Californication

Rara, wat is dit?

Sacramento is als hoofdstad van Californie de thuisbasis van onze Governator. Sacramento ziet eruit als de typische middelgrote Amerikaanse stad, een aantal wolkenkrabbers in het centrum en een uitgestrekt suburbia daarrond. Maar geprangd tussen het stadscentrum, de I-5 en de Sacramento River ligt eveneens Old Sacramento, een stukje erfgoed dat zo uit Lucky Luke weggelopen lijkt; niet gespeend van enig tourist trap gehalte, maar heel charmant.

Iedereen heeft er blijkbaar een mening over, wat bij discussies op het Internet doorgaans een goede reden is om er verder het zwijgen toe te doen (een S/N ratio die asymptotisch evolueert naar 0 en zo), maar als Belg-in-Amerika voel ik me enigszins betrokken en kan ik het toch even niet laten.
Vooreerst, ik moet eigenlijk bekennen een fan te zijn van LVB (wat overigens niet wegneemt dat ik het vaak oneens met hem ben). Ik koester namelijk een zekere sympathie en bewondering voor individuen die ‘contrair’ zijn of doen, die met harde argumenten tegen gangbare wijsheden, dogma’s of vooroordelen inroeien, en LVB doet dat bijwijlen op voortreffelijke wijze (plus, de therapeutische uitlaatklep die zijn blog creeert voor het legioen vaste commentatoren heeft ongetwijfeld een weldoend maatschappelijk effect).
Niettemin ben ik niet van plan het interview met Dennis Prager te beluisteren, aangezien Prager het soort belegen zoetwaterayatola is waarvan ik samen met vele anderen een grondige afkeer heb en die mijn tijd niet waard is; ik heb geen enkele Amerikaanse kennis of collega (en daar zitten zowel Republicans, Democrats als Libertarians tussen) die qua persoonlijke overtuiging ook maar in de buurt komt van de zwakzinnige godsdienstwaanzin die deze talkradio-mullah op regelmatige basis uitstamelt; zijn teksten spreken voor zich - ze lijken welhaast geschreven door een soort satirische impersonator maar dat is dus slechts schijn. Ongetwijfeld heeft hij een publiek - maar dat moet zich ergens in de diepste krochten van flyover country bevinden, want ik heb het hier nog niet aangetroffen.
Dus Luc, doe volgende keer toch maar liever Leno of zo…

Google Earth is great; and for someone who always liked playing with maps (the paper emanation), it is a dream: you can spend hours looking at the satellite pics, turning, twisting, tilting the images, flying around the landscape. This guy even found remains of a old Roman settlement in his backyard while playing with it.
Nevertheless, there’s still some progress to be made: the satellite images are stitched and far from seemless (some have clouds, parts of a mountain range have snow, other images stitched to it not, etc), and high resolution images are still all but ubiquitous. And while I was playing around with my Auburn ride stuff, I found the following interesting anomaly: the 3D algorithms don’t seem to handle certain 3D objects, like bridges, all too well.
Check out how the Foresthill bridge looks like:

The blue trace is my GPS recorded path - and indicates the bridge over the American River canyon - on the image it looks like it collapsed though. Mmh, maybe the Foresthill bridge is not famous enough; let’s check out the Golden Gate:

Ouch - looks like the Big One has struck!

Played around a bit with the GPS data I recorded during the Auburn Century; a map from Garmin’s Mapsource tool:

as well as a rendering in Google Earth (click on the pics for high resolution versions):

When I ever figure it out, using some Javascript and the Google Maps API, the latter image could become a live one, where you can zoom, rotate, tilt etc a volonte!
(mh, Earth is not yet a web app of course, so forget about it at this point)

We started early; not as early as we’d hoped (which was at the crack of dawn) but messing around with bikes and gear in the dark didn’t turn out to be particularly convenient (neither was getting up around 5am, which required some display of enormous willpower). So we hit the road around 7am. The Auburn Century starts rather pleasant, some nice rolling sections, smooth climbs and here and there a steep teaser hill. But soon after that, it rears it true face - read the extended post.

The ’sunday afternoon leisure ride’ feeling stops abruptly after mile 20; the unsuspecting participants are then first treated on a steep and chilly downhill featuring gravel infested corners, from the town of Colfax into the American River canyon, and subsequently to the infamous and absolutely brutal Iowa Hill climb, on the other side of the river. The organizers call this climb ’sick’ - so they decided to stage a time trial over the gruesome 1.75 miles that feature an average grade of over 13%. ‘Enjoy the burn’, as was written in white paint on the road; it was total lactic acid hell, but somehow we got over it - I for once was glad that I’m not a serious roadie and am sporting a granny gear on my bike (hey, I’m a mountain biker!) - several riders were zigzagging (San Francisco Grand Prix style) or walking sections. My time was 22 minutes - not sure if that’s supposed to be good or bad but I made it - so did R, and neither of us had to do a hike-a-bike!
After that little ordeal there’s more climbing, not as steep but steady. And then more climbing. A rest stop with food and drinks at China Wall. Then more climbing. And more climbing. The last couple of miles it becomes just ridiculous - this hill refuses to end, end gets even steeper along the way. Only sporadically there are some brief downhill sections, as to make sure we’ll hurt on our way back as well (since we will have to do this part of the route in the other direction coming back). At mile 62, we’re completely delirious when we see the rest stop at the summit (’Robinson Flat’ - there’s absolutely nothing flat about this place though). Both of us pulled it off, and although it took us longer than anticipated I was quite impressed by our feat.
The joy was only brief, as it occurred to us that we had still about 50 miles left to ride. Yes, by way of pulling another cruel joke on us, the organizers had layed out a century of 111 miles, rather than 100. The first part after our turnaround point features nice rollercaster-style downhills with some short but torturous climbs (remember the brief downhills I mentioned before?). Then there’s the fast and smooth descent into the town of Foresthill (we averaged over 25mph over this). At this point, everything is hurting, and the last ten, rolling miles back home are an ordeal; the idiot SUV and truck drivers that are blazing by along the busy road into Auburn aren’t helping either. Finally, the Foresthill bridge (one of the highest in the world, apparently) marks our arrival into Auburn, and at last we find ourselves crossing the finish line (it is now 6pm). In the company of a local and a 77 year old (!) who amazingly cleared this century as if it wasn’t much more than an afternoon of fishing we enjoyed some well deserved pie and other goodies (the beer had to wait a bit).

Whoever attaches any belief to this announcement, should do a quick Google search on the ‘media contact’ mentioned in it…

Komende zaterdag zal ik hierop aan het zwoegen zijn; 100 mijl en 10000 voet hoogteverschil, temidden de schilderachtige Sierra foothills. Ik ben bepaald niet van plan elke maand zulk een onderneming aan te vatten, maar het betreft hier een geval van ‘cherchez la femme’. Bij wijze van extra amusement is op het parcours een optionele klimtijdrit aangebracht - de Iowa Hill Climb, een korte maar beestachtige klim, met een gemiddeld stijgingspercentage van 13.5% - niet zo steil als de Muur van Geraardsbergen, maar wel 4 keer zo lang. On verra…

Trader Joe’s is een van de weinige ‘high-end’ supermarkt-ketens hier in de VS (enkel voedingswaren worden verkocht) - de GB voor de meerwaardezoeker, quoi (’gourmet food and beverage store’ heet dat hier). Trader Joe winkels worden gekenmerkt door personeel dat gehuld gaat in Hawaii-shirts, een clienteel dat vaak uitheems of Europees getint is, soms ook enige geitenwollensokken-trekken vertoont, en een brede keus aan producten van redelijke tot hoge kwaliteit, met soms allerhande exotische specialiteiten.
Ann (die ook eens met een weblog of zoiets zou moeten beginnen) maakte mij een tijdje geleden attent op een interessant gegeven: namelijk, Trader Joe’s = Aldi.
Dit is niet echt nieuws, maar het verbaasde me toch: absoluut niets in een Trader Joe winkel laat vermoeden dat we hier met ‘Aldi-boecht’ te doen hebben (opgepast, ook ik was indertijd een gretig Aldi-shopper, de vettige chips en chocoladerepen vormden uitstekende studentenkost). Een mooi staaltje marketing (of misschien eerder: consolidatie + diversificatie) aan het werk (zie ook: de zaak Scharffenberger/Hershey’s)!
Ik zie de bejaarde en licht-paranoide gebroeders Albrecht evenwel nog niet onmiddellijk in Hawaii-hemd rondhuppelen tijdens een werkbezoek aan hun transatlantische filiaal…

De vlucht vooruit naar Californie heeft niet geholpen: na een paar jaar wordt mijn vreedzaam bestaan alhier opgeschrikt door de aankomst van Ayatola Hombre, die mij uiteindelijk komt vervoegen in Silicon Valley. De Ayatola, ook wel bekend als de ‘Gordon Gekko van het chipdesign’, en soms ook als ‘het Haaiejong’, gaat aan de slag bij nVidia. Als het aandeel binnenkort bokkesprongen gaat vertonen, of uw nieuwe GeForce op vreemdsoortige wijze begint tegen te pruttelen, weet u waar de klepel hangt.
En aangezien hij nu ook onderhevig zal zijn aan het proces van Californication ga ik hem trachten in te schakelen als occasioneel gastblogger, hoewel hij enigszins verlegen is wat dat betreft.

…was de oorspronkelijke naam van dit eilandje midden in de Baai, dat achtereenvolgens een militaire basis was, quarantinestation, immigratiestation, opnieuw een militaire basis en momenteel een natuurreservaat. Heden is het gekend als Angel Island. Het uitzicht vanop het hoogste punt van het eiland, de 240m hoge Mount Livermore, op een fog-loze dag is weergaloos.

Ben allesbehalve een vlaggenzwaaier, maar op 9/11 mag het wel eens, zie hieronder (de San Francisco skyline weliswaar, vanop de ferry naar Tiburon).

Led Zeppelin’s lyrics klonken altijd al lichtjes onheilspellend en bleken helaas uitermate profetisch:

“If it keeps on rainin’, levee’s goin’ to break,
When the levee breaks I’ll have no place to stay.
…
Now, cryin’ won’t help you, prayin’ won’t do you no good,
When the levee breaks, mama, you got to move.”

Ik heb niet veel toe te voegen aan alles wat er al te lezen is, behalve dit: ook de San Francisco Bay Area is eigenlijk een delta (namelijk, die van de Sacramento en San Joaquin rivieren, zie foto hieronder), met daarbij een heel systeem van dijken, dat niet naar behoren onderhouden wordt en het eigenlijk elk moment kan begeven; ‘elk moment’ dient weliswaar geinterpreteerd te worden als: tijdens een heel zware storm of na een zware aardbeving. Zware stormen zijn hier zeldzaam, aardbevingen ook maar zoals algemeen bekend zijn we wat dat betreft over tijd (de Hayward fault staat op barsten). Het grootste deel van de Bay Area ligt ‘well above’ zeeniveau, dus daar geen probleem, wel voor grote delen van de Central Valley en Zuid-Californie dat voor zijn drinkwater sterk afhangt van de delta. En net zoals in Louisiana worden deze rampscenario’s en voorspellingen door de overheden doorgaans Cassandra-complex-gewijs behandeld (namelijk: genegeerd).
Tot slot, de Ayatola en ondergetekende hebben tot hun spijt hun plannen voor een weekendje Nola herzien.

This beats Google’s Adsense: write your ad in the blue skies above Silicon Valley!
Presumably it says ‘IPTV 1.0′ - IPTV being TV over Internet/broadband (cfr what Belgacom is doing back home). Doesn’t say from which company it comes, we’ll sure find out…

De onafhankelijke boekenwinkel-vlak-naast-Cafe-Borrone’s waar het altijd aangenaam rondhangen was, is dicht. Zeer spijtig.
(Alles wordt een keten.)

Jurgen (on a trip in Europe) produced the following eloquent expression of his views on the cultural divide between here and there:

‘One can walk around with a beer mug in the hand without fat cops putting you in jail and people don’t go to bed at 9pm.’

Though not without some rethorical aplomb, he does have something of a point here.

The first 40 miles on the bike were all bliss. Ok, it may have been a bit hot - over 100 degrees Fahrenheit (around 40C) - but the nice rolling terrain, slight tailwind and beautiful vistas made us feel glorious. We were moving swiftly and did just under two hours over the first part. The darkness fell and a full moon rose, pointing us to the first climb. Much tougher than anticipated, partly due to the strong headwind, and the endless straight, steep and demoralising nature of the climb.

Long hours passed. Franz needed to be reanimated at regular intervals (good that Rachel and our support vehicle were there) and I gladly started to follow his example and spread out flat on my back along the roadside. At last, we reached the ridge and decided to sleep a couple of hours (it was in the middle of the night, after all!). After verifying no scorpions had invaded our possessions, we geared up again and started going. And going and going. First a rollercoaster downhill. Then the second climb, which was nicer on the mind (many curves, not too much wind) but not on the legs. When we reached the crest, there were still 30 rolling miles ahead of us to reach Lone Pine (’rolling’ meaning with few nice downhill sections interrupted by a whole lot of calve scourging climbs). We started doing our alternating routine again (leading for a mile, drafting for a mile) and around noon we finally made it into town. Too late to do the last part to the Whitney Portal (trailhead) though - it seemed like trying that was forgetting about the hike. Next time. We had 120 miles with 10000 feet of climbing behind the belt, and we felt pretty wasted. But that was nothing compared to how we’d feel by the end of the next day!

Getting up at 4 in the morning after a ride like that isn’t everyones idea of fun. But once you convince yourself it is, you’d be amazed what you can do (consuming liberal amounts of caffeine and chocolate does help I must admit). The first miles of hiking (uphill) go by smoothly. We hook up with Franz’s group and soon we’re halfway up, at the Trail Camp. The ’switchbacks’ are next; notorious, but I don’t dislike them. They bring you up fairly quickly where you need to be; the Trail Crest: beautiful views over both sides of the Sierra’s, sporting some nice ravines and abysses. At this point, the elevation starts to become a serious factor. The final part looks innocuous but feels like an absolute ordeal. The thin air here starts turning a lot of hikers into stumbling zombies. Reaching the summit, taking a nap at the highest point of the lower 48, enjoying some champagne in the thin air with your friends on the other hand makes it all worth though! 6000 feet of climbing over 11 miles; unfortunately this means there are 11 more miles to get back to the trailhead. The hike home is nightmarish: the elevation, fatigue, general exhaustion are turning me into a semi-lucid sleepwalker - these are the longest miles I’ve ever walked but every step is now bringing us closer to the car. We make it, briefly after sunset. The last bits of remaining energy are used to drive us to the lousy pizza joint in downtown Lone Pine. Pizza and beer, and a hotel bed that I would have never imagined could feel so good, wrap up the (long) day - as well as our long, long climb.

Photos here.

Heden ten dage siert het smoelwerk van Jan Decleir en Koen De Bouw de straten van Menlo Park - meer bepaald, de voorgevel van cinema Guild op El Camino Real. Jawel, de Amerikaanse release van de Zaak Alzheimer, aka ‘The Memory of a Killer’, staat eraan te komen. De lokale critici zijn alvast laaiend enthousiast. Kenneth Turan, criticus van de Los Angeles Times, de courant bij uitstek van de mondiale filmhoofdstad, is zelfs zodanig onder de indruk dat hij meent dat deze film voor hem de lamentabele filmzomer 2005 (waarover zowat iedereen hier - terecht - klaagt) redt. Dit vertelde hij zonet tijdens zijn filmrubriek op NPR (de publieke radio). Hip hip hoera voor Van Looy en co.

For my fellow Californians: go watch this movie: almost as good as the chocolate and beer!

More soon.

Tomorrow I’m taking off to finish my summer project, the Longest Climb (formerly named ‘Project Whitney’). It’s indeed about doing the longest climb - or rather, elevation difference - possible in the contiguous United States, using only muscle power. Our plan is to drive to Badwater, Death Valley, the lowest point in the US (282 feet below sea level) and from there start riding our bicycles up to Mount Whitney Portal, the trailhead for the hike up to the summit of Whitney, the highest point in the lower 48 with its 14505 feet. After cycling, we want to embark on the (day)hike up to the summit (hereby attempting to keep our physical and mental sanity intact).
The bicycle ride in particular looks rather gruesome (see profile below): 135 miles, with over 15000 feet of elevation gain. Also check out the Google Earth image I generated below. We’ll have a support vehicle, so there will always be a bail-out option (bad luck for the vultures circling the desert skies), and we’ll ride at night, under a full moon, escaping the scorching desert heat. And the hike isn’t quite your typical sunday afternoon walk either: 22 miles round trip, over 6000 feet of climbing - argh! Wish us luck…

And after Downieville the MTB God created… Soquel Demonstration Forest!
I took the singlespeed for the occasion, as Thomas borrowed my Yeti. Needless to say, our afternoon in the Demo Forest was a blast! We had again dug up the armor, in order to inspire some confidence for the multiple stunts on the Braille trail (we alternated on the Yeti for these). It didn’t help me much to properly ride the teeter-totter, as is witnessed by the pic below.
More pics in the extended entry…

The log jumps and hops on Braille prove to be very entertaining. Admire our deer-in-the-headlight stare…

We were riding late sunday afternoon - the conditions were perfect, not too warm, not too cold, the sun low in the west. The forest looked deserted and eerie and we felt like its only guests. It was total bliss and I almost didn’t feel my single gear during the final fire road climb home.

Vorig weekend: op bedevaart naar het walhalla van het Californische mountainbiken, Downieville. Een paar weken voordien werd opnieuw de Downieville Classic georganiseerd, naar verluidt een van de plezierigste bike races in de wijde omgeving - vooral de ‘jump contest’ (met bike!) vanaf de brug over de Yuba rivier blijkt nogal jolig te zijn. De rivier induiken stond niet op ons programma, daarentegen wel het afdonderen van de Butcher Ranch, Second Divide en First Divide trails. Vage plannen om de 16 mijl lange, 4500+ voet hoge klim met de fiets aan te pakken werden - mede door de verzengende hitte die de Sierra Foothills die dag in haar greep had - snel opgegeven, en we besloten de shuttle service van de Yuba bike shop te gebruiken. Wij, dat waren uw dienaar, alsmede Ayatola Hombre, die we voor de gelegenheid ‘Gravity Hombre’ zullen noemen. Butcher Ranch was als vanouds geweldig, hoewel ik al vroeg op een nat stuk onderuit ging. Zonder erg, want we reden beiden zowat geheel geharnast in ‘body armor’ rond. Gravity Hombre had de smaak danig te pakken en ging er op zijn (gehuurde) Blur LT helmboswuivend gezwind vandoor. De korte klim dan naar de junctie Second - Third Divide en vervolgens flitsten we over mijn favoriete Second Divide - een trail gekenmerkt door behoorlijk wat ‘exposure’, ofte ravijnachtige toestanden aan gene kant van het trail. Mijn Yeti was zoals steeds een genot op dit prachtige singletrack, dat eveneens een aantal korte nijdige klimmetjes aan de nietsvermoedende rijder presenteert - Gravity Hombre zou dit spoedig ‘the hard way’ ervaren. Hij liet zich eventjes uit zijn lood - en balans - op zo’n klimmetje slaan, net voldoende om de steile helling aan de foute kant van het trail af te tuimelen. Spektakel in stofwolken. Gelukkig doen helmen en pantsering hun werk. Er vielen hierna geen verdere incidenten te noteren en uitermate voldaan bolden we wat later het voormalige goudzoekersdorpje binnen.

Wat ruist daar in het struikgewas?

Het is hier nog steeds een beetje de Nieuwe Wereld: in Whiskeytown National Recreation Area, een groot en afgelegen stuk wildernis in Noord-Californie, is een reuze-waterval ontdekt (met een hoogte van zo’n 100m) - blijkbaar stond deze op geen enkele kaart, en was ze nooit eerder door de instanties opgemerkt; wat ons brengt tot de quantummechanisch-filosofische vraag: bestaat een waterval als ze door niemand waargenomen wordt? In dit geval zullen Indianen, houtvesters uit de vorige eeuw en avontuurlijke locals evenwel ongetwijfeld al een glimp van het spektakel opgevangen hebben…

The fog rolling into the Monterey peninsula on a nice summer evening, rendering part of the coastline breezy cold, leaving another part searing hot.

Een welgemeend ‘Oh my God!’ ontsnapte me toen ik op de hoogte werd gebracht van het lichtelijk huiveringwekkend nieuws: Hershey’s is onderhandelingen aangegaan met Scharffen Berger Chocolate Maker teneinde een overname te bewerkstelligen. De overname zou dit kwartaal in kannen en kruiken moeten komen. Zou dit te vergelijken vallen met Microsoft dat een bod uitbrengt op Red Hat Linux, of Wal-Mart die de Milk Pail Market opkoopt, of ben ik enigszins aan het overdrijven?
In ieder geval, voor Hershey’s, de-grootste-zeker-niet-de-beste, is het zogezegd een strategische opportuniteit om de ‘distinctive, high-end chocolate’ markt aan te boren - suggererend dat er aan de geroemde Scharffen Berger kwaliteit en normen niks gaat veranderen, integendeel. John Scharffenberger (die overigens gaat opstappen als CEO) klinkt enthousiast:

“This is a tremendous opportunity for Scharffen Berger. With Hershey’s resources we can accelerate our growth and leadership in the premium chocolate segment. Hershey’s heritage, values and deep commitment to social responsibility are a perfect match for Scharffen Berger. The acquisition will enable us to preserve the artisanal roots that have made Scharffen Berger so successful, while introducing a wider range of consumers to our unsurpassed, high-quality dark chocolate.”

Niet slecht, maar waarom wordt er bijvoorbeeld op de corporate website van Scharffen Berger in alle talen over het nieuws gezwegen? Geen goede marketing naar het niet geheel van enig (terecht) snobisme gespeend clienteel toe, misschien.

Kim Clijsters heeft gisteren reeds voor de derde keer het Stanford tennis tornooi gewonnen. Uw dienaar was er niet bij, aangezien hij zat te ‘wine tasten’ in Sarah’s Vineyard te Gilroy (alwaar we rechtstreeks uit het vat vermochten te tappen!). Gaan wijnproeven is zoals bekend een vermakelijk en favoriet maar ook enigszins gevaarlijk tijdverdrijf hier temidden de zonovergoten glooiende Californische heuvels (we zijn een koppel Syrah’s en een (fuckin’?) Merlot rijker geworden).
Terzelfdertijd was Kim dus druk doende Venus Williams in de pan te hakken. Net zoals tijdens haar halve finale vier jaar geleden in hetzelfde toernooi, waarvan ik toen onderstaande kiekjes nam.

Hi my name is Yulia. I heard about the deceived men by the girl
from the Internet much. I in a place with my partners have
opened Center of antiscam. We shall help you to keep your money,
and main to find the love. If you were interested by our offer
you can look more detailed information on our site
[] or write to our operator on mail []

Truly what we’ve been waiting for all these years. Forget Bill Gates’s bullshit on Longhorn/Vista; forget OS X Tiger and Leopard; it is the Center of Antiscam that will help us achieve true trusted computing. The Center will help you ‘to keep your money, and… to find the love’ - what else does one need in life?
(thanks again, Ayatola - you should become guest blogger)

Hello my friend! My name is Olga. I search serious for the man
for strong attitudes which wishes to create family. Married was
not. Children are not present. A photo I shall place later when
there will be an opportunity. I the tender, careful, gentle,
good mistress. Natural optimism and high spiritual development,
allow to be in fine mood. To me vital to love and give itself to
relatives. In people I appreciate sincerity, fidelity, kindness.
I love people with sense of humour and the open soul. I have
seen your announcement, and you have very much liked me, I would
like more find out about you. I wait for your letter, my
friend. Yours faithfully Olga.

Ayatola Hombre’s inbox remains highly entertaining - and, who could resist a ‘tender, careful, gentle and good mistress’?

Kabeltv hier in de US kan mij doorgaans gestolen worden (onbekijkbaar zonder digitaal recording systeem a la Tivo) maar voor de gelegenheid heb ik mij een tijdje geleden toch een abonnement bij Comcast aangeschaft. Die gelegenheid was natuurlijk de Tour de Fr/Lance (en nu die gedaan is zal ik het abonnement hoogstwaarschijnlijk gezwind weer opzeggen).
OLN (Outdoor Live Network) zendt, a la VRT, de hele Tour uit - weliswaar met de gehate commercial breaks. Het station viert zijn tiende verjaardag en is letterlijk door Lance Armstrong groot gemaakt: van een obscuur dochterstation van Comcast (gespecializeerd in een mix van extreme sporten, internationale sport events en programma’s over bijvoorbeeld jagen alsook het reality tv-vehikel ‘Survivor’) is het uitgegroeid tot hype en - althans in juli - een van de meest populaire stations hier in de Bay Area. Ook sommige klassiekers en de Giro en Vuelta worden uitgezonden. Koersen is hier in Silicon Valley, in tegenstelling tot in de rest van de wereld, de sport bij uitstek voor yuppies, zoals ik eerder al meldde - in lycra gehulde wielertoeristen zijn alompresent op de wegen tijdens de zomerweekends. De Tour is ook een salonfahig gespreksonderwerp op het werk geworden; sommigen volgen de uitzendingen op OLN op fanatieke wijze; en op kwc.org bijvoorbeeld zijn dagelijks gedetailleerde Tour blog-entries te bewonderen.
Verder is en blijft Lance natuurlijk een fenomeen - zoals ook bevestigd door deze wetenschappelijke studie. Aangezien hij aangekondigd heeft na zijn wielerpensioen occasioneel te verschijnen op triatlons of mountain bike races zien we hem volgend jaar misschien nog eens in actie op de Sea Otter.

By now I must have received e-mail from about all sons, daughters, siblings and in-laws of former African presidents and dictators: the Mobutu family of Congo, the offspring of former presidents of Nigeria, Malawi, Zimbabwe, Lesotho, Congo-Brazaville, you name it. Just like you, I presume. A Belgian blogger who played around for a while with these third rate con men wrote a highly entertaining account about his adventures.

The latest e-mail scam I was honored to receive contains however, you’d never guess, a genuine sense of irony:

LOTTERY WINNER,
We are pleased to inform you of the result of the euro lines Lottery programs held on July 20, 2005 your e-mail address were attached to one of the ten winning ticket numbers 44872- with game Number 112700… You have therefore been approved for a lump sum pay out of 150,000.00 (One Hundred and Fifty Thousand euro)

Hmm, very thoughtful isn’t it, these lottery guys attaching my e-mail address to the winning ticket… I should give them a percentage!
Let’s move on:

All participants were selected through a computer ballot system from our sponsors databases, including over 50,000 companies and 150,000 individual E-mail addresses and names submitted by our agents drawn from Asia, Africa, Europe,North And South America, Oceania and around the world.

… ‘and around the world’? As if Asia, Africa, Europe, North and South America and Oceania don’t cover things sufficiently. I guess there are bases in Antarctica where some innocuous lottery participants may dwell.

To file for your urgent claim, please contact our approved agent
for your region

Aha, we’re finally getting to the practical details…

[...]
EURO LINES LOTTERY AGENCY
Hewed Steen 5 1625 Moron
Rotterdam the Netherlands
[...]

So for all your lottery earnings and needs, one address, Moron!

Bij wijze van herdenking van de maanlanding (vandaag 36 jaar geleden - maak hierbij uw eigen Mark Peeters trouvaille) hebben ze bij Google wat maanprentjes in hun Keyhole applicatie gegoten: Google Moon.
Hint: ga naar maximale vergroting en vind een verklaring voor de Elsschot-achtige titel van deze post.

Commuting to work this morning I noticed television trucks camping near the HP headquarters, which are on my way; usually a sign of impending doom, and indeed: what was expected last week has now been confirmed. Layoffs at HP are still a big deal here, as the company remains one of the Valley’s sentimental sweethearts (though to a much diminishing extent during the past couple of years).

Lekker warm, deze dagen. Hier in Palo Alto valt het nog mee: 88 graden Fahrenheit, ofte (88-32)*5/9 = 31 graden Celsius. De Central Valley daarentegen is naar aloude gewoonte een verzengende bakoven en momenteel worden temperaturen tot 110F (=43C) genoteerd. Ook in South California kennen ze er wat van, in het bijzonder de Imperial Valley, waar vlotjes de 120F gehaald wordt, ofte 49C. Gelukkig kan er steeds afkoeling gevonden worden in San Francisco, alwaar amper een temperatuur van 20C gehaald wordt; en wanneer de omnipresente ’summer fog’ binnenrolt, voelt dit op zijn minst nog een tiental grader frisser aan - in overeenstemming met de fameuze Mark Twain quote (waarvan de authenticiteit overigens betwist wordt).

Skype - telefoneren over het Internet - blijkt perfect te voldoen aan de M-norm. Ik voorspel hen dan ook een nog mooiere toekomst dan degene die nu al voorspeld wordt.
De M-norm, ook wel M-spec voor software and web applicaties (niet gerelateerd aan de Maastricht-norm), wordt gehaald als aan de volgende voorwaarden is voldaan:

• Het installeren van de applicatie op de PC van mijn moeder en het correct aan het werk krijgen ervan neemt minder dan een kwartier tijd in beslag (exclusief de download tijd van de software, of het installeren van/rommelen met hardware zo dat nodig moest zijn)
• Het demonstreren van de software voor mijn moeder en het aanleren van het gebruik ervan neemt een half uur of minder in beslag
• Na deze demonstratie is mijn moeder in staat de applicatie geheel autarktisch te gebruiken

Let wel, mijn ma is absoluut niet van gisteren (ze lees overigens mee hier, dus ik moet opletten wat ik zeg), maar ze is gespeend van de intuitie die je meekrijgt opgroeiende met computers. Die intuitie, die de meeste developers natuurlijk in overvloed bezitten, zorgt er hoogstwaarschijnlijk voor, bij wijze van negatieve bijwerking, dat de UI en usability van de meeste software zo abominabel is. Quod non wat Skype betreft dus.

A popular jeu-de-mots here up north is: Iceland is green, and Greenland is icy. There’s a lot of truth of it: many parts of Iceland look very green indeed during the summer (and Greenland does look white, see the photographic evidence underneath). Other parts look dark, twisted and black - the vast desert expanse which is known as the Sandur in the south of the island for instance, consisting of black volcanic dust, moss covered basalt rock (solidified lava) and debris carried there by glacial rivers and flows. The beaches of the Sandur consist of black sand and are intersected by countless braided rivers and creeks; there are no settlements here and hardly any evidence of human presence - the fog plagued coastlines of the Sandur are rumored to be the grave of numerous ships that wrecked here throughout history and are attracting adventurous treasure hunters.
Fire and ice, indeed - the most recent major volcanic eruption upsetting the Sandur was in 1996, during which large sections of the Ring road highway, which encircles the island, washed away. On Iceland, The North-American and European tectonic plates meet, and are slowly pushed away from each other by magma and mantle material bubbling up from the insides of the earth.
But even more than of fire and ice, Iceland is the land of water: it is surrounded by oceans, blessed with countless waterfalls and glacial rivers, hot water bursting out of the soil, and then there’s the rain: it seems that it can rain almost any moment; weather changes rapidly and unpredictably.

Greenland

Iceland

Sunset in the Sandur

I’ve posted my Iceland pics.
Bekijk hier Ijsland in negenenegentig foto’s.

Deze vermaledijde zevende juli (ik hou mijn hart al vast voor Mark Peetersiaans kabbalistisch-numerologische interpretaties) moest ik gelukkig niet in Londen zijn, edoch wel in Nancy, Frankrijk, teneinde de Tour de France met eigen ogen te aanschouwen. Om de algehele doemsfeer ten gevolge van het wereldnieuws wat kracht bij te zetten, bleef het zowat de ganse dag ouwe wijven regenen en zag de hemel er nog grijzer en grauwer uit dan Michael Jackson’s fond de teint. De organisatoren in Nancy hadden zich de afgelopen maanden ongetwijfeld een en ander zonniger voorgesteld. Maar goed, het was een mooie belevenis, dat hele tourcircus van nabij kunnen aanschouwen - en spektakel was er genoeg.

Toen we een uur of zo die laatste bocht voor de rechte lijn aan het bestuderen waren - rechte hoek, aanloop bergaf (dus high speed), nat, smal, schuin aflopend (off camber) - was het duidelijk dat de renners in het peloton miraculeuze toeren zouden dienen uit te halen om daar niet tegen de vlakte te gaan - quod non, dus.

Tot afgrijzen van het publiek ging local boy Mengin als eerste uit de bocht en tegen het asfalt (hij zou sowieso gegrepen gaan worden door het peloton); de voorwacht van het peloton volgde prompt zijn (slechte) voorbeeld.

Op de foto hieronder is Bernucci te zien, die Mengin op de hielen zat, zich evenwel recht wist te houden en daardoor op weg kon naar de ritzege, achtervolgd door Vinokourov.

Meer is hier te lezen…

Mengin in betere tijden, te bewonderen op het grote scherm nabij de laatste rechte lijn.

Het eerste deel van het peloton, of wat er van overblijft, spurtend voor de derde plaats.

Boonen en McEwen, beiden betrokken in de groepscrash, keuvelen met elkaar terwijl ze een dikke anderhalve minuut na Bernucci nabij de streep komen.

Het bleef zoals gezegd gieten de ganse tijd en het meest populaire Tour-gadget bleek de gele Tour-poncho. Ook in het geel blijft Armstrong, van wie we even een glimp mochten opvangen.

Jarenlang zat ik hier reikhalzend naar uit te kijken: frieten met mayonaise en een curryworst!
En: champagne, chez A&P.

Toen ik jaren geleden de Stad verliet, waren de Werken net van start gegaan. Anno 2005 tref ik nog steeds een chaos van noodbruggen, omleidingen, opgebroken kasseien en monsterfiles aan - zal ik nog maar een paar jaar wegblijven? Maar geen gezeur, er zijn telkens ook interessante nieuwigheden te bewonderen.

Dit gerechtshof bijvoorbeeld - bijna klaar! - het ontwerp van Richard Rogers (ook al de geestelijke vader van het Centre Pompidou) is zowat een kruising van het Sidney Opera House en de Walt Disney Concert Hall in L.A.

De mountain bike is het meest efficiente vervoermiddel in de stad geworden - meer dan een gewone fiets: omwegen kunnen vermeden worden door dwars doorheen de halfopen bouwputten te navigeren, en de ‘knobbies’ bieden meer grip op gladde kasseien en met grind overdekte bochten.

Telkens ik hier terugkom word ik ook herinnerd aan het ongelooflijk aanbod aan zomerconcerten, optredens allerhande en andere excuses om ’s nachts uit te gaan - soms een echte verademing in vergelijking met het bijwijlen ergerlijk slaperige uitgaansleven in the Valley. Zelfs de maandagse beiaardconcerten bestaan nog.

Ik ben goed en wel in De Lage Landen geraakt; met mijn Icelandair vlucht landde ik in Amsterdam, alwaar ik op de ‘Oranje Amsterdammer’ stapte - de internationale trein naar Antwerpen en Brussel. Tot mijn verbazing was die zelfs redelijk snel (amper trager dan de Thalys - ik weigerde uiteindelijk deze laatste in beschouwing te nemen omwille van de ergerlijk ongebruiksvriendelijke website, waarover later misschien meer).
Heb ondertussen mijn Blogger-template opgekuist (resulterend in een lichtjes gewijzigd uitzicht van de site) en ineens ook een Creative Commons licentie / link geinstalleerd (dat had ik mij al voorgenomen na het schitterende PARC-forum dat Larry Lessig een jaar of zo geleden gegeven had maar waaraan ik wegens verregaande luiheid nog niet toegekomen was - via lvb werd ik er opnieuw aan herinnerd).
Pour les anglophones: I got safely back home; I’ve cleaned up my Blogger-template mess, hence the slightly new look of the site; and I got hundreds of megabytes of Iceland pics, which I’m going to sort out any time soon…

Something with my template in Blogger got screwed up; no time to fix it or post more Iceland entries now but here’s at least a teaser pic (Jokulsarlon)…

Live from the ‘Blue Lagoon‘!
Which is one of the many geothermal power plants in Iceland (serving electricity for about 30000 homes), but with a special twist: some of the hot water has been diverted to create a geothermal spa, including a large natural outdoor pool, steam and mud baths. The water is rich with minerals, silica and algae, making it look turquoise tropical; the silica mud is supposed to have an extremely beneficial and cleansing effect on the skin. As the surrounding land basically consists of solidified and cracked lava fields, the place looks rather surreal, a mixture of Mordor and Cancun comes to mind (I’ll post pics when I get my camera gizmo’s sorted out and hooked up). As an extra bonus, after a very refreshing spa and silica mud experience, the guests can enjoy free WiFi - for which I’m highly appreciative.
The Land of Fire and Ice acts as my stepping stone en route to Belgium - I’ll have a couple of days to check the place out. Initially I had a simple plan: rent a mountain bike and find the best and most technical trails around here - though there is a nice mountain bike club in Reykjavik, it turns out that renting isn’t really a good option (at least if you want serious bikes) - plus, cycling is considered here more as a ‘touring experience’: lots of road and gravel miles are to be digested before any interesting trails are found (AFAIK - if someone knows any good trails, please let me know!); unfortunately I don’t have that much time and I do want to check a bunch of things out here, so enter plan B: rent a motorcycle and cruise around! This plan was quickly abandoned as well: too much hassle with gear and rather expensive. So I settled with renting a cage (a rather underwhelming Toyota Yaris), which turned out to be pretty expensive as well but it should allow me to execute plan C: circumnavigate the island - if necessary, I can give up a night of sleep; after all, up north there is daylight all the time these days…

Pixagogo is blijkbaar heel populair aan het worden in het vaderland; het is een prima geslaagde Flickr-kloon (de gelijkenis is bijna akelig te noemen), een photo-sharing service, gelanceerd door Hypertrust, een Internet-bedrijfje uit Haasrode van (KU) Leuvense oorsprong.
Net zoals bij Flickr (zoals bekend overgenomen door Yahoo) is de site vrij van bloated banner/ad crap, is de user interface sober en eenvoudig, en ligt een sterke nadruk op het sharen/community aspect. Nu alleen nog het gebruik van tags ondersteunen en propageren, en een gratis basis-account aanbieden (ipv free trial) en het kan nog iets mooi worden.
Ook als bij Flickr is de verspreiding van zogeheten (Internet-)memes door de gebruikers een interessant fenomeen; hier is een voorbeeld: een collectie ’spiegel’-foto’s - mijn bijdrage is een foto van de mtbsh-ers vorig jaar in Riva del Garda…

Update/correctie: het blijkt Flickr te zijn dat een prima geslaagde kloon is van Pixagogo - naar eigen zeggen staat Pixagogo online sinds april 2003, Flickr pas sinds november 2003. Hm, met gratis basis-accounts en wat meer viral marketing effort / genereren van blog-buzz, hadden mijn landgenoten nu misschien de Yahoo-miljonairs kunnen geweest zijn - uiteindelijk is Flickr ook maar begonnen als onderneming van anderhalve vrouw in Canada…

It is the fourth birthday of my landing here in California and hence, my subsequent slow but steady Californication. So I am entering my fifth summer and for the first time I’m sorry to have to report *rain* in the month of June in the San Francisco Bay Area (this past thursday). Yes, global climate change thoughts aside, this is an unusual freak occurrence; the first rains after May are usually to be observed late October or so, the occasional thunderstorm aside. My friend and co-worker L just happened to embark thursday on a five week transcontinental motorcycle odyssee (he’s heading to Maine on his GS100); in the first leg of his trip, he planned getting to Carson City to pick up his riding buddy. As there were snow storm forecasts for the Sierras (rain in the Bay Area usually equals snow in the high Sierra), he made sure he got out of work early. And to add to all this natural drama, a whole series of earthquakes was to be experienced this week (the one in Crescent City being the largest).

Zonet was er weer een aardbeving in Californie, met epicenter nabij Crescent City meer bepaald, gelegen aan de (dunbevolkte) noordwestkust. De geschatte magnitude was 7.0; er werd ook tsunami-alarm geslagen (dat snel weer afgeblazen werd). Interessant gegeven is dat Crescent City de enige plaats in de recente geschiedenis is waar ooit Amerikaanse tsunami-slachtoffers te betreuren vielen - net na de ‘Good Friday Quake’ in 1964 (met epicenter in Alaska en magnitude 9.2, de grootste in recorded US history).
Hier in de Bay Area was niks te voelen.

On sunday we went biking in Marin County. Driving back, it’s always nice to take a break and hang out near the Golden Gate, the stretch of ocean separating the San Francisco Peninsula from the Marin Headlands, the Bay from the Pacific. Especially this day, as it was gloriously cali-blue and entirely fog-free…

Google, wiens aandeel in een periode van minder dan een jaar na de IPO zowat verdrievoudigde (ben zelf indertijd helaas geen aandeelhouder geworden - grmbl), is nu ook ‘mapping trucks’ aan het loslaten op San Francisco - daarin allerhande apparatuur (lasers, camera’s) teneinde een fotorealistisch driedimensionaal model van de hele stad te genereren. En aldus de markt van context-specific ads voor local businesses verder open te breken - beeld u de missing link tussen Keyhole en Google Maps of Mapquest in; voorbeeld: typ in een zipcode, gebruik zoekterm ‘Japanse restaurants’ indien u wel iets voor sushi voelt als diner, en u krijgt zoekresultaten met directions *en* foto’s van de etablissementen in kwestie - zodat u een ander kan kiezen indien de voorgevel u niet zou aanstaan.
Ik had een soortgelijk idee al een jaar geleden, samen met een paar collega’s op PARC (anderen zijn er ook mee bezig), maar in onze implementatie zouden het ‘autonomous blimps’ (mini-zeppelins) zijn die uitgerust met camera’s en GPS losgelaten zouden worden - vooral omdat de hobbyshop op San Antonio Rd die blimps verkocht - ‘commercial of the shelf technology’, weet u. En ja, wij worden betaald om dit soort ideeen te genereren (hoewel we na elk blimp-idee beter ook afkomen met wat ernstiger werk).

3333 Coyote Hill Road, Palo Alto
De ‘pod’-struktuur van PARC, overheen drie verdiepingen, is hier mooi te bewonderen (zoek de 3 x 6 pods); de blokkendozen bovenaan de foto zijn de gebouwen van Xerox (Hillview campus) en Fuji-Xerox. Voor nog meer satelliet-foto amusement is Keyhole niet mis, hoewel er (een beetje) te betalen valt en het enkel onder Windows draait - tevens valt de resolutie van de foto’s voor gebieden buiten de US soms nogal dik tegen.

Hierbij nog een paar prentjes van San Francisco, om het af te leren (en om Ann nostalgisch te maken) - het licht zat goed gisteren.

Het uitgestrekte Ocean Beach, met zijn joggers, strandjutters, mooie zonsondergangen en ’sneaker waves’.

Uitzicht over de stad vanaf Twin Peaks, alwaar J een appartement betrekt waarop ik ongelooflijk jaloers ben.

…and they came into the country of Moab, and continued there (Ruth 1,2)

The land of Moab - pilgrims from all over the world find here the essence of two-wheeled existence… if the greatest invention was the wheel, the second greatest was putting two of them together. The Zen of Moab is found during bombing down and hammering up gnarly rock outcrops in the canyonlands on a mountain bike, amidst incredible scenery.
We (the Ayatollah and myself) went for a three day Memorial Day weekend to experience once again the feeling of cosmic harmony Moab induces (the feeling of burning open wounds and raw flesh is sometimes induced as a side effect as well). Riding the Slickrock Trail, even though it’s become as close to a Moab-stereotype that one can get, remains an absolutely scintillating and mind-altering experience; it turned out to also be a bike-altering experience for Ayatollah’s poor Giant Reign, that first saw its front brake fail and later its rear derailer being bent into oblivion (by repeated hard landings). The first incident forced us to retrace our steps during our first ride.
But we came back, we saw and we won; we finished the magnificent loop anti-clockwise on sunday night. In the morning we had done some slickrock freeform-riding near Hidden Canyon, a couple of miles north of Moab. A brief visit (tourist style) to beautiful Arches National Park was included as well.
Slickrock isn’t really slick, it’s sticky in a very tire-friendly way, the reason for its popularity with the mountain bike crowd; it inspires confidence: steep hills and drops that on other days in other places seem unsurmountable are being cleared, with grace. It is also very hard, and unpleasant to fall on.
Later we took off to do some singletrack in the La Sal mountains, but we found hailstorms and snow blocking our path. So we had to ’settle’ with the Porcupine Rim trail - in Moab you truly have the ‘embarras du choix’ concerning trail selection. The Rim is of course a treat on its own, and the vistas on Castle Valley a nice highlight. As usual, there are pictures of our adventures; and the Ayatollah has posted some as well.