip naar Belgie geboekt om de Ronde Van Vlaanderen te volgen, dus moest ik de indrukwekkende zege van Boonen vernemen via het web en tevreden zijn met de anderhalve-minuut samenvatting op VTM online.
Om een en ander te compenseren ben ik naar ‘Wired to Win‘ gaan kijken, in de reusachtige IMAX Dome van het San Jose Tech Museum. Het is een documentaire die in de eerste plaats over de werking van het brein gaat, waarbij ter illustratie de fysieke en psychische ontberingen van een aantal renners in de Tour de France worden gevolgd. De IMAX-beelden van de Tour (uit 2003) en de Franse Alpen zien er ongelooflijk indrukwekkend uit op het gigantische scherm van de Dome - in feite een soort halve bol waarin je gezeten bent. Ik vond het effect (’immersive surround’) in ieder geval stukken straffer dan wat je ziet in een ‘traditionele’ IMAX-zaal met vlak scherm.
A nice rainbow on PARC’s parking lot: some relief from the record-crappy weather here… and it doesn’t seem to go away any time soon…
Het moeten niet altijd prentjes uit Californie zijn: heb bij deze wat foto’s van Antwerpen in een galerij gezet…
Some photos from my hometown…
This month of March has been impossible to distinguish from one in Belgium, at least in meteorological terms: a little bit of snow, generally chilly, and a lot of rain.
March is breaking the record for the wettest ever here in the Bay Area…
But no worries, soon we’ll be enjoying the endless Californian summer again (unless we’re experiencing some kind of Phobos Anomaly)
Tags: bay area
It’s spring now and yesterday we went for what will probably be our fin-de-season day of skiing. On saturday yet another (cold) storm had swept over Northern California (this March must hold some record of sorts) and delivered some nice powder in the Sierras. Normally spring skiing in California means: ride Sierra Cement in the morning, then slush in the afternoon, all under a bright sun in blue, sheltering skies. The cold storm meant this time we’d get powder in the morning instead - but as the sun and the sheltering sky were there as well, we still got some slush in the later hours.
We headed to Sugarbowl this time - below you see the Ayatola after a modest wipe-out.
I like the place for its steep stuff on Mount Lincoln and Mount Disney, having the Palisades in between them. The latter are a bunch of steep chutes with cliff bands in between them and on good powder days you get a chance see some daredevils do serious cliff jumps (or try them yourself, if you’re so inclined). On the photo below I (unfortunately) just missed a skier flying off the cliff but you get the idea.
Sugarbowl is not very good for tree skiing though, much to the chagrin of Ayatola Hombre, who’s turned into an even more ardent tree ski lover than myself. This trip will likely wrap up the season, unless there are more freak storms coming our way… and: I’m still hoping to ski down some Cascade volcano in the summer…
Ofte: hoe krijgt een mens het Leugenpaleis uitgelegd aan de autochtonen hier (en 1 autochtone in het bijzonder)? Ik werd onlangs met dit probleem geconfronteerd, aangezien de CD-set ‘Het Ergste uit het Leugenpaleis‘ momenteel zowat kampeert in de CD-speler van mijn bolide. Ik had die set tijdens mijn laatste doortocht in Belgie aangeschaft, en ik kan u garanderen dat mijn ‘daily commute’ er tijdens deze regenachtige dagen behoorlijk vrolijker op geworden is.
Maar hoe uitleggen of beschrijven aan uw niet-Vlaamse ’significant other’ hoe de avonturen van Doktor De Reiger, de onderonsjes met Clement Peerens en de briljante tirades van Cas Goossens tijdloos grappig en hilarisch zijn? Om te beginnen, een Amerikaan kan zich de dialecten zoals wij die in Vlaanderen kennen en die door de vele typetjes van Peeters en Mathyssen met verve worden aangewend al niet voorstellen. Goed, er zijn hier ook dialecten: in het zuiden spreekt men een beetje vreemd, in het noorden eveneens jah, in Boaoston en New Yoaork kent men er ook wat, en sommige onverlaten stellen dat er ook zoiets als een Californisch accent is. Maar verschillen of dialecten tussen dorpjes of regio’s die amper een kwartier rijden van elkaar liggen??
Vervolgens, hoe krijg je iemand wijsgemaakt wat een ‘Administrateur-Generaal van de openbare omroep’ is? En hoe het precies zit met de Antwerpse rock-scene? Sommige dingen zijn gelukkig universeel: de Linda Kelchtermans-pastiche op telefoonkwissen bijvoorbeeld (telefoonkwissen bestaan Overal). Uiteindelijk heb ik een beroep moeten doen op de unieke surrealistische traditie van Belgie, en gesteld dat het Leugenpaleis een soort radiofonische kruisbestuiving is van Jon Stewart’s Daily Show en een schilderij van Magritte (of van de voortreffelijke Paul Delvaux). Iedereen hier kent immers Magritte. Wij Belgen zijn uitermate gereputeerd in het bedrijven van surrealisme, en het Leugenpaleis is daar een mooie, licht-absurdistische exponent van.
Tags: Leugenpaleis
Het was redelijk onwezenlijk: na tienen op een zondagavond, in een zaaltje met hooguit een honderdtal man, beklimmen Barman en co het podium - de vaderlandse rockgoden staan bijna dicht genoeg om er een babbeltje mee te slaan (ik sta op de derde of vierde rij).
Cafe du Nord ligt dichtbij de intersectie van Castro en Market, jawel het ‘gay’ centrum van San Francisco - de bar/lounge/concertzaal is tevens een soort ‘Swedish American’ monument (wat dat ook moge betekenen). Eerder dan Zweden of lokale drag queens zitten vanavond een hoop Belgen in de zaal (het meeste ‘heckling‘ gebeurde in het Vlaams). dEUS (met inderdaad nog steeds een Caps Lock probleem) is redelijk onbekend in de States, en dat gaf ons de gelegenheid ze in ideale omstandigheden aan het werk te zien (prima geluid en zicht). Ze speelden het zaaltje plat en hadden er zo te zien wel plezier in: vioolfiguur Klaas Janszoons die in het publiek kwam postvatten wanneer de keyboards even werden overgenomen door Eric Drew Feldman; Mauro Pawlowski die ongelooflijk cool voor zich uit stond te staren; en Tom Barman, voortdurend op scherp en tijdens de hevigere (gitaar)momenten verwoed molenwiekend. Op de playlist een hoop materiaal uit het laatste album ‘Pocket Revolution’ (dat ik me een paar maand geleden iTunes-gewijs had aangeschaft), en dit bleek live meer dan stand te houden. Mijn favorieten van de avond: ‘Via’ en ‘Turnpike’, oudjes die bezwerend goed werden uitgevoerd; ‘Sun Ra’ en ‘Bad Timing’ uit de nieuwe CD; en uiteraard het incontournable ‘Suds & Soda’ dat als laatste bisnummer werd opgevoerd.
Mijn foto’s zijn helaas uitermate noisy en blurry (het zaaltje/podium was redelijk donker) maar diegene die ik met flash genomen heb bleken nog erger te sucken (de wimpy flash is de achilleshiel van de Casio Exilim - van alle ultracompacts eigenlijk), dus we zullen het hiermee moeten doen - enfin, ik had eigenlijk moeten zeggen dat ze ‘artistiek onderbelicht’ zijn…
The cold storms keep pounding the West coast and the one good consequence of this is: fresh powder in the Sierra’s. So saturday we headed towards Sierra-at-Tahoe, where I had never been; it was recommended to me for its awesome tree skiing by a ski-obsessed co-worker of mine.
There’s no particularly steep terrain in the resort, except for a few entertaining bowls perhaps (the Avalanche Bowl comes to mind), but Sierra’s fun lies in its woods: the tree skiing is indeed fabulous. And with all that new powder we couldn’t hope for better conditions - the weather (partly cloudy) turned out even better than the forecast (snow showers).
The ski resorts in the Sierra Nevada aren’t complaining this month: March has given them so far loads and loads of fresh snow - and us another great day. More pics…
Tags: Sierra, snow, tree skiing
Vergeet dat uitverkocht Vorst-Nationaal met zijn slechte akoestiek en het gedoe om aan (dure) tickets te komen. Dit weekend kan u hen voor 12 dollar aan het werk zien in het hoogst charmante Cafe du Nord in San Francisco.
De “improvisational avant grunge group, the first Belgian-based indie act ever to sign to a major international label” (volgens de site) begint er zondag om 9 uur ’s avonds aan. Wij zijn Daar, uiteraard (geen probleem overigens om nu nog aan tickets te geraken).
Tags: dEUS
Zie bijvoorbeeld hier en hier.
Dit heeft natuurlijk alles met Google Earth te maken, waarvoor Sketchup een populair 3D design tool geworden was - voorbeelden van modellen gemaakt met Sketchup zijn het Vrijheidsbeeld in New York en de Eiffeltoren in Parijs. Het is sinds een paar maand tevens mijn favoriete tekentool. De makers van Sketchup, het softwarebedrijfje @Last, blijven naar verluid in hun kantoren in Boulder, Colorado zitten, en worden voolopig dus niet (helemaal) geassimileerd in het Googleplex in Mountain View.
Tags: Google acquires, Sketchup
The Tour of the California Alps is a gruesome, 129 mile long road bike course and event featuring over 15000 feet of climbing in California’s Sierra Nevada range. Nobody knows it under that name though - instead everyone refers to it as the Death Ride, a mythical challenge for anyone here that rides a bike and wants to see how far and high she or he can get.
We overcame our first Death Ride obstacle a couple of days ago, when we made it through the participant lottery, which is in place to limit the field; ‘we’, because I signed up as a group. The group also features ao Ayatola Hombre, who will demonstrate how his rigorous Tacx workout regime will have transformed him into a Lance Armstrong-grade climbing machine.
Tags: death ride, road biking
Google Earth Mars…
Voorlopig nog 2D a la Google Maps, hopelijk binnenkort ook via de Google Earth applicatie in 3D en u kan fly-over movies rond Olympus Mons en dies meer genereren…
So when I went checking out the snow in the Santa Cruz mountains yesterday I had my bike with me - hoping a good snow ride would be in the realm of possibilities; decided to try Saratoga Gap because it’s a trail that holds up pretty well in wet conditions (it traverses more or less parallel to the ridge and features a sandy, rocky soil with lots of leafs or leaf debris).
It turned out to be even better than I anticipated: the snow in the forest, the sun breaking through the clouds and fog, snow flakes and moisture dripping from the trees: pure magic and bliss! And the Gap is of course a real fun singletrack as it is - the wet roots and slippery rocks made it even more interesting this time.
At the trailhead near Highway 9, hordes of kids (and parents) were out, playing around throwing snow balls and such. No motorcycles this time and no hotdog guy either. It was cold but not too bad: just below freezing, hardly any wind, the sun warming things up (well I guess that’s pretty bad for folks who never get out of the Bay Area).
Long Ridge, on the other side of Skyline turned out to be a mudfest (but had great views), so I cut that part short, and for good measure, rode the Gap again.
More pics are posted here…
Tags: mountain biking, Saratoga Gap, snow
Een paar weken geleden kregen de hoogst gelegen gebieden in de Bay Area al een laagje sneeuw, en gisteren en vanmorgen was het opnieuw zover: een storm uit de noordelijke Pacific raasde over de Westkust, en zorgde voor hagel, sneeuw en verkeerschaos. En: boven een hoogte van ongeveer 500 voet bleef de sneeuw (een tijdje) liggen, wat bijvoorbeeld betekende dat Twin Peaks in San Francisco er vanmorgen zeer wit uitzag - naar ‘t schijnt komt dat maar een keer elke tien jaar voor. En dan nog in maart, dat is sinds de negentiende eeuw niet meer gebeurd.
Vrijdagavond was het aan het hagelen in Palo Alto, sneeuwen in San Jose en werd de 280 freeway ter hoogte van San Mateo zowaar afgesloten. Deze ochtend besloot ik poolshoogte te nemen van de laatste weerkapriolen. Skyline Boulevard zag eruit als Winter-Wonderland - het besneeuwde woud, optrekkende mist, de zon die af en toe door de wolken brak - daarna: zicht op de oceaan met besneeuwde heuvels op de voorgrond. En ook: prutsende Bay Area chauffeurs die niet wisten hoe om te gaan met het witte spul op de weg.
Ik had tevens mijn mountain bike meegenomen teneinde een en ander van naderbij te onderzoeken maar daarover later meer.
De verhuis is bijna rond - dit is mijn eerste Californication 2.0 post.
(opgelet: hieronder techneutengezwam)
De nieuwe url is http://californication.mtbguru.com - de vorige, loshombres.org/californication, blijft bestaan maar zal ik binnenkort, indien een en ander goed blijkt te werken, met een 301 redirect naar de nieuwe site sturen. Dat heb ik momenteel ook met de Atom feed van Blogger gedaan - even afwachten om te zien of het werkt; de nieuwe site heeft naast Atom ook een RSS 2.0 en een comment feed.
Update: hoera, de feed redirect blijkt te werken! Morgen dan maar de site redirecten en alles zou in kannen en kruiken moeten zijn…
