Californication

Het WK snooker is weer aan de gang en ik kan het hier verduiveld nog steeds niet bekijken. Tot mijn niet geringe stupefactie werden de kwartfinales dit jaar opgevrolijkt door de aanwezigheid van The Nugget… ongelooflijk dat Steve Davis na al die jaren nog steeds op dit niveau acteert. Helaas werd eerder The Essex Exocet uitgeschakeld, net als The Whirlwind (reeds lang), die ongetwijfeld vergeefs de wereldtitel gaat blijven nastreven tot hij op het groene laken neervalt en zijn laatste adem uitblaast. Verder heeft Shaun Murphy zonet de finale bereikt, de eerste kwalificatiespeler die daarin slaagt sinds The Welshman-without-a-nickname, Terry Griffiths, in 1979 (voor bijnamen kan u overigens op Wikipedia terecht).

If there’s one thing living in Silicon Valley does to a person, then it’s this: it can bring even the strongest of minds in a state of Ubiquitous Gadget Lust. My latest gadget is without much doubt the best since sliced bread: a handlebar-mounted RF remote control for my iPod! The latter goes away in a backpack, and by pressing the buttons on my handlebar I can pause - when I need to divert all my attention to some technical section on the trail, or when I want to say hi to some friendly hiker - and I can browse or zap through the songs whenever I feel like. It works also great in the car, for handsfree iPod control. May be somewhat prone to interference with other RF devices though (my wireless bike odometer, for instance).

Hi my friend! My name is Elena. To me 24 years. I the young girl
to search for the man for the correspondence. I have become
interested in your structure! He to me is nice. Your
questionnaire to interest me. Your photo of me to involve. You
to interest me. I want to have the correspondence with you. In
due course we to find out much about us. I shall send new
photos. I to think you to this is glad. Many to want to
communicate with me. But I to want dialogue with you. You to see
my photo on a site. I of you to interest mine e-mail: XXX
I shall wait for your answer!!! I with pleasure to answer letters.
I wait for your letter. Friend Elena!

(from Ayatollah Hombre’s mailbox)

De helicopter landt in een witte wervelwind van poeder. Nadat we uitgestapt zijn en ons materiaal uitgeladen hebben verdwijnt de heli traag uit het zicht en kunnen we de omgeving eindelijk helemaal opnemen: een blauwe hemel met wat ongevaarlijke cirruswolken hier en daar, besneeuwde bergtoppen zover we kunnen zien, en diepe, onaangeroerde poedersneeuw overal rond ons.

Bruno is een jonge Fransman en snowboarder die in New York als trader werkt - hij is zowat verslaafd aan heliskien, ook al kost het handenvol geld. We zien snel in waarom: ik zou powderskiing een voorbeeld van qualia noemen (moest ik aan deze theorie enig geloof hechten) - je moet het gedaan hebben om het te beseffen: het is de antithese van skien op de piste, het vergt kracht en techniek, maar eenmaal je het juiste ritme te pakken hebt, is het een extatische ervaring. Het zweven door het diepe poeder induceert na verloop van tijd een zen-achtige sereniteit - het bestaan heeft nooit zo licht aangevoeld, quoi!
Bruno had zelfs zijn 78-jarige grootvader uit Chamonix uitgenodigd, een taaie ‘homme de montagne’, om hier te komen skien - vandaag was hij er helaas niet bij.

Wat later doen we ‘Dendrite’, een fantastische ‘run’, vertrekkend vanop een bergtop, waarop de heli net genoeg ruimte heeft om te landen. Een steil maar kort couloir leidt van de top naar een brede, zachtere flank. Mike Dunn, onze gids, doet op zulke steilere stukken telkens een ’snowcut’: hij maakt voorzichtig brede bochten en onderzoekt hierbij de stabiliteit van de sneeuw - wanneer lawines uitblijven volgen we hem een na een. Op de steile flank is het poederskien nog magischer dan elders: de bovenste laag sneeuw begint na een tijdje mee naar beneden te schuiven en je begint alle gevoel voor richting en beweging te verliezen. Aan ‘Dendrite’ lijkt geen einde te komen: na het couloir volgen we de brede, golvende bergflank en dalen we af langs enige milde chutes - als de heli ons oppikt hebben we meer dan 5000 verticale voet afgelegd. Achter ons getuigen enkel de golvende, kronkelende sporen door de sneeuw van onze aanwezigheid. F, die uitermate in zijn nopjes was, heeft de mooiste helix gecreeerd - als Oostenrijker was hij dan ook zowat geboren met ski’s aan.

Brightroom Events is een bedrijfje dat allerhande events afschuimt en er fotografen stationeert (uitgerust met Digital Rebels en the likes) teneinde de deelnemers te fotograferen. Later krijgen de deelnemers een link of mail toegestuurd met de foto’s in lage resolutie, en de optie om (tegen behoorlijk wat $$) de foto’s in hoge kwaliteit te bestellen, of vergrotingen/posters/etc te laten maken. Blijkbaar werkt dit business model want al enkele jaren doen ze de Sea Otter (maar ook zaken als de graduation ceremonie op Berkeley etc). Hieronder dan ook een low res pic van uw dienaar tijdens de race, alsook enige statistieken over de race (gegevens in yank-eenheden, zet om mbh 1 mijl = 1.6 km).
De gereden afstand was 19.5 mijl, met een hoogteverschil van 2800 vertical feet - ik legde die af in 1h54min op mijn singlespeed - een gemiddelde van 10.2mph behalend. Vorig jaar, op een fiets met versnellingen haalde ik ongeveer 12mph. Als u wil weten hoe hard dit suckt, kijk dan naar de tijd van Geoff Kabush, dit jaar winnaar bij de profs, die een gemiddelde had van 16.7mph, en dit over de dubbele afstand (de profs doen 2 laps). Vorig jaar haalde Meirhaeghe 17mph (hij zat toen nog niet aan de epo geloof ik). Gelukkig crashte ik niet, zoals vorig jaar, maar deze keer had ik wat technische problemen (ketting vloog eraf op bumpy sections), wat ineens mijn excuus is voor de nogal bescheiden 90e plaats die ik in de wacht sleepte (niet fameus, op 120). Maar het moet gezegd, vele singlespeeders zijn over het algemeen nogal maniakaal en uitermate goed in vorm (quod non wat mij betrof dit jaar), en de gemiddelde tijd is veel sneller dan die in de gewone categorieen.

Die eerste dagen in Girdwood/Alyeska werden we getrakteerd op een andere typische Alaska-treat: onvoorspelbaar en -stelbaar slecht weer, inclusief sneeuwstormen, regen, wind en volledige ‘whiteouts’… de golf van Alaska, het stuk Pacific net ten zuiden van Alaska werkt als een draaikolk die voortdurend stormen afstuurt op het vasteland. We skieden dan ook wat in Alyeska resort en het zware weer had natuurlijk 1 positief effect: waist deep powder - ofte fantastisch Tiefschnee skien! En er was meer dan genoeg maagdelijk wit spul voor de weinigen die zich op de piste hadden begeven.

Ondertussen, in de Bering-straat:

Girdwood: 40 mijl ten zuiden van Anchorage en gelegen aan de zogenaamde ‘Turnagain Arm’, een diepe uitloper van de Cook Inlet en dus de Pacific. In deze zee-engte kan een zogeheten ‘bore tide’ geobserveerd worden: een staande golf veroorzaakt door de botsing van de inkomende vloed met het uitgaande eb. Gedurende het lage tij worden de oevers herschapen in een modderige brij en drijfzand (jawel, af en toe verdwijnen mensen in de ‘deadly mud flats’). Girdwood is ook de thuis van het Alyeska skigebied en het Prince Alyeska hotel, een uit de kluiten gewassen bouwsel en opvallend verschijnsel in het verder zeer rustiek uitziende stadje: het blijkt het geesteskind te zijn van een rijke Japanner en eigenaar van een hotelketen in Japan die zo gek was van skien in Alaska dat hij in de vroege jaren negentig besloot hier een groots filiaal neer te poten - het soort project waarvan Maurice Minnefield in ‘Northern Exposure’ natte dromen krijgt (Japan is overigens maar een paar uur vliegen van Alaska).

Alyeska, naam van het skigebied en de imposante berg waartegen Girdwood aangeschuurd ligt, is tevens de Russische naam van Alaska. De Russen waren de eerste ‘westerlingen’ die Alaska echt koloniseerden, en waren voornamelijk uit op bont en op de ongehoord rijke visgronden: de jacht op de reusachtige zalm die in de fjorden aangetroffen kan worden (de ‘king salmon’) en de lucratieve walvisvaart waren populair. Onder leiding van Aleksandr Baranov begingen de Russen barbaarse wreedheden jegens de lokale bevolking, die zowat gedecimeerd werd, beginnend vanaf de Aleuten-eilandenketen. De Russische hoofdstad van Alyeska werd Sitka, in Baranovs visie gecreerd als een ‘Parijs van het Noorden’. Toen de bonthandel stokte werd Alaska, dat door de Russen meer en meer als een last beschouwd werd, voor 7.2 miljoen dollar verkocht aan de Verenigde Staten, dat net uit een burgeroorlog kwam en allesbehalve stond te springen om het ijzige wingewest in te lijven: het kostte William Seward, Amerikaans Alaska-proponent en toenmalig ‘Secretary of State’ een zes maanden durende strijd in de Senaat om de deal te besluiten.

Niettegenstaande het bijna negen uur ’s avonds was toen we de luchthaven van Anchorage naderden, werden we via het raampje van onze Boeing op een prachtig spektakel getrakteerd: de woeste Chugach mountains aan de zuidkust van Alaska en de talrijke besneeuwde eilanden vlak ervoor in de Prince William Sound.

Op het vliegtuig leerde ik onder meer de volgende Alaska-wijsheden:
‘Blue clouds’ zijn opklaringen; een ‘cheechaco’ is een Alaska-newbie, iemand die zijn eerste jaar in The Last Frontier probeert te overleven; ‘no-see-ums’ zijn de vrijwel onzichtbare, bijtende en irritante kleine vliegen die de zomers in Alaska terrorizeren; ‘eskimo ice cream’ (een soort pudding gemaakt van walvisvet) en een ’stinkhead’ (de kop van een zalm die gedurende tien dagen heeft liggen rotten) zijn maar enkele van de ‘exotische’ schotels waarvan de native Americans hier (de Inuit) genieten; olie is de grootste economische factor van de staat (ook zonder het uitboren van het Arctic Wildlife Refuge); en Alaska heeft zowat de meest liberale marihuana-wetgeving van de VS: tot in de jaren tachtig was het zelfs geheel legaal, meer recent is een systeem ingevoerd dat wat op de Belgische lijkt (het is legaal om kleine hoeveelheden te bezitten).
Scott van de Chugach Powder Guides pikt ons op; aangename knul, maar het lijkt wel alsof hij net aan de wiet gezeten heeft: hij brieft ons met informatie die grotendeels verkeerd, verward of onvolledig blijkt te zijn, maar is verder zoals gezegd een schitterende kerel - ook een geweldig skier zoals we later zouden merken, maar dat blijkt het geval te zijn voor zowat alle Alaskanen.

While in Europe the cycling ‘classics’ are taking place in fast succession, here in the US the cycling season just has been properly started, by the annual Sea Otter Classic festival in Laguna Seca near Monterey. Yours truly would participate in the amateur cross country mountain bike race again, this time in the singlespeed class, with as objective (a) to not crash in any way and (b) finish the race. I’m happy to say that my objectives were met! Unlike the carnage last year, there was no need to dig out my ample collection of first aid supplies.
The singlespeed thing turned out (as expected) to be insanely tough - but that was the challenge this year, and it definitely gives one proper bragging rights. I surprised myself as I did do about 11 mph on it (on a 19 mile course with 2700 vertical feet of climbing).
There was plenty of time to watch other events afterwards, and I checked out the Mountain Cross races (see pic below), the Pro cross country race and the dirt jumping contest. More pics in the extended entry…

Geoff Kabush and Liam Killeen, about to sprint for victory in the Pro cross country race.

No, these aren’t motorcycles… Mountain Cross (sending four riders at a time down a short downhill course) is pretty insane but very entertaining to watch.

The great Brian Lopes in the Mountain Cross…

Maanden geleden ging ik de nieuwste Warren Miller film bekijken. Ik had toen een formuliertje ingevuld, waarmee ik mij inschreef voor de ‘Warren Miller sweepstake’ - dat soort toestanden is doorgaans nonsens en laat ik geheel links liggen, maar voor de ‘professional ski bum’ wou ik wel even een uitzondering maken - er waren een jeep en een heli-ski trip te winnen; de jeep zou ik onmiddellijk verkopen maar wat het heli-skien betreft was ik niet van plan een gegeven paard in de bek te kijken! En zie, in februari kreeg ik de heuglijke tijding dat ik de heli-ski trip gewonnen had (de vorige keren dat ik iets won was op een of andere kwis-tombola waar ik een paraplu geloof ik in de wacht sleepte, en een keertje in Las Vegas, waar ik anderhalve dollar uit een slotmachine wist te persen)! Naar Alaska!
Alaska is natuurlijk al veel langer het onderwerp van mijn fantasie - The Last Frontier, Northern Exposure, de laatste wildernis, land van ongelooflijke bergketens, gletsjers, fjorden, Kodiak-beren en niet in het minst: het zou een fantastische overwinning betekenen in mijn voortdurende strijd tegen Tom, aka Ayatollah Hombre, om zoveel mogelijk staten te bezoeken. Ik ben dan ook van zin op deze pagina’s uitgebreid mijn relaas te brengen - voor zij die, zoals we hier zo fijntjes stellen, wensen ‘to cut through the crap’: mijn foto’s met wat comments zijn hier reeds gepost.

Met niet geringe tevredenheid kan ik u mededelen dat ik samen met de vooraanstaande computerwetenschappers Walter Baeck (Unix goeroe en spam-geleerde), Tom Verbeure (code-magier en pixel-goochelaar), Peter Vos (object georienteerde medemens, Civilization-exegeet en BOFH) en Erwin Van Hoof (telecommunicator en project-manager) een grensverleggend wetenschappelijk artikel heb geschreven, dat door een belangwekkende conferentie in het domein is aanvaard. U kan het hieronder downloaden:
“On the Investigation of the World Wide Web”

Bij het realizeren van dit artikel en het beschreven werk konden we rekenen op de hulp en expertise van J. Stribling en collega’s, geaffilieerd aan het MIT, die we hierbij dan ook onze grote dankbaarheid willen betuigen. Het project kwam tot stand onder leiding van Tom Verbeure (aka Ayatollah Hombre).

We zijn heelhuids en zonder verdere ongelukken - geen kruisbanden, gewrichten en andere botten werden schade toegebracht tijdens deze trip - teruggekeerd uit Alaska. Binnenkort veel meer hierover, inclusief horden fotomateriaal (F en uw dienaar genereerden samen ongeveer een gigabyte), maar hierbij al een opwarmertje…

… and arrived well in Girdwood, about 40 miles south of Anchorage. It’s snowing like crazy now, but yesterday we got some good skiing in (unfortunately no flying yet though). Cingular of course doesn’t work (so no phone connectivity for me) and an arm and a leg is being charged for any communication means, including accessing the Net - don’t even mention Wifi - it’s old-fashioned dial-up or hook-up and pay $$$ per minute. So probably you won’t read too many updates here any time soon, but rest assured, I’ll mention one thing: Alaska is great!!

Joehoe, morgen vertrek ik naar Alaska!
(geen aprilgrap)