Jef Geeraerts

Jef Geeraerts is 75 geworden en naar aanleiding hiervan heeft de Standaard een reeks artikelen over de schrijver gepubliceerd (te betalen, dus laat ik de link maar weg). Even Tom Naegels citeren toch:

Geeraerts’ werk is doordrongen van die wanhopige wens om te leven, écht te leven, om uit te breken uit het slappe, steriele, aan de eigen preutsheid en bekrompenheid stervende Europa – en tegelijk van het besef dat dat nooit zal lukken, dat de stempel van zijn katholieke opvoeding te diep in hem gedrukt staat, en dat het dierlijke bovendien, als je het te ver drijft, uitmondt in wreedheid en barbarij. Het is een klassiek romantisch thema, en Geeraerts werkt het schitterend en op alle mogelijke manieren uit. In zijn thrillers, maar meer nog in de niet-misdaadwerken, die recent gebundeld werden in Gangreen. De Cyclus; De Tweede Cyclus en – u raadt het – De Derde Cyclus .
Ik ben altijd een grote fan geweest ben en wel hierom: ‘Gangreen I, Black Venus’, een ongenadige kopstoot van een roman, heeft mij indertijd als tiener de ogen geopend en in mij voor het eerst interesse opgewekt in literatuur (met grote L), aantonende dat er meer was dan de stukjes mak proza die we te verwerken kregen in de schoolboeken van de jaren tachtig. Ik zal meteen toegeven dat het de aangebrande flarden tekst waren met daarin figurerend allerhande wilde oerwouddochters die in de eerste plaats mijn fascinatie opwekten, maar er zat duidelijk meer achter: ik herinner mij het leestekenloze en van adrenaline overlopende lawineproza van Black Venus als du jamais vu, en als een overdonderende ervaring. Hiervoor blijf ik Jef dan ook eeuwig dankbaar (ik heb behoorlijk wat opgestoken uit die boeken!). En zelfs al bevatte veel van zijn latere werk soms een aantal ergerlijke tics, er zaten nog een hoop parels tussen.


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.