This is not a proper post but I haven’t had much time to write here lately, due to – stuff – a covert project the Ayatola and myself are preoccupied with – training for the California Death Ride
Moreover, I currently have camera issues that prevent me from shooting decent images.
And the site will be dormant for a few more days since we’re going camping for the long weekend!
The sky was fiercly red the other day at sunset… reminded me of the cover of my favorite Kyuss record.
...in de Plantkunde, door mijn overgrootvader Caesar (ja, vroeger hadden de mensen indrukwekkende voornamen), die indertijd blijkbaar als een soort laaglandse Darwin Zuid-Amerika afreisde voor zijn plantenonderzoek.
Soms is het Internet toch wel fantastisch – op de kop kunnen tikken dank zij het vriendelijke on-line (en off-line) antiquariaat ‘Terra Incognita‘...
You don’t need to wait until the situation in Iran escalates or rebels in Nigeria bomb more pipelines: just head over to Big Sur and right now you can enjoy >4 dollar gas prices!
Why this purchase? Well, I was coming from Atascadero in the south and along the roads I took there weren’t any gas stations nearby; making it to Carmel was questionable, given my mileage and the size of my motorcycle tank. Anyway, just think in much of Europe it’s still about twice as much – we’re weenies, really.
Naciemento-Ferguson: een van de magnifieke parels in de kroon van het Californische wegensysteem, althans wat betreft motorcycle-fahigkeit. Het is een ongelooflijk technisch, bochtig, kronkelend bergweggetje, vergeven van haarspeldbochten met daarin doorgaans gravel en zand, potholes en bulten; steil op en neergaand; allerlei beesten die in de weg lopen (zoals in mijn geval: een kudde herten); schaarse tegenliggers die uiteraard net vanuit een blinde bocht op een supersmal stukje opduiken. Waarom is het dan zo geweldig, hoor ik u skeptisch-bezorgd vragen? 
Hierom: het eerste deel van Naciemento ligt in een uitgestrekt militair domein (Fort Hunter-Ligget), waarin (uiteraard) nihil land development is kunnen gebeuren – gevolg is dat het er fantastisch onaangeroerd en remote uitziet; in de lente groen en in bloei, weelderige flora en fauna (zoals bijvoorbeeld: vreemdsoortige vogels die heel tam zijn en zowat tegen uw helm/voorruit aanknallen aangezien ze niet echt veel verkeer of mensen gewoon zijn).
En het tweede gedeelte is nog beter: vanaf de kam van het kustgebergte – dat op die plaats ongeveer 5000 voet hoog is – stort Naciemento-Ferguson zich richting westen zowat de oceaan in; er zijn overal ongelooflijke uitzichten op de Pacific en de Pacific Coast Highway (Route 1) ver in de diepte. 
Het is alsof je in een schilderij rondrijdt. De slordige 50 mijl tot in Monterey via Route 1 die daarna volgen, zijn op zich eveneens moto-nirvana: een opeenvolging van snelle bochten langs steile kliffen, nabij de woeste kustlijn van Big Sur (wel oppassen voor slabakkende RV’s).
Ik had de route voor mijn terugreis dus wel mooi uitgestippeld. Het militaire domein waarvan ik sprak geraak je evenwel niet zomaar in: registratiebewijs, verzekeringspapieren en ID moeten gepresenteerd worden aan de ingang. En er zijn streng gecontroleerde snelheidlimieten binnen het domein: er kunnen namelijk overal soldaten met oefeningen bezig zijn, en die worden niet gaarne overhoop gereden. Tijdens mijn passage zag ik een kolonne Hummers alsook een bende GI’s met een soort drill instructor aan de kant van de weg, bezig met een of andere training.
Middenin het domein ligt ook een Spaanse missie, de Mission San Antonio, die dan nog een van de best bewaarde van de staat blijkt te zijn (foto hiernaast). Ik had die een paar jaar geleden al eens bezocht dus nu hield ik er slechts een korte stop.
Nadat ik de vele grillen van Naciemento-road goed overleefd had was het dus genieten geblazen met de Pacific Coast Highway: veel gemakkelijker en dus ook een stuk sneller.
In Big Sur was het tijd om nog eens een ruststop in te lassen, en toevalligerwijs hield ik halt net voor het etablissement hiernaast op de foto. 
Henry Miller, die mij ooit danig heeft gefascineerd, woonde natuurlijk vele jaren lang in Big Sur en deze memorial library is aan hem gewijd. Een toast op de grote schrijver was een ideaal gebaar om mijn tocht gepast af te sluiten.
Tags: motorcycles
Cholame is een afgelegen en desolaat oord in Centraal-California, halverwege de Central Valley en de kustlijn ter hoogte van Paso Robles, dat zelf zowat midden San Francisco en Los Angeles in ligt. Het is niet veel meer dan een ‘truck stop’ (rustplaats langs de snelweg) nabij de kruising van highways 41 en 46 en zou ongetwijfeld volstrekt anoniem de geschiedenis ingegaan zijn ware het niet voor een noodlottige avond in 1955, toen ene James Byron Dean hier in een verkeersongeval het leven verloor.
James Dean: bij leven al een legende, cultureel ikoon, rebel, de uitvinder van de ‘cool’. Nog steeds verbleken de meeste andere acteurs bij de grenzeloze intensiteit die bij Dean van het scherm druipt. James Dean hield ook van snelle wagens en moto’s.
Er wordt vaak gezegd dat Dean zich te pletter reed al racend in zijn Porsche, wat dan gesuggereerd wordt een metafoor te zijn voor diens passionele, snelle, woeste levensstijl, die onmogelijk vol te houden zou zijn – in werkelijkheid betrof het evenwel een redelijk banaal ongeval: Dean reed aan een gezapige snelheid van 55 mijl per uur (80 km/h) en knalde tegen een onoplettende chauffeur die op het verkeerde moment de weg overdraaide. Zijn exclusieve Porsche 550 Spyder – bijgenaamd ‘Little Bastard’ – waarmee hij op racetracks af en toe aan wedstrijden deelnam, werd gerestaureerd maar leek daarna wel vervloekt, gezien het ongeluk dat hij de latere eigenaars zogezegd toebracht (zie bv. het Wikipedia-artikel).
Dean is een van Amerika’s favoriete helden – nochtans doet weinigs in Cholame dat vermoeden: pas vorig jaar werd een ‘James Dean Memorial Junction’ verkeersbord geplaatst nabij de plaats des onheils (zie foto); jaren daarvoor, in 1978, was iets verderop, naast het enige restaurant van Cholame, al een bescheiden gedenkteken opgericht, een prive-initiatief van een Japanse fan. Dat laatste is ondertussen in een engiszins vervallen toestand gesukkeld, zoals te zien op de tweede foto.
Aangezien Cholame een klein uurtje rijden was vanaf Lake San Antonio, besloot ik een korte omweg te maken en persoonlijk hulde te gaan brengen aan James Dean; een Ducati was natuurlijk het gepaste vervoermiddel hiertoe!
Het was even voor zonsondergang en samen met een paar enkelingen die hun pick-up truck nabij hadden geparkeerd stond ik een tijdje in gedachten verzonken het monument te bekijken. Om dan snel weer te vertrekken, aangezien er volstrekt niks in Cholame te doen is.
(PS: gerecycleerd voor mijn Standaard-contributie)
Na ontbijt in San Juan Bautista en een kort bezoekje aan de uit Hitchcock’s ‘Vertigo’ bekende Mission (de eerste historische Spaans-Californische missiepost van de dag) was het tijd om nog eens Highway 25 aan te doen: geweldig rijden daar, voornamelijk snelle bochten op een effen wegdek. 
En voorbij de afslag naar Pinnacles is er zowat geen verkeer. Nog minder verkeer is er op de geweldige combinatie Peach Tree Road – Indian Valley Road (zie foto): een ‘bumpy ride’, kronkelend, ver van alles weg, met een hoog moto-zen gehalte. En bucolisch groen, deze tijd van’t jaar. Volgende stop is San Miguel – nu een onooglijke nederzetting vlak naast de 101 snelweg, maar ooit eveneens een Spaanse missiepost. De lokale Mission is in nogal vervallen toestand beland – het stuk voorgevel op de foto hieronder ziet er evenwel nog vrij leuk uit:
Daarna zat er niets anders op om verder via 101 richting zuiden te dronen – met bestemming Paso Robles; of liever, Lake San Antonio Park, zowat 20 mijl ten westen ervan. Dit park gelegen aan een stuwmeer, in the middle of nowhere (maar een heel beautiful nowhere) is elk jaar het toneel van de Wildflower triathlon, een van de grootste evenementen in zijn soort (duizenden atleten nemen deel, tienduizenden toeschouwers komen kijken). Omdat er in een straal van dertig-veertig kilometer amper hotels en dergelijke zijn, is zowat iedereen aangewezen op kamperen – of, we zijn natuurlijk in de US - RV’s! 
Op de foto hiernaast: de ‘transition zone’, vele uren na de aankomst van de ‘long course’, waar de atleten uit hun wetsuit kruipen om vervolgens op de fiets springen. De long course is eigenlijk een halve Iron Man triathlon – ze is ‘long’ vergeleken met de ‘olympic distance’ race die een dag later plaatsvindt (en een kwart-triathlon betreft). R deed het heel goed op de long course en finishte net onder de 8 uur; bij deze zijn overigens alle sponsors nog eens hartelijk bedankt! Terwijl zij het harde werk deed, hing ik wat rond en amuseerde mij met de moto (tja, someone gotta do it) – een van mijn excursies had alles te maken met James Dean; maar daarover later meer…
Tags: motorcycles, puppy, Wildflower triathlon
Het was nog eens tijd voor een avontuurlijk weekend – eigenlijk is het dat elk weekend maar soit – en het was al een poos geleden dat ik nog eens een behoorlijke meerdaagse moto-trip had gedaan. Het is nu tevens ideaal rij-seizoen (alles in bloei, groen, kleuren, geuren, sensory overload), en de sterren stonden goed: R had haar Wildflower-triathlon nabij Lake San Antonio, ver in het zuiden, en dus zou ik haar dit weekend Ducati-gewijs vervoegen!
Hoe de trip die ik zou ondernemen een van de grootste triathlon-evenementen ter wereld ging combineren met James Dean, GI’s in Humvee’s, Spaans-Californische missieposten en Henry Miller komt u vanaf morgen te weten aangezien ik nu te moe en/of lui ben om het in te tikken.
Hier al even een voorproefje: de Pacific Coast Highway, gezien vanaf Naciemento-Ferguson Road, ofte ‘God’s gift to bike riders’*:
*bij nader inzien is dit eigenlijk van toepassing op beide vermelde wegen
...ziet er nu wel echt schitterend uit, en de omstandigheden zijn op dit moment overal vintage California.
Dat gebouw op de achtergrond is dat ‘andere’ (en grotere) research center (IBM Almaden). Wat mij tot de gedachte bracht: moest Xerox succesvol geweest zijn met de Alto (de ‘eerste PC’, met grafische user interface, uitgevonden vele jaren voor de IBM PC op de markt kwam), zouden PARC en IBM Almaden nu zowat als tweelingen, ‘separated at birth’, door het leven gaan.
Tags: bay area, wildflowers
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.
