Any way the wind blows

Met een jaar vertraging heb ik ‘Any way the wind blows’ van Tom Barman bekeken: ik heb namelijk in Belgie de DVD gekocht en mee over de plas genomen.
‘Tom Barman brengt rock’n roll in de Vlaamse film’ is de kop die ik onthouden had uit een Standaard artikel van vorig jaar. En het is niet enkel rock die Barman erin gestoken heeft: ook aanstekelijke jazz, techno en breakbeat alsook het prachtige ‘Elle et moi’ van Max Berlin – de soundtrack is gewoon fantastisch. De film ademt op sublieme wijze sfeer uit: die van een zwoele zomerdag in Antwerpen, van een uit de hand lopende fuif, van ontreddering en ontroering. Er zijn onvergetelijke scenes: Firmin die in slow motion achter zijn secretaresse aanloopt op de Meir; het duo Gentenaars op de loop in de stad: de ene voor de flikken, de andere achter een meisje op straat, op de tonen van Queens of the Stone Age. Voortreffelijk is ook de ongewone ‘naturel’ in de dialogen, redelijk uniek voor een Vlaamse film. Niettemin vond ik de tweede helft van de film serieus inzakken, onder het gewicht van teveel half-uitgewerkte personages en geforceerde verhaallijnen.
Pour les anglophones: ‘Any way the wind blows’ is a flawed but very cool movie, and a great portrait of Antwerp.


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.