Californication

This one is for Annie of Morro Bay:
the Lethe is a river out of Greek mythology, it’s the River of Oblivion, located in the underworld Hades.

“Pour engloutir mes sanglots apaisés
Rien ne me vaut l’abîme de ta couche;
L’oubli puissant habite sur ta bouche,
Et le Léthé coule dans tes baisers.”

Last friday and saturday I was on the road again, with my faithful Monster. I initially only had vague plans to do some trip south, but it was Lars who convinced me to join him friday afternoon - I ended up doing something like a tour of Central Coastal California; posted lots of pics and a trip report here.

If you feel motorcycling isn’t dangerous enough: how about riding your bike through the Chernobyl area? This lady does it and has taken some amazing pictures of the deserted land and ghost towns around there. One great advantage: there are no cars, pedestrians, stoplights or cops in your way…

Ok, the movie is called ‘Eternal sunshine of the spotless mind’ and when my friend proposed me to go see it, I immediately raised multiple red flags: it has a preposterously bombastic title, it features Jim Carrey, it is directed by a music video director. But the screenplay is by Charlie Kaufman, and ‘Being John Malkovich’ and ‘Adaptation’ are credentials that cannot be ignored. We went to see it, and I now concede that the movie is a beautiful, entertaining and at times hilarious piece of art, that Carrey does some great acting and that the director pulled off a great feat - a movie that is truly original and that has the ability to surprise is so rare that it needs to be cherished. It has the typical bittersweet Kaufman absurdity all over it and that’s all I’m gonna say about it - check it out for yourself!

It’s time to tell you about Julie Delpy: she long has been sort of an obsession for both Walter and me - she personifies to me Botticelli-sculpted beauty and grace, sincerity and good taste; many of her movies are interesting, off-the-beaten-path type flics - think ‘Blanc’, ‘Killing Zoe’, ‘Before Sunrise’ (the latter two being my all-time Delpy favorites). I assume she doesn’t get (or seek) a lot of attention in Hollywood anymore; she’s been doing smaller movies and at some point she was sporting guest appearances in ‘E.R.’ But now a sequel to ‘Before Sunrise’ has been made, named - you guessed it - ‘Before Sunset’. The movie has already been shown on some festivals and apparently got rave reviews.
Even more remarkable is the fact that Julie also has started a career as singer-songwriter - usually actresses-turned-singers give rise to even more awful debacles than singers-turned-actresses, but Julie is clearly an exception: I did not resist the temptation, bought the CD and conclude that I quite like a number of songs on it - some of the lyrics are on the verge of the naive or sentimental, but overall, I’m impressed!

We couldn’t let all this gorgeous spring weather pass by without going on a serious motorcycle ride. And so we did get a group together last saturday, and hit the road. We did a ride around the East Bay: 680 to Livermore, then over a narrow, bumpy, bad ass potholed twister known as Morgan Territory Road towards Mount Diablo, then back along Telsa road to Livermore; after a lunch break, onto the magnificent Mines Road towards the summit of Mount Hamilton and the Lick observatory, then back to San Jose. Note that I link multiple times to pashnit.com - it is an amazing site!

My Americo-Chinese-Austrio-German ride buddies - and yours truly pointing out the twisties.

Heb mij ingeschreven voor de Sea Otter Classic, een jaarlijkse mountainbike race nabij Monterey, midden april. Het betreft eigenlijk veel meer dan een race, het is een vierdaags mtb-festival, met tientallen disciplines en tal van events. Een en ander heeft tot gevolg dat ik
- als een idioot ben beginnen trainen
- danig op mijn voeding zit te letten
- lig te berekenen hoeveel gewicht ik nog kan besparen door te prutsen aan mijn fiets.
Ik ben ingeschreven voor de cross-country race, 18 mijl lang met een hoogteverschil van 2400 ft (zo’n 700m). Vorige week ben ik het parcours gaan verkennen, dat geheel op het domein Fort Ord ligt, een voormalig militair domein. En het is prachtig! Endless singletrack, maar dan wel van een snel en niet zeer technisch kaliber; door het feit dat de start op het hoogste punt ligt en we dus beginnen met afdalen, zal de race initieel zeer gegroepeerd en hektisch zijn - ik verkies eerder een stevige klim in het begin om het veld wat uit te dunnen, maar goed. Er is een hele dierentuin aan kategorieen, die elk op een verschillend tijdstip starten, dus hopelijk valt het nogal mee met de omvang van het peleton.
Overigens zou ik geen rechtmatige Silicon Valley geek zijn moest ik geen GPS data hebben genomen - door te klikken op het verkleinde kaartje hieronder krijg je de data te zien.

Het is weer die tijd van het jaar: gedurende maart, april en mei staat California in bloei. Op sommige plaatsen, zoals in de woestijnen in het zuidoosten (Mojave en Death Valley) kan dit een zeer kortstondig maar uiterst spektakulair gebeuren zijn, en is een juiste timing van het grootste belang. Op andere plaatsen, langs de kusten, de Central Valley of de Bay Area, is er wat meer respijt. Maar op zonnige dagen is Californie gedurende deze weken op haar mooist. Er is zelfs een soort toeristische industrie rond ontstaan (een beetje zoals de ‘fall colors’ tours aan de oostkust) - wildflower watchers weten u te melden wanneer en waar de hot spots zijn: dit zijn een aantal websites om volgen.
Bij deze wens ik ook mijn fotografisch steentje bij te dragen: op onderstaande foto ziet u de eerste ‘poppies’ (Eschscholzia californica, een papaver-achtige, tevens de ’state flower’ van Californie) die ik opgemerkt heb in Arastradero Preserve, een park vlakbij mijn werkplaats waar ik gaarne pleeg te fietsen en rondhangen.

Het moet het seizoen der reunies zijn: na de Pixies, is er nu ook een reunie van Ze Noiz aangekondigd. Ik heb doorgaans nogal bedenkingen bij reunies, maar Ze Noiz…! Ik kan er niet van over; Ze Noiz was eind jaren tachtig ongehoord fantastisch; de verschroeiende gitaar van Zaman in combinatie met een Frontman zoals Vlaanderen er in het pre-Barman of -Mauro tijdperk nog maar weinig gezien had - Bart ‘Rico’ Vandenbossche, de laaglandse Nick Cave - maakten een diepe indruk op mij. Ik herinner me als zeventienjarige de woeste Zaman-riffs proberen staan naspelen terwijl ik hun ‘Thy Will Be Done’ vinylplaat op had staan - ik was bijzonder verzot op de geweldige sound die Zaman uit zijn versterker wist te halen (effekten? buizenversterker?). Vandenbossche doe niet mee met de reunie - mijn enthousiasme is hierdoor enigszins bekoeld, maar er is zowaar ook een website, waarop hun beste nummers gratis als mp3 te downloaden zijn. Allen daarheen! Een ding is zeker: heden galmen ‘Tattoo Chile’ and ‘She’s allright’ uit mijn raam overheen het nachtelijke Palo Alto!

George Pake was the first director, basically the founder, of PARC (it was his idea to locate the place in Palo Alto) - he passed away last week. Interesting reading on how PARC got started is ‘Dealers of lightning’ by Michael Hiltzig - containing lots of fun anecdotes, including the one describing the reaction of Pake when he first laid eyes on an article in Rolling Stone (a ‘druggie magazine’ according to Pake’s secretary at the time) depicting some spaced-out researchers at work (or rather, at play) in PARC. I never really met Pake but have seen him a couple of times during some events (i.e. the big PARC-alumni party last year, celebrating 30 years of Ethernet). He’ll be remembered!
Update: here’s a short bio from the PARC site.

Het is stralend, >20 graden, de ‘endless’ Californische zomer lijkt aangebroken! Uitstekend motoweer dus, en vandaar dat ik zondag een uitgebreid tochtje over het Peninsula en in de North Bay heb gedaan. Daarbij legde ik een bezoek af aan Ducati Marin, de beste Ducati-dealer in de Bay Area wat mij betreft. Ik hoopte op een glimp van en misschien zelfs een testrit op de adembenemend prachtige 749 Dark (foto), maar ze waren helaas allen reeds de deur uit. De gewone 749 is ook niet mis maar er stond geen demo-model klaar voor een testrit - volgende keer meer geluk.
San Francisco was zonovergoten en schitterde - over de Golden Gate brug rijden zorgde voor een heerlijk vakantie-gevoel. Honderden zeilboten in de baai, de groene heuvels van de Marin Headlands, de diepblauwe Pacific, de felle kleuren van de Victoriaanse huizen… de stad en bij uitbreiding de hele Bay Area is op heldere lentedagen als deze op zijn best; in de zomermaanden is er immers de alomtegenwoordige ‘fog’ en in de herfst ziet alles er vaak aride en dor uit.

A.Q. Khan must be the Darth Vader of nuclear proliferation. He’s of course the father of the Pakistanian A-bomb, and has confessed to be the main responsible for a whole black market in nuclear weapons material, involving Iran, North-Korea and heaven knows who else. You would except this guy to be on the war-against-terror blacklist, positioned somewhere right after Osama and Saddam. But what’s the case? After his confession, Khan received pardon from president Musharraf and regained Pakistanian folk hero status; the Dubya-administration watched and stood still in complete silence during the whole charade. At about the same time, rumours about army movements in North Pakistan against Taliban fighters and about Osama’s capture start spreading. You don’t have to be much of a conspiracy theorist to smell that’s something’s going on here; the deal might be: Khan gets off the hook, supporting the position of Musharraf, and in return, Dubya is allowed to chase Osama on Pakistan territory - capturing him would be highly convenient in an election year. I’m sharing this with you for two reasons: first, a post titled ‘the Wrath of Khan’ sounds pretty cool and second, this article in the New Yorker points out that this might be much more than a conspiracy theory, and is truly disturbing.

Check out Muna’s page if you’re interested in art (everybody should be interested in art). This post is also a test for the crawling capability of the various bots out there, since her page is insular at this moment - I wonder if Google will figure it out and in a couple of days list her site under a search for e.g. “Muna acrylic”…

Went to check out Grandaddy play in the Warfield yesterday night. They were amazing though they played a very short set; a mixed bag of stuff from mainly the Sophtware Slump and Sumday. My favorite ‘The Crystal Lake’ was there as well, though I didn’t completely like the faster pace they played it at. The concert was too short, most likely due to the fact that they were sharing the bill with Saves the Day, which were entertaining for about one and a half song and after that, incredibly boring.