Het einde der illusies

Volgens NPR staat Kerry op het punt te ‘conceden’ – zijn verlies toe te geven. A. vroeg mij gisteren of we het nog vier jaar met die ‘chimpanzee’ moesten gaan doen en hoewel ik haar gerust wilde stellen ziet het er dus zo naar uit. Ik had gisteravond wat vroege exit poll resultaten in het voordeel van Kerry gezien, en koesterde voorbarige hoop. Het einde der illusies, a la Arnon Grunberg? In ieder geval, bij de onluisterende persona van de huidige en toekomstige president krijg ik zowaar bijna heimwee naar de presence van een Reagan of Bush Senior. Nog vier jaar – het voelt aan als het uitzitten van een gevangenisstraf. De opkomst bij de verkiezingen, ongeveer 120 miljoen, was een record in recente geschiedenis – velen meenden dat dit een nadeel zou zijn voor de republikeinen – onterecht. Mijn RSS feeds blijven eerlijk gezegd nog steeds redelijk kalm – Dan Gillmor is inktzwart in zijn analyse. Ik voelde mij deze morgen ook licht gedeprimeerd, maar eigenlijk meer omwille van de weerzinwekkende moord op Theo Van Gogh door alweer een godsdienstwaanzinnige maniak en omwille van het heengaan van de fantastische Gerrie Knetemann.
Tijdens het intikken van deze laatste regels heeft Kerry toegegeven. Dubya II is een feit en we zullen dit ‘for better or for worse’ moeten aanvaarden; maar, er blijft altijd hoop – net zoals er altijd hoop was voor de fans van de Boston Red Sox. Ik ga de nieuwe Bush beschouwen als een gelegenheid – om mij druk te maken over diens religieus fundamentalisme en zwakzinnige toespraken, als een onuitputtelijke inspiratie voor satire. En uiteindelijk bleek een Red Sox zege geen illusie.


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.