Californication

Neen, ik ben niet aan een nieuwe carriere begonnnen…
Antwerpen is inderdaad wereldberoemd - om zijn diamanten; deze foto heb ik genomen van de etalage van een juwelier in Half Moon Bay.

Gisteravond dus het eerste ‘debat’ tussen Kerry en Bush. ‘Debat’ tussen aanhalingstekens want beide kandidaten zouden geen conversatie aangaan maar eerder een soort gezamenlijk interview afleggen onderhevig aan allerhande regeltjes.
Als ‘Vlaming in de VS’ voel ik me verplicht een obligate post hierover te plegen; ik ga het niet hebben over de inhoud, daar hebben honderdduizend andere sites het reeds over, maar wel over enige vormelijke aspecten die mij opvielen.

Vooreerst, aangezien iedereen een bias heeft, wil ik voor alle duidelijkheid gaarne de mijne even uit de doeken doen;
‘Dubya the moron’ (of misschien net niet): mijn afkeer voor Bush junior is in de eerste plaats eigenlijk niet eens gebaseerd op politiek-ideologische overwegingen, maar wel van persoonlijke, religieuze en culturele aard: persoonlijk omdat ik een viscerale allergie heb ontwikkeld voor dat nasaal Texaans accent en die woordenschat en taalvaardigheid van een veertienjarige; religieus omdat ik mij als goddeloze heiden heerlijk erger aan zijn neiging om te pas en te onpas de Allerhoogste in te roepen (zo gebeurde ook op het eind van het debat) - om nog te zwijgen over de van irrationaliteit en gezagsargumenten stijfstaande kwezelkliek binnen de GOP die hij vertegenwoordigt; en tenslotte cultureel, omdat het tekort aan intellektuele nieuwsgierigheid en het daaruitvolgend anti-intellektualisme en stuitend gebrek aan elementaire eruditie, belezenheid en bereisdheid van de president mij, laat ons zeggen, enigszins stoort. Er vallen evenwel ook enige positieve kanten aan zijn persoonlijkheid te ontwaren: Bush is een niet onaardig mountainbiker en hij spreidt bijwijlen een gezond gevoel voor zelfspot tentoon.
Kerry dan: ik heb nooit veel moeten weten van diens Vietnam-borstgeroffel; het Stefaan De Clercq rede-talent; de afgeborstelde en enigszins harkerige presence. Voor hem pleiten zijn Ducati-verleden en zijn kite-surf exploten - beide activiteiten vereisen intense focus en concentratie, helderheid van geest, onverstoorbaarheid en beslissingsvaardigheid, eigenschappen die een president wel van pas zouden kunnen komen.

Maar we weiden uit. Het debat!
Beide ‘hopefuls’ hadden hun lesje goed geleerd en zegden het vrijwel foutloos op. Het meest interessant waren de 1 minuut / 30 seconden gedeelten waarbij de kandidaten de mogelijkheid kregen op elkaar in te spelen. Hierbij bleek nog eens dat improvisatie de achilleshiel van Bush is; waarschijnlijk hield zijn legertje tekstschrijvers en adviseurs de adem in, toen er ongemakkelijke stiltes begonnen te kruipen in zijn spreek-beurten en bij momenten bijna in het archetypische Bush-geraaskal vervallen werd (’it’s hard work’, over Irak, ‘I know this world’,…). De ingestudeerde strategie was nochtans duidelijk: steevast terugvallen op eenvoudige soundbites en statements (Kerry’s ‘inconsistency’); zo wist de president zich meestal wel te redden.
Kerry leek rustig en kalm; straalde zelfvertrouwen uit; de Stefaan de Clercq frazeringen bleven achterwege. Zijn adviseurs hadden hem ongetwijfeld ingepeperd dat hij deze avond in de eerste plaats ‘presidentieel’ moest voorkomen; maar hierdoor ontbrak het in zijn betoog ook aan punch, en kansen om Bush frontaal aan te vallen werden onbenut gelaten (zo viel het woord ‘incompetent’ niet 1 keer; nochtans een begrip dat wat mij betreft redelijk applicabel is voor het Bush-presidentschap). Toegegeven, ook Bush liet mogelijkheden ongebruikt om harder in te hakken op zijn tegenstander, en bleef heel lief voor Kerry.

Al bij al bracht dit debat niet veel nieuws en ik heb mezelf moeten dwingen het op televisie te blijven volgen; reeds na een kwartiertje had ik zin er de brui aan te geven. Schaarse hoogtepunten die mij wisten te entertainen: het gegrimas en de smoelentrekkerij van Bush (wanneer Kerry aan het woord was) - ook wel de ‘Faces of Frustration’ volgens de Democraten, en de hilarische neiging van vooral Kerry om de moderator telkens bij de voornaam te betrekken in de repliek - op een bepaald moment dacht ik de stem van Bones McCoy - ‘He’s dead, Jim!’ te horen.

Volgende week debat 2, een gemodereerde Q&A sessie met een publiek, en daarna het laatste debat, over binnenlandse politiek.
Een beter idee wat mij betreft zou zijn een dubbel vraaggesprek met de kandidaten te organizeren, waarbij Bush door een journalist/polemist van ‘liberal’ strekking (Bill Maher bijvoorbeeld) zou worden verhoord, en Kerry door eentje van ‘conservative’ zijde (pick one). In principe zou de journalist veel hardere vragen kunnen stellen, en zal de kandidaat niet voortdurend kunnen terugvallen op een uitgeschreven spreekbeurt, maar het moeten doen met dossierkennis en argumenten.

(from the USGS site)
Didn’t feel anything; I guess the Coalinga cows did…

Check out the Pbase site of Wallclimber, an amateur photographer based in New Jersey who looks at the world through the viewfinder of a Canon EOS 300D Digital Rebel.

(’SF from Twin Peaks’ by wallclimber21)

Zaterdag 25 september 2004

Onder een bijna-volle maan op deze warme septemberavond in Berkeley verschijnen de Pixies op het podium van het prachtige Greek Theatre. Het is even schrikken, de tand des tijds heeft behoorlijk huisgehouden: de mannelijke vertegenwoordiging van de groep is geheel en al kaal; Kim Deal ziet er hoogzwanger uit, maar bij nader toezien blijkt het een bierbuik te betreffen - gelukkig heeft ze nog steeds die ontwapenende glimlach. En Black Francis, ook wel ‘Zwette Sois’, valt nu eerder ‘Vette Sois’ te noemen: na het omgorden van de akoestische gitaar rond zijn omvangrijke romp bereiken zijn bolle handen nog amper de snaren. De muzikanten staan verder als wassen beelden op het podium, enkel David Lovering wil nog wel wild om zich heen gestikuleren - hij is dan ook de drummer.

Maar dit maakt allemaal niks uit: zodra de eerste noten weerklinken, weet ik het: de magie is er nog steeds. Mijn zeventienjarige zelf had het bij het rechte eind; eind jaren tachtig was ik als door de bliksem getroffen na de eerste beluistering van Surfer Rosa en Doolittle, en maandenlang hielden deze fijne schijven mijn platendraaier bezet. Was het rock, punk, lawaai, pop? Het was anders dan alles wat toen te horen was maar er zat een woeste passie en grenzeloze energie in die uitermate wist in te spelen op menig wispelturig tienergemoed. Omwille van de Pixies heb ik indertijd de gitaar opgenomen (echt veel is daar verder niet van gekomen - tenzij er buiten ons weten enige meesterwerken onder de Hombre stoner-jams zaten - maar dit doet niet terzake).
Op een paar jaar tijd hadden de Pixies een geweldig curriculum opgebouwd - het vijftal Come on Pilgrim, Surfer Rosa, Doolittle, Bossanova, Trompe le Monde - waarmee maar weinigen konden en kunnen wedijveren.

Meer dan een dekade decennium later weet ik dat het tijdloze en klassieke muziek is. De groep speelt strak en gedisciplineerd, waardoor vooral de vroegere nummers fantastisch tot hun recht komen. De gitaar van Joey Santiago klinkt als vanouds bijwijlen als een vleesetende cirkelzaag, Francis speelt strak en is goed bij stem, Kim Deal laat haar bas donderen en hier en daar zingt ze een paar schattig valse noten (Gigantic deed ze foutloos, het moet gezegd) , en David Lovering is impeccable (zelfs bij het opvangen van een hem toegegooid drumstokje).

Ik ga geen poging tot setlist wagen (Velouria is de opener, daarna Wave of Mutilation, Ed is Dead en hierna laat mijn geheugen me al in de steek) , maar het betreft een goede dwarsdoorsnede van de vijf albums. Hoogtepunten wat mij betreft: enigszins verrassend misschien een aantal Come on Pilgrim nummers (een ziedend Nimrod’s Son en prachtig Caribou bijvoorbeeld), Gigantic, Vamos (waarin Santiago traditioneel verschroeiend uit de bol gaat) en enkele Doolittle nummers (na al die tijd weet ik nog niet uit te maken of ik Doolittle dan wel Surfer Rosa beter vind). Wat heb ik gemist? Enkele van mijn favorieten, zoals Rock Music en Something Against You; een wat interactievere podiumpresence misschien (enkel Kim Deal mompelde af en toe iets naar het publiek) - maar dit is het obligate muggengezift, alles kan beter, zoals Uytterhoeven ons heeft geleerd.

Meer dan tien jaar hebben Black Francis en Kim Deal niet met elkaar gesproken, nu staan ze samen te gniffelen en glunderen en ontvangen met duidelijk plezier het applaus van het uitverkochte amfitheater. Thuis neem ik mijn twaalfsnarige ter hand en waag me nog eens aan Where Is My Mind?

Hoera!
Ik merk net dat Californication gisteren 1 jaar oud geworden is…

Went on a bike trip to Sonoma county with Franz and Jurgen - the main attraction of this ride was Stewart Point - Skaggs Springs road, the ‘Holy Grail’ of California Motorcycle roads according to pashnit…

Today Sotheby’s is auctioning the late Boudewijn Buch’s stuff. Buch owned a lot of stuff; in fact, he tried to collect almost anything which was related to his many interests (among which some quite weird ones). One of the interest I share with him is of geographical nature - cartographic obsession, the longing to visit the most isolated looking spots on the map etc. Wouldn’t have minded bidding on some of his map collections; however, the proposed bid prices are acting as an efficient deterrant - I can think of better ways to spend a thousand Euro’s. His immense book collection is to be auctioned later - too bad, it made an impressive library and would be good material for a museum.

Zondagavond laat was ik Sky Captain (zie hieronder) gaan bekijken, en voor de gelegenheid had ik mij per Ducati verplaatst - enkele uren daarvoor had ik een favoriete route van mij langs de kust gereden; nabij San Gregorio Beach was mijn brandstof waarschuwingslampje aangegaan; geen probleem, ik kan zeker nog 40 mijl, en het is amper 25 mijl naar huis. Aangezien de Century multiplex maar een paar mijl van mij thuis is, was ik die avond met meer nonchalance dan brandstof in de tank richting cinema vertrokken. En zo viel ik op de terugweg na de film, temidden highway 101 stil… kalm gebleven, laten uitbollen en aan de kant geparkeerd. Zoals gezegd, ik was in nonchalante stemming, dus had ik ook mijn cellphone niet mee.
Middernacht, gestrand op een onverlichte pechstrook/afrit van 101, aan mijn rechterkant East Palo Alto, aan mijn linkerkant anderhalve kilometer ‘industrial wasteland’ en daarachter de beschaving…
Laat ik samenvatten dat ik die nacht een aantal dingen geleerd heb: het is niet aan te raden meer dan 30 mijl in het rood te gaan; rondstrompelen langs duistere autosnelwegen is een intense, zij het niet voor al te veel herhaling vatbare ervaring; en het is geweldig dat er hier in een straal van een paar kilometer overal (open) benzinestations zijn.

Sky Captain and the World of Tomorrow is ondanks de omineuze titel, een geweldige tour de force - het is het geesteskind van Kerry Conran, die er jarenlang op heeft liggen broeden, prutsend op een hoop Apple computers en voortdurend investeerders trachtend te lokken met zijn demo’s. Bijzonderheden die ik niet ga herhalen zijn bijvoorbeeld in de review van Ebert te vinden.

Waar ik het wel over wil hebben, is het feit dat de film werkt! Vooreerst ziet hij er fantastisch uit: de neo-retro sepia look, de geheel digitale achtergronden - alles behalve de acteurs en sommige props is CG, en dit stoort geen moment. Hij is tegelijkertijd volstrekt origineel alsook een soort collage gebaseerd op talloze klassieke scenes en films: combineer Metropolis van Fritz Lang, War of the Worlds, de Corman monster films, Dark City (die andere grensverleggende neo-retro SF film), James Bond, WWII pilotendrama’s, Raiders of the Lost Ark, de Batman-film van Tim Burton en je krijgt een idee. Het is een verfilmd stripverhaal, gebaseerd op een niet-bestaand stripverhaal. Althans, dat is wat de Amerikaanse recensenten hier denken - ik weet wel beter: het is namelijk pure Blake&Mortimer ten tijde van ‘Het Geheim van de Zwaardvis‘. In tegenstelling tot de doorgaans van nuance en esthetiek gespeende Amerikaanse ‘comics’, getuigt deze klassieke vaderlandse stripserie van een grenzeloze verbeelding, een doorgedreven zin voor perfectionisme in decors en architectuur, tal van art deco motieven (hand in hand gaand met de Klare Lijn) en dan dat typisch Belgische surrealisme. Dit is exact de sfeer die ‘Sky Captain’ uitademt - tot en met het jaren dertig doem-gevoel en het volstrekt ongeloofwaardig verhaaltje toe (maar zoals gezegd, dit stoort allesbehalve).

Daarnaast doen de acteurs goed hun best - Jude Law / Gwyneth Paltrow zijn grappig, echt waar. Het zal voor de meer verzuurden onder ons niet moeilijk zijn de film neer te sabelen, maar wat mij betreft is het een instant klassieker - in tegenstelling tot de meeste Hollywood blockbusters en in het bijzonder het doorgaans vermaledijde genre van de ’stripverfilmingen’ werd deze prent gemaakt met een enorme liefde en respect voor de klassieke cinema (van zowel het A- als B- type) en ik hoop dat de bezetene estheet die Kerry Conran wel moet zijn, hiermee het nodige succes oogst en op zijn elan kan doorgaan.

De herfst is bij deze ook in de Bay Area officieel begonnen; de nachten worden kouder en het heeft hier gisteren in the Valley… geregend! Voor het eerst sinds begin april geloof ik dus u begrijpt dat dit voor wat aanpassingsproblemen zorgde (’hoe durft die regen mijn weekendplanning verstoren!’). Niettemin heeft dit herfstoffensief een leuk neveneffect: de alomtegenwoordige zomer-fog aan de kust is verdwenen, en na het optrekken van de kortademige regenwolken is de lucht kristalhelder en blauw zoals ze alleen in California blauw kan zijn (zie ook ‘Palo Alto’ van Radiohead). En de oceaan is overdonderend prachtig - een trip per Ducati naar Half Moon Bay was dan ook op zijn plaats gisteravond (zie foto op San Gregorio beach) .

Was it Backpacker or Outside magazine that once featured this photoshoot on the most scenic and cool ‘private quarters’ out there? My submission would have been this john in Joshua Tree park. However, here’s an extraordinarily cool unit in a more urban setting (in Switzerland):

Forget about micromotors and SEM photographs of toothed gear wheels! When I’ll need to explain what ‘MEMS’ technology is to my family, friends and broader surroundings I can now resort to this as a useful example: you may not wear it any time soon on your wrist, but perhaps you’ll find it in your GPS some day. Anyway, the potential for making cool gadgets is one of the appealing things of MEMS for me - though not getting beyond the ‘grad school gadget stage’ is also one of the main issues. Here’s an abstract in Applied Physics Letters…

(vlnr)
In mijn gedachten
rijdt zij paard terwijl haar ventje een pijp aan het roken is
geniet hij van nog een stevige pint
blijft zij het braafste mens op aard
en scheurt hij er de laatste keer vandoor op zijn moto

Back in Palo Alto… it’s sunny and about 32C (92F), just like I left it. My appartment, being on the top floor, currently isn’t quite the oasis I was hoping it would be. The whole past week in Belgium was beautiful as well, didn’t see a single drop of rain, sunny ‘terrasweer’ all along. Indian summer everywhere…

Bijna op weg naar Belgie; voor de gelegenheid nog even snel een nieuw dessert receptje op de site gezet: Belgian chocolate truffels!

De Olympische Spelen gaan dit jaar grotendeels aan mij voorbij; wat het bekijken op televisie betreft althans: ze zijn hier wel te volgen op NBC (een station dat ik met mijn antenne op enigszins krakkemikkige wijze kan ontvangen), maar het ongelooflijk irritant gekwek van de Amerikaanse commentatoren-snoeshanen alsook de reclameblokken die elke vijf minuten opduiken maken dit een enorm korvee.
Het internet dan maar - op de site van Sporza viel mij deze foto van de Belgische kajakkers Maesen en d’Haene op, genomen net nadat ze hun halve finale gewonnen hadden - let in het bijzonder op het toch wel onorthodoxe vreugdegebaar van de tweede bootsman…

Last weekend: the beach (Seacliff Beach, just south of Capitola), the sun, the ocean, good company (featuring P&P visiting from Belgium!) and a grill - the right ingredients to make it a day worth remembering…

• Yeti ASR 575 frame, Large, Black
• Mavic X223 Disc rims
• Hayes HFX 9 XC disc brakes
• Fox Vanilla RL 130 mm fork
• Yeti ARC stem
• Cane Creek S2 headset
• Yeti grips
• ARC R1 handlebar
• Shimano Deore LX shifters
• Truvativ Team Stylo crankset (21-32-44 teeth chainrings)
• Fox Float RP3 rear shock
• Truvativ Team Double Clamp seatpost
• Yeti WTB seat
• Maxxis Larsen TT 2.35 tires
• Shimano XT derailers
• Shimano XT cassette (11-12-14-16-18-21-24-28-32)

This is overly geeky, I agree, but I want to keep an easily accessible record of all the components on the bike, so what’s better than throwing it on the web? I’ll put a picture from the bike’s maiden ride to make up (the Yeti on the Black Mountain).

First ride impressions:

At last, after months and months of having to exercise the most stoic patience, the gorgeous Yeti 575 is now standing in my living room (check pic)!
It looks so immaculate and pure that I feel serious reluctance to go out and ride it. I’ll post the specs later…

Deze ochtend een mtb rit gedaan in mijn favoriete Skegg’s Point, aka El Corte De Madera Creek preserve. Er hingen dichte drommen ‘fog’ over Skyline, en het water droop van de bomen en begroeing af; het woud ziet er dan altijd prachtig mistig en spookachtig uit - zie pic.
Op het menu stond het ultra-technische South Leaf trail; met een singlespeed uiteraard nog net ietsje meer uitdagend.

South Leaf doet de hartslag de hoogte ingaan - nauw, bezaaid met rotsen en boomwortels, en met een ‘drop-off’ die alvast motiveert uiterst geconcentreerd te blijven.

Daarna trok ik even op met een duo rijders dat zich ook in deze uithoek van het park gewaagd had, en verkenden we Virginia Mill trail, wat ik nog nooit gereden had: een fireroad met een interessant stukje singletrack net voor een creek crossing. De klim terug (de Virginia Mill creek crossing is zowat het laagste punt van het gebied) was uitermate brutaal, maar gelukkig kon ik nog genieten van het geweldige Giant Salamander trail alvorens het laatste stuk naar de parking te ‘grinden’…

Reeds in tempore non suspecto (lang voor zijn episode bij de geweldige Queens of the Stone Age) was ik een grote fan van Mark Lanegan. Een fantastisch Screaming Trees nummer op de soundtrack van de archetypische Generation X film ‘Singles’ uit ‘92 was de oorzaak. Die stem! Zijn hoge ‘poet maudit’ gehalte deed de rest; zoals Cobain was hij de zwartgallige bard die het verdriet van de jaren negentig bezong - waar Cobain meer beslagen was in de pure songschrijverij, straalde Lanegan meer melancholische klasse uit. Neem bijvoorbeeld zijn solo-meesterwerk ‘Whiskey for the holy ghost’ - alleen al die albumtitel… de laatste jaren beleefde hij dus een wedergeboorte bij het uitmuntende combo Queens of the Stone Age van Josh Homme (Hombre?); ik zag hem een jaar of zo terug aan het werk tijdens een QOTSA concert in Santa Cruz (hun beste optreden dat ik ooit mocht meemaken, en ik heb er enkele op mijn aktief) - hij stond daar als een standbeeld op het podium, zonder een vin te verroeren, maar die machtige stem van hem galmde door de zaal en maakte nummers als ‘Song for the dead’ en ‘Hanging tree’ tot absolute hoogtepunten van het optreden.
Fast forward nu naar 2004 - de lange inleiding diende eigenlijk om te melden dat ik me zijn nieuwe CD ‘Bubblegum’ heb aangeschaft. Het goede nieuws is dat dit een quintessentieel meesterwerk betreft, alleen al omwille van de aanwezigheid van een handvol briljante songs: ‘Hit the city’, een hitsig duet met PJ Harvey; ‘Metamphetamine blues’ (opnieuw, die titel alleen al), bezeten en Tom Waits-iaans; ‘Sideways in Reverse’, een voorbeeld voor de White Stripes van deze wereld hoe het moet; ‘Can’t come down’, met de gitaren in delirium; en tenslotte het onnavolgbare ‘Death Valley blues’ (zo luid mogelijk op te zettend). Mijn enige punt van kritiek is dat de trage songs niet zo goed zijn als op het in 2001 uitgebrachte ‘Field songs’ - maar wat dat betreft beter doen dan op die kille prachtplaat is niet van deze wereld… kortom, opzetten, die handel, en tracht de idiote cover van de CD te negeren.

He’s not focused enough… on riding.

(got this pic from the mtbr singlespeed forum)

Santa Cruz is great; one of the few spots on the Peninsula coast where the summer fog behaves in a somewhat predictable pattern - present in early morning, burning off after noon. Being in Santa Cruz is being on vacation, hereby respecting the California beach life stereotypes (how many towns feature a huge statue depicting a surfer dude?).
Santa Cruz is volleyball on the beach and enjoying a bbq on the same beach afterwards; it’s proud of hosting a crowd of unusual characters and weirdos - a blend of metropolitan San Francisco and coastal Southern California. If there wouldn’t be an over-an-hour commute to Silicon Valley, I wouldn’t mind living here.

And more importantly, it hosts some of the greatest singletrack around - see the pic of Zane Gray, one of my favorite trails in the Wilder Ranch park. On the nearby UCSC campus are numerous hidden gems as well; yesterday I singlespeeded down ‘Magic Carpet’ - going down this trail is very much like tree skiing in Heavenly.

Met enige vertraging ben ik er dan toch toe gekomen ons Nanocal-artikel in te scannen en ter uwer leesplezier aan te bieden: deel 1 en deel 2. Ik veronderstel dat dit qua copyrights valt onder ‘fair use’ dus dat zou geen pijnpunt mogen zijn. Voor de leken: het betreft hier PARC’s ‘enthalpy array’ project waaraan ik momenteel werk: simpel gesteld ontwikkelen we een instrument waarmee we de biochemische interactie tussen paren van minuscule druppeltjes vloeistof, bv. bepaalde proteinen en gesynthetiseerde organische moleculen, willen observeren; dit kan gebeuren door de extreem kleine temperatuursveranderingen die optreden bij zulke interactie te meten. Twee belangrijke toepassingen zijn: het begrijpen van die interacties, wat kan toelaten te begrijpen waarom sommige ziektes/aandoeningen optreden, en ten tweede, het ontwikkelen van moleculen/medicijnen om de aandoening te genezen. Mijn taak is de ‘MEMS sensor array’ waarmee de meting gebeurt, te ontwikkelen (in retrospect is dit niet zo simpel gesteld, maar goed).
Ik post dit hier uiteraard ten dele uit onverdunde en dandyeske ijdelheid - ik moet toch iets inbrengen tegen de fortuinen die de ‘mooie jonge oppergod’ (hum) van het chipdesign, Ayatola Hombre, opstrijkt!

Oh, the joys of bike maintenance: since a couple of weeks I’m struggling with an oil leak. It’s a long story, but I think I have it figured out now. You see the culprits on the picture: the (silicone) gasket between the alternator cover and the engine casing is failing on a couple of spots, most likely due to ahum a problem with my chain I had a while ago (had it first too tight, then too loose). So my mission now is: take the alternator cover off, clean the crap out of it, reseal it with new gasket material and reassemble the bike. Status now: I cleared everything out of the way (front sprocket, clutch slave cylinder, gear shifter actuation rod), drained the oil and am ready to take the cover off.

Wat zou ik doen moest ik tijd en geld genoeg hebben om eens de avonturier te gaan uithangen: waarschijnlijk iets a la Ewan McGregor en Charley Boorman: met een splinternieuwe BMW GS1200 van London naar New York rijden, in oostelijke richting, de Beringstraat en zo overstekend.

Een grote desillusie, te vergelijken met het gevoel dat ik kreeg toen ik me realizeerde dat Sinterklaas niet bestond en dat koude fusie niet echt was: Meirhaeghe een epo-spuiter… voor alle duidelijkheid: ik heb er niks mee te maken, hoewel kwatongen mij met deze foto verdacht trachten te maken!
Onbegrijpelijk toch - epo is deze dagen makkelijk op te sporen, en hij had het waarschijnlijk niet eens nodig; hij zit nu op het niveau Jan-Hendrik Schon, een zaak die mij overigens al een hele tijd mateloos fascineert en waarover ik dringend eens iets moet schrijven.

Eindelijk mijn Crater Lake prentjes gepost - redelijk low res omdat het er zoveel zijn en ik wat bytes wil besparen - eigenlijk zou ik op zoek moeten naar een webhosting service die mij meer/goedkoper disk space geeft (morregen!)…

Crater Lake pics here! Wanted to write a more detailed report, but that will have to Wait!

Hierboven overigens een prentje gemaakt door Tom, aka Ayatola Hombre. Ge kunt een portfolio van zijn oeuvre bewonderen op zijn pbase site.

So it seems Dubya is serious about trying to reach voters: even I am somewhat charmed by his latest hobby, check this Guardian article:

“Bush has only been riding the knobby-tired mountain bikes since February, yet he takes on dangerous sections that would give veterans pause. He keeps a cramp-inducing pace on long uphill sections, pouring it on to reach each peak, backing off a little to recover and then attacking the next hill.”

This was of course in the news because of his recent endo - an over-the-handlebar style crash. Even more entertaining is the fact that he is usually being followed - on the bike - by the secret service men, who not always walk away unscathed:

“On May 22, he lost traction on a dirt road, scraping his chin, upper lip, nose, right hand and both knees. The next day, a Secret Service agent riding behind him slammed onto the ground at high speed on a paved section, breaking his collarbone and three ribs.”

At least it beats choking on pretzels.
So will Bush manage to convert me to his camp? Tough luck: Kerry used to ride a Ducati.

My project is in the news - hurray! It made the front page of the Technology section of the San Jose Mercury News (usually the only section I ever read). Here’s another link to the same story, as well as this press release on the PARC website. The latter will teach you everything you always wanted to know about nanocalorimetry and enthalpy arrays (it may cure AIDS, SARS, cancer and baldness some day!).
This is of course all very exciting to me but one detail thoroughly disturbed me: Mercury News journalist Paul Jacobs (interestingly I used to have a coworker named the same) compared our baby to an ‘Etch-a-Sketch’…WTF??

Doing many trips on a Ducati is great, but it also means that maintenance intervals are shortening drastically. As I’m planning on doing a Mammoth motorbike/camping/mountain biking trip next weekend, it meant I had to do my 18K maintenance this week in order to get the bike in prime shape. Tonight was the night (did some other stuff on sunday): did my valves (and belt inspection and putting new plugs and checking fluids) in about 4 hours! A great result, but mainly due to the fortunate fact that all valve clearances were in spec (only one was borderline) - I put them online in order to archive them for myself in a convenient format.

Took the singlespeed to Soquel Demonstration Forest, for what would arguably be the most serious test I could put my singlespeed aspirations to. I had been working on the bike for some hours the days before since it turned out that the bearings of the bottom bracket were shot (cause of a horrid creaking noise) - so I bought and installed a new one (goddam’ Ebay sellers); I also tried fruitlessly to install a 17 teeth sprocket (got one online but it turned out not to be compatible with my hub). So I would have to turn 32:16. And, hurray, I did clear most of the climbs, also the 3 mile fire road at the end, where I even managed to mercilessly smoke the (geared) riders around me. This inflicts of course a very good feeling - a God-of-the-Trail sort of feeling, and I guess that’s a big part of the singlespeed lure. On the singletrack it ran great (the light Giant XTC frame handles beautifully), on the rocky/technical/steep downhill stuff I was missing my rear sus - the rear wheel bouncing all over the place is a property of hardtail bikes I had forgotten about! - going slower helps here.
Instead of the Saw Pit trail we usually do (featuring truly fearsome sections that make me always wear my protective gear whenever I wander into the Demo Forest), we went on the Braille trail - there were tons of logs, drops, jumps, etcetera and Markus of course had a great time, executing a mix of skydiving and mountain biking. I chickened out on most of the stunts - even on a suspended bike many of them would have been a bit much to take. Did take pictures of the flying Swiss though:

Here’s another one: Markus sliding off the Ridge trail…

Heb meer Laguna-pics geupload en op deze aparte pagina gezet. Ik heb het formaat enigszins veranderd in vergelijking met hetgeen ik normaal doe, omdat ik een en ander op kortere tijd in elkaar wou kunnen flanzen. We zien wel hoe het eruit ziet…

Het was opnieuw raceweekend in Laguna Seca - geen mountain bike dit keer, maar wel de World Superbike races - snelheid motoren dus. Twee races in de Superbike serie en dan nog een AMA race - dit laatste is een Amerikaanse competitie, daar waar het Superbike circus a la Formule 1 de hele wereld rondreist; het grootste evenement van het jaar in Laguna Seca, en ook voor ondergetekende is het een klassieker aan het worden - tal van oogverblindende bikes, hopen gear, lieflijke ‘umbrella girls’, spektakulaire race duels te bewonderen. Om de drukte voor te zijn, waren we zeer vroeg in de ochtend vertrokken, per bike natuurlijk. Dit kon betekenen: een uurtje vastvriezen op de moto, aangezien het op zomerochtenden aan de kust werkelijk koud kan zijn (de fameuze ‘fog’ houdt dan gewoonlijk de kustlijn in haar greep), maar het viel nog mee. Nadien krijgen we dan typisch een verzengende hitte te verwerken, aangezien Laguna in de heuvels ligt, en de zon daar na het optrekken van de fog geen genade kent.
Op de foto hieronder: de Ducati 999 van Gary McCoy van… het Xerox/Nortel team! Jawel, the big X sponsort een Ducati team in de Superbike serie en daar ben ik uiteraard wel over te spreken.

(meer foto’s van Laguna Seca later)

So I went to Crater Lake during the past holiday weekend and put another 1300 miles on the bike. Here’s a little photo-preview - more to follow…

Spiderman 2, that I saw in Medford, Oregon (don’t ask): I always had a weak spot for director Sam Raimi, in particular because of the Evil Dead movies. And it seems now quite obvious to the whole world how incredibly talented he is, given the rave reviews everywhere of the movie and at the same time, the whirlwind-like box office performance. Granted, it’s not a bad movie, but I fail to see the depth and importance it seems to get attributed. Ok, a superhero with plenty of personal issues is a break from the usual infantile Hollywood crap we get served, and it is clearly one of the better comic book movie renderings, but I think the bar should be put higher, especially for a genius like Raimi. I did love the brilliant intro graphics though.

Bedtime for Bonzo:
The Stanford theatre here in Palo Alto, a beautiful theatre showing classic movies, is currently featuring a Ronald Reagan-retrospective(!). Bedtime for Bonzo is a flick featuring Reagan taking care of a chimp - I like to remember this because it inspired the great Ramones song ‘Bonzo goes to Bitburg’ (unfortunately many of the Ramones-members seem to be or have been joining Ronnie in the hereafter lately).

Before sunset:
Now here’s a great movie! I must first admit not to be entirely objective, since I recognize much of Ethan Hawke’s character in me: about the same age, same mindset and with a huge crush on Julie Delpy. I also loved ‘Before Sunrise’ from ‘95 to which this is a sequel.
The movie is about 90 minutes of long shots of Hawke and Delpy talking and walking through Paris. Nothing really happens in it but I wasn’t bored for a minute (and my threshold is not that high). The dialogue is, like in the ‘95 movie, very natural - you almost feel like taking part in it. I won’t reiterate the story here (lost love and its consequences), but what struck me is some autobiographic elements: Jesse is an American writer (Ethan Hawke also became a writer and put his acting on hold for quite a while), the two actors wrote the dialogue themselves, Celine plays the guitar and writes songs (Delpy plays in the movie a song from her album to Hawke), Celine used to live some time in the US (Julie Delpy as well and might still if I’m not mistaking), Jesse’s unhappy marriage (Hawke is in a divorce) et cetera.
The movie is unusually deep (to Hollywood standards), and director Richard Linklater (an excellent chroniqueur of us Gen-X’ers) gave it an ending in perfect style: unexpected, but very appropriate. For a real review, check out this article.

The Cassini pictures are quite something - better than many artist’s renderings. Also to be checked out: the sound of Saturn.

(picture from NASA, via npr.org)

Drukke maar behoorlijk vruchtbare dag: deze morgen nog handjes geschud met onze Grote Xerox Roergangster, Anne Mulcahy, tijdens de lunchpauze gaan ‘apartment hunting’, ’s avonds mojito’s bij de lokale Cubaan, en nu ben ik de moto aan het prepareren en aan het inpakken voor mijn 4th of July weekendtrip naar Crater Lake in Oregon…

Op deze laatste junidag vrees ik dat ik mij stilaan tot het ouwesokkendom ga moeten bekennen. Het is immers nu tien jaar geleden dat ik ben afgestudeerd aan de unief; de laatste junidagen van 1994 waren bloedheet - de wereldbeker voetbal in de toen-nog-verre VS was volop bezig - na het laatste examen waren we ons gaan bezatten in de Oude Kantien en wat ik mij verder herinner van die dag is dat ik languit en in redelijk bewusteloze toestand in de kamer van P. op de grond was beland, met het vruchteloze voornemen een wedstrijd op de televisie te volgen. Een week later was er dan de plechtstatige proclamatie, in een auditorium op het Sportkot als ik me niet vergis. Te laat nu voor een jubileum-reunie, hoewel er wel een officieel KVIV evenement is (in september?). Tien jaar geleden ook de geboorte van het Web - goed, ik was indertijd enigszins verslaafd aan nieuwsgroepen, netmail (de Fidonet versie van e-mail), e-mail en ftp, maar wat het geweldige Mosaic bracht vond ik toch redelijk revolutioneelair…

Couldn’t stand the wait for my new mountain bike (the Yeti 575 I’ve been drooling about since a couple of months - ordered trhough REI who apparently have been screwing around with the order for a while), so I decided to check out Ebay for a singlespeed; something I’ve been considering for a while: very affordable and cool, but also quite demanding to ride. And so I got a beautiful new Giant XTC Single frame, equipped with a nice set of components (see pic) - tried it out first on Arastradero, and the past weekend on Skegg’s. As could be expected, though extremely light, it’s brutal on the climbs, the gear combination is 32/16, I think it’s just a little too much - 32/17 would probably be ideal. The steep stuff is excruciating, but on the rolling singletrack the bike simply flies… I still have to set up things (such as the disk brake) properly, but I already know I’m going to seriously like it.

We celebrated the beginning of summer in style - on Twin Lakes beach in Santa Cruz; since images say more than words:

courtesy of an inspired Chef Thierry…

Voor wie hierbij vragen heeft: cfr. de kop in het Laa(g/t)ste Nieuws de dag voor de befaamde match gefloten door Roethlisberger tijdens de Wereldbeker 1994 in de US.
Ik ben uiteindelijk dan toch gezwicht (in tegenstelling tot de boycot die ik eerder afriep) en heb een $15 fee betaald op de Euro 2004 website teneinde de uitgebreide samenvattingen etc te kunnen bekijken.
Daarbij ben ik gisteren zowaar voor de Hollanders beginnen supporteren; hoewel, het doelpunt van Ballack was van adembenemende schoonheid. Nistelrooij is dan weer zeer effectief maar hij scoort niet ‘mooi’, niet gracieus genoeg naar mijn zin.

The cool thing about this time of the year is that there’s so much daylight; enough to go on a nice ride even after a busy day. Tonight I took the Monster to Kings Mountain road, with plenty of fun, relatively smooth twisties, then to Tunitas Creek road. Tunitas is something special (see pic) - pothole plagued, narrow, with hundreds of unexpected bumps, ruts and grooves in the asphalt - the bike feels sometimes like a wild horse trying to throw me off. But great challenges mean great fun - the thrills, elevated pulse, hyper-awareness brings one into a zen-like peace of mind (I guess this works as long as you can keep the bike up!). Adding to this is the eerie atmoshpere of the cloud filled forest - as not unusual, the fog was creeping up on the west side of the Santa Cruz mountains, whereas on ‘my’ side it was all clear and sunny. After hitting the coast and Highway 1, I took Highway 84 back to the Valley - fast curves, super smooth pavement - a different kind of fun (where Tunitas is hard work, 84 is a relaxing reward).

At last I managed to sort out and process my pictures from my recent Europe vacation - here’s the first series, on our European MTBSH gathering and bike trips near Lake Garda.

In het weekend heb ik de Art Deco voorstelling in het Legion of Honor museum bezocht (cfr. foto, die ik een tijd geleden genomen heb - als dit enigszins bekend voorkomt: het museum heeft nog een voorname rol gespeeld in ‘Vertigo’ van Hitchcock).
Wat mij bijbleef: die typische grafische stijl (vooral in posters etc te bewonderen) waar ik wel van hou, een fantastische Cord Phaeton, en vooral: een stokoud filmpje dat op een muur werd geprojecteerd met daarop beelden van ‘Danse Sauvage’ van de onnavolgbare en geweldige Josephine Baker; nu begrijp ik waarom ze in haar tijd een totale sensatie was…

P.S. Ik vind dat mijn Ducati ook een behoorlijk Art Deco gehalte heeft…

…before I can tick everything off: my visited US States (Tom’s map would probably be give him quite some bragging rights, grmbl) and European countries.

create your own personalized map of the USA
or write about it on the open travel guide

create your personalized map of europe
or write about it on the open travel guide

Dit komt uit het SF Metro magazine deze week - een verademing naast al het hagiografisch gebral op TV en in de meeste kranten - uitgezonderd de NY Times dan, die een behoorlijk aantal kritische artikelen bracht over het toch wel dubieuze presidentschap van ‘ol Ronnie…

Euro 2004 is starting so I went on a mission to find out whether there is any TV coverage here in the US and California in particular. I found there is good news, and there is ridiculously bad news.

The good: it is possible to watch the Euro 2004 games. Setanta Sports has bought the US rights and is offering all games on ‘residential pay-per-view’ via a number of cable companies (such as DirecTV etc).

The ridiculously bad: the cost is $179 for the whole package. If you choose to see individual games $20 per game (and $25 for quarter-final and higher games). For pubs, Setanta enforces a $20 charge per person (!) meaning there will be a $20 cover charge to get into those pubs that offer the games (hence probably no pub in its right mind except maybe some British ones during the England games). Apparently in Canada you can watch some games for free - one could also travel to Europe of course. I should have moved to England - at least there one respects the two sports that matter: snooker and soccer (but then the food and weather are crap, and the people not as cute).

My final conclusion: fuck Setanta and fuck Euro 2004, I’ll just check the results on the net…