De watervallen van Coe
Sunday, April 30th, 2006
Henry Coe: het is het grootste State Park in Noord-California, pakweg twee keer zo omvangrijk als groot-Antwerpen - een bergachtige wildernis met dichte wouden, kale heuveltoppen, enorme weiden en diepe canyons. Ik heb het er al een aantal keer over gehad, maar ik kan er niet over zwijgen: deze tijd van het jaar is het er namelijk prachtig, alles is in bloei, en het is de plek bij uitstek voor epische mountain bike tochten. Deze tochten zijn doorgaans nogal hardcore, gezien het terrein: vele trails zijn vlotjes 20 - 25% steil (dit vermocht de Ayatola te ondervinden vorige week), er zijn allerlei rivieren of beekjes over te steken, trails zijn dikwijls totaal overgroeid, en zoals gezegd, de afstanden zijn groot en er verloren rijden is niet echt aan te raden - diep in het park geraken amper bezoekers en ben je doorgaans op jezelf aangewezen.
Gisteren besloot ik een tocht te doen die ik al een hele tijd in gedachten had: een trip naar de Pacheco-watervallen, aka de watervallen van Coe (kudos aan de Ayatola!), die mythische dimensies aannemen in de verhalen van andere bikers en hikers die ze gezien hebben - enig probleem is dat ze ontiegelijk diep in het park liggen en hopeloos moeilijk bereikbaar zijn. Het zou een rondrit vergen van ongeveer 30 mijl met pakweg 5000 voet klimmen schatte ik.
De onderneming begon helaas met motregen - laaghangende mist. Al het klimmen zorgde er wel voor dat ik op een bepaald moment boven de wolken zat. Na een goed uur bergop kwam er de afdaling naar Kelly Lake, dan opnieuw klimmen. Vervolgens de afdaling naar Coit Lake, en opnieuw bergop. Dan moest ik het geheel ongepast genaamde Live Oak trail volgen - ongepast omwille van de vele omvergewaaide dode bomen die de weg versperden - om dan eindelijk het totaal overgroeide paadje naar de Pacheco Falls te bereiken. Een steile afdaling later kwam ik aan een loodrecht klif, vanwaar een geweldig uitzicht op de watervallen te genieten was.
Nog meer afdalen en ik kwam aan de voet van de watervallen, die bestaan uit een heel aantal tussenliggende niveaus en poelen (zie mijn extra foto’s hiernaast).
In mountain biking geldt het motto ‘what goes down must go up’, en de klim uit de Pacheco Canyon bleek verschroeiend zwaar. Na (opnieuw) Live Oak met zijn ‘dead oaks’ had ik een interessante ontmoeting met een mede-trailgebruiker: een ratelslang die ik bijna overhoop reed - ze leek initieel nogal op een tak, vandaar; althans tot ze zich oprolde en als gek begon te ratelen. Niet echt een goed teken, dus nam ik een wijde omweg om haar heen.
Mijn volgende bestemming was Tule Pond trail, mij aangeraden door enkele bikers die ik vorige week met Tom in Coe had ontmoet. En ze hadden ons geen blaaskens wijsgemaakt: Tule Pond is een smal paadje dat zich doorheen prachtige decors naar beneden slingert, tot in Grizzly Gulch.
De bikers hadden mij tevens Middle Steer Ridge aangeraden, een ’screaming downhill’ - dit vereiste evenwel eerst het overwinnen van Serpentine trail, een verwoestend lastige klim die gelukkig maar 0.9 mijl lang was. Middle Steer bleek inderdaad een perfecte adrenaline-trip, en was een gepaste afsluiter van een lange dag. Eer ik de parking bereikte dienden evenwel eerst nog de ‘four rivers’ overwonnen te worden - met redelijk natte voeten en kleren tot gevolg.
Zoals gezegd, meer foto’s staan hier.
Had ik overigens al gezegd dat het volop wildflower-seizoen is?
Tags: Henry Coe, mountain biking
