Henry Coe epic

I mentioned the Henry Coe epic ride I did in the weekend; wanted to post some more pics, as this time of the year the largest state park in California looks incredibly beautiful. Flowers, streams, vistas are everywhere. There is also waist-high grass, obscuring some of the already overgrown trails completely.

I felt adventurous: a solo ride, on a route I hadn’t done before, just using the map. Lesson learned: never underestimate Coe! Some of the climbs are immensely brutal (e.g. the climb out of the canyon where Kelly Lake is); those overgrown trails can be rather confusing; and just when you think you never going to get a flat again, you can be sure you’re going to be reminded those tubes aren’t indestructible, probably somewhere ten miles away from the inhabited world.

Around Kelly Lake I met some backpackers that were on a camping/fishing trip and got lost – fulfilled my civil duty and helped them out with a photocopied spare map I happened to have in my pack. A great thing about Coe is the solitude: the place is too big and remote for most day-hikers. No problem with the bike though, if you can digest the intimidating climbs. Those backpackers were the first humans I met in two hours.

At the end of the ride I met some equestrians and a photographer that were doing a photoshoot for a magazine – ended up doing some modeling work and trail-sharing etiquette poses. The ride took me a couple hours longer than anticipated but that was okay; I ended up just not being late for the concert at the Davies Hall in San Francisco that night.

One Response to “Henry Coe epic“

  1. Californication » Blog Archive » De watervallen van Coe Says:

    [...] Henry Coe: het is het grootste State Park in Noord-California, pakweg twee keer zo groot als groot-Antwerpen – een bergachtige wildernis met dichte wouden, kale heuveltoppen, enorme weiden en diepe canyons. Ik heb het er al een aantal keer over gehad, maar ik kan er niet over zwijgen: deze tijd van het jaar is het er namelijk prachtig, alles is in bloei, en het is de plek bij uitstek voor epische mountain bike tochten. Deze tochten zijn doorgaans nogal hardcore, gezien het terrein: vele trails zijn vlotjes 20 – 25% steil (dit vermocht de Ayatola te ondervinden vorige week), er zijn allerlei rivieren of beekjes over te steken, trails zijn dikwijls totaal overgroeid, en zoals gezegd, de afstanden zijn groot en er verloren rijden is niet echt aan te raden – diep in het park geraken amper bezoekers en ben je doorgaans op jezelf aangewezen. Gisteren besloot ik een tocht te doen die ik al een hele tijd in gedachten had: een trip naar de Pacheco-watervallen, aka de watervallen van Coe (kudos aan de Ayatola!), die mythische dimensies aannemen in de verhalen van andere bikers en hikers die ze gezien hebben – enig probleem is dat ze ontiegelijk diep in het park liggen en hopeloos moeilijk bereikbaar zijn. Het zou een rondrit vergen van ongeveer 30 mijl met pakweg 5000 voet klimmen schatte ik. De onderneming begon helaas met motregen – laaghangende mist. Al het klimmen zorgde er wel voor dat ik op een bepaald moment boven de wolken zat. Na een goed uur bergop kwam er de afdaling naar Kelly Lake, dan opnieuw klimmen. Vervolgens de afdaling naar Coit Lake, en opnieuw bergop. Dan moest ik het geheel ongepast genaamde Live Oak trail volgen – ongepast omwille van de vele omvergewaaide dode bomen die de weg versperden – om dan eindelijk het totaal overgroeide paadje naar de Pacheco Falls te bereiken. Een steile afdaling later kwam ik aan een loodrecht klif, vanwaar een geweldig uitzicht op de watervallen te genieten was. Nog meer afdalen en ik kwam aan de voet van de watervallen, die bestaan uit een heel aantal tussenliggende niveaus en poelen (zie mijn extra foto’s hiernaast). In mountain biking geldt het motto ‘what goes down must go up’, en de klim uit de Pacheco Canyon bleek verschroeiend zwaar. Na (opnieuw) Live Oak met zijn ‘dead oaks’ had ik een interessante ontmoeting met een mede-trailgebruiker: een ratelslang die ik bijna overhoop reed – ze leek initieel nogal op een tak, vandaar; althans tot ze zich oprolde en als gek begon te ratelen. Niet echt een goed teken, dus nam ik een wijde omweg om haar heen. Mijn volgende bestemming was Tule Pond trail, mij aangeraden door enkele bikers die ik vorige week met Tom in Coe had ontmoet. En ze hadden ons geen blaaskens wijsgemaakt: Tule Pond is een smal paadje dat zich doorheen prachtige decors naar beneden slingert, tot in Grizzly Gulch. [...]


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.