Californication

Bijna op weg naar Belgie; voor de gelegenheid nog even snel een nieuw dessert receptje op de site gezet: Belgian chocolate truffels!

De Olympische Spelen gaan dit jaar grotendeels aan mij voorbij; wat het bekijken op televisie betreft althans: ze zijn hier wel te volgen op NBC (een station dat ik met mijn antenne op enigszins krakkemikkige wijze kan ontvangen), maar het ongelooflijk irritant gekwek van de Amerikaanse commentatoren-snoeshanen alsook de reclameblokken die elke vijf minuten opduiken maken dit een enorm korvee.
Het internet dan maar - op de site van Sporza viel mij deze foto van de Belgische kajakkers Maesen en d’Haene op, genomen net nadat ze hun halve finale gewonnen hadden - let in het bijzonder op het toch wel onorthodoxe vreugdegebaar van de tweede bootsman…

Last weekend: the beach (Seacliff Beach, just south of Capitola), the sun, the ocean, good company (featuring P&P visiting from Belgium!) and a grill - the right ingredients to make it a day worth remembering…

• Yeti ASR 575 frame, Large, Black
• Mavic X223 Disc rims
• Hayes HFX 9 XC disc brakes
• Fox Vanilla RL 130 mm fork
• Yeti ARC stem
• Cane Creek S2 headset
• Yeti grips
• ARC R1 handlebar
• Shimano Deore LX shifters
• Truvativ Team Stylo crankset (21-32-44 teeth chainrings)
• Fox Float RP3 rear shock
• Truvativ Team Double Clamp seatpost
• Yeti WTB seat
• Maxxis Larsen TT 2.35 tires
• Shimano XT derailers
• Shimano XT cassette (11-12-14-16-18-21-24-28-32)

This is overly geeky, I agree, but I want to keep an easily accessible record of all the components on the bike, so what’s better than throwing it on the web? I’ll put a picture from the bike’s maiden ride to make up (the Yeti on the Black Mountain).

First ride impressions:

At last, after months and months of having to exercise the most stoic patience, the gorgeous Yeti 575 is now standing in my living room (check pic)!
It looks so immaculate and pure that I feel serious reluctance to go out and ride it. I’ll post the specs later…

Deze ochtend een mtb rit gedaan in mijn favoriete Skegg’s Point, aka El Corte De Madera Creek preserve. Er hingen dichte drommen ‘fog’ over Skyline, en het water droop van de bomen en begroeing af; het woud ziet er dan altijd prachtig mistig en spookachtig uit - zie pic.
Op het menu stond het ultra-technische South Leaf trail; met een singlespeed uiteraard nog net ietsje meer uitdagend.

South Leaf doet de hartslag de hoogte ingaan - nauw, bezaaid met rotsen en boomwortels, en met een ‘drop-off’ die alvast motiveert uiterst geconcentreerd te blijven.

Daarna trok ik even op met een duo rijders dat zich ook in deze uithoek van het park gewaagd had, en verkenden we Virginia Mill trail, wat ik nog nooit gereden had: een fireroad met een interessant stukje singletrack net voor een creek crossing. De klim terug (de Virginia Mill creek crossing is zowat het laagste punt van het gebied) was uitermate brutaal, maar gelukkig kon ik nog genieten van het geweldige Giant Salamander trail alvorens het laatste stuk naar de parking te ‘grinden’…

Reeds in tempore non suspecto (lang voor zijn episode bij de geweldige Queens of the Stone Age) was ik een grote fan van Mark Lanegan. Een fantastisch Screaming Trees nummer op de soundtrack van de archetypische Generation X film ‘Singles’ uit ‘92 was de oorzaak. Die stem! Zijn hoge ‘poet maudit’ gehalte deed de rest; zoals Cobain was hij de zwartgallige bard die het verdriet van de jaren negentig bezong - waar Cobain meer beslagen was in de pure songschrijverij, straalde Lanegan meer melancholische klasse uit. Neem bijvoorbeeld zijn solo-meesterwerk ‘Whiskey for the holy ghost’ - alleen al die albumtitel… de laatste jaren beleefde hij dus een wedergeboorte bij het uitmuntende combo Queens of the Stone Age van Josh Homme (Hombre?); ik zag hem een jaar of zo terug aan het werk tijdens een QOTSA concert in Santa Cruz (hun beste optreden dat ik ooit mocht meemaken, en ik heb er enkele op mijn aktief) - hij stond daar als een standbeeld op het podium, zonder een vin te verroeren, maar die machtige stem van hem galmde door de zaal en maakte nummers als ‘Song for the dead’ en ‘Hanging tree’ tot absolute hoogtepunten van het optreden.
Fast forward nu naar 2004 - de lange inleiding diende eigenlijk om te melden dat ik me zijn nieuwe CD ‘Bubblegum’ heb aangeschaft. Het goede nieuws is dat dit een quintessentieel meesterwerk betreft, alleen al omwille van de aanwezigheid van een handvol briljante songs: ‘Hit the city’, een hitsig duet met PJ Harvey; ‘Metamphetamine blues’ (opnieuw, die titel alleen al), bezeten en Tom Waits-iaans; ‘Sideways in Reverse’, een voorbeeld voor de White Stripes van deze wereld hoe het moet; ‘Can’t come down’, met de gitaren in delirium; en tenslotte het onnavolgbare ‘Death Valley blues’ (zo luid mogelijk op te zettend). Mijn enige punt van kritiek is dat de trage songs niet zo goed zijn als op het in 2001 uitgebrachte ‘Field songs’ - maar wat dat betreft beter doen dan op die kille prachtplaat is niet van deze wereld… kortom, opzetten, die handel, en tracht de idiote cover van de CD te negeren.

He’s not focused enough… on riding.

(got this pic from the mtbr singlespeed forum)

Santa Cruz is great; one of the few spots on the Peninsula coast where the summer fog behaves in a somewhat predictable pattern - present in early morning, burning off after noon. Being in Santa Cruz is being on vacation, hereby respecting the California beach life stereotypes (how many towns feature a huge statue depicting a surfer dude?).
Santa Cruz is volleyball on the beach and enjoying a bbq on the same beach afterwards; it’s proud of hosting a crowd of unusual characters and weirdos - a blend of metropolitan San Francisco and coastal Southern California. If there wouldn’t be an over-an-hour commute to Silicon Valley, I wouldn’t mind living here.

And more importantly, it hosts some of the greatest singletrack around - see the pic of Zane Gray, one of my favorite trails in the Wilder Ranch park. On the nearby UCSC campus are numerous hidden gems as well; yesterday I singlespeeded down ‘Magic Carpet’ - going down this trail is very much like tree skiing in Heavenly.

Met enige vertraging ben ik er dan toch toe gekomen ons Nanocal-artikel in te scannen en ter uwer leesplezier aan te bieden: deel 1 en deel 2. Ik veronderstel dat dit qua copyrights valt onder ‘fair use’ dus dat zou geen pijnpunt mogen zijn. Voor de leken: het betreft hier PARC’s ‘enthalpy array’ project waaraan ik momenteel werk: simpel gesteld ontwikkelen we een instrument waarmee we de biochemische interactie tussen paren van minuscule druppeltjes vloeistof, bv. bepaalde proteinen en gesynthetiseerde organische moleculen, willen observeren; dit kan gebeuren door de extreem kleine temperatuursveranderingen die optreden bij zulke interactie te meten. Twee belangrijke toepassingen zijn: het begrijpen van die interacties, wat kan toelaten te begrijpen waarom sommige ziektes/aandoeningen optreden, en ten tweede, het ontwikkelen van moleculen/medicijnen om de aandoening te genezen. Mijn taak is de ‘MEMS sensor array’ waarmee de meting gebeurt, te ontwikkelen (in retrospect is dit niet zo simpel gesteld, maar goed).
Ik post dit hier uiteraard ten dele uit onverdunde en dandyeske ijdelheid - ik moet toch iets inbrengen tegen de fortuinen die de ‘mooie jonge oppergod’ (hum) van het chipdesign, Ayatola Hombre, opstrijkt!

Oh, the joys of bike maintenance: since a couple of weeks I’m struggling with an oil leak. It’s a long story, but I think I have it figured out now. You see the culprits on the picture: the (silicone) gasket between the alternator cover and the engine casing is failing on a couple of spots, most likely due to ahum a problem with my chain I had a while ago (had it first too tight, then too loose). So my mission now is: take the alternator cover off, clean the crap out of it, reseal it with new gasket material and reassemble the bike. Status now: I cleared everything out of the way (front sprocket, clutch slave cylinder, gear shifter actuation rod), drained the oil and am ready to take the cover off.

Wat zou ik doen moest ik tijd en geld genoeg hebben om eens de avonturier te gaan uithangen: waarschijnlijk iets a la Ewan McGregor en Charley Boorman: met een splinternieuwe BMW GS1200 van London naar New York rijden, in oostelijke richting, de Beringstraat en zo overstekend.

Een grote desillusie, te vergelijken met het gevoel dat ik kreeg toen ik me realizeerde dat Sinterklaas niet bestond en dat koude fusie niet echt was: Meirhaeghe een epo-spuiter… voor alle duidelijkheid: ik heb er niks mee te maken, hoewel kwatongen mij met deze foto verdacht trachten te maken!
Onbegrijpelijk toch - epo is deze dagen makkelijk op te sporen, en hij had het waarschijnlijk niet eens nodig; hij zit nu op het niveau Jan-Hendrik Schon, een zaak die mij overigens al een hele tijd mateloos fascineert en waarover ik dringend eens iets moet schrijven.