Californication

Hierbij nog wat reclame en een link voor de Los Hombres al Borde de un Ataque de Nervios community weblog die we zonet opgestart hebben. Quote:

LHaBduAdN is a society of knowledge-enthusiasts, based in Belgium but with transatlantic extensions into the US, and is autocratically governed by the Secretary-General, a resident of the city of Antwerp. We’ve been maintaining a website since a number of years, and are now also starting a community blog, with the purpose of offering any Hombre-member or -aficionado a forum on which they can vent their true feelings and deeper thoughts. Feel welcome to explore this inner Hombres-world and if you too want to become an aficionado or even member, just shoot an e-mail to the address that can be retrieved from the aforementioned website. Feel also free to share your comments, benign or vile, in the comments section.

Een typisch symptoom van verregaande Californication is: groeiende intolerantie tegen regen en kou - inderdaad, een mens verwordt hier tot weer-wuss. Nu het stevig wintert in het Westen, ben ik enigzins opgelucht sinds vorige week terug over een bolide te beschikken (Subaru Outback via Craigslist). Ik zat een dikke maand zonder kooi, maar gelukkig waren de elementen genadig.
Hierbij nog een paar links om deze donkere tijden door te komen: een Economist artikel over Einstein (het is binnenkort 100 jaar geleden dat zijn eerste baanbrekend artikel werd gepubliceerd), en een gedegen verklaring over het blauw-zijn van water.

Zoals in de vorige post gezegd is de vulkaan op het Canarische eiland La Palma (Cumbre Vieja) en een eventuele uitbarsting met Atlantische tsunami tot gevolg al een hele poos oud nieuws.
Het is bekend dat de westelijke kant van de vulkaan al een hele tijd volledig afgescheurd is (via een diagonaal oplopende breuklijn), en in feite enkel door wrijving tegen het andere deel van het eiland wordt vastgehouden. Een volgende uitbarsting van de Cumbre Vieja zou het hele zootje in de oceaan kunnen doen storten, maar het zou even goed nog een aantal uitbarstingen kunnen vergen (en dus misschien tienduizenden jaren).
Interessante opmerking in dit artikel van Gwynne Dyer is hierbij dat La Palma redelijk verwaarloosd wordt wat betreft seismologische instrumentatie en monitoring (zeker in vergelijking met wat hier in Californie bijvoorbeeld de norm is, waar zowat op elke zakdoek land metingen worden gedaan); de verklaring die Dyer oppert voor de onder-instrumentatie van La Palma is: een massale evacuatie van de oostkust (New York, etc) en het Caraibische gebied op een paar uur tijd (post-eruptie) is niet haalbaar. Op voorhand evacueren op grond van seismologische/vulkanologische data en metingen die allesbehalve zekerheid gaan bieden over de omvang van het risico (vals alarm) is economische/humanitaire waanzin. Anderzijds wil niemand, geen enkele regering of beleidsmaker, een eventuele ramp en de talloze slachtoffers op zijn/haar geweten hebben. Dus in zo’n verlies-verlies scenario verkiezen ze misschien juist niet te beschikken over allerhande meetgegevens… ignorance is bliss.

A cataclysmic couple of days: the tsunami of course, cfr. the incredible footage and images circling around. I’ve long been somewhat intrigued by tsunami’s (in tempore non suspecto), because of a documentary I once saw on the possible consequences of an Isla La Palma volcanic eruption / tsunami combo (read: US east coast being pounded) and of course, I can’t help it , because ‘tsunami’ is a beautiful word.
Then, for a couple of days it looked like there was a 3% chance the world would end on April 13, 2029, courtesy of asteroid 2004 MN4, which is on a near-collision course. The impact probability, changing day by day as a result of more processed acquisition data, went up to about 1/37, but by now has gone down safely to zero (the main impact 2004 MN4 will turn out to have are the countless Bruce Willis jokes on Slashdot).
Finally (and I have to agree, rather anticlimatically), we’re currently getting torrential rains in California - things here look now much like Belgium on a stormy november or december day.

Christmas day was supposed to be the last day of 2004 we would be able to enjoy the glorious sunny weather we’ve been enjoying in the Bay Area since quite a number of weeks now; the rains were scheduled to come in on sunday, so M and I figured the right way to celebrate Christmas would be to go mountain biking. Destination: Annadel State Park, near Santa Rosa, a place I haven’t been to so far, for mysterious and unexplicable reasons since people have been raving about it.

All the rave turned out to be quite justified. Annadel is a true mtb-paradise: long and sweet stretches of singletrack with rocks and boulders all over the place to make things interesting. My favorite sections: North Burma, Cobblestone and Rough-n-Go trails (nomen est omen). On this sort of technical stuff the Yeti handles like a dream.

The typical Californian oak-dotted hills made for some nice pics - this one looks like a Lord-of-the-rings type forest, or like the forest in this Tim Burton movie with the headless horseman (Sleepy Hollow, if I’m not mistaking).
After the ride we hit the city - too lazy to cook so we found a place in the Mission where we got a vintage El Salvadorian dish…

Kerstmis in Silicon Valley is zoals elders vooral een festival van kitsch en koopwoede. Toch is het aandoenlijk te zien hoeveel moeite sommigen zich getroosten om een en ander er feestelijk te laten uitzien. In deze zijstraat van Embarcadero in Palo Alto doet men elk jaar wat extra inspanningen…

…dit jaar zijn er zelfs smurfen te zien. R kon aanvankelijk niet geloven dat de smurfen Belgisch zijn, zoals de wafels, chocolade en bier - ze groeide op met de blauwe ventjes op tv.

In downtown San Jose is er zelfs een kerstmarkt, met kerststallen, -bomen, een reuzerad en draaimolens - maar zonder gluhwein. De nachten doen momenteel zelfs een beetje hun best om echte kerst-koude aan te bieden. R en ik vinden het allemaal prima…

Bij de comments op een vorige post is aan het licht gekomen dat Konijn, van Konijn Diezijn, op deze pagina’s rondwaart. Konijn, dames en heren, was lid van allerhande demo-groepjes uit ver vervlogen mid-nineties tijden (voor zij die onbekend zijn met het fenomeen ‘demo-scene’, hier nog wat links) - en niet in het minst van de fabuleus lame Lame Coders. Ook een behoorlijk aantal prominente Hombres (waaronder uiteraard ondergetekende) bekenden zich indertijd tot het Lame-dom. Mijn voornaamste bezigheid als Lame Coder was overigens het spelen van X-Pilot tijdens demo-parties - ik kwalificeerde dan ook met glans als Lame Coder.
En nu voel ik de nostalgie in mij dus opwellen (’de tijd van toen…’)

P.S. Zeg nu niet dat straks ook Slaaphond nog komt opdagen!

Een van de betere marketing-ideeen van het jaar: het is nu mogelijk om M&M’s te bestellen met op de M&M’s een boodschap naar keuze geprint (dat had nog eens een goede joint venture met Xerox kunnen opleveren)…
(via boingboing.net)

Gisteren gaan mountainbiken in Arastradero park. Aangezien ik nog steeds Car-less in California ben (zonder auto zit), diende ik tevens van mijn appartement richting park te fietsen - het was gelukkig een zonovergoten warme decemberdag (c) California. In Arastradero werd ik opgewacht door T en I; het was al een tijdje geleden dat ik hier reed en opnieuw werd ik aangenaam herinnerd aan het feit dat er in Arastradero een uitermate entertainende lus uitgestippeld kan worden - met hopen singletrack, een klimmetje met een serie switchbacks, de ‘jumps’, het ‘reservoir’ en de afdaling op het eind: T had zijn nieuwe Nokia bij met daarin een camera en nam een paar fotootjes in het reservoir - de kwaliteit (640×480 resolutie) is behoorlijk crappy, niettemin vind ik mijn zonnestraal-foto redelijk geslaagd.

“Be glad to ask answers and questions”

On complexity:
“It’s complicated - complex, rather than complicated”
“The secretary of defense is a complex job”

“In terms of the NDI err DNI…”

“I’ll work my way through all the mass medias”

(live from Bush’s traditional Christmas press conference this morning)

Hoera, we zijn nog eens geSlashdot!
Wat ik geleerd heb uit de comments op dit artikel en Ayatola Hombre ongetwijfeld zeer zal plezieren is dat de fameuze klassieke IBM-keyboards (met toetsen die zo lekker klikken) tegenwoordig blijbaar door Fujitsu gemaakt worden (of althans Fujitsu-gelabeld worden)… misschien kan ik nu een company-discount krijgen?

Vorige week met de moto Sacramento bezocht; jawel, Sacramento - de hoofdstad van Californie en legendarisch voor haar onopvallendheid en saaiheid, de oorzaak van het feit dat ik de stad nog nooit echt degelijk heb bezocht. Maar Californication zou uiteraard niet compleet zijn zonder een gedegen studie van de hoofdstad en dus ging ik op pad, samen met F en J (BMW en Suzuki).

Het was ijselijk koud (naar Californische normen) gedurende onze rit over I-80 richting Sacramento en na een paar uur waren we wat blij dat we ter bestemming aangekomen waren. Ons doel was: the State Capitol, een soort duplicaat van het Capitol in Washington, dat de Californische regering en administratie huisvest. Na een luchthavengewijze X-ray inspectie en fouillering mochten we het Capitol binnentreden en een en ander bekijken. Helaas geraakten we niet tot in het kantoor van Arnold, en ook zijn fameuze ‘tent’, waarin hij af en toe een sigaar opsteekt, hebben we niet kunnen zien. Die tent heeft Arnie ergens op een binnenkoer opgesteld, aangezien de reglementen roken binnenskamers ten strengste verbieden, en Arnold de Governator niet zou zijn moest hij daar geen mouw aan weten te passen; in de tent heeft hij naar verluidt een soort mini-kantoortje ingericht waarin hij geregeld belangrijke besprekingen voert, onder het genot van een goede Havana (of nep-Havana, aangezien ik vermoed dat echte niet geimporteerd mogen worden).
Er was verder een kerstkoor aan het werk, en er waren wat pseudo-interessante schilderijen en een bibliotheek te bezichtigen. Veel meer hebben we niet van Sacramento te zien gekregen aangezien het weinige daglicht van deze korte decemberdagen ons noopte op te schieten. De route terug richting Bay Area verliep over highway 160, langs de dijken van de Sacramento-rivier en -delta, een minder bekend en bezocht gebied dat verdacht veel op het Scheldeland in Klein-Brabant lijkt (cfr. foto).

Op dit eigenste moment zit ik op mijn nieuwe iBook G4 laptop in Cafe Coupa te tokkelen, een verse cappuccino binnen handbereik. Ik heb bij deze dus een hoogtepunt van Silicon Valley snob-geekdom bereikt! WiFi is natuurlijk fantastisch, van het bevrijdend gevoel dat de Verlossing der Kabels schenkt, het in staat zijn ’s morgens in bed de Craiglist-ads na te pluizen op zoek naar een nieuwe bolide, tot het after-hours rondhangen in coffeeshops om pseudo-werk te verrichten.
De iBook dan. Mac OS-X is eigenlijk altijd al een no-brainer geweest: de uitstekende user interface en software van Apple, en de solide stabiliteit en flexibiliteit van een Unix (freeBSD) besturingssysteem. De straf: je lot verbinden aan een closed hardware platform - maar dan wel eentje dat werkt, zonder de noodzaak om het elfendertig keer per dag te rebooten. De beslissing een Mac te kopen was louter het gevolg van de beslissing een laptop te nemen, omdat elke laptop zowat per definitie een gesloten hardware platform is en het dus weinig uitmaakt - als desktop zou ik niet voor een Mac gegaan zijn, en ik blijf overigens bij mijn lichtelijk aftands dual-boot Win98/Linux systeem (het voordeel van Windows 98 is dat er alvast geen enerverende te installeren updates/patches meer verschijnen).
Het was ook meegenomen dat Apple eind oktober de iBook wat opkalefaterde en van de 1.2 GHz G4 processor voorzien heeft. De iBook werkt overigens fantastisch (een gigabyte RAM helpt) en het is een ongelooflijke verademing in vergelijking met het oneindige gesukkel met Windows.

PARC is in het nieuws en uiteraard wil ik bij deze ook mijn steentje bijdragen ter algemene verspreiding van deze heuglijke tijding: we hebben een eerste officiele ‘partner’ die niet Xerox heet.
Het aangekondigde project met Fujitsu betreft het commercializeren van de zogenaamde ‘Obje’ technologie waarbij devices met elkaar communiceren via een standaard platform, waarbij ze elkaar ‘onderwijzen’ welk protocol te gebruiken. Een soort meta-interface dus, die moet toelaten zonder het te hoeven van installeren van allerhande drivers een hele varieteit van zowel wired als wireless devices met elkaar te laten spreken. Enfin, dat is toch wat een simpele hardware-mens als ondergetekende ervan begrijpt.
Er zijn nog meer projecten aan de gang, maar deze bevinden zich voorlopig nog in duikboot-mode.

Het nieuwe skiseizoen is nu al een tijdje bezig (cfr onze Thanksgiving-trip) en ik wou het vaderland toch eens attent maken op het bestaan van Warren Miller. Miller is een ‘professional ski-bum’ die in de US beroemd is geworden omdat hij bij de aanvang van elke winter, nu reeds 55 jaar lang, met een nieuwe ski-film uitkomt. De films, documentaires, zitten boordevol spektakulaire ski- en snowboard-stunts op fantastische lokaties over de ganse wereld. Warren Miller (nu in de tachtig jaar oud) staat al lang synoniem voor een heel productiebedrijf, de meester zelf doet niet veel meer dan de commentaar inspreken… en veel skien. De films zijn redelijk amusant, hoewel ze eigenlijk onderling bijna inwisselbaar zijn. Een gratis liftticket voor Heavenly bij aankoop van een filmticket is ook meegenomen.

The Roman empire fell because of a fatal cocktail of arrogance, incompetence and indifference. Arrogance and incompetence result in an inability to identify problems, in a tendency to underestimate (or, dare I say, misunderestimate) challenges and threats, and the incapacity to solve them. Indifference lets those problems further fester and grow, like gangreen, or a cancer tumor, until it’s too late and the patient is lost.
The West and the United States in particular can be and is being regarded in many ways as an empire, and in my opinion an empire worth sustaining, as there doesn’t seem to be a much better alternative. The values of the Illumination, the resulting progress in science and technology, the liberties we enjoy as a result of the efforts of Voltaire, Montesquieu and countless others have given the western civilization and culture tremendous leverage. The US, even under the command of Bush and his acolytes (or should I say, Rove and his acolytes), still embodies these values, more so I think than Europe, which has become somewhat cynical and tired after a bloody and war torn century.
Arrogance and indifference are now certainly quite ubiquitous, it suffices to read about the startling statements of Donald Rumsfeld in the news today to get an idea.
It is however the third demon, Incompetence, that bothers me the most. The rise of religion, and its inverse proportionality to scientific progress is one thing. The tightening of immigration laws in the US, reducing the number of qualified engineers and scientists around, is another one. The local level of education yet another one (add some creationism and related religious crap in highschool and we can start playing in the same class as Saudi-Arabia). Competence is the only thing that will save us and keep the barbarians at the gate. Maybe India or China will be the next emperors (though I wouldn’t rule out the Republic of California), but they will do so by unleashing the power of their people’s minds, and keeping religion and other mind viruses where they belong.
I decided to do my bit and started writing an essay called ‘The Age of Incompetence’, in which I intend to structure all these favorite little topics and thoughts on the matter of mine to which you can regard this an introduction. As usual, I will wrap up things ‘morregen’…

Eenieder die over Netflix beschikt of een anderssoortig DVD-verhuurcentrum in de buurt heeft gelieve dadelijk Actie te nemen: ‘Faster‘ is een fantastische documentaire over het MotoGP-circus (voor de leken: de Formule 1 van de motoren). Bewonder bijvoorbeeld de onnavolgbare Valentino Rossi, de snelste man op twee wielen, die het ganse veld en Max Biaggio in het bijzonder te kakken zet. Of Gary McCoy (dit jaar de kleuren van mijn werkgever verdedigend, en wel in een Ducati 999), die zowat alle denkbare blessures oploopt maar toch maar blijft rijden. Tijdens het kijken vergat ik ogenblikkelijk de ellendige pijn ten gevolge van mijn daags tevoren getrokken wijsheidstand. Maar ik garandeer u, zelfs met een normaal gebit en zonder interesse in of ervaring met moto’s en andere door ontploffingsmotoren voortgedreven vehikels zult u van deze meeslepende DVD kunnen genieten.
Bijzonder in zijn nopjes is uw dienaar overigens met het feit dat MotoGP volgend jaar Californie aandoet, en wel in Laguna Seca.

Reading this article on Boing Boing fulfilled me with great pleasure, not because I would have any admiration for the spammer’s creativity, but because, as a nostalgic for old PC’s and computers, I just love ASCII art. And this ‘ASCII babe’ site is of course a beautiful exponent of the noble art.
Back in the (AT-)day, I was addicted to a Civilization-style game completely in ASCII graphics - I believe it was called ‘Empire’. Drawing pixels was too demanding then, CGA graphics were advanced and platform games cool. It inspired me to start coding my own ASCII-game, ‘Ivanhoe’. Alas, my initial excitement didn’t quite result in much. Except for the fact that I got the credentials to join the Lame Coders…