Een heuse kerstboom ten huize El Hombre! En een echte, zij het dat het een 40cm hoge soort lavender-struik is eerder dan een spar of den, maar daarover gaan we niet zeuren - en een voordeel is dat het lekkerder ruikt.
Morgenvroeg, op het Uur van Mordor (heel vroeg, dus) vertrek naar Belgenland - of moet ik zeggen Vlaanderen, zij we nu afgesplitst, hoe zat dat weer?
A new feature on MTBGuru, and it’s a real cool one (or so we’d like to think): publish your own map. If you have a trip on MTBGuru that you’d like to share using your own website or blog, you can just insert a snippet of code and tada - the map, including the GPS track and clickable picture thumbnails appears on your site!
Let’s try for instance our Mount Whitney hike; this is the code:
<iframe src="http://www.mtbguru.com/trip/iframe/88?width=500px&height=500px"
width="510px" height="565px" frameborder="0" marginwidth="0"
marginheight="0"></iframe>
and this is the result:
(doesn’t work yet in Safari but it does in most other browsers)
Websites maken is veel werk en een dag heeft niet voldoende uren!
Zeker als je nog een day job hebt, voldoende aandacht moet overhebben voor je ’significant other’, familie en vrienden en af en toe zelf nog een fietsritje wil maken. Enfin, laat ons stellen dat de afgelopen weken een goede oefening waren in ‘hoe gezwind de dag doorkomen met luttele uren slaap’. De Ayatola kan daar overigens al langer van meespreken.
Bij deze nog even een link naar de rit die ik in Death Valley gefietst heb terwijl R aan haar marathon bezig was, en melden dat ik nu ook een ander blog - MTBGuru support and nieuws - dien te onderhouden. Wij trachten evenwel op alle fronten paraat op post te blijven.
Well I’m so tired of driving but here comes the highway
Don’t wanna go cold turkey
Aldus Mark Lanegan in “Death Valley Blues”. Het was inderdaad een eindje rijden, maar het was er prachtig. R liep haar marathon met verve uit, ik fietste een stukje rond (onder meer naar Dantes View), met mijn camera’s in aanslag en het weer werkte perfect mee (staalblauwe hemel, zon, rond de twintig graden). Op de terugweg zijn we via het noorden gereden, langs Mammoth, Mono Lake en Tahoe (via de Daggett Pass).
Foto’s!!
Als aperitief hieronder Zabriskie Point (bij valavond)
en de tufa towers van Mono Lake…
Tags: Death Valley, Mono Lake
Broeva, haro!
Allemaal redelijk positief, toch?
De MetaFilter link heeft zover het zwaarste effect gehad…
We’re finally ready to out our Project. In case you were wondering why the post rate on this site has been so low the past few months (not that it ever has been that impressive), then you’ll get an answer now: because of MTBGuru.com - brought to you by Ayatola Hombre and yours truly.
As we’re mentioning on our about page, MTBGuru is a web application for people who like to ride, hike, run – yes those types that can’t seem to stay in the house and sit still. You can upload and share GPS data and photos taken during your outdoor adventures to the site. In case you don’t have a GPS unit… those things make a great birthday or Christmas present, politely suggest it to your loved ones!
After uploading the data to the website, trip statistics and graphs such as a route map and elevation plots are generated, and photographs taken during the trip are automatically being geotagged - that is, the location at which each photo was shot will be indicated on the route map. This cartoon summarizes things:
What are the basic features?
Our mission is to make all this work fast, simply and efficiently and we think we’ve succeeded relatively well compared to our competition - at present everything is not working and looking 100% as we’d like it to do yet, but most features are working.
We’ve focused on mountain biking to date, but it really works as well for any activity where you’re outside and moving around. Some examples:
the ascent of Alpe d’Huez, climbing the highest mountain in the contiguous USA, a fundraising trail run in Cupertino, mountain biking in Auburn.
Why this site?
Because we got frustrated by the familiar routine: looking up directions to the trailhead; figuring out again where exactly the fun trails are; doing extensive searches on the Web when we want to try out some new locations; messing around with GPS data in the proprietary-format tools that usually come with it; forgetting which folder we stored our pictures in; and so on.
Since we didn’t find a good existing solution for what we were looking for, we decided to create it ourselves and so we built this web app.
For the technophiles amongst you: the site is being developed using the Ruby on Rails framework and features quite a number of Ajax-goodies; Ayatola Hombre is our code kingpin and both of us have been aficionados of the methodology and style of 37 Signals since quite a while. I didn’t want to mention the ‘two-dot-ooh‘ word here but by all means feel free to label us with it.
And by the way: everything is free for the user (as in beer). Creating a free account only requires a valid e-mail address (which we’ll never forward to others). You can view all public trips and data without an account as well, but you’ll need the account to create trips or upload data.
All user data is available in open format, and there are even RSS feeds available containing trip description data. We’ve incorporated some ads and we may do more in the future, as web hosting costs money. But we built this site in the first place because we’re passionate about mountain biking and the outdoors ourselves, and felt it as an itch that needed scratching.
More information can be found on our FAQ pages and the companion MTBGuru blog that we’ve started to keep users up to date, provide support and give people a forum to send us feedback.
As you may suspect, a lot of the mountain biking coverage on Californication will from now be forwarded from MTBGuru.com - apologies for this long, duplicate post, but this was one where I was really eager to have a translation ;). Finally, as an appetizer here another screenshot:
Tags: Ajax, Google Earth, GPS, mountain biking, mtbguru, Ruby on Rails, web app
Het is eindelijk tijd om ons Project te outen! Als u zich afvraagt waarom ik hier maandenlang slechts neuzelgewijs postjes heb liggen plegen (niet dat ik voordien wel zo productief was, maar bon), dan krijgt u nu voldoening: omwille van MTBGuru.com! Tot u gebracht door Ayatola Hombre en ondergetekende - we waren hier reeds sinds het voorjaar op aan het broeden.
Zoals we op de about pagina vertellen, MTBGuru is een web applicatie voor mensen die niet kunnen stilzitten en buiten fietsen, wandelen, klimmen, lopen en daarbij hun GPS en camera meesleuren (niet echt nodig maar wel nuttig). Op onze website kunnen ze hun GPS data en foto’s uploaden en tadaa, alles wordt mooi geplot op een kaart, icoontjes verschijnen op elke locatie waar een foto is getrokken, klikken op die icoontjes toont je de foto in het groot en dies meer. Dit prentje vat een en ander samen:
Wat zijn zoal de belangrijkste features?
Het doel was om dit alles snel, eenvoudig en efficient te maken en we denken dat in vergelijking met wat er al bestaat we daar redelijk in geslaagd zijn - op dit moment draait alles nog niet 100% zoals we het zouden willen maar de meeste dingen werken.
Je zal merken dat er een focus op mountainbiken is momenteel (wat betreft aantal trips) maar het is absoluut zo dat de site even goed kan aangewend worden voor wandelen, lopen, fietsen op de weg enzovoort, hier zijn een aantal voorbeelden: de klim naar Alpe d’Huez, de beklimming van de hoogste berg in de continental USA, een trail run voor het goede doel in Cupertino, mountain biken in Auburn.
Waarom deze site?
Omwille van frustratie met de bestaande mogelijkheden; dit soort data is typisch iets dat je in een open formaat wil bewaren en (eventueel) delen met anderen, om bijvoorbeeld het vervelende uitwisselen van foto’s met vrienden waarmee je een trip hebt gemaakt uit te schakelen - en het is uitermate nuttig dit op het te Web hebben, zodat je dingen kan bekijken en tonen vanop elke computer. Ik gebruik de site nu reeds om al mijn trips te loggen en de foto’s en GPS data te organizeren - de mountain bike coverage op Californication zal vanaf nu dan ook meer en meer via MTBGuru tot u gebracht worden ;)!
Voor de techneuten onder u: de site is ontwikkeld met Ruby on Rails en bevat een hoop Ajax-goodies; de Ayatola is natuurlijk onze programmeer-kingpin en wij beiden zijn al een tijdje fan van de 37 signalen methodologie en stijl. Ik wou het ‘two-dot-ooh’ woord hier vermijden maar u mag het wat ons betreft gerust gebruiken.
Oh ja, en alles is gratis voor de gebruiker. Een gratis account aanmaken vereist enkel het ingeven van een geldig e-mail adres (dat nooit verder zal verspreid worden). Zonder account kan je alles bekijken maar geen trips aanmaken of data uploaden. Alle user data is beschikbaar in een open formaat, er zijn zelfs RSS feeds met de trip beschrijvingen beschikbaar. We hebben een aantal Google Adsense ads geintegreerd, aangezien web hosting geld kost en in het geval ons webverkeer sterk zou stijgen, we moeten gaan uitkijken naar betere en duurdere opties - in dat laatste geval zou een beloning voor de vele uren en nachten coden en prutsen natuurlijk wel meegenomen zijn!
Voor ik vervolgens heel deze post in het Engels vertaal nog even melden dat meer informatie onder andere op onze FAQ kan gevonden worden en we een apart MTBGuru blog hebben opgestart dat vooral voor het leveren van site nieuws, updates en support zal dienen alsook een medium is waarmee gebruikers feedback kunnen leveren.
Als uitsmijter hierbij nog een screenshot:
Tags: Google Earth, GPS, mountain biking, mtbguru, web app
Thanksgiving traditionally means turkey and watching tv/sitting around the fire while it’s cold, dark and stormy outside. We’re still lucking out on the latter point:
This was out near Pogonip and Wilder, where you were still able to get a sunburn.
The absence of fog in fall/winter makes for nice sunsets (this one is from a couple of weeks ago):
Concerning the sitting around the fire part: we did some ‘coding around the fire’ yesterday night, more about that soon! And what about the turkey? We had some, let’s say processed form in our pasta sauce.
It’s deep in November now and I figure I’d do another make-the-folks-at-home-envious post!
November back home in my memory usually translates to: cold, wet, gray (and Boekenbeurs), but needless to say things are different here. It was beach time a while ago! (Okay, we also have gotten some rain and clouds already).
Riddle: which Duran Duran song does this picture associate with?
Ik viel bijna uit mijn bed deze morgen toen op mijn wekkerradio een lichtelijk vertrouwd aandoend stemgeluid weerklonk, zij het met een bijzonder vettig accent: Filip De Winter was bezig zijn gebruikelijke onzin in het Engels op de radio te verkondigen!
NPR (National Public Radio) was namelijk een reportage over de Vlaamse politiek aan het uitzenden - in het kader van een ruimere serie over Europa - en had het in het bijzonder over het succes van het ‘Vlams Belijng’. Filips nonsens werden opgevolgd door het hysterische gebalk van die andere crypto-querulant, Abu Jahjah. In vergelijking met deze twee onfrisse flapdrollen lijkt George Bush wel een erudiet diplomaat en het is enigszins onfortuinlijk, zij het misschien onvermijdelijk, dat net zij werden aangevoerd als representanten van twee politieke stromingen, een anti-immigratie beweging en een geradicaliseerde migrantengemeenschap.
In de reportage werden verder een aantal personen in Hoboken (Antwerpen, niet New Jersey!) geinterviewd en al bij al was ze redelijk gebalanceerd. In ieder geval beter en meer genuanceerd dan doorsnee Vlaamse reportages klinken als ze het over de US hebben. Om onbegrijpelijke redenen werd evenwel ‘Toer Van Vallendael’ van stal gehaald als vertegenwoordiger van het regerend bewind - misschien was de NPR journalist nog een kroegmakker van Tuur in diens VRT-tijd?
Thank Bob M. for sending this picture - no need to further comment, I’ve already received enough comments as it is!
Tags: mountain biking
Broken hearted chestnuts?
Die boom was dus wel degelijk een Castanea - kastanjeboom. Komt normaal niet voor aan de Amerikaanse Westkust, wel aan de Oostkust, maar de populatie aldaar werd vorige eeuw decimeerd door een schimmelziekte.
Naar de oorsprong van deze eenzame boom, die op het Bay Area Ridge trail vlakbij Skyline staat te prijken, heb ik het raden maar in ieder geval zorgde hij voor een aangename variatie op de powerbars en gel die ik doorgaans tijdens mtb ritjes verorber; de kastanjes waren zeer te pruimen.
Raadseltje: wat voor boom is dit?
(noot: ‘groene’ of ’schone’ wordt niet goed gerekend!)
Schwarzenegger is een van de weinige republikeinen die het prima heeft gedaan gisteren (benieuwd overigens hoelang het splashscreen met de foto van W de GOP-website nog gaat sieren) en dat is geen toeval: hij is ook een van de weinigen die het laatste jaar uitblonk door, jawel, goed bestuur, het innemen van rationele standpunten en uitvoeren van belangrijke initiatieven en wetgeving.
De Governator is dan ook een good ol’ Rockefeller republican, in tegenstelling tot de varieteit van hysterische reactionairen die momenteel het Witte Huis en omstreken bevolkt - nog twee jaar slapen om daar van af te zijn.
Het hielp overigens natuurlijk ook dat zijn tegenstander in de Californische goeverneursverkiezingen het charisma en de uitstraling bezit van een beschimmelde dweil.
Zodoende begint Arnold nu aan een nieuwe sequel, Governator II - ik zou hem gaarne volledig gehuld in leer en T-II outfit zijn volgende termijn willen zien inhuldigen, maar goed, een mens kan niet alles willen.
After the first, mellow and shy rain storms of fall the trails in the Bay Area and beyond are in excellent shape: not too sandy, not muddy, just the right amount of tackiness and screaming to be ridden. In addition to that: some nice fall colors and foliage (okay, not at all like back east, but still) and an assortment of interesting creatures that is coming out to enjoy the fresh moisture.
This slimy creature for instance, the aptly named banana slug. Big suckers, and they’re all over the place after some rain. Wikipedia says the second largest slug in the world. Great - you have to watch your step or you’re making a big mess. They’re quite useful though, as they’re decomposers, unlike other species that feed on your garden lettuce.
I had a more interesting encounter a little later:
meet Thamnophis Atratus Atratus, aka the Santa Cruz gartersnake, a fairly harmless water snake.
This was a rather calm fellow, as it was kind of eager to be photographed.
Cali-op-haar-best: eind oktober, en het is al een paar weken schitterend weer, zo met een peilloos diepblauwe hemel, felle zon, 25 graden op de middag, weinig of geen smog en dus scherpe vergezichten, ’s nachts wel wat afkoelen, bijna geen fog in San Francisco, nog geen sneeuw in de Sierra’s en dus nog heel goed mountainbike-baar, weliswaar enkele bosbranden hier en daar, prima moto-weer, uitstekende condities voor brunch-luilakkerij op het terras van Cafe Borrone’s en consoorten.
Maar dat kan snel veranderen, het is nu bijna Halloween en de eerste stevige winterstorm (nuja, als je een beetje waaien en een paar dagen regen zo mag noemen) kan er elk moment aankomen.
on Long Ridge.
It had gotten time for another trip to the desert lands of slickrock, canyons and mesas so last weekend we headed to Fruita and Moab. Fly into Salt Lake, drive late at night to the southeast, get to Fruita in the morning, ride bikes, drive to Moab, ride bikes the next day, then head back to the Mormon capital - such was our schedule.
Unexpected was the behaviour of the weather gods on saturday - the forecast said 20% chance of precipitation, to consist of light showers, but it turned out to be raining a la Belgique for almost 100% of the day. That didn’t stop us from riding the great trails of Fruita, but it made us pause once and a while to clear our drivetrains from a particularly vile type of sticky mud; on rented bikes, luckily.
Moab that evening: it was pouring down as hard as ever. The drive through Castle Valley had still been gorgeous though - Castle Valley may be like a little known sibling of Monument Valley, but it’s at least as grandiose. In Moab, the 24 hours of Moab was going on - the weather conditions had turned it into a challenge of biblical proportions. Read more here about flash floods, mud streams and hypothermic riders.
We woke up the next morning to a gorgeous day though, and took on Amasa Back and later part of the Slickrock trail, as always an essential and almost ceremonial thing to do here. My photos are posted here for further testimony of Fruita / Moab bliss…
Tags: Fruita, Moab, mountain biking
Een kort berichtje om te melden dat de Ayatola alsook ondergetekende de trip naar Fruita en Moab goed verteerd hebben. Wat hebben we daar uitgespookt? Cfr. foto:
Ah, het Slickrock-trail… hoewel het merendeel van onze excursies elders plaatsvond kan een mens bijna niet anders dan pseudo-ceremonieel een stukje van het Slickrock-trail doen telkens hij in Moab is. Het is voorwaar fantastisch.
Tags: Moab, mountain biking, Fruita, slickrock
De Yankees (tot wie ik mezelf toch een beetje mag rekenen) hebben voorlopig nog steeds een volledige strike in zicht: alle exacte wetenschappen + economie zover. Straf daarbij is dat de laureaat in de scheikunde, Roger Kornberg, zelf de zoon is van een Nobelprijs winnaar - wat evenwel niet uniek is, er waren vijf andere vader-zoon winnaarsparen voor hem, volgens Wikipedia althans.
Tijd dus voor Hugo om daar een stokje voor te steken - hij wordt deze keer volstrekt over het hoofd gezien in het rijtje kanshebbers in de pers, maar dat dient eigenlijk eerder als een positief teken gezien worden. Duimen voor Hugo!
Op weg naar het werk passeer ik het hoofdkwartier van HP op Hanover Street nabij Page Mill road, en vorige week werd mijn commute bijna dagelijks opgefleurd door dit soort taferelen:
Meer tech-soap opera vermaak zal binnenkort ongetwijfeld van de blogs en nieuwskolommen druipen, wanneer de autobiografie van la Fiorina uitkomt…
The Day Fire, one of the largest forest fires ever in California, is finally 100% contained. This news comes as the first rains of the season arrived, something that will obviously help control other fires. Being without rain for so long is something that still can baffle me - Belgium seems like one big swampy wetland compared to this place (or, I could also say, California looks like one big arid dryland compared to Belgium). Those first rains consisted of some shy showers and in fact are coming a bit early - wednesday there’s some more wetness in the forecast, but after that we should move back to all-out sunny CA weather.
A few years ago I traveled by motorcycle through the area where the Day Fire was raging (Ojai) and I remember in particular the excellent Highway 33, a truly canyon fever inducing piece of road-constructional art that I thoroughly enjoyed carving through, see the photo below; it may not be looking so green there now for a while…
Tags: Day Fire
George W. heeft vanavond een interessant rendez-vous gepland: een dineetje met de heren Hamid Karzai en Pervez Musharraf, alwaar de leider van de vrije wereld hoopt de geschillen tussen de presidenten van respectievelijk Afghanistan en Pakistan bij te leggen.
En later deze week staat nog meer top-diplomatieke arbeid op de agenda van het Witte Huis: president Nazarbayev van Kazakhstan komt op bezoek. Deze laatste is een van de weinige ex-communistische gezagsdragers die het Ijzeren Gordijn hebben overleefd - een belegen potentaat van de corrupte stempel, die nog steeds de hand niet omdraait om een occasionele opposant te doen verdwijnen. Vergeleken met dit dubieus heerschap (dat overigens een behoorlijke voorraad olie beheert) lijkt Borat al heel wat respectabeler dan deze laatste zo op het eerste gezicht doet vermoeden. Naar het schijnt zou de kwestie Borat overigens op de gespreksagenda van Nazarbayev staan, en dus vraag ik mij af: waarom kan wat met Hamid en Pervez lukt niet ook voor Borat en Nazarbayev werken? Borat naar het Witte Huis!
Ah, Demo Forest! Ongeveer net een jaar na zijn helmet-squashing crash wist Ayatola Hombre zijn Demo-nen uit te drijven en het Forest heelhuids te overleven.
We ontmoetten een sympathiek en verdwaald koppel, dat ons volgde naar het Braille trail. Mike was een geweldige stuntman op de logs en jumps en ik had mijn anderhalve kilo camera niet voor niks mee.
Laten we deze maar klasseren onder ‘Amerika, vat vol paradoxen’… een zelfhulpgroep van verontruste, lichtelijk puriteinse ouders die hun kroost wil beschermen? Of is het een anti-Aids campagne a la Billy Graham/George Bush?
Deze affiche zag ik langs een freeway in het westen van New-Mexico, het ‘four corners’ gebied, nabij het vierstatenpunt waar Utah, Arizona, New Mexico en Colorado elkaar raken. Een gebied van canyons en woestijnen, met hier en daar een paar piepkleine towns. Ook het gebied waar de beruchte Fundamentalist Church of the Latter Day Saints (FLDS) enige populariteit geniet (fundamentalistische Mormonen, een kleine fractie die honderd jaar geleden afscheurde van de officiele Mormoonse kerk en die verantwoordelijk is voor ontelbare grapjes over polygamie - zij het dan dat ze dat menen); FLDS-leider en absolute griezel Warren Jeffs, die op de FBI Ten Most Wanted lijst stond, werd onlangs overigens gevat en gearresteerd. Zijn interpretatie van de religie bestond er voornamelijk in honderden huwelijken met onder meer 14-jarige meisjes te arrangeren voor hemzelf en zijn trawanten, vooral oudere mannen. De jongere mannen in FLDS-towns worden ultra-puriteins opgevoed en soms uit de gemeenschap gestoten als ze een meisje nog maar durven kussen - naar het schijnt gebeurt dat om competitie voor de oudere polygamisten/pedofielen uit te schakelen. Misschien toch een probleem hier met blanke mannen van middelbare leeftijd?
Tags: New Mexico
Ha, het Interweb kan soms toch geweldig zijn! Op een dood moment wat liggen surfen en op een van de links geklikt die Michel Vuijlsteke hier gepost heeft (ik was enigszins geintrigeerd door die Russische URL; de ‘nude photography’ tag hielp mij vervolgens helemaal over de klik-streep).
En daarbij dus beland op een eigenaardige Russische site, met daarop toch wel bijzonder mooie foto’s! Opgelet: hoewel uiterst smaakvol en artistiek, niet geheel work safe.
(Is dat overigens ‘werkveilig’ in het schoon Vlaams?)
Steeds interessant te zien hoe onze vrienden bij Microsoft zelfs hun relatieve goede ideeen of producten een valse start weten te geven met ongelooflijk knullige PR.
Men beseft dat de klok moet geluid worden, maar weet niet altijd de klepel hangen; een nieuw product moet heden ten dage natuurlijk gelanceerd worden met een blog, en in het geval van de Zune, Microsoft’s nieuwe music player (een wannabe ‘iPod-killer’), is dat de ‘Zune Insider‘, volgeschreven door een MS employee, met horden nuttige tips, Q&A, howto’s, previews, links, reviews etcetera, teneinde een legioen van fangirls en -boys op de been te brengen.
Een goede morgen schrijft de Zune Insider echter het volgende, in een post waarin een aantal algemene vragen over het nieuwe gadget behandeld worden:
“I made a song. I own it. How come, when I wirelessly send it to a girl I want to impress, the song has 3 days/3 plays?” Good question. There currently isn’t a way to sniff out what you are sending, so we wrap it all up in DRM. We can’t tell if you are sending a song from a known band or your own home recording so we default to the safety of encoding. . .
Vervolgens is het eventjes wachten tot deze snippet Boingboing of Slashdot bereikt, en dan: genieten van de comments!
Noot: de DRM wordt toegepast wanneer files draadloos worden doorgestuurd; ik weet niet of dit ook het geval is wanneer je ze op andere wijze (USB?) transfereert. Het draadloos kunnen sharen van muziek met andere Zune gebruikers, mits een aantal beperkingen, is wat mij betreft eigenlijk niet eens zo’n slecht idee. Maar een onhandiger manier dan die ‘we wrap it all up in DRM!’ zinsnee om dit te communiceren kan ik mij amper inbeelden.
Update (Sep 19,2006) van de Zune Insider…
Tags: Zune
Congratulations to the Uchronians!
The Belgian project led by Jan Kriekels won the ‘best art installation’ award at Burning Man this year.
Burning stuff is cool, and so also Uchronia, aka ‘The Belgian Waffle’, went up in flames, in front of a huge crowd. Too bad I couldn’t attend this year (btw Bok, this is an event that is just ment for you!).
Tags: Burning Man, Uchronia
Ik heb de smaak nu wel te pakken, hier nog een paar ‘cloud photos’ om het af te leren.
Groot dynamisch bereik qua kleuren en lichtintensiteit, daar in Noordwest New Mexico; komt door gebrek aan smog en (redelijk) grote hoogte? En de foto’s zijn maar een flauw afkooksel van wat het netvlies doorstuurt.
Als afsluiter hebben we nog wat ‘prime real estate’, ongetwijfeld voor een schappelijke prijs over te nemen. Spacious 1BR, grote backyard, geen buren, veel parkeerruimte, prachtige natuur vlakbij (maar meteen dan ook het enige dat vlakbij is):
Tags: desert, New Mexico
Twee weken geleden, op weg naar Durango, met de huurwagen vanuit de luchthaven in Albuquerque. Noordwest New Mexico bestaat voornamelijk uit ‘high desert’. In tegenstelling tot de ‘low desert’ - de Mojave in California en de Sonoran desert in Arizona en Mexico - is het natte seizoen hier de late zomer; zware onweerskoppen op zomernamiddagen zorgen hier voor het merendeel van de jaarlijkse neerslag. De woestijn is momenteel dan ook helemaal in bloei. In New Mexico zie je meer dan elders hoe ongelooflijk groot en leeg het continent hier nog is, in alle richtingen kan je tientallen mijlen ver zien. De hemel is een schilderij: aan de ene kant helderblauw met een verzengende zon, aan de andere zijde vol purperen donderkoppen en pikzwarte duisternis.
Dit moet ongeveer 50 mijl in het westen zijn: de storm is een gigantische hoeveelheid neerslag aan het dumpen op een kleine oppervlakte. Vandaar de talrijke waarschuwingsborden voor ‘flash floodings’ die her en der langs de kant van de weg of aan het begin van dirt roads staan. Wat de ene minuut nog een kurkdroog karrenpad in de woestijn is, kan de volgende een kolkende stroom worden.
Ik was ondertussen al een tijdje van de freeway afgegaan - de kortste (maar niet noodzakelijk snelste) route naar Durango ging over een kleine, secundaire weg die door de grote Navajo en Pueblo landen ten westen van Albuquerque snijdt. Mijn favoriet soort weg: oneindige stukken door een wonderland dat je met bijna niemand moet delen, op een paar medeweggebruikers en verdwaalde coyotes na, fata morgana’s nabij de horizon, en het gevoel dat alles stilstaat (hoewel je aan 90 mph voorbij vliegt).
Tags: desert, New Mexico
As I mentioned, I’m totally impressed with my Canon 50mm f/1.4 lens. Why? Because of images such as this:
It was very, very dark in that room. ISO at max, the lens wide open at f/1.4 and no flash, 1/50 s - and I still get a great and sharp portrait, with nice background blur, as the lens is wide open. Okay, if you zoom in hard you’ll see a little bit of noise, but so what. The subject btw is our French Tahoe chef Thierry.
Now Ayatola Hombre has recently brought it to my attention that Canon happens to come out with a new lens: a 50mm f/1.2L with ring USM… aarrgl! Luckily it’s so ridiculously expensive that I won’t even consider trading my f/1.4 in for this puppy.
Voor de eerste keer sinds de Tour de France nog eens een echt goede reden gevonden om de TV op te zetten: het nieuwe seizoen Nip/Tuck! Absurde plotwendingen, expliciete en soms bijzonder gestoorde seksscenes (zelden vertoond op de kabel hier in de US), bloederige chirugische ingrepen die in bijzonder detail getoond worden, hilarische gastoptredens van onder meer Larry Hagman die nieuwe ballen komt steken (!), of psychiater Brooke Shields, de Miami South Beach kitsch… heerlijk!
Tags: nip/tuck
In case you were wondering why after a few years I still haven’t been able to pick a single language to post here, there is a simple explanation. The problem is not that I can’t decide between English and Flemish, but: I’ve got a girlfriend that doesn’t speak much Dutch and a number of friends that don’t either, and at the same time of course a modest audience that does. So: blog is multilingual since target audience (gf and mom) is multilingual. Initially I mentioned I would just write in whatever language I would feel like that day, but that’s not entirely accurate: my default is Dutch, and when I’d like my girlfriend and others who don’t speak Dutch to read things, it’s English.
Why the default? Because writing in Dutch is still a bit easier on me than English. And of course, I’m way too lazy to start translate everything! I would also like to mention that I’m using for quite a while now the ‘Basic Bilingual’ Wordpress plugin by Stephanie Booth (with some modifications by me) to add a language tag to each post (and so for instance the language of the post headers and dates are being set based on these). The sorting in ‘English posts’ and ‘Nederlandse artikels’ (see links in sidebar) also uses this (except for my old imported Blogger stuff, which I still need to tag by hand). Much simpler than separate blogs and the likes, thanks Stephanie!
Voor het geval u zich zou afvragen waarom ik er na een paar jaar blijkbaar nog steeds niet in ben geslaagd een keuze te maken tussen Vlaams en Engels wat betreft het volschrijven van dit blog, daar is een eenvoudige verklaring voor. Neen, het probleem is niet dat ik niet kan beslissen, maar wel: ik heb een lief dat niet veel Nederlands verstaat, alsook een aantal vrienden die in dat geval verkeren, en natuurlijk tegelijk ook een bescheiden publiek dat dat wel doet. Dus: blog is multi-talig omdat doelpubliek (ma en lief) multi-talig is. In mijn beginselverklaring beweerde ik nog dat ik de taal zomaar op ingeving zou selekteren, maar eigenlijk is dat niet echt juist: de default is Nederlands, en als ik wil dat vriendin en andere Vlaamsonkundigen het kunnen lezen wordt het Engels.
Vanwaar de default? In het Engels schrijven is voor mij toch nog een beetje meer werk dan in het Nederlands, hoewel ik gemerkt heb dat er de laatste tijd meer anglicismen in mijn Nederlands sluipen dan neerlandicismen (vlaamsismen?) in mijn Engels. En ik zwier natuurlijk een hoop Engelse woorden in mijn Nederlands (zoals die ‘default’ hierboven, zie), maar daarover ga ik mij nu eens helemaal niet schuldig gaan voelen aangezien ik een prima excuus heb (ik woon hier nu al vijf jaar).
Ik wou ook nog even melden dat ik al een hele tijd de ‘Basic Bilingual’ Wordpress plugin van Stephanie Booth gebruik (met wat aanpassingen mijnentwege) teneinde een en ander ‘nl’ of ‘en’ te taggen (met headers en datums die hierdoor automatisch aangepast worden); het sorteren in ‘English posts’ en ‘Nederlandse artikels’ hiernaast in de sidebar is daar ook op gebaseerd (de oudere, geimporteerde posts van Blogger moet ik nog manueel taggen). Simpeler dan aparte blogs te maken - merci Stephanie. Nu nog even dit postje in het Engels vertalen, en dan terug naar de normale verslaggeving!
The first thing I did when I got my new Canon EOS 30D was schedule a photoshoot with Lars and his classic 1938 BMW R51 bike at the Golden Gate bridge.
Let me do some explaining first; I was eying a digital SLR camera for quite a while, partly out of gadget lust, but also because I was frustrated with the indoor and low-light capabilities of my point-and-shoot(s) - I mainly wanted to be able to get (a) decent shots of people indoors and (b) interesting mountainbike shots (such as Ayatola Hombre flying over the handlebars), often times in low-light conditions (e.g. Demo Forest). Of course, I was always aware of the fact that buying a (digital) SLR would mean opening up a whole can of worms - lenses, filters, adaptors, gear ad infinitum. Hence my survival instinct kept me from pulling the trigger all this time. But my finger was shaky - and Lars’ bike was the final drop that got me overboard (I know, my metaphors are getting weird, but please bear with me).
My coworker Lars bought his R51 bike from an old guy in Sweden, who had restored, nurtured and maintained this two-wheeled beauty for decades. He just was getting too old to ride it, and felt that it needed to be ridden - but only by someone who would prove worthy. Lars made a couple of prospective trips to Sweden - that bike is a rarity and the old guy was asking a very reasonable, almost embarrassingly small amount. He went through painstaking scrutiny and finally proved to be the worthy heir. He told himself that he’d prove the old guy that the bike was in good hands. And what better way to show him than send him a large framed picture of the bike in its full glory in front of one of the icons of the West, the Golden Gate bridge?
So that’s where I came in, months later, after the bike had finally been shipped in and Lars had done some additional restoring work of his own. I had been pretending at work to know a thing or two about pressing a shutter button and Lars knew about me ‘considering’ a new camera… I finally told myself I could also make very good use of it on my upcoming trip to Europe, so there went the final resistance.
Back to the photoshoot now - see the gallery here. There was a lot of fog the morning of the shoot, but we ended up having a lot of fun, and with some decent shots. I had bought two lenses, one 50mm f/1.4 (good for indoor portraits and low light stuff), and a 24mm f/2.8 for general purpose wide-angle stuff. Prime lenses, because my money was gone after getting the body and accessory paraphernalia, and I didn’t want to compromise on quality too much (ruling out cheap zooms). I ended up really loving the 50mm - it makes extremely sharp images. The 50mm(x1.6) focal distance is a little bit awkward at times but I try to use this lens as much as possible. But more on lens stuff later.
Tags: BMW R51, Canon EOS 30D, motorcycles
I knew this was going to be quite a challenge, but little did I know what was in store. On paper, the course at Durango already looked like it could kill: 60 miles (100 km), a *base* elevation of 9000 feet and 12000 feet of climbing - that is a lot for a poor flatlander. There was also the 100 mile course, for which I hadn’t signed up, but in the back of my mind I kept entertaining the thought of attempting it in case I made good time and still felt strong after two laps; the course consisted of 3 different loops - at the end of each loop there was a cut-off time to be made to be allowed on the next loop.
What my trail maps and elevation profiles weren’t showing however, was the weather. The forecast called for scattered thunderstorms, 30% chance of precipitation - no big deal, standard mountain weather, I’d say. But the night before the race the menacing sound of thunder and endless downpours kept waking me up; that and the thin air (my first night at this elevation) didn’t leave me much rest - I reassured myself by thinking that in the morning things would look better.
Quod non. Hard rain, lighting and thunder accompanied the dawn of race day. Half awake, organizers and contestants were looking for shelter in the big tent that was erected on the plaza in Purgatory Village (who came up with this name, by the way?). The start was delayed until the first break in the storm appeared, around 7am. And off we went.
Cold and rain isn’t so much of an issue, that is why there are clothes and gear. For mountain bike riding, it means however: mud! And also: gooey stuff all over you and the bike, slippery roots and rocks, normally innocent singletrack turning into treacherous kamikaze descents, total loss of traction during climbs, chainsuck! You need a lot of mud for this to happen though, but as it had been raining the whole night…
The first and last couple of miles of each lap were part of the legendary 1990 World Cup course in which Ned ‘The Lung’ Overend and Julie Furtado were victorious; the first section was also the toughest climb of the day, and let’s say not exactly the ideal way to start a race without warm-up while freezing at 7am in the morning. And then the mud; losing traction on the climbs is one thing, you could always walk or run, but the chainsuck made life absolutely miserable: already after just a few miles, my chain refused to stay on the granny chainring, meaning I was forced to tackle all the subsequent climbs in the middle ring. Okay on the forest roads, not so okay on the steeper singletrack climbs.
The climbing continued on the forest roads, until we hit Relay Creek trail - in normal conditions without doubt a very nice single/doubletrack, currently mostly a marsh. We plodded on, and finally arrived at Graysil Mine, a former uranium (!) mine at which the mid-lap aid station was located. Unfortunately, more climbing was still in store, up to the highest point in the course, somewhere along the beautiful Colorado trail. Brutal beauty though, because it was mostly hike-a-bike for me (chainsuck sucks!). But after cresting the summit, there was finally some serious fun ahead: the descent on the Colorado Trail, with some nice technical sections. Unfortunately, something must have been wrong with my karma balance that day, as I wiped out while trying to avoid another rider that stalled just in front of me - the crash luckily was low-speed and minor, but wasn’t helping my morale (well, at least it wasn’t my fault). The singletrack dumped us on a forest road after a few miles but the descending continued - a wide fireroad with lots of big loose rocks and creek crossings, on which my Yeti 575 really shone - the only part on the course on which it wasn’t overkill really, since most of it was more than suitable for a (lighter) hardtail. Besides the chainsuck (which is hard to avoid in these conditions), the bike was doing excellent.
Many miles later, the downhill part of the World Cup section was up - here and there a few steep sections that were very slippery but I took it easy. The weather wasn’t really improving in the meantime, judging by the quarter-sized hail balls that were flying all over the place - a bike helmet turned out to be very useful indeed. Back at our starting point at the end of lap 1, the temptation to call it quits was high: the weather was crap, having just done over 36 tough miles had worn me out a lot, the chainsuck, many others were quitting, blahblah. But I know that if I’d stop, after ten minutes back in the hotel room I would feel lousy and there wasn’t a real, serious reason to quit, so the decision to carry on was made quickly. I was talking to some other guys and two strong women and we motivated each other to get going again. We could clean our bikes at the base station, and get the drivetrain working properly again.
The boosted morale held up until after a mile or so in lap 2 - that initial climb I talked about earlier, felt twice as grueling as before. I started feeling something weird in my right knee - the one I hit a rock with on my crash earlier on. Then, after reaching the forest road section again (though a different one this time) there was a rider coming from the other direction, frantically shouting at me that we were on the wrong road. Rick, from British Columbia, claimed someone must have changed the sign at the last intersection - the high elevation must have gotten to both of us, because I believed him and turned around and followed him for a while, until I finally realized that it didn’t make any sense. I turned around again, and kept going (Rick, 57 and in absolutely amazing shape would soon catch up as well). Some miles of downhill and ‘false flat’ sections later, the final major climb of the day was on - Hermosa Park road, which would bring us to Graysil Mine for a second time.
Hermosa Park road started with an entertaining river crossing and a modest grade. Just when I started thinking the worst was behind us, that grade started to increase steadily and at the same time, thunder and lightning combos started getting dangerously close. The rain was falling out harder than ever. There wasn’t much to do about it but continue - the storm clouds were all over and we were hours away from home in either direction. My knee was giving me decent trouble now, but luckily I had an invaluable item packed in my seat bag: Ibuprofen pills! Meanwhile, Scott, a twentysomething guy from Colorado Springs was having some trouble of his own: he had broken his chain - Rick could help him out with a chain tool though.
I suffered through the relentless climb (think two times Kennedy road) together with Scott and Kendra, one of the two women I’d started lap 2 with. And so we made it to Graysil Mine again. What remained was high-speed downhill, interspersed with some painfull short climbs - the weather had finally made a turn for the better and the sun had come out. For a while, at least, because dark clouds rolled in again quickly. But nothing would stop us now, I took no risks at the lower World Cup section and soon found myself crossing the finish line, covered in mud, exhausted, but with a big grin. Even though there was some adversity to overcome, racing a bike for 100 km in the Rocky Mountains turned out to be a terrific and totally satisfying way way to spend the (rainy) day!
Later I learned that the third lap (for the 100 mile course) was cancelled by the organizers because of the apocalyptic conditions, and that only thirtysomething riders finished the two laps.
Here are some press articles; and results have been posted on the official website.
Tags: Durango MTB 100, mountain biking
Over die Durango MTB 100 gesproken: eind volgende week al vertrek ik met de vlieger naar Albuquerque in New Mexico. Durango ligt in een zuidwestelijke hoek van Colorado, het ‘four corners’ gebied, en Albuquerque is de grootste stad/luchthaven in de buurt - het is evenwel nog steeds vier uur rijden. De Yeti is al met DHL vertrokken - veel goedkoper dan op het vliegtuig meenemen. Hopelijk komt mijn fiets wel redelijk ongehavend uit de hard shell bike case die ik een paar jaar geleden op de kop getikt heb.
Ik ben ingeschreven op de 100km, er is ook een 100mijl race maar die lijkt mij voorlopig nog enigszins te krankzinnig: het hele gedoe speelt zich namelijk af op een hoogte tussen 9000 en 11000 voet (2700 en 3300m); de 100km heeft een cumulatieve stijging van 12000 voet, de 100mijl 17000. Ter vergelijking: de Death Ride was 15000 voet maar dat is niet echt een vergelijking want dat was op asfalt, met een lichte koersfiets - op technische trails met een mountain bike klimmen is stukken zwaarder.
Enfin, als ik een en ander goed overleef ga ik de dag nadien wat lokale bezienswaardigheden doen, misschien steek ik wel de White Sands in New Mexico als ik zover geraak…
Tags: mountain biking, Durango MTB 100
The turkey vulture (Cathartes aura) is the most common vulture in the Americas and I had a close encounter with a whole bunch of them near the summit of White Hill in Marin County, out of Fairfax. I was doing a long hard mountain bike ride as training for the upcoming Durango 100 and must have been looking not so lively anymore when I catched their interest. They seemed rather tame as I could approach them fairly easily. They look beautiful and gracious when they’re flying high above you, but they’re butt ugly up close and personal - or, as we say in Flemish, ’schoon van ver maar ver van schoon’… The ‘turkey’ denotation in the species’ name is by the way a consequence of their unappetizing facial features (kalkoensmoelen).
In related news, they’re playing Casablanca in the Stanford theatre (but I’ve seen it already too many times).
…but just about tight enough to fix a ruptured bike tire:
A five dollar bill held Inge’s rear tire together last weekend in Skeggs.
Tags: mountain biking
Last weekend we had another MTBSH Tahoe mountain bike weekend, the first one in a couple of years. The necessary ingredients of such undertaking are: a cabin near Tahoe, awesome rides, post-ride chilling time, cooking and goofing out. All of these were present, so needless to say, a good time was had by everyone; pics posted here.
The last two weeks this site has been down quite a number of times; responsible for the mayhem was some Big Trouble at our webhost, Dreamhost. The Ayatola and myself quite like Dreamhost for the features they’re offering (Ruby on Rails, unlimited domains etc - onontbeerlijk voor Het Voorlopig Nog Geheim Project!) and they’re generally very responsive and communicative. They for instance published a lengthy blog post chronicling their problems, illustrating it with images of the exploding Hindenburg, earthquakes and fires, generating some comic relief. It even prompted corporate blogging mogul Robert Scoble to compliment them on their efforts (and also generated an entry in Valleywag). This fast and open communication is quite nice for us tormented but patient customers, though it may occasionally backfire (check what they posted a year ago). Even nicer of course would be enjoying a webhost offering the same features, communication *and* less downtime.
Last sunday the US Grand Prix MotoGP race was taking place in Laguna Seca and we were there to enjoy the riders and the MotoGP circus, in a blistering heat - images posted here.
Tags: motorcycles, Laguna Seca
Heel, heel straf. Virenque, Chiappucci deden gelijkaardige dingen…
Zo meldde ik eerder. Dat is nu blijkbaar op meer dan een vlak het geval: hoe kwamen Virenque en Chiappucci immers ook in het nieuws? Yep. Merckx, natuurlijk, heeft anderzijds nooooit doping gebruikt ;).
Voorlopig kan ik er mij evenwel van afmaken met ‘onschuld tot schuld bewezen is’ (het B sample) en: misschien moet ik dringend een voorraadje inslagen van het bier en de Jack Daniels die Landis dronk na zijn inzinking, bij wijze van energy drink voor mijn mountain bike tochten. Hoewel, je moet blijkbaar liters innemen om ietwat effect te sorteren en dan vrees ik een beetje voor enige neveneffecten.
Nu helemaal gedegouteerd van coureurs? Wat mij betreft niet echt: als doping de prestaties met een paar procenten verbetert, betekent dat meer dan 90% nog steeds van training en talent moet komen - ofte: zelfs een ongedopeerde en moddervette Jan Ulrich die uit net zijn winterslaap ontwaakt gaat nog een stukken betere conditie hebben dan de gemiddelde Belgische profvoetballer tijdens diens piekperiode. Het kinderachtige bedrog, de leugens en excuzes die met doping samengaan zijn evenwel moeilijker te verdragen. Waarom kan niemand zeggen (zoals Meirhaeghe indertijd): bon, ik heb gepakt en verkeerd gegokt, tough shit. Maar dus: wachten op de tegenexpertise voor Landis; er zijn hier en daar nog halve believers.
Vorige week Pearl Jam gaan bezien in San Francisco. R is fan, ikzelf heb altijd wat halfslachtig gestaan tegenover Vedder en co: PJ is zo’n beetje half Soundgarden en half Grateful Dead, en ik apprecieer eigenlijk enkel de eerste helft. In San Francisco bleek dat opnieuw: fantastische nummers werden afgewisseld met het soort hymnen waarbij Vedder op z’n zeurderigst de Amerikaanse Bono uithangt; en zowaar: ook een drumsolo passeerde de revue (ik zei het al, Grateful Dead)! Gelukkig komt drummer Matt Cameron van Soundgarden, dus in de mate van het mogelijke was dit nog redelijk genietbaar.
Memorabel waren vooral een rits sterke nummers - inclusief Dylan-cover ‘Al along the watch tower’ (bijna zo goed als de Hendrix-versie). Naast Eddie Vedder stalen voornamelijk gitaristen Mike McCready en baardige organist (!) Boom Gaspar de show - deze laatste lijkt als twee druppels op deze mansfiguur en gaf onder meer een zinderende orgel-solo ten beste. Voornaamste minpunt was de lamentabele akoestiek van het Bill Graham Civic Auditorium. Betere foto’s zijn hier te vinden en hier is een verslag uit de San Francisco Chronicle.
Het is hier momenteel warm - heel warm. In Palo Alto wordt geflirt met de veertig graden Celsius grens, en de hoogste temperaturen in de Bay Area werden vandaag opgemeten in Livermore (111 Fahrenheit ofte 43 graden Celsius). Ha maar hoor ik u zeggen, in Californie is dat droge warmte en dus niet zo lastig om te verdragen (als pakweg de recente hittegolf in Belgie). Dat is normaal inderdaad het geval, en de fameuze marine layer aan de kustgebieden zorgt daarbij voor koele nachten - alsook de gepatenteerde fog. Edoch, deze keer zorgt een ongewoon meteorologisch fenomeen (een zuidoostelijke luchtstroom uit Mexico die een verkeerde bocht heeft genomen) voor ongekende luchtvochtigheid: tot 57% relatieve vochtigheid werd opgemeten, in plaats
