Californication

De onafhankelijke boekenwinkel-vlak-naast-Cafe-Borrone’s waar het altijd aangenaam rondhangen was, is dicht. Zeer spijtig.
(Alles wordt een keten.)

Jurgen (on a trip in Europe) produced the following eloquent expression of his views on the cultural divide between here and there:

‘One can walk around with a beer mug in the hand without fat cops putting you in jail and people don’t go to bed at 9pm.’

Though not without some rethorical aplomb, he does have something of a point here.

The first 40 miles on the bike were all bliss. Ok, it may have been a bit hot - over 100 degrees Fahrenheit (around 40C) - but the nice rolling terrain, slight tailwind and beautiful vistas made us feel glorious. We were moving swiftly and did just under two hours over the first part. The darkness fell and a full moon rose, pointing us to the first climb. Much tougher than anticipated, partly due to the strong headwind, and the endless straight, steep and demoralising nature of the climb.

Long hours passed. Franz needed to be reanimated at regular intervals (good that Rachel and our support vehicle were there) and I gladly started to follow his example and spread out flat on my back along the roadside. At last, we reached the ridge and decided to sleep a couple of hours (it was in the middle of the night, after all!). After verifying no scorpions had invaded our possessions, we geared up again and started going. And going and going. First a rollercoaster downhill. Then the second climb, which was nicer on the mind (many curves, not too much wind) but not on the legs. When we reached the crest, there were still 30 rolling miles ahead of us to reach Lone Pine (’rolling’ meaning with few nice downhill sections interrupted by a whole lot of calve scourging climbs). We started doing our alternating routine again (leading for a mile, drafting for a mile) and around noon we finally made it into town. Too late to do the last part to the Whitney Portal (trailhead) though - it seemed like trying that was forgetting about the hike. Next time. We had 120 miles with 10000 feet of climbing behind the belt, and we felt pretty wasted. But that was nothing compared to how we’d feel by the end of the next day!

Getting up at 4 in the morning after a ride like that isn’t everyones idea of fun. But once you convince yourself it is, you’d be amazed what you can do (consuming liberal amounts of caffeine and chocolate does help I must admit). The first miles of hiking (uphill) go by smoothly. We hook up with Franz’s group and soon we’re halfway up, at the Trail Camp. The ’switchbacks’ are next; notorious, but I don’t dislike them. They bring you up fairly quickly where you need to be; the Trail Crest: beautiful views over both sides of the Sierra’s, sporting some nice ravines and abysses. At this point, the elevation starts to become a serious factor. The final part looks innocuous but feels like an absolute ordeal. The thin air here starts turning a lot of hikers into stumbling zombies. Reaching the summit, taking a nap at the highest point of the lower 48, enjoying some champagne in the thin air with your friends on the other hand makes it all worth though! 6000 feet of climbing over 11 miles; unfortunately this means there are 11 more miles to get back to the trailhead. The hike home is nightmarish: the elevation, fatigue, general exhaustion are turning me into a semi-lucid sleepwalker - these are the longest miles I’ve ever walked but every step is now bringing us closer to the car. We make it, briefly after sunset. The last bits of remaining energy are used to drive us to the lousy pizza joint in downtown Lone Pine. Pizza and beer, and a hotel bed that I would have never imagined could feel so good, wrap up the (long) day - as well as our long, long climb.

Photos here.

Heden ten dage siert het smoelwerk van Jan Decleir en Koen De Bouw de straten van Menlo Park - meer bepaald, de voorgevel van cinema Guild op El Camino Real. Jawel, de Amerikaanse release van de Zaak Alzheimer, aka ‘The Memory of a Killer’, staat eraan te komen. De lokale critici zijn alvast laaiend enthousiast. Kenneth Turan, criticus van de Los Angeles Times, de courant bij uitstek van de mondiale filmhoofdstad, is zelfs zodanig onder de indruk dat hij meent dat deze film voor hem de lamentabele filmzomer 2005 (waarover zowat iedereen hier - terecht - klaagt) redt. Dit vertelde hij zonet tijdens zijn filmrubriek op NPR (de publieke radio). Hip hip hoera voor Van Looy en co.

For my fellow Californians: go watch this movie: almost as good as the chocolate and beer!

More soon.

Tomorrow I’m taking off to finish my summer project, the Longest Climb (formerly named ‘Project Whitney’). It’s indeed about doing the longest climb - or rather, elevation difference - possible in the contiguous United States, using only muscle power. Our plan is to drive to Badwater, Death Valley, the lowest point in the US (282 feet below sea level) and from there start riding our bicycles up to Mount Whitney Portal, the trailhead for the hike up to the summit of Whitney, the highest point in the lower 48 with its 14505 feet. After cycling, we want to embark on the (day)hike up to the summit (hereby attempting to keep our physical and mental sanity intact).
The bicycle ride in particular looks rather gruesome (see profile below): 135 miles, with over 15000 feet of elevation gain. Also check out the Google Earth image I generated below. We’ll have a support vehicle, so there will always be a bail-out option (bad luck for the vultures circling the desert skies), and we’ll ride at night, under a full moon, escaping the scorching desert heat. And the hike isn’t quite your typical sunday afternoon walk either: 22 miles round trip, over 6000 feet of climbing - argh! Wish us luck…

And after Downieville the MTB God created… Soquel Demonstration Forest!
I took the singlespeed for the occasion, as Thomas borrowed my Yeti. Needless to say, our afternoon in the Demo Forest was a blast! We had again dug up the armor, in order to inspire some confidence for the multiple stunts on the Braille trail (we alternated on the Yeti for these). It didn’t help me much to properly ride the teeter-totter, as is witnessed by the pic below.
More pics in the extended entry…

The log jumps and hops on Braille prove to be very entertaining. Admire our deer-in-the-headlight stare…

We were riding late sunday afternoon - the conditions were perfect, not too warm, not too cold, the sun low in the west. The forest looked deserted and eerie and we felt like its only guests. It was total bliss and I almost didn’t feel my single gear during the final fire road climb home.

Vorig weekend: op bedevaart naar het walhalla van het Californische mountainbiken, Downieville. Een paar weken voordien werd opnieuw de Downieville Classic georganiseerd, naar verluidt een van de plezierigste bike races in de wijde omgeving - vooral de ‘jump contest’ (met bike!) vanaf de brug over de Yuba rivier blijkt nogal jolig te zijn. De rivier induiken stond niet op ons programma, daarentegen wel het afdonderen van de Butcher Ranch, Second Divide en First Divide trails. Vage plannen om de 16 mijl lange, 4500+ voet hoge klim met de fiets aan te pakken werden - mede door de verzengende hitte die de Sierra Foothills die dag in haar greep had - snel opgegeven, en we besloten de shuttle service van de Yuba bike shop te gebruiken. Wij, dat waren uw dienaar, alsmede Ayatola Hombre, die we voor de gelegenheid ‘Gravity Hombre’ zullen noemen. Butcher Ranch was als vanouds geweldig, hoewel ik al vroeg op een nat stuk onderuit ging. Zonder erg, want we reden beiden zowat geheel geharnast in ‘body armor’ rond. Gravity Hombre had de smaak danig te pakken en ging er op zijn (gehuurde) Blur LT helmboswuivend gezwind vandoor. De korte klim dan naar de junctie Second - Third Divide en vervolgens flitsten we over mijn favoriete Second Divide - een trail gekenmerkt door behoorlijk wat ‘exposure’, ofte ravijnachtige toestanden aan gene kant van het trail. Mijn Yeti was zoals steeds een genot op dit prachtige singletrack, dat eveneens een aantal korte nijdige klimmetjes aan de nietsvermoedende rijder presenteert - Gravity Hombre zou dit spoedig ‘the hard way’ ervaren. Hij liet zich eventjes uit zijn lood - en balans - op zo’n klimmetje slaan, net voldoende om de steile helling aan de foute kant van het trail af te tuimelen. Spektakel in stofwolken. Gelukkig doen helmen en pantsering hun werk. Er vielen hierna geen verdere incidenten te noteren en uitermate voldaan bolden we wat later het voormalige goudzoekersdorpje binnen.

Wat ruist daar in het struikgewas?

Het is hier nog steeds een beetje de Nieuwe Wereld: in Whiskeytown National Recreation Area, een groot en afgelegen stuk wildernis in Noord-Californie, is een reuze-waterval ontdekt (met een hoogte van zo’n 100m) - blijkbaar stond deze op geen enkele kaart, en was ze nooit eerder door de instanties opgemerkt; wat ons brengt tot de quantummechanisch-filosofische vraag: bestaat een waterval als ze door niemand waargenomen wordt? In dit geval zullen Indianen, houtvesters uit de vorige eeuw en avontuurlijke locals evenwel ongetwijfeld al een glimp van het spektakel opgevangen hebben…

The fog rolling into the Monterey peninsula on a nice summer evening, rendering part of the coastline breezy cold, leaving another part searing hot.

Een welgemeend ‘Oh my God!’ ontsnapte me toen ik op de hoogte werd gebracht van het lichtelijk huiveringwekkend nieuws: Hershey’s is onderhandelingen aangegaan met Scharffen Berger Chocolate Maker teneinde een overname te bewerkstelligen. De overname zou dit kwartaal in kannen en kruiken moeten komen. Zou dit te vergelijken vallen met Microsoft dat een bod uitbrengt op Red Hat Linux, of Wal-Mart die de Milk Pail Market opkoopt, of ben ik enigszins aan het overdrijven?
In ieder geval, voor Hershey’s, de-grootste-zeker-niet-de-beste, is het zogezegd een strategische opportuniteit om de ‘distinctive, high-end chocolate’ markt aan te boren - suggererend dat er aan de geroemde Scharffen Berger kwaliteit en normen niks gaat veranderen, integendeel. John Scharffenberger (die overigens gaat opstappen als CEO) klinkt enthousiast:

“This is a tremendous opportunity for Scharffen Berger. With Hershey’s resources we can accelerate our growth and leadership in the premium chocolate segment. Hershey’s heritage, values and deep commitment to social responsibility are a perfect match for Scharffen Berger. The acquisition will enable us to preserve the artisanal roots that have made Scharffen Berger so successful, while introducing a wider range of consumers to our unsurpassed, high-quality dark chocolate.”

Niet slecht, maar waarom wordt er bijvoorbeeld op de corporate website van Scharffen Berger in alle talen over het nieuws gezwegen? Geen goede marketing naar het niet geheel van enig (terecht) snobisme gespeend clienteel toe, misschien.

Kim Clijsters heeft gisteren reeds voor de derde keer het Stanford tennis tornooi gewonnen. Uw dienaar was er niet bij, aangezien hij zat te ‘wine tasten’ in Sarah’s Vineyard te Gilroy (alwaar we rechtstreeks uit het vat vermochten te tappen!). Gaan wijnproeven is zoals bekend een vermakelijk en favoriet maar ook enigszins gevaarlijk tijdverdrijf hier temidden de zonovergoten glooiende Californische heuvels (we zijn een koppel Syrah’s en een (fuckin’?) Merlot rijker geworden).
Terzelfdertijd was Kim dus druk doende Venus Williams in de pan te hakken. Net zoals tijdens haar halve finale vier jaar geleden in hetzelfde toernooi, waarvan ik toen onderstaande kiekjes nam.