Californication

So the stars were aligned correctly this past holiday weekend and the Ayatola MTB (aka Tom) and myself took on a trip through the southwest, in search of Great Rides. As I mentioned earlier our plan was very simple and at the time we finally got started, not particularly elaborated: drive to Vegas wednesday night, ride Bootleg Canyon thursday, then drive to Flagstaff/Sedona, ride there on friday, drive to Phoenix, ride South Mountain saturday, drive to LA/SoCal and do some ride there on sunday and finally, head back to the San Francisco Bay Area.
Here are our pics and stories.

After a night in New York - New York, Las Vegas that is - we headed to Bootleg Canyon in the (late) morning. Bootleg turned out to be a true piece of art, courtesy of local trail master Brent Thomson. The XC trails are a blast (’Skyline’ was a favorite of ours) and for the true gravity junkies there are a bunch of hairy downhill trails with interesting names (’Kevorkian’, ‘Poop Shoot’,…), which we just stared at. Oh yeah: the small, spiky rocks that are all over the place are very, very sharp.

Bootleg trails

Tom on a hairball section of Skyline

Sin City in the backdrop

The second day we rode in Sedona, a loop comprising Broken Arrow and Little Horse, and a little bit of Templeton / Cathedral Rock (the map we bought was useful). Broken Arrow sports some fun slickrock playgrounds, interesting tech problems and gorgeous scenery; and Little Horse is a perfect rollercoaster.

Sedona slickrock

Uphill battle

Chicken Point vista

A Problem on Little Horse - Tom ended up endo-ing it in style…

Day 3 brought us to Phoenix. National Trail on South Mountain has been one of my all-time favorite rides since I did it the first time last winter; now we were planning on closing the loop Mormon - National - Telegraph pass - Desert Classic. This ride turned out to have it all: tech climb workouts, rocky and rolling singletrack, psycho descents (Telegraph!) and fast, smooth up-and-down cruising (Desert Classic). Caveat: besides hard rocks, the trails are also infested with cacti (such as the particularly unpleasant cholla) , so carefully select where you fall.

Up Mormon trail

A futile attempt of climbing the ‘Waterfall’ on National

A local shows how to ride it down

Having fun with the ledges and drops on National

Sample of the psychotic Telegraph Pass descent

At the bottom of Telegraph, connecting to the Desert Classic trail

After this, we did lots of driving. The desert, LA, then I-5 through the Grapevine. More driving the next morning. We decided to make Montana de Oro our last ride of the journey, as it was kind of on our way back to the Bay Area, and I had heard nice things about it. The perfect California fall weather was still in effect, and it turned out to be a great day: blue skies, amazing views of the ocean and Morro Bay, and an awesome ride: a steep and tough singletrack climb, giving us a ticket down Ridge trail, with its twists, thrills, bumps, jumps and sandpits.
Then, after +1800 miles of driving, 65 miles of riding, and little sleep, we made it home again.

Montana de Oro

Climbing up the ridge

Ocean view

A quick note to inform you that we made it back safely from our trip; our ‘grand circle’ MTB tour encompassed 1866.2 miles of traveling for 4 wild rides - reports, pics, more pics and other details will be coming here soon!

Late November in CA: sun, sea, blue skies and… perfect riding conditions. On the photo, Thomas finishing off the brutal climb to White Hill near Camp Tamarancho, with Mount Tam looming behind him.
We’ll try to take advantage of the perfect weather here in the West and take on a mountainbike odyssey during the Thanksgiving weekend: Vegas, Bootleg Canyon - Sedona - Phoenix, South Mountain, LA is the planned route.

Leslie Nielsen auditioning for ‘W, the movie’?

After having opened up my iBook without thrashing it I felt brave and decided it was time to perform some work on my Garmin Etrex Vista handheld GPS.
The Vista is a nice unit and I quite like it (mainly for biking and hiking) but it must be said that Garmin’s service and repair policy stinks. There is a default warranty of one year, and after the warranty has expired, you are charged a flat rate for any repair. The flat rate depends on the model and for the Vista it will set you back about $150. Right, that’s half the price of a new unit.
Now I find over and over that reliability issues with electronic devices and gadgets usually appear about right after the expiration of the warranty period - and the Vista was a prime example of this. The problem that struck me, after about a year-and-a-half of use was the following: just like the other Etrex models, the Vista sports the ‘click-stick’, a small joystick that also can be clicked (as with a computer mouse) and that is indispensible to navigate the menus and maps. So one day, the ‘north’ direction on this click-stick stopped working; that had a couple of annoying consequences, for instance, the fact that I couldn’t increase the contrast of the display any longer, or navigate, yes, north on maps any more. Some googling learned that problems with the click-stick are fairly typical. It seemed very likely that the problem was caused by some bad electrical contact and thus rather simple. No way I was going to pay $150 for this - shame on Garmin for not acting in a more customer-friendly way with a known issue like this - so the Vista was going in for surgery…

(procedure and pics in the extended post)

My partner-in-many-crimes Franz, who also has a Vista with a click-stick problem of his own (!), pointed me to this site, which, besides being a nice Garmin Etrex resource, shows how to open up the device.
First, remove the batteries; then, the rubber band that runs all around the Vista has to get off. It is glued to the unit with some rubber cement or epoxy; pry it off carefully, this isn’t too hard, just very gooey. Underneath, some sticky transparent tape is revealed that seals off the seam between the two case halves. It has to go as well; the Vista now looks like this

and the sticky mess that you must have accumulated like this:

Now the two parts of the case have to be separated. They just latch into each other, so no screws are involved. It took me some time to get it open, you just have to exercise some patience and resist the temptation to apply brute force, as the latching tabs are all plastic and not looking too strong. The tab at the bottom part of the device was playing hard-to-get on me, but a lot of wiggling around did the job.
There is a ribbon connector connecting the upper half of the case (with the display) to a board in the lower half, so when the case halves separate, care has to be taken not to rip out this ribbon; once you feel the upper case half come off, gently rotate it 180 degrees and put it down.
The ribbon should be detached by carefully pressing on the plastic latches at the edges of the connector that keeps it attached to the board in the lower case half. When you’re done, you should see this (no photo of the unit with the ribbon still connected as I didn’t have extra hands available):

Here’s a close-up of the flimsy ribbon connector - another typical problem with Vista’s is the ribbon becoming loose, so keep this in mind when you reassemble it:

Two screws attach the board with the display and the click-stick to the upper case. Undoing these reveals the probable culprit:

The click-stick is essentially a spring-loaded bidirectional switch; crap build-up and contamination on the metal surfaces is propably causing a bad electrical contact so I figured to use some contact cleaner spray on it:

It ’s also possible that the ribbon connector itself is responsible for a bad contact - the metal pads on the ribbon should be cleaned as well, and often times just the act of detaching it and then reconnecting it again may solve things. After giving the click-stick a good coat and cleaning off the excess, it was time to put things back together.
The tricky part turned out to be fixing the ribbon back to the connector in the lower case; this worked best by initially leaving the display board detached from the upper case, guiding the ribbon in the plastic connector and latching it; then, while carefully holding the board with the ribbon in the connector, the two screws fixing the display board to the upper case can be inserted - having three hands here would definitely ease things, but again, with some patience it will work.

(the photo shows the display board with the screws attached to the upper case, but it should preferably be detached of it while refitting the ribbon as it’s close to impossible to close the latch otherwise)

The rest is easy: the two case halves can be simply pressed together; at this point I tested out the device and I found myself pleasantly surprised to see that everything was working again, including the click-stick, in all directions. So it was time to wrap up and I used electrical tape to seal the seams, then put a little bit of epoxy on the rubber band and put it back on… voila, the Vista was running like new again!

Update 9/8/06: as Tim mentioned in the comments below, you can buy a new click-stick if necessary on Digikey, search for part number 401-1131-1-ND. Replacing it will require some desoldering and soldering…

Update 3/29/07: Make sure to check Tom’s comment below in case you have a problem with the connection from the LCD itself to the board (as opposed to a problem with the ribbon connector).

It’s mid-november and time again for the Leonid meteor shower; supposedly not much action is to be expected this year, but I did spot a big one while I was standing on my balcony tonight…

Mission accomplished - and without casualties!
The picture below shows the innards of my 12″ iBook G4, after having removed both lower and upper case halves as well as the top and bottom metal shields. The instructions on PB Fixit are perfect - they even have a ’screw guide’ in case you, yes, screw up the screws. I used a plastic box with numbered compartments instead though, comes in handy for the 30+ or so little screws and related parts that will have to come off. Once everything is opened up, replacing the drive is a piece of cake - and the knowledge that you have avoided being charged through the nose for this is very satisfying. More pics and advice in the extended post…

This is the backside of the opened up computer.

The tools of the trade. The only special tool needed is a Torx T8 wrench (I presume the Torx screws are there to deter people from doing this), but these are readily available at e.g. Fry’s.
I further used a guitar plectrum to pry open the cases; opening up the cases and shields and undoing a bunch of small connectors is the most challenging part of the whole procedure, but some patience and calm is all that’s needed (oh yes, and taking pictures to document stuff doesn’t hurt and can help you put things back together afterwards).

Here you have both cases and metal shields spread out over my couch. I’d recommend being careful with the shields - they are very thin and easily bent.

The drives. My old Fujitsu on the left is not getting fully retired yet, as it will now serve, together with a new enclosure, as an external USB drive. And of course, the new 100GB Seagate Momentus is kicking ass as we speak!

Decided to replace the hard drive in my iBook (when I bought it over a year ago I thought the drive was plenty large - yeah right). I got one of these puppies and will attempt to put it in there myself, using this beautiful guide the good people from PB FixIt in San Luis Obispo have put online. I have good hopes but in case you won’t see anything new here for a while, something may have gone horribly wrong.

Omwille van dit beestje en deze consequenties is mijn weekend behoorlijk verbrod. En het is nu net zo’n mooi weer, perfect om bijvoorbeeld dit hier te gaan doen. Grmbl.

After having made a similar offer to San Francisco some time ago, Google is now offering to provide free WiFi to the city of Mountain View (where of course it is headquartered) - and this could happen over a fairly short period of time. Hurray! I won’t need to run very far now to get my WiFi - though the combination of great coffee and connectivity at Cafe Coupa will still be hard to beat.

Last weekend, the Tour of California was announced - a new professional, multi-stage cycling race through California, to be held for the first time late February 2006 - not a bad timing, as everyone is then ramping up their preparation for, as we call it, ‘het klassiek voorseizoen’ (the spring Classics). A bunch of major teams, including Davitamon-Lotto (!), are supposed to participate and hopefully they will send out more than just their rookies.
You can watch the press conference as a webcast (from the official site) - it contains some rather bombastic marketing speak (”we want to be bigger than the Tour De France some day”) but overall this is really cool news.

De verkiezingen eergisteren zijn niet goed afgelopen voor de Governator; het betrof hier een ’special election’ waarin een aantal state-wide ‘Propositions’ aan de kiezers werden voorgelegd. Die ‘Props’ zoals ze gemeenzaam worden genoemd zijn een typisch Californisch verschijnsel:
een soort referendum over een bepaald wetsvoorstel dat de gouverneur op eigen houtje kan uitschrijven (er worden ook voortdurend lokale Props - referenda op gemeenteniveau zeg maar - uitgeschreven, maar nu betrof het dus Props op niveau van de staat); deze worden door een gouverneur typisch aangewend om een tegenstribbelend Congres (het Californische parlement) te omzeilen, hierbij hopende of verwachtende dat een meerderheid aan kiezers kan overtuigd worden om wetsvoorstel X goed te keuren.
Het werd viermaal njet voor Arnold, en zonder op de details in te gaan blijkt de voornaamste reden voor zijn falen het ongenoegen bij het publiek te zijn over het feit dat dure verkiezingen werden georganizeerd (die de staat een pak geld gekost hebben) in tijden van bugettaire crisis: de Californische begroting leek de afgelopen jaren immers op een kaas-met-gaten die zo door wijlen Guy Mathot himself leek bedacht te zijn.
Arnie trekt nu terug naar het Congres om daar nieuwe allianties en meerderheden te smeden - wordt ongetwijfeld vervolgd.

Blijkbaar is er een Vlaamse Jan-Hendrik Schön opgestaan; Schön, een paar jaar geleden publiekelijk van ‘rising superstar of physics’ gedegradeerd tot bedrieger, fascineert mij al een tijdlang. Op PhysicsWeb is een interessant en genuanceerd relaas over de zaak te lezen. Mijn generatiegenoot heeft vorig jaar zelfs retro-actief zijn doctoraatstitel aan de universiteit van Konstanz verloren - het enige wat hij overhoudt is een entry op Wikipedia. Welingelichte bron heeft mij medegedeeld dat hij momenteel in een (geheim?) lab in China als een bezetene aan het werk is, met behulp van een legertje lokale postdocs, om de wereld alsnog van zijn gelijk te overtuigen.
Luc H. Van Parijs, die even oud is als Schön, een doctoraat behaalde aan Harvard en verbonden was aan het MIT, zit nu in soortgelijke - vieze - papieren. Dit mag nogal letterlijk opgevat worden want zijn research papers zaten blijkbaar vol gefabriceerde (valse) data, volgens dit bericht op CNN dat ik een paar weken geleden al op CNN opgemerkt had.

Not only big wave surfing stars hang out at Mavericks…

Bij het lezen van Scoble, die een bijwijlen interessant relaas doet over het reilen en zeilen binnen het Boze Rijk (dat mede door zijn toedoen misschien een beetje minder boos aan het worden is?) op het volgende stukje gestoten:

Now, you might not know about Sand Hill Road. But, it’s where the world’s top venture capitalists are. You do not get an address on Sand Hill Road without understanding how to build a profitable business.

…tenzij je een appartement huurt op Oak Creek! Maar inderdaad, voor VC’s is een adres op Sand Hill Road ongeveer wat een ‘212′ area code is voor New Yorkers. Mijn persoonlijk verblijf op Sand Hill heeft me helaas nog niet al te veel inzicht verschaft in het uitbouwen van winstgevende ondernemingen; maar wat niet is, kan nog komen, natuurlijk!

Over the past few months I’ve been screwing around a bit with iMovie, which actually works quite well and at times is a delight to use; I’ve been chewing on some material from my Iceland trip as well as the Death Valley-Mt. Whitney bike ride/hike (the Longest Climb). In the meantime, I’v been convinced into getting a (new) account on Dreamhost (by and with Aytola MTB), which is actually quite nice, since we now have lots and lots of storage bytes and bandwidth. Hence, I’m now able to present you the fruits of my wannabe movie directing efforts:

• The Land of Fire and Ice (Quicktime, 14 MB)
• The Longest Climb (Quicktime, 30 MB)

Both movies are heavily compressed and as a result the video quality is pretty crappy, though probably okay to get the idea. The (uncompressed) DV version is of course much better, but to store or stream that, even a beefy account isn’t sufficient.
The Iceland movie is essentially a fancy slideshow, but the Longest Climb one (which I think is a tad more interesting) does contain real video footage taken during the trip.

Vandaag een jaar geleden zaten we ons nog af te vragen of de kandidaat die hier bekend staat als ‘W’ zichzelf zou opvolgen. Bij wijze van herdenking hierbij een link naar nog eens een mooie verzameling ‘red/blue’ kaarten (for old time’s sake) met een aantal interessante statistieken, waaruit (als je de cijfers mag geloven) nogmaals blijkt dat de ‘red states’ (de Republikeins stemmende staten) eigenlijk het Wallonie van de Verenigde Staten vormen (Transfers! Verloedering! Werkloosheid!), en dat Bush in vele opzichten een soort Amerikaanse Elio Di Rupo is: een machtig politicus die een welvaart-genererende meerderheid politiek gijzelt, onverantwoorde overheidsuitgaven opstapelt, zijn vriendjes her en der topbenoemingen bezorgt (dat staat hier bekend onder het prachtige begrip ‘cronyism‘), en zo verder - het komt u ongetwijfeld bekend voor.

Als uitsmijter voor de Halloween-berichtgeving dit jaar alsook een nieuwe trend in het Vlaams bloglandschap navolgend wat betreft het etaleren van de betere vleeswaren, zou ik hierbij volgende foto genomen door Jurgen willen meegeven (zo te zien een betere fotograaf dan mezelf, hij heeft duidelijk het Oog!).

Ik realiseer me net dat het thuisfront wel enige duiding zou kunnen gebruiken bij de Halloween-festiviteiten hier, vandaar: een snelcursus voor beginners.

Halloween in de VS is in de eerste plaats ‘Trick or Treat’: de Amerikaanse versie van Driekoningen, maar dan met een ‘twist’: groepjes verklede klein mannen schuimen de straten af en bellen aan met het verzoek om een ‘treat’ - als snoepgoed of kleingeld achterwege blijven, kan het wel eens gebeuren dat een rot ei tegen de gevel gegooid wordt of een kakkerlak onder de deur losgelaten (ik zit op het zesde verdiep dus ik moet niet al te veel vrezen). Vaak worden de kinderen ook gechaperoneerd door een ouder om eventuele perfide kinderlokkers af te houden die hun kans schoon zouden zien in het duister (de geest van Dutroux en de bijhorende paranoia durft soms ook hier rond te waren).

Verder worden her en der kostuumwedstrijden georganiseerd: u kan zich verkleden als vogelverschrikker, wasmachine of celebrity-naar-keuze, het maakt niet uit, als het maar enige creativiteit doet vermoeden. Deze evenementen zorgen doorgaans voor een onderhoudend lunch-uurtje op het werk.

De weken voor Halloween schieten de ‘Halloween-megastores’ als paddestoelen uit de grond - speelgoedwinkels, loodsen, meubelwinkels worden tijdelijk omgetoverd tot speciaalzaken voor vampiertanden, pruiken, maskers, make-up and uw favoriete horror-requisieten - sommigen zullen beginnen zaniken over het verderf van de commercie die het eind der beschaving aan het inleiden is; ik vind het allemaal hoogst vermakelijk. En, zoals mijn collega Greg stelt, dankzij Halloween beginnen de winkels ons in october al niet te bedelven onder de kerstspullen.

Oudere jongeren en volwassenen organiseren ’s avonds gaarne Halloween-parties waar de verkleedpartijen tot een niveau hoger (of juist niet) worden getild. En dit brengt ons bij Halloween in Castro, ofte Halloween-voor-gevorderden. Tijdens de Halloween-nacht stromen in San Francisco honderdduizenden samen in de buurt rond de intersectie van Castro en Market Street - tevens het hoofdkwartier van gay San Francisco. Het is niet echt een ‘gay event’, hoewel steevast horden uitzinnige relnichten te bewonderen zijn - eerder een amusante mix van een massa-rave, gay pride parade en carnaval. In vroegere tijden betrof dit telkens een ’spontaan volksfeest’ (ik klink nu even als Eric Van Rompuy) zonder enige organisatie, maar sinds een aantal incidenten een drietal jaar geleden wordt het nu in min of meer goede banen geleid door de stad, worden er podia opgetrokken en optredens georganiseerd. En zijn er veel meer toeristen en mensen die zich niet verkleden (bah). Het blijft evenwel een van mijn favoriete SF events.

The streets of San Francisco were crowded once again with gruesome eye candy during yesterday’s Halloween night. As usual, there were tons of gawkers as well (sometimes even annoying gawkers) but that couldn’t spoil the fun. Jurgen was outlandish as usual, as the ‘Cloth Hanger’, and I turned into a ‘Compassionate Conservative - with a heart’ (I’ve been lazy however this year and have to thank my co-worker Greg for most of the costume) - according to some girl I had a ‘heart-on’ though.
Both our costumes appeared to be rather succesful, as they attracted lots of snapshot-groupies. Pictures, pictures!