Californication

Omdat het niet altijd Mount Whitney moet zijn: we hebben gisteren in perfecte omstandigheden (verse sneeuw, zon) een langlauftocht ondernomen nabij het hoogste punt van België, de Signal de Botrange, temidden de Hoge Venen, oftewel les Hautes Fagnes.

Het was koud, maar een goed soort koud: de laagstaande winterzon zorgde voor enige warmte en voor fantastisch licht (in de fotografische zin van het woord).

Ik ben behoorlijk opgetogen dat ik tijdens mijn verblijf hier grotendeels gespaard blijf van de gebruikelijke grijze tristesse - en in de plaats deze schilderachtige wintertoestanden aangeboden krijg,

die gepast gevierd worden met een blonde Leffe van ‘t vat.

Na vijf dagen in het vaderland treden er bij mij enige ontwenningsverschijnselen op.

Bah:

• Straathoeken zonder Starbuck’s / Peet’s Coffee’s / WiFi Cafe’s?
• Verkeerslichten zonder sensoren en zinloos wachten voor het nachtelijke rood
• Winkels dicht op het moment dat je ze nodig hebt
• Ultra-trage obers

Mmh:

• Jenever en Gluhwein op straat voor alleman!
• Chocolade, bier, moeder’s keuken, wild
• Besneeuwde straten en het typisch Vlaamse concept ‘gezelligheid’
• Langlaufen en lang … in de Ardennen

… it is cold. But also pretty,

and we do have a cure against the low temperatures and chilling breezes:

(sunset over De Schelde en Kerstmarkt near Antwerp’s city hall)

Last weekend the San Jose Motorcycle show was taking place (it moved from last year’s San Mateo’s Expo to the convention center in downtown San Jose). The Ayatola and yours truly were present, in order to do some poses on their favorite vehicles:

More pics in the extended…

Ayatola Hombre is showing off a dragster/speed record Harley and I’m on the venerable 999.

There were some stunt kids doing their tricks on a closed indoor track:

Also, a number of nice and quite arty Arlen Ness customs were featured

as well as the Glory Stomper:

Jawel, ik heb bij mij thuis ook een kerstboom geinstalleerd; een micro-kerstboom weliswaar… (niet ongepast gezien mijn beroepsbezigheden en bovendien heel handig bij het vervoeren)

Ik word stikjaloers als ik dit allemaal lees. Jaloers omdat ik hier ondanks de elfentachtig kanalen op de kabel nog steeds geen snooker te zien kan krijgen. Tijd voor nog eens wat gedram over snooker, inderdaad.
Voor het onwaarschijnlijke geval er lokale Comcast-afgevaardigen meelezen:
I’m sick of football, baseball, basketball, ice hockey, tennis, golf, WWF - give me instead the finest contribution the British ever made to civilization - snooker - and there is a chance I’ll sign up.
De finale van het net afgelopen UK Championship was immers van een fenomenaal kaliber; om te beginnen getuigde de samenstelling ervan van een grenzeloze ongelooflijkheid: bij wijze van spektakulaire comeback stond namelijk Steve ‘The Nugget’ Davis, ultra-tacticus uit vervlogen tijden alsook typisch Britse droogkomiek, tegenover de zowat 30-jaar jongere Ding Junhui, het nieuwste snooker-wonderkind, uit Shanghai. De 18-jarige Ding wist uiteindelijk met heroisch safety-spel The Nugget te vloeren, zoals hier te lezen is.

De kerstmachine draait momenteel op volle toeren: de ‘malls’ zijn overvol, vele huizen zijn gedrapeerd in kerstversiering - een aantal straten in Palo Alto (nabij Embarcadero) houden wat dat betreft een jarenlange traditie hoog en zijn een attractie op zich, er zijn hier en daar Kerstmarkten (in Europese stijl, doch helaas zonder Gluhwein), bijvoorbeeld in downtown San Jose, zangkoren groeperen zich op publieke plaatsen en geven de welbekende klassiekers ten beste, en her en der cateren sparren-farms de kerstboom-lievende massa’s.
De grootste kerstboom die ik tot nu heb bezichtigd bevond zich in Sacramento, maar die op Union Square in San Francisco (zie hieronder) was ook niet mis. En het zou hier Californie niet zijn moest vlak naast de kerstboom geen uit de kluiten gewassen palmboom geposteerd staan…

Enkele weken geleden had ik Podcast-gewijs de eenmalige nieuwe aflevering van het Leugenpaleis op mijn iPod gezwierd, teneinde de lange autorit richting Vegas en Phoenix op te fleuren.
Dit lukte wonderwel en al spoedig maakte de ergernis omwille van het ellendige Thanksgiving-verkeer in de East Bay plaats voor nostalgisch geschater om de fratsen van Clement, Joe Roxy, Cas Goossens, Dr. De Reiger en co. Ik had de Ayatola de link beloofd, en met enige vertraging is die hier dus… dank u vriendelijk, Studio Brussel!

So all this sunny winter weather allows you to walk around outside in t-shirt (well, it does get a bit chilly in the late afternoon) and, for instance, go on sweet mountain bike rides. It’s been a while since we did Montara mountain (which is located somewhere between Half Moon Bay and Pacifica, near the ocean). I remembered awesome views of the ocean and rather interesting sections of trail near the summit. What I didn’t seem to recall as well was the long and brutal climb required to haul one’s ass up there:

Thomas is giving it all here, and as you know with photos like this, reality is much, much steeper than it seems.

The area near the summit did indeed feature some interesting and rather hair-raising sections. We bailed on the trickiest parts but took on a steep little surprise that we survived well - and subsequently had a nice and safe rollercoaster-run down.

December so far has seen vintage California conditions: blue skies and sun! You can tell it’s winter though since it gets dark sooner. On the photo: the Pacific and the coast of El Granada at the north tip of Half Moon Bay - Mavericks is just off the rocky outcrop left of center.

I just had to post a link to this: amazing MTB porn! (from mtbr.com)
Consider Chamonix now officially on my list of must-ride places…

Due to mainly this blog post and others that sprung off from it, it is now getting increasingly improbable to find a sit-down spot at my favorite Cafe Coupa at regular hours. Grmbl! Those laptop-toting nerds squatting all over the place are getting on my nerves - I’m of course quite guilty of the same, but at least I order something once and a while.
Since the redeeming quality of the cafe is really this: the coffee and espresso are absolutely blissful. This is attested by a fascinating book that I’m currently reading (on which I want to write something soon) and that talks a bit about Coupa’s sister-cafe in Caracas, Cafe Arabica - which most likely isn’t going to get flooded by Silicon Valley geeks or bloggers any time soon. Getting a cappuccino in Coupa is now having an almost sacral quality to me; they also have a very interesting spicy hot chocolate - and R’s favorite, the vanilla chai latte.

Today was the day of the Sacramento marathon, or the California International Marathon.
Our Governator points out:

Read more in the extended post…

The event started in Folsom, now a quiet suburb northeast of the state capital (with a famous prison).
R was running, I was a tourist for the day and shuttled her to the start line at a most ungodly hour. At the time (just before dawn), it was (almost) freezing:

It turned out to be a beautiful, sunny but chilly day.
The start:

It was a nicely organized event, R did great and I had fun cycling around and taking pictures.
I like our capitol better than the one in DC; ours has orange and palm trees in the yard:

Tijdens het rondrommelen in oude labo’s treft men al eens iets interessants aan…

Sketchup is een fantastisch CAD/tekenpakket - het heeft niet de ambitie een echt CAD tool a la Autocad te zijn, maar eerder een hulpmiddel voor het creeren van visualisaties / ‘artist renderings’ - ideaal voor de huis-, tuin- en keuken-uitvinder, alsook voor auteurs van patenten of wetenschappelijke artikels.
Ik ben niet van plan hier aan ‘product placement’ te gaan doen, maar als het goed is mag het ook eens gezegd worden.
Plus, ze hebben een originele en gratis methode om het pakket te evalueren, er is een OS-X alsook Windows-versie, en daarbovenop bevat het een Ruby API die toelaat Ruby scripts te runnen - good karma!

Those four big rides generated more worthy footage, so I put a selection of photos in a gallery.

So the stars were aligned correctly this past holiday weekend and the Ayatola MTB (aka Tom) and myself took on a trip through the southwest, in search of Great Rides. As I mentioned earlier our plan was very simple and at the time we finally got started, not particularly elaborated: drive to Vegas wednesday night, ride Bootleg Canyon thursday, then drive to Flagstaff/Sedona, ride there on friday, drive to Phoenix, ride South Mountain saturday, drive to LA/SoCal and do some ride there on sunday and finally, head back to the San Francisco Bay Area.
Here are our pics and stories.

After a night in New York - New York, Las Vegas that is - we headed to Bootleg Canyon in the (late) morning. Bootleg turned out to be a true piece of art, courtesy of local trail master Brent Thomson. The XC trails are a blast (’Skyline’ was a favorite of ours) and for the true gravity junkies there are a bunch of hairy downhill trails with interesting names (’Kevorkian’, ‘Poop Shoot’,…), which we just stared at. Oh yeah: the small, spiky rocks that are all over the place are very, very sharp.

Bootleg trails

Tom on a hairball section of Skyline

Sin City in the backdrop

The second day we rode in Sedona, a loop comprising Broken Arrow and Little Horse, and a little bit of Templeton / Cathedral Rock (the map we bought was useful). Broken Arrow sports some fun slickrock playgrounds, interesting tech problems and gorgeous scenery; and Little Horse is a perfect rollercoaster.

Sedona slickrock

Uphill battle

Chicken Point vista

A Problem on Little Horse - Tom ended up endo-ing it in style…

Day 3 brought us to Phoenix. National Trail on South Mountain has been one of my all-time favorite rides since I did it the first time last winter; now we were planning on closing the loop Mormon - National - Telegraph pass - Desert Classic. This ride turned out to have it all: tech climb workouts, rocky and rolling singletrack, psycho descents (Telegraph!) and fast, smooth up-and-down cruising (Desert Classic). Caveat: besides hard rocks, the trails are also infested with cacti (such as the particularly unpleasant cholla) , so carefully select where you fall.

Up Mormon trail

A futile attempt of climbing the ‘Waterfall’ on National

A local shows how to ride it down

Having fun with the ledges and drops on National

Sample of the psychotic Telegraph Pass descent

At the bottom of Telegraph, connecting to the Desert Classic trail

After this, we did lots of driving. The desert, LA, then I-5 through the Grapevine. More driving the next morning. We decided to make Montana de Oro our last ride of the journey, as it was kind of on our way back to the Bay Area, and I had heard nice things about it. The perfect California fall weather was still in effect, and it turned out to be a great day: blue skies, amazing views of the ocean and Morro Bay, and an awesome ride: a steep and tough singletrack climb, giving us a ticket down Ridge trail, with its twists, thrills, bumps, jumps and sandpits.
Then, after +1800 miles of driving, 65 miles of riding, and little sleep, we made it home again.

Montana de Oro

Climbing up the ridge

Ocean view

A quick note to inform you that we made it back safely from our trip; our ‘grand circle’ MTB tour encompassed 1866.2 miles of traveling for 4 wild rides - reports, pics, more pics and other details will be coming here soon!

Late November in CA: sun, sea, blue skies and… perfect riding conditions. On the photo, Thomas finishing off the brutal climb to White Hill near Camp Tamarancho, with Mount Tam looming behind him.
We’ll try to take advantage of the perfect weather here in the West and take on a mountainbike odyssey during the Thanksgiving weekend: Vegas, Bootleg Canyon - Sedona - Phoenix, South Mountain, LA is the planned route.

Leslie Nielsen auditioning for ‘W, the movie’?

After having opened up my iBook without thrashing it I felt brave and decided it was time to perform some work on my Garmin Etrex Vista handheld GPS.
The Vista is a nice unit and I quite like it (mainly for biking and hiking) but it must be said that Garmin’s service and repair policy stinks. There is a default warranty of one year, and after the warranty has expired, you are charged a flat rate for any repair. The flat rate depends on the model and for the Vista it will set you back about $150. Right, that’s half the price of a new unit.
Now I find over and over that reliability issues with electronic devices and gadgets usually appear about right after the expiration of the warranty period - and the Vista was a prime example of this. The problem that struck me, after about a year-and-a-half of use was the following: just like the other Etrex models, the Vista sports the ‘click-stick’, a small joystick that also can be clicked (as with a computer mouse) and that is indispensible to navigate the menus and maps. So one day, the ‘north’ direction on this click-stick stopped working; that had a couple of annoying consequences, for instance, the fact that I couldn’t increase the contrast of the display any longer, or navigate, yes, north on maps any more. Some googling learned that problems with the click-stick are fairly typical. It seemed very likely that the problem was caused by some bad electrical contact and thus rather simple. No way I was going to pay $150 for this - shame on Garmin for not acting in a more customer-friendly way with a known issue like this - so the Vista was going in for surgery…

(procedure and pics in the extended post)

My partner-in-many-crimes Franz, who also has a Vista with a click-stick problem of his own (!), pointed me to this site, which, besides being a nice Garmin Etrex resource, shows how to open up the device.
First, remove the batteries; then, the rubber band that runs all around the Vista has to get off. It is glued to the unit with some rubber cement or epoxy; pry it off carefully, this isn’t too hard, just very gooey. Underneath, some sticky transparent tape is revealed that seals off the seam between the two case halves. It has to go as well; the Vista now looks like this

and the sticky mess that you must have accumulated like this:

Now the two parts of the case have to be separated. They just latch into each other, so no screws are involved. It took me some time to get it open, you just have to exercise some patience and resist the temptation to apply brute force, as the latching tabs are all plastic and not looking too strong. The tab at the bottom part of the device was playing hard-to-get on me, but a lot of wiggling around did the job.
There is a ribbon connector connecting the upper half of the case (with the display) to a board in the lower half, so when the case halves separate, care has to be taken not to rip out this ribbon; once you feel the upper case half come off, gently rotate it 180 degrees and put it down.
The ribbon should be detached by carefully pressing on the plastic latches at the edges of the connector that keeps it attached to the board in the lower case half. When you’re done, you should see this (no photo of the unit with the ribbon still connected as I didn’t have extra hands available):

Here’s a close-up of the flimsy ribbon connector - another typical problem with Vista’s is the ribbon becoming loose, so keep this in mind when you reassemble it:

Two screws attach the board with the display and the click-stick to the upper case. Undoing these reveals the probable culprit:

The click-stick is essentially a spring-loaded bidirectional switch; crap build-up and contamination on the metal surfaces is propably causing a bad electrical contact so I figured to use some contact cleaner spray on it:

It ’s also possible that the ribbon connector itself is responsible for a bad contact - the metal pads on the ribbon should be cleaned as well, and often times just the act of detaching it and then reconnecting it again may solve things. After giving the click-stick a good coat and cleaning off the excess, it was time to put things back together.
The tricky part turned out to be fixing the ribbon back to the connector in the lower case; this worked best by initially leaving the display board detached from the upper case, guiding the ribbon in the plastic connector and latching it; then, while carefully holding the board with the ribbon in the connector, the two screws fixing the display board to the upper case can be inserted - having three hands here would definitely ease things, but again, with some patience it will work.

(the photo shows the display board with the screws attached to the upper case, but it should preferably be detached of it while refitting the ribbon as it’s close to impossible to close the latch otherwise)

The rest is easy: the two case halves can be simply pressed together; at this point I tested out the device and I found myself pleasantly surprised to see that everything was working again, including the click-stick, in all directions. So it was time to wrap up and I used electrical tape to seal the seams, then put a little bit of epoxy on the rubber band and put it back on… voila, the Vista was running like new again!

Update 9/8/06: as Tim mentioned in the comments below, you can buy a new click-stick if necessary on Digikey, search for part number 401-1131-1-ND. Replacing it will require some desoldering and soldering…

Update 3/29/07: Make sure to check Tom’s comment below in case you have a problem with the connection from the LCD itself to the board (as opposed to a problem with the ribbon connector).

It’s mid-november and time again for the Leonid meteor shower; supposedly not much action is to be expected this year, but I did spot a big one while I was standing on my balcony tonight…

Mission accomplished - and without casualties!
The picture below shows the innards of my 12″ iBook G4, after having removed both lower and upper case halves as well as the top and bottom metal shields. The instructions on PB Fixit are perfect - they even have a ’screw guide’ in case you, yes, screw up the screws. I used a plastic box with numbered compartments instead though, comes in handy for the 30+ or so little screws and related parts that will have to come off. Once everything is opened up, replacing the drive is a piece of cake - and the knowledge that you have avoided being charged through the nose for this is very satisfying. More pics and advice in the extended post…

This is the backside of the opened up computer.

The tools of the trade. The only special tool needed is a Torx T8 wrench (I presume the Torx screws are there to deter people from doing this), but these are readily available at e.g. Fry’s.
I further used a guitar plectrum to pry open the cases; opening up the cases and shields and undoing a bunch of small connectors is the most challenging part of the whole procedure, but some patience and calm is all that’s needed (oh yes, and taking pictures to document stuff doesn’t hurt and can help you put things back together afterwards).

Here you have both cases and metal shields spread out over my couch. I’d recommend being careful with the shields - they are very thin and easily bent.

The drives. My old Fujitsu on the left is not getting fully retired yet, as it will now serve, together with a new enclosure, as an external USB drive. And of course, the new 100GB Seagate Momentus is kicking ass as we speak!

Decided to replace the hard drive in my iBook (when I bought it over a year ago I thought the drive was plenty large - yeah right). I got one of these puppies and will attempt to put it in there myself, using this beautiful guide the good people from PB FixIt in San Luis Obispo have put online. I have good hopes but in case you won’t see anything new here for a while, something may have gone horribly wrong.

Omwille van dit beestje en deze consequenties is mijn weekend behoorlijk verbrod. En het is nu net zo’n mooi weer, perfect om bijvoorbeeld dit hier te gaan doen. Grmbl.

After having made a similar offer to San Francisco some time ago, Google is now offering to provide free WiFi to the city of Mountain View (where of course it is headquartered) - and this could happen over a fairly short period of time. Hurray! I won’t need to run very far now to get my WiFi - though the combination of great coffee and connectivity at Cafe Coupa will still be hard to beat.

Last weekend, the Tour of California was announced - a new professional, multi-stage cycling race through California, to be held for the first time late February 2006 - not a bad timing, as everyone is then ramping up their preparation for, as we call it, ‘het klassiek voorseizoen’ (the spring Classics). A bunch of major teams, including Davitamon-Lotto (!), are supposed to participate and hopefully they will send out more than just their rookies.
You can watch the press conference as a webcast (from the official site) - it contains some rather bombastic marketing speak (”we want to be bigger than the Tour De France some day”) but overall this is really cool news.

De verkiezingen eergisteren zijn niet goed afgelopen voor de Governator; het betrof hier een ’special election’ waarin een aantal state-wide ‘Propositions’ aan de kiezers werden voorgelegd. Die ‘Props’ zoals ze gemeenzaam worden genoemd zijn een typisch Californisch verschijnsel:
een soort referendum over een bepaald wetsvoorstel dat de gouverneur op eigen houtje kan uitschrijven (er worden ook voortdurend lokale Props - referenda op gemeenteniveau zeg maar - uitgeschreven, maar nu betrof het dus Props op niveau van de staat); deze worden door een gouverneur typisch aangewend om een tegenstribbelend Congres (het Californische parlement) te omzeilen, hierbij hopende of verwachtende dat een meerderheid aan kiezers kan overtuigd worden om wetsvoorstel X goed te keuren.
Het werd viermaal njet voor Arnold, en zonder op de details in te gaan blijkt de voornaamste reden voor zijn falen het ongenoegen bij het publiek te zijn over het feit dat dure verkiezingen werden georganizeerd (die de staat een pak geld gekost hebben) in tijden van bugettaire crisis: de Californische begroting leek de afgelopen jaren immers op een kaas-met-gaten die zo door wijlen Guy Mathot himself leek bedacht te zijn.
Arnie trekt nu terug naar het Congres om daar nieuwe allianties en meerderheden te smeden - wordt ongetwijfeld vervolgd.

Blijkbaar is er een Vlaamse Jan-Hendrik Schön opgestaan; Schön, een paar jaar geleden publiekelijk van ‘rising superstar of physics’ gedegradeerd tot bedrieger, fascineert mij al een tijdlang. Op PhysicsWeb is een interessant en genuanceerd relaas over de zaak te lezen. Mijn generatiegenoot heeft vorig jaar zelfs retro-actief zijn doctoraatstitel aan de universiteit van Konstanz verloren - het enige wat hij overhoudt is een entry op Wikipedia. Welingelichte bron heeft mij medegedeeld dat hij momenteel in een (geheim?) lab in China als een bezetene aan het werk is, met behulp van een legertje lokale postdocs, om de wereld alsnog van zijn gelijk te overtuigen.
Luc H. Van Parijs, die even oud is als Schön, een doctoraat behaalde aan Harvard en verbonden was aan het MIT, zit nu in soortgelijke - vieze - papieren. Dit mag nogal letterlijk opgevat worden want zijn research papers zaten blijkbaar vol gefabriceerde (valse) data, volgens dit bericht op CNN dat ik een paar weken geleden al op CNN opgemerkt had.

Not only big wave surfing stars hang out at Mavericks…

Bij het lezen van Scoble, die een bijwijlen interessant relaas doet over het reilen en zeilen binnen het Boze Rijk (dat mede door zijn toedoen misschien een beetje minder boos aan het worden is?) op het volgende stukje gestoten:

Now, you might not know about Sand Hill Road. But, it’s where the world’s top venture capitalists are. You do not get an address on Sand Hill Road without understanding how to build a profitable business.

…tenzij je een appartement huurt op Oak Creek! Maar inderdaad, voor VC’s is een adres op Sand Hill Road ongeveer wat een ‘212′ area code is voor New Yorkers. Mijn persoonlijk verblijf op Sand Hill heeft me helaas nog niet al te veel inzicht verschaft in het uitbouwen van winstgevende ondernemingen; maar wat niet is, kan nog komen, natuurlijk!

Over the past few months I’ve been screwing around a bit with iMovie, which actually works quite well and at times is a delight to use; I’ve been chewing on some material from my Iceland trip as well as the Death Valley-Mt. Whitney bike ride/hike (the Longest Climb). In the meantime, I’v been convinced into getting a (new) account on Dreamhost (by and with Aytola MTB), which is actually quite nice, since we now have lots and lots of storage bytes and bandwidth. Hence, I’m now able to present you the fruits of my wannabe movie directing efforts:

• The Land of Fire and Ice (Quicktime, 14 MB)
• The Longest Climb (Quicktime, 30 MB)

Both movies are heavily compressed and as a result the video quality is pretty crappy, though probably okay to get the idea. The (uncompressed) DV version is of course much better, but to store or stream that, even a beefy account isn’t sufficient.
The Iceland movie is essentially a fancy slideshow, but the Longest Climb one (which I think is a tad more interesting) does contain real video footage taken during the trip.

Vandaag een jaar geleden zaten we ons nog af te vragen of de kandidaat die hier bekend staat als ‘W’ zichzelf zou opvolgen. Bij wijze van herdenking hierbij een link naar nog eens een mooie verzameling ‘red/blue’ kaarten (for old time’s sake) met een aantal interessante statistieken, waaruit (als je de cijfers mag geloven) nogmaals blijkt dat de ‘red states’ (de Republikeins stemmende staten) eigenlijk het Wallonie van de Verenigde Staten vormen (Transfers! Verloedering! Werkloosheid!), en dat Bush in vele opzichten een soort Amerikaanse Elio Di Rupo is: een machtig politicus die een welvaart-genererende meerderheid politiek gijzelt, onverantwoorde overheidsuitgaven opstapelt, zijn vriendjes her en der topbenoemingen bezorgt (dat staat hier bekend onder het prachtige begrip ‘cronyism‘), en zo verder - het komt u ongetwijfeld bekend voor.

Als uitsmijter voor de Halloween-berichtgeving dit jaar alsook een nieuwe trend in het Vlaams bloglandschap navolgend wat betreft het etaleren van de betere vleeswaren, zou ik hierbij volgende foto genomen door Jurgen willen meegeven (zo te zien een betere fotograaf dan mezelf, hij heeft duidelijk het Oog!).

Ik realiseer me net dat het thuisfront wel enige duiding zou kunnen gebruiken bij de Halloween-festiviteiten hier, vandaar: een snelcursus voor beginners.

Halloween in de VS is in de eerste plaats ‘Trick or Treat’: de Amerikaanse versie van Driekoningen, maar dan met een ‘twist’: groepjes verklede klein mannen schuimen de straten af en bellen aan met het verzoek om een ‘treat’ - als snoepgoed of kleingeld achterwege blijven, kan het wel eens gebeuren dat een rot ei tegen de gevel gegooid wordt of een kakkerlak onder de deur losgelaten (ik zit op het zesde verdiep dus ik moet niet al te veel vrezen). Vaak worden de kinderen ook gechaperoneerd door een ouder om eventuele perfide kinderlokkers af te houden die hun kans schoon zouden zien in het duister (de geest van Dutroux en de bijhorende paranoia durft soms ook hier rond te waren).

Verder worden her en der kostuumwedstrijden georganiseerd: u kan zich verkleden als vogelverschrikker, wasmachine of celebrity-naar-keuze, het maakt niet uit, als het maar enige creativiteit doet vermoeden. Deze evenementen zorgen doorgaans voor een onderhoudend lunch-uurtje op het werk.

De weken voor Halloween schieten de ‘Halloween-megastores’ als paddestoelen uit de grond - speelgoedwinkels, loodsen, meubelwinkels worden tijdelijk omgetoverd tot speciaalzaken voor vampiertanden, pruiken, maskers, make-up and uw favoriete horror-requisieten - sommigen zullen beginnen zaniken over het verderf van de commercie die het eind der beschaving aan het inleiden is; ik vind het allemaal hoogst vermakelijk. En, zoals mijn collega Greg stelt, dankzij Halloween beginnen de winkels ons in october al niet te bedelven onder de kerstspullen.

Oudere jongeren en volwassenen organiseren ’s avonds gaarne Halloween-parties waar de verkleedpartijen tot een niveau hoger (of juist niet) worden getild. En dit brengt ons bij Halloween in Castro, ofte Halloween-voor-gevorderden. Tijdens de Halloween-nacht stromen in San Francisco honderdduizenden samen in de buurt rond de intersectie van Castro en Market Street - tevens het hoofdkwartier van gay San Francisco. Het is niet echt een ‘gay event’, hoewel steevast horden uitzinnige relnichten te bewonderen zijn - eerder een amusante mix van een massa-rave, gay pride parade en carnaval. In vroegere tijden betrof dit telkens een ’spontaan volksfeest’ (ik klink nu even als Eric Van Rompuy) zonder enige organisatie, maar sinds een aantal incidenten een drietal jaar geleden wordt het nu in min of meer goede banen geleid door de stad, worden er podia opgetrokken en optredens georganiseerd. En zijn er veel meer toeristen en mensen die zich niet verkleden (bah). Het blijft evenwel een van mijn favoriete SF events.

The streets of San Francisco were crowded once again with gruesome eye candy during yesterday’s Halloween night. As usual, there were tons of gawkers as well (sometimes even annoying gawkers) but that couldn’t spoil the fun. Jurgen was outlandish as usual, as the ‘Cloth Hanger’, and I turned into a ‘Compassionate Conservative - with a heart’ (I’ve been lazy however this year and have to thank my co-worker Greg for most of the costume) - according to some girl I had a ‘heart-on’ though.
Both our costumes appeared to be rather succesful, as they attracted lots of snapshot-groupies. Pictures, pictures!

We ran into these mountain unicyclists yesterday in Wilder Ranch. For these guys a singlespeed isn’t enough: one (big) wheel is all they need! Ayatola MTB used the C-word, but was forgiven; he may even try it himself, and I’ll be the first one to want to watch him tumbling down a hill on this giant wheel!

Because we like maps, topo’s and GPS gadgetry, here’s the two sections of the Tahoe Rim Trail we did last week (indicated by the blue traces) - click on the pics for versions with more pixels!
Also, Wherewolf has posted a video compiled from his helmet-cam footage featuring Ayatola MTB and yours truly (warning: filesize is 38 MBytes, the link sends you to a mirror on our own server).

Mount Rose / Tahoe Meadows to Spooner Lake

Spooner Lake to Kingsbury

Gisteren hadden we de eerste significante regenval sinds juni, anderhalve onweersdag in september niet meegerekend. Het officiele begin van de Californische winter, of eerder: natte seizoen, aangezien het winteren hier in de Bay Area wel meevalt (en de regenval eigenlijk ook wel, het is bepaald niet te vergelijken met de wekenlange verzuippartijen in het Vaderland).
In Tahoe en de Sierra’s wintert het doorgaans wel behoorlijk: vorige zaterdag was het nog zomer op het Rim trail, een paar dagen later ligt er al een aardige lading sneeuw, zoals te zien op de webcam van Heavenly ski resort.

As the beautiful California fall weather and near-perfect riding conditions in the Sierra’s kept holding (last year around this time, it starting raining and snowing there), we decided to take advantage and go on a last, end-of-season true epic Tahoe ride. He who will now be known as ‘Ayatola MTB’, and myself drove up to Tahoe friday night and were planning to hook up the next day with Steve, aka ‘Wherewolf’ of the mountain biking site/message board Mtbr. Steve, a professor of biology at CSUS and serious mtb-aficionado, keeps a collection of amazing pics and videos on his website and has extensive experience with Sierra trails. The ride we layed out, Tahoe Meadows to the Flume trail (which I did the previous time), then to Spooner Lake and Kingsbury, featured a good 34 miles over rocky singletrack with over 4500 feet of climbing (at altitude) and required self-shuttling - meaning, driving up and down a few times, hauling gear, bikes and people around. But it turned out to become one of my greatest riding experiences ever (excluding the endo I pursued at the very end) - the trail was amazing, the meteorological conditions just short of perfect, the scenery, colors and vistas fantastic. Steve posted already some nice pics, and a video will soon follow as he was carrying a helmet cam and shooting footage. My pics are online as well.

Another shark attack on a surfer at the Pacific coast; a great white attacked a surfer girl at Salmon Creek beach near Bodega Bay (also known as the town plagued by a very different kind of wildlife in Hitchcock’s ‘the Birds’). She came out relatively unscathed. White sharks are to surfers what mountain lions are to mountain bikers: nemeses that strike very rarely but when they do, you don’t want to be around. Which brings me to the question: which animal (excluding homo sapiens) is the most dangerous here in the US, with ‘dangerous’ being defined as creating the most human casualties per unit of time?
Certainly not mountain lions (14 reported deaths in the 20th century) or grizzly bears (128 in the 20th century) - the real killer seems to be Bambi (around 130 per year). A coworker and friend of mine recently survived a ‘deer attack’, when a not so clear thinking specimen jumped in front of his motorcycle on a winding road through the forests of Northern California (luckily only leading to broken bones for the rider; the deer was taken out of the gene pool). Deer are all over the place here, even in the Bay Area, and allowing some more deer hunting wouldn’t be unwelcome.
According to other reports though, yet another contender could be Maya…

Vorige week was Steve Jobs weer in goede doen - de ‘awesome’ en ‘fantastic’s vlogen je zo hard rond de oren dat het welhaast genant werd. Nu moet ik zeggen dat ik Jobs dankbaar ben voor iTunes - een perfecte (en hassle-free) manier voor mij om me de nieuwe dEUS aan te schaffen, die hier dus (nog?) niet in de winkels ligt; tien dollar op iTunes, mooie prijs. Uiteraard moet een en ander eerst netjes ontluisd worden van DRM maar dan zijn verschillende methoden voor; de eenvoudigste is natuurlijk eerst gewoon vanuit iTunes een audio-CD branden (die sowieso van pas komt in de auto) en dan opnieuw rippen naar mp3 of een formaat naar keuze.
Wat Apple betreft, de iPod nano die enkele weken geleden werd aangekondigd en nu overal in de winkels ligt ziet er overigens echt wel verleidelijk uit - het is in essentie natuurlijk niet veel meer dan een Moore-aangepaste versie van mijn geliefde en betreurde Rio PMP300 van vijf jaar terug, maar toch, het is een waar kleinood en de gadget-lust begint hier ten huize El Hombre een serieuze aanvang te nemen…

The Tahoe Rim Trail is one of those amazing and inspiring rides that make you want to give up your day job in order to become a bike bum. The section from Tahoe Meadows, near Mount Rose, to Tunnel Creek road is a piece of art; the trail has perfect flow, is spiced up by plenty of rocks and boulders and offers stunning views, both of the lake and of the Carson Valley on the other side. The Flume Trail may be the poster child of Tahoe mountain biking, but it pales compared to the Rim trail - the former being a rather flat, sandy and non-technical affair in comparison (even though it’s still a lot of fun). This time of the year, just before the snow and rain kicks in, is also the perfect time for Tahoe. Hence some time last week work had to give for the bike, and I started driving east, for another Tahoe epic (34 miles with 4700 feet of climbing at elevation - from Incline Village up to Tahoe Meadows, down and up the Rim trail, around Marlette lake and back to Incline Village along the Flume trail). The Yeti turned out to be the perfect Tahoe bike - the rear end just eating up the plentiful rock drops.
Now I still got the section to Kingsbury Grade and Mr. Toad’s wild ride on my Tahoe to-do list… so many trails, so little time. Anyway, here’s some pics…

Mountain bike yoga at Skegg’s Point

This exercise has been performed by a professional athlete, sustaining minimal injury doing so. Please don’t try this at home.

De resultaten van de klimtijdrit in Auburn afgelopen maand staan eindelijk online. Hmm, het kon weliswaar beter maar relatief doe ik het toch ongeveer even goed als de Belgen in de Tour ten opzichte van hun concurrenten… (en moest ik een frame van titanium of carbon fiber gehad hebben was ik natuurlijk vier minuten sneller geweest!)

Neen, de grote astronoom is niet uit het graf opgestaan, wel de boekhandel van naamgenoot Roy en diens zoon Clark die een paar maand terug op nogal theatrale wijze de deuren had gesloten; Kepler’s was/is een soort bibliofiel monument in Silicon Valley en is nu blijkbaar door een aantal filantrope en kapitaalkrachtige fans gered (in Menlo Park moeten er zo wel een hoop te vinden zijn). Ik vond het aanbod in Kepler’s eerlijk gezegd nooit zo overweldigend (in pakweg Borders is meer te vinden), maar absoluut geweldig was/is het feit dat Kepler’s een hele reeks avondlijke voordrachten door bekende en minder bekende auteurs organiseerde (afgelopen maand stonden onder meer Salman Rushdie en Terry Pratchett op het programma, geloof ik - wat dus niet doorging wegens de sluiting).
Enfin, nu kunnen we dus weer rustig genieten van een cafe latte in Borrone’s, vervolgens gaan browsen in Kepler’s en dan kopen op Amazon… of moet dat laatste omgekeerd?

Het is opnieuw die tijd van het jaar waarop Hugo Claus zenuwachtig in de veranda van zijn landhuis in de Provence zit rond te schuifelen (correctie, zijn Franse woonst werd recent blijkbaar verkocht?); de uitreiking van de Nobelprijzen!
We hebben zover:

• Natuurkunde: Glauber,voor het ontwikkelen van een quantum theorie van optische coherentie, en Hall en Hansch, voor experimentele bijdragen aan quantum optica, oa het ontwikkelen van de zogenaamde ‘optical frequency comb’ techniek. Met dat laatste kan men uiterst precies de kleur meten van het licht dat geexicteerde atomen uitzenden - als u zich afvraagt waarom dat godbetert van nut is, de recente GPS systemen gebruiken dat bijvoorbeeld voor hun timing en synchronisatie (waarvan hun ruimtelijke precisie sterk afhangt). En er zijn natuurlijk nog een hoop andere toepassingen.
• Scheikunde: Chauvin, Grubbs en Schrock, voor de metathese methode in organische synthese. Ik heb altijd een broertje dood gehad aan organische scheikunde (Leuven-trauma: ik wist echt niet dat we verondersteld werden Fessenden, Fessenden en Fessenden te memorizeren!), maar laat ik stellen dat de methoden ontwikkeld door dit drietal (jongleren met koolstof-verbindingen) uitermate nuttig gebleken zijn!
• Geneeskunde: Marshall en Warren (beiden from Oz!), voor het ontdekken van een bacterie die een belangrijke rol speelt in gastritis en maagzweren en dies meer.
• Vrede: El Baradei en het IAEA, voor zijn strijd tegen nucleaire proliferatie, en mogelijk ook voor het correct inschatten dat ol’ Colin’s ‘bewijsmateriaal’ indertijd voor de VN stonk (waarvoor El Baradei hier in de US overigens tijdelijk uit de genade viel).

Wat literatuur betreft blijf ik onversaagd verder duimen voor den Hugo, hij verdient het meer dan ooit! De verzamelde poezie van Claus die ik mij heb aangeschaft, leverde al tal van verzen op van dusdanige passionele bevlogendheid dat ze (zelfs naar het Engels vertaald) van heel wat nut bleken te zijn in menige romantische aangelegenheid.
Tenslotte zijn tevens de winnaars van de Ig-Nobelprijzen bekend!

Een van de slachtoffers van de Loma Prieta aardbeving in 1989 was het de Young museum in San Francisco (ofte, ‘het Metropolitan van de Westkust’), dat behoorlijk beschadigd werd; binnenkort, mid-oktober 2005, wordt een volledig nieuw gebouw en omringende campus ingehuldigd. Het nieuwe de Young museum werd ontworpen door het Zwitserse architectenbureau Herzog & de Meuron en op het eerste gezicht trekt vooral de nogal ongewone en geheel uit koper gefabriceerde facade de aandacht. Hierbij alvast (een met een sfinx opgesmukte) sneak preview:

The NASA Ames facility in Mountain View on Moffett Field (see pic below, a familiar sight for anyone that has been in Silicon Valley and has driven along the 101 freeway) could become the home of a brand new Google campus, is reported in this article in the San Francisco Chronicle.
In an effort that won’t exactly be heralded as a triumph of fact-checked journalism, the Chronicle quotes a certain Geoffry Bowker (working as a consultant for Google) mentioning that this new campus

“…could become an epicenter of the Silicon Valley technology industry innovation, much like Xerox Park in Palo Alto was until Xerox significantly cut back its presence in recent years.
“We haven’t had since Xerox Park shut down a place where people could meet and share ideas”

WTF?! Perhaps I should double check but I think I still have a job, and PARC is still there (granted, maybe a little less fun and wild than it used to be, but still).
And what’s the deal with the ‘K’?

Het antwoord op de vorige kwisvraag vindt u in de uitgebreide post. Hint: het heeft te maken met onze net afgelopen tweedaagse mountainbike odyssee, die ons eerst naar het fantastische Demo Forest voerde, en vervolgens tot in het geweldige Annadel State Park (foto) bracht.

Zaterdag stond Demo Forest (officieel: Soquel Demonstration Forest) op het programma; het gezelschap voor de dag bestond uit Tom (aka de Ayatola) die dankzij deze rit meteen een nieuw epitheton heeft verdiend: “The Helmet”.
Tom was tot voor dit weekend een Demo Forest-maagd en zijn inwijding in de Demo-singletrack liefde heeft behoorlijk wat bloed gevergd - gelukkig zonder al te veel erg. Het begon allemaal onschuldig, met de klim over Buzzard Lagoon en Santa Rosalia, genieten van het prachtige Ridge-trail. Dan, diep in het Demo Forest (dat door sommige bikers in een zwaarmoedige bui ook wel eens het Demolition Forest wordt genoemd), vatten we het schitterende Braille-trail aan; Braille is een technische speeltuin vol logs (boomstammen), bumps, bridges alsook een teeter-totter (een schommel), allemaal hindernissen die door geinspireerde bikers en trail-bricoleurs werden opgericht (met eveneens telkens een wuss-out optie). We verwerkten dit allemaal zonder veel problemen, tot Tom op een nauw en steil stuk met veel los zand besloot dat het niet snel genoeg ging en overging tot vrije vlucht - waarop hij prompt met zijn helm tegen een boomstam aan de steil aflopende rand van het trail (zie foto) aanknalde en een paar meter naar beneden tuimelde.

Dit leverde de gebruikelijke schrammen, bulten en schaafwonden op, maar eveneens een
behoorlijk ingedeukte helm inclusief diepe barsten aan de binnenzijde op (dit is tevens wat in de kwisvraag in het vorige artikel afgebeeld werd).

Dag 2 verliep een stuk vreedzamer, in het diep in Sonoma County gelegen Annadel park. Annadel omvat een prachtig trailsysteem, met hier en daar uitermate opwindende stukken rotsig singletrack. Ik had de singlespeed van stal gehaald, naast Tom “The Helmet” waren ook Thomas en Inge van de partij, en ik zag dat het Goed was.
Meer foto’s voor de geinteresseerden hier (opgepast, er zijn een paar bloederig gewelddadige taferelen te zien)…