Californication

Nog twee nachten slapen en het is zover. De election frenzy is momenteel in volle gang; ik word overstelpt door allerhande campagne e-mails, op vele plaatsen op straat zijn supporters van beide kanten bezig met het uitdelen van stickers en flyers, spandoeken hangen op appartementsgebouwen (’Please, no more Bush!’). En dit is dan nog Californie, waar de campagnes hoogstens op waakvlam branden (omdat Bush hier geen kans maakt het electoral college te winnen) - een collega van mij die vorige week in Ohio was, ‘battleground state’ par excellence, vertelde dat de taferelen aldaar surrealistisch waren - op zowat elke straathoek stonden vrijwilligers campagne te voeren, stickers en affiches uit te delen, op tv was er een voortdurend bombardement van advertenties enzovoort.
Enige observaties: net zoals vier jaar geleden lijkt het een ‘dead heat’ te worden, wat ik toch zeer merkwaardig vind: hoe is het mogelijk dat in zo’n immens land de kiezers bijna exact 50%-50% verdeeld zijn?
Verder, de ‘endorsements’: belangrijke kranten en tijdschriften die in hun editorialen kamp kiezen voor een kandidaat; de New Yorker bijvoorbeeld met een vlammend en sterk onderbouwd betoog tegen Bush en voor Kerry - niet verrassend; wel verrassend is de ‘reluctant endorsement of Kerry’ van The Economist, een redelijk toonaangevend tijdschrift in financiele en ekonomische aangelegenheden dat in het verleden steevast voor de conservatieve/republikeinse kandidaat koos (Bush in 2000, Dole in 1996 etc).
Tot slot: de OBL video - de deus ex machina die Bush dat duwtje extra gaat geven? Ik hoop alvast van niet, maar onderzoek op Cornell wijst op een correlatie tussen ‘terror alerts’ en de populariteit van Bush - om het met William Gibson te zeggen: de relatie tussen OBL en Bush lijkt welhaast symbiotisch. De New York Times meent echter dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen en dat de kiezers zich niet zullen laten beinvloeden.
Ik vrees voor gesukkel en (onopzettelijk) geknoei met de ballots en het tellen - bijvoorbeeld met het in rekening brengen van de zogenaamde ‘provisional votes’ (nog-niet geregistreerde kiezers die kunnen stemmen alvorens zich te registreren - waardoor het even gaat duren voor hun stemmen gevalideerd kunnen worden); in het slechtste geval met een lawine van rechtszaken en legale disputen tot gevolg. Maar laten we niet teveel zeuren: even goed worden we woensdag wakker met een - hopelijk nieuwe - president.

Here you see my pathetic attempt in capturing the lunar eclipse that occurred this night (no, point-and-shoot cameras are not the right thing for this). It wasn’t entirely full anymore when it caught my eye but it looked still pretty interesting.
Even more interesting is the cool footage Cassini took of Titan and that is currently keeping scientists busy - around Christmas the Huygens probe is set to descend onto Titan’s surface, and will hopefully generate even more astronomical excitement.

It was time for another heroic weekend; we (’3 Belgen’) would fly into Vegas and had made plans:

Plan A: Climb Mount Whitney (with 14494 feet the highest point in the contiguous US).
Plan B: Descend into the Grand Canyon and hike back up
Plan C: A weekend in Sin City (’Vegas is great!’)

Plan A was jeopardized by the recent storms that had rolled into the West and covered the High Sierra’s in deep powder. This had already surprised a bunch of hikers (Californians are used to clear skies and apparently become lazy in checking forecasts). Moreover the road pass over the Panamint range in Death Valley was closed, so we couldn’t reach the trailhead easily.
Plan C was deemed a bit overly gluttonous, so (as you undoubtedly already had concluded by seeing the picture below), Plan B was executed.
The Grand Canyon is, well, quite grand: 277 miles long and almost a mile deep. We were camping on the South Rim (at about 7000 feet elevation), and enjoying night temperatures of almost -4 C (polar conditions for a spoiled Californian). On sunday, we got up really early, started hiking down the canyon on South Kaibab trail, walked along the Colorado river for a while and then climbed back up along Bright Angel trail, leading us back to the South Rim. An enterprise that took us about 8 hours and left us exhausted, but quite satisfied. And by night, we could still indulge in some Vegas excesses.

Een tijdje terug was Dan Gillmor te gast op PARC; Gillmor is een gereputeerd columnist (oa in SiliconValley.com) en journalist van de San Jose Mercury News - sectie technologie. Gillmor houdt er ook al jaren een weblog op na, en het onderwerp van zijn voordracht was nu net het ontstaan en de groei van de ‘nieuwe media’ (online publicaties, webloggers, forums) en de interactie / contrast met de ‘klassieke media’ (kranten, televisie, radio). Gillmor is een bedachtzaam maar onderhoudend spreker en hij bouwde zijn presentatie op aan de hand van talrijke persoonlijke anecdotes en ervaringen. Voorbeelden en/of trends die hij besprak:

• ‘Wiki’ based projecten, zoals wikipedia of disinfopedia zijn een interessante en zeer krachtige vorm van grootschalige collectieve online projecten die hun sterkte halen uit het ‘many eyes watching’ principe dat ook sommige open source projecten typeert, en ook gekenmerkt wordt door een organische groei. Snelle ‘fact checking’ ligt hierdoor aan de vingertoppen van elke websurfer.
• ‘Bloggers en de media’: recente voorbeelden van de invloed van weblogs en het typische sneeuwbaleffect dat deze kunnen veroorzaken zijn Rathergate en de zaak met de Kryptonite sloten. Maar dit is geen nieuw verschijnsel; enkele jaren terug werd het aftreden van Trent Lott ook al door zo’n effect in de hand gewerkt.
• Een reeks interessante anecdotes, waaronder eentje over een conferentie waarbij een spreker (toenmalige CEO van Quest) door ‘real time online fact checking’ in nauwe schoentjes werd gebracht, dit terwijl hij nog op het spreekgestoelte stond.

Deze en tal van andere voorbeelden worden verder uitgewerkt in Gillmor’s recente boek We the Media, dat interessant genoeg door O’Reilly onder een Creative Commons licentie uitgegeven wordt en gratis (in afzonderlijke chapters) te downloaden valt. En de Creative Commons licentie brengt mij natuurlijk bij
Lawrence Lessig, Professor of Law te Stanford, de grote kracht achter Creative Commons, die een paar dagen later een PARC-Forum kwam geven (wonen en werken in the Valley heeft zo zijn voordelen - er zijn horden interessante voordrachten door intellektuele reuzen bij te wonen). Lessig is de witte ridder van de Electronic Frontier Foundation en de Free Software Foundation en gespecializeerd in het ‘copyright’.
Lessig’s centrale stelling is dat de copyright wetgeving (althans in de VS) totaal onaangepast is aan de huidige werkelijkheid en technologie; in 1978 werd de copyright wet van een ‘opt-in’ systeem (een auteur/eigenaar diende zijn creatie te registreren om te kunnen genieten van copyright) omgevormd tot een ‘opt-out’ systeem (alle creaties zijn ‘by default’ beschermd); daarnaast werd de duur van de bescherming verlengd van 30 jaar tot ‘lifetime author’ + 70 jaar. Geen enkele ander vorm van intellektuele eigendom (patenten, trademark) geeft de eigenaar van het copyright zoveel rechten (zonder de minste vorm van registratie-formaliteit) en dit heeft volgens Lessig een heel aantal aberraties tot gevolg (ik ga hier niet dieper op in aangezien dit alles uitgebreid besproken wordt op Lessig’s website - het ontbreken van een sterke ‘fair use’ clausule is een voorbeeld).
Hij gaf tevens tal van voorbeelden van wat hij de ‘remix culture’ noemt en hoe die door de bestaande copyright wetgeving in gevaar gebracht wordt - 1 voorbeeldje toch: de roemruchte satirische Bush-Kerry animatievideo ‘This is my land’ van Jib Jab - de erven Woody Guthrie spanden een proces aan tegen de makers van de animatiefilm maar in deze zaak zegevierde voor een keer het gezond verstand en werd dit als een geval van ‘fair use’ bestempeld.
Lessig bleek een uitstekend en uitermate onderhoudend spreker. Als ik even tijd heb (’morregen’) zal ik ook eens een Creative Commons bannertje voor mijn site installeren…

Nu de Californische winter goed en wel is aangebroken (lees: het regent af en toe), is het tijd voor nog wat politiek nieuws.

Vooreerst, onze Governator ondersteunt een aantal opmerkelijke ‘bills’ (een soort lokaal referendum dat aan de kiezers wordt voorgelegd - politici nemen een standpunt in en trachten de kiezers te overtuigen). Prop 71 bijvoorbeeld is een voorstel om ‘embryonic stem cell research’ in Californie te ondersteunen met geld uit de Californische staatskas, dat de volle steun van Ahnuld heeft gekregen - opmerkelijk omdat dit lijnrecht ingaat tegen de politiek van Bush en de ‘Christian right’ vleugel van de Republikeinse Partij. Ahnuld wordt beschouwd als een ’social liberal’ en ‘economic conservative’ maar vandaag is hij mijn grote held waarop ik erg trots ben. Lang leve Ahnuld! Dit is een voorbeeld van het aantrekkelijke en onvoorspelbare van de Amerikaanse politiek - in tegenstelling tot bijvoorbeeld het gros van de Belgische politici zijn hun ambtgenoten hier geen ‘yes-men’ die altijd braaf de uitgestippelde partijlijn volgen (als er in Belgie dan eens iemand buiten de lijntjes kleurt wordt die langs alle kanten teruggefloten - cfr Frank Vandebroucke). Ook genietend van Governatorial steun is een plan om het Californische kust ecosysteem te beschermen - eveneens inroeiend tegen de Bush-lijn.

Verder heeft de fantastische William Gibson onlangs de draad van zijn weblog terug opgepikt, en met een missie. Ik citeer:
“Because the United States currently has [...] a president who makes Richard Nixon look like Abraham Lincoln. And because, as the Spanish philospher Unamuno said, “At times, to be silent is to lie.”
Met Gibson heb ik alvast een grondige afkeer gemeen van de autoritair-religieuze en antimodernistische ideologie van Bush en diens akolieten.

Tot slot, de al even geweldige Jon Stewart (die op Comedy Central een soort fake nieuws show presenteert - een beetje te vergelijken met wat Uytterhoeven soms in ‘Alles kan beter’ placht te brengen, maar dan iets bijtender) heeft voor oproer gezorgd door in CNN’s Crossfire de media coverage van het verkiezingsseizoen en van de Amerikaanse politiek in het algemeen aan de kaak te stellen en daarbij live danig de draak te steken met beide Crossfire presentatoren; de uitzending was hilarisch!

In the pars pro toto sense, where Downieville obviously refers to the incredible mountainbiking trails in and around the little town in the Sierra foothills. I’ve often had trouble in explaining to people what I believe is so great about mountainbiking, so I thought I’d give it here another try, using a stream-of-consciousness style of prose (in obligatory italic). Beware, if this doesn’t work, I will feel obliged to write a poem next time.

…imagine you’re with your bike on an elevated and exposed mountain plateau you’re more than 7000 feet high and breathing hard under a deep blue sky the sun beats down on you but you enjoy the fresh breeze as you’re riding you’re cruising down a meandering, dusty and rocky trail that gets narrower as it goes and finally snakes its way into the upper reaches of the forest, a mix of Douglas firs and some isolated birches with leaves ranging from yellow to fierce red in this autumn sun it’s getting darker now the massive branches of the pines catch most light your eyes need time to adapt you’re entering the deep entrails of the forest you’re in love with this gorgeous trail, its smooth curves, tight switchbacks, steep drops you’re floating and you feel devoid of all gravity and worries and you hope your weightlessness will last forever but the trail is a jealous and possessive lover it demands all your attention and focus any carelessness, mistake or perceived neglect is punished hard you’re getting rock steps thrown at you, ruts and roots and boulders and slippery logs it keeps getting narrower vertigo-inducing drop-offs on your side don’t look into them, keep your focus, shift your weight and feather the brakes, don’t digress and soon you’re flowing again you feel in perfect harmony with the world around you, you sense the rhythm of the trail you’re dancing a delirious tango you’re making sensual love you’re aware and sharp as a blade it gets steeper you’re going faster and faster you catch air over that rock ledge but there is the abyss and the fast flowing river thirty feet below you bounce down and squeeze the brakes hard the muscles in your fingers are burning you release the levers and lean the bike into the tight righthand corner and you continue your way it goes on and on and you don’t want to feel fatigue you don’t want your bliss to end soon it will end though and you will hit the road but you won’t feel tristesse or resentment only peace and something that must come really close to happiness…

So I went to Downieville this saturday with Thomas and Inge, my mtbsh partners in crime, on what would turn out to be the last day of the Northern Californian summer, and we took the shuttle up to Packer Saddle. The most defining parts of the ride for me, responsible for my lyrical state of mind, are the lower section of Butcher Ranch and the entire Second Divide trail. It was also the first serious test of my new Yeti 575 and boy, it did quite deliver on its promises. I never felt so at ease and flowing here as with this bike, even though I still bailed out on some of the hairiest sections. I was planning on some Tahoe riding as well on sunday, but the sudden storm front coming in overnight and the rain and snow made me decide otherwise.

This is so hilarious that I had to post it here.
“The candidates answer the most important question of the election season”
see http://www.geocities.com/danceswithlobsters/
(thanks to Ayatollah Hombre)

Sunday I finally saw ‘The motorcycle diaries’, or ‘Diarios de motocicleta’; I had been looking forward to this movie already a while.
Was my eagerness justified? Partly. I had read most of the book, and I was hoping on an epic depiction of Guevara and Granada’s trip through the wild, stunning and magical South America that was described. My interest in the persona of Che was only secondary. The first part of the movie did quite deliver on its promise. But as Granada’s Norton (Il Poderosa!) started to falter along the way, so did in my opinion the movie. Perhaps I’m not part of the target audience - I don’t need much convincing of the injustices of the System.
But the focus on the idealism of the young Che got a bit too strong towards the end and was clearly an interpretation by the screenplay writer or director. For instance, the episode in the leper colony San Pablo is described by only a couple of paragraphs in Guevara’s diary, yet it made a big part of the movie. Some of Che’s ‘heroic’ acts in the movie (his crossing of the Amazon e.g.) and other details aren’t present in the book - perhaps Alberto Granada provided the makers of the movie with more first-hand data, as he was involved in the production.
Overall it was reasonably entertaining, thought-provoking and well-acted. My favorite scene is where Che and Granado are at night in the Chilean desert, freezing and replying to two impoverished job-seekers to the question why they travel: ‘we travel to travel’…

Opnieuw kon ik het debat enkel uitkijken door mezelf wijs te maken dat het voor een hoger goed was. De uitlatingen van beide kandidaten beginnen voorspelbaar te worden, en het kleuterige format en de verlammende regels maken een doorgedreven discussie en werkelijke interactie onmogelijk. Opnieuw was Kerry veel ‘presidentieler’ dan zijn opponent en als redenaar duidelijk superieur. Bush had weer een aantal stamel-momenten en vertoonde wat chimpansee-smoelentrekkerij, maar beging geen noemenswaardige blunders.
Ronduit ergerlijk waren de ellenlange ontboezemingen over religie - in schril contrast met bijvoorbeeld de aandacht die aan een onderwerp als ‘wetenschappelijk onderzoek’ werd geschonken (nihil); Kerry had nochtans kunnen scoren door de belachelijke ’stem cell research’ politiek van Bush duidelijker aan de kaak te stellen. Beide heren zouden wat mij betreft het oeuvre van de fantastische Richard Dawkins eens mogen doorlezen (het essay ‘Viruses of the mind’ is een goed begin). Maar goed, blijkbaar hebben de US dit alvast gemeen met de islamitische wereld: het is ondenkbaar dat een niet-religieus individu tot president of leider ge/verkozen wordt.
Het is nu gedaan met de rechtstreekse ‘confrontaties’, het is aftellen naar election day. Voor het eerst sinds lange tijd heb ik het gevoel dat Kerry Bush kan/gaat kloppen - wishful thinking?
Overigens, voor een ietwat amusantere opinie over het debat kan u zoals gewoonlijk bij de Rude Pundit terecht…

20000 Monster miles!

Appropriately celebrated by doing a Kings Mountain - Highway 1 - Pescadero - Alpine Rd loop (a favorite loop of mine, due to the proximity, lovely scenery, gorgeous and endless twisties and limited amount of cagers roaming these roads). Had to replace my rear brake pads though first, the old ones were almost completely wasted - a fact that revealed itself to me by the unusual high pitch sound the bike recently started producing when tapping the rear brake…

Saturday - I was enjoying a perfect day with my girlfriend in the city; october days are usually sunnier and warmer than most summer days in San Francisco so we took our advantage. But disaster struck, in the form of a psychotic and misogynistic homeless junk that we passed around Market and Dolores; for no reason whatsoever he started following us, yelling crap (mostly directed at my friend), throwing stuff at us and eventually he attacked me and then ran off. No real harm done, except a black eye that I started developing the day after. The piece-of-shit junk has been put in jail, thanks to witnesses who followed him and directed the cops to him by cellphone. I have zero patience with this sort of lowlife and the one thing I regret is I didn’t have the right Kung Fu skills to rip the moron’s arm apart Quentin Tarantino-style (though he then probably would have sued me) - where is Hombre when you need him most?
Meanwhile, I’m considering
- the beefsteak thing
- leeches (no kidding, according to a coworker of mine who has experience with it that works best)
- holding tissue drenched in eggwhite to the eye; apparently an old Chinese method
So far, I tried one and three (couldn’t find any leeches). And Gavin Newsom should start cleaning out his otherwise very likeable city…

Ik heb het tweede debat tussen Bush en Kerry half en half op de radio gevolgd. Het publiek, bestaande uit ‘onbesliste kiezers die ofwel licht naar Kerry ofwel naar Bush overhellen’ mocht de vragen stellen. Merkwaardig dat dit soort kiezers sowieso bestaat. Maar goed, veel onverwachts viel er verder niet te noteren - Bush deed beter zijn best, en naar mijn smaak bleef Kerry weer ietsje te lief. De Rude Pundit - een volstrekt politically incorrect ‘liberal’ - heeft een soortgelijk gevoel, dat hij op hilarische wijze beschrijft.
Al even hilarisch is deze remix van Bush’s ‘hard work’ tijdens debat nummer een.

Gisteravond debat nummer 2: de clash der running mates, Dick Cheney tegen John Edwards.
Conclusies: Cheney doet het een stuk beter dan Bush, en Edwards is bijwijlen zeer Clintonesk. Meest amusant: Cheney zei de kijkers op een bepaald moment dat ze konden controleren dat Edwards nonsens aan het vertellen was op een onafhankelijke website van de universiteit van Pennsylvania, namelijk Factcheck.com. Hij bedoelde eigenlijk Factcheck.org. En Dick heeft nu ondervonden dat je nooit te goed je dossiers kan kennen, want de beheerder van Factcheck.com was niet echt opgezet met de plotse aandacht van het Bush-kamp en deed de site prompt doorverwijzen naar GeorgeSoros.com, jawel de Wallstreet biljonair - filantroop die net een grootscheepse anti-Bush campagne was begonnen… (zie ABC news)
Overigens is het in de eerste plaats nogal eigenaardig dat ‘Tricky Dick’ naar de site in Pennsylvania refereerde, want er worden minstens evenveel uitspraken van het Bush-kamp op de korrel genomen als van het Kerry-kamp; en Cheney had zelf een goed aantal leugenachtigheden op de kerfstok. Om het met Kolonel Kurtz uit Apocalypse Now (een onvergetelijke Marlon Brando) te zeggen: ‘there’s nothing more that I detest than the stench of lies’…

Neen, ik ben niet aan een nieuwe carriere begonnnen…
Antwerpen is inderdaad wereldberoemd - om zijn diamanten; deze foto heb ik genomen van de etalage van een juwelier in Half Moon Bay.

Gisteravond dus het eerste ‘debat’ tussen Kerry en Bush. ‘Debat’ tussen aanhalingstekens want beide kandidaten zouden geen conversatie aangaan maar eerder een soort gezamenlijk interview afleggen onderhevig aan allerhande regeltjes.
Als ‘Vlaming in de VS’ voel ik me verplicht een obligate post hierover te plegen; ik ga het niet hebben over de inhoud, daar hebben honderdduizend andere sites het reeds over, maar wel over enige vormelijke aspecten die mij opvielen.

Vooreerst, aangezien iedereen een bias heeft, wil ik voor alle duidelijkheid gaarne de mijne even uit de doeken doen;
‘Dubya the moron’ (of misschien net niet): mijn afkeer voor Bush junior is in de eerste plaats eigenlijk niet eens gebaseerd op politiek-ideologische overwegingen, maar wel van persoonlijke, religieuze en culturele aard: persoonlijk omdat ik een viscerale allergie heb ontwikkeld voor dat nasaal Texaans accent en die woordenschat en taalvaardigheid van een veertienjarige; religieus omdat ik mij als goddeloze heiden heerlijk erger aan zijn neiging om te pas en te onpas de Allerhoogste in te roepen (zo gebeurde ook op het eind van het debat) - om nog te zwijgen over de van irrationaliteit en gezagsargumenten stijfstaande kwezelkliek binnen de GOP die hij vertegenwoordigt; en tenslotte cultureel, omdat het tekort aan intellektuele nieuwsgierigheid en het daaruitvolgend anti-intellektualisme en stuitend gebrek aan elementaire eruditie, belezenheid en bereisdheid van de president mij, laat ons zeggen, enigszins stoort. Er vallen evenwel ook enige positieve kanten aan zijn persoonlijkheid te ontwaren: Bush is een niet onaardig mountainbiker en hij spreidt bijwijlen een gezond gevoel voor zelfspot tentoon.
Kerry dan: ik heb nooit veel moeten weten van diens Vietnam-borstgeroffel; het Stefaan De Clercq rede-talent; de afgeborstelde en enigszins harkerige presence. Voor hem pleiten zijn Ducati-verleden en zijn kite-surf exploten - beide activiteiten vereisen intense focus en concentratie, helderheid van geest, onverstoorbaarheid en beslissingsvaardigheid, eigenschappen die een president wel van pas zouden kunnen komen.

Maar we weiden uit. Het debat!
Beide ‘hopefuls’ hadden hun lesje goed geleerd en zegden het vrijwel foutloos op. Het meest interessant waren de 1 minuut / 30 seconden gedeelten waarbij de kandidaten de mogelijkheid kregen op elkaar in te spelen. Hierbij bleek nog eens dat improvisatie de achilleshiel van Bush is; waarschijnlijk hield zijn legertje tekstschrijvers en adviseurs de adem in, toen er ongemakkelijke stiltes begonnen te kruipen in zijn spreek-beurten en bij momenten bijna in het archetypische Bush-geraaskal vervallen werd (’it’s hard work’, over Irak, ‘I know this world’,…). De ingestudeerde strategie was nochtans duidelijk: steevast terugvallen op eenvoudige soundbites en statements (Kerry’s ‘inconsistency’); zo wist de president zich meestal wel te redden.
Kerry leek rustig en kalm; straalde zelfvertrouwen uit; de Stefaan de Clercq frazeringen bleven achterwege. Zijn adviseurs hadden hem ongetwijfeld ingepeperd dat hij deze avond in de eerste plaats ‘presidentieel’ moest voorkomen; maar hierdoor ontbrak het in zijn betoog ook aan punch, en kansen om Bush frontaal aan te vallen werden onbenut gelaten (zo viel het woord ‘incompetent’ niet 1 keer; nochtans een begrip dat wat mij betreft redelijk applicabel is voor het Bush-presidentschap). Toegegeven, ook Bush liet mogelijkheden ongebruikt om harder in te hakken op zijn tegenstander, en bleef heel lief voor Kerry.

Al bij al bracht dit debat niet veel nieuws en ik heb mezelf moeten dwingen het op televisie te blijven volgen; reeds na een kwartiertje had ik zin er de brui aan te geven. Schaarse hoogtepunten die mij wisten te entertainen: het gegrimas en de smoelentrekkerij van Bush (wanneer Kerry aan het woord was) - ook wel de ‘Faces of Frustration’ volgens de Democraten, en de hilarische neiging van vooral Kerry om de moderator telkens bij de voornaam te betrekken in de repliek - op een bepaald moment dacht ik de stem van Bones McCoy - ‘He’s dead, Jim!’ te horen.

Volgende week debat 2, een gemodereerde Q&A sessie met een publiek, en daarna het laatste debat, over binnenlandse politiek.
Een beter idee wat mij betreft zou zijn een dubbel vraaggesprek met de kandidaten te organizeren, waarbij Bush door een journalist/polemist van ‘liberal’ strekking (Bill Maher bijvoorbeeld) zou worden verhoord, en Kerry door eentje van ‘conservative’ zijde (pick one). In principe zou de journalist veel hardere vragen kunnen stellen, en zal de kandidaat niet voortdurend kunnen terugvallen op een uitgeschreven spreekbeurt, maar het moeten doen met dossierkennis en argumenten.