Oscars

Deze avond heb ik televisie gekeken – iets wat ik normaal gezien zowat nooit doe, maar aangezien ik het rustig aan moest doen om de laatste resten virussen of bacillen of weet ik wat uit mijn systeem te werken, leek het mij een niet ongepast tijdverdrijf, zeker aangezien het oscaravond was en ik de gehele ceremonie op ABC met mijn antenne (heb geen kabel) kon volgen. Mijn observaties:

– Dat duurde uren en uren! Normaal gezien zou ik het amper tot de eerste commercial break volhouden, maar goed, aangezien het alternatief liggen suffen in mijn sofa was, hield ik het toch maar vol – in parallel evenwel de krant lezend en af en toe wat telefoontjes plegend. – Sommige acceptance speeches zijn tenenkrullend – andere ontwapenend – nog andere neutraal. De tenenkrullende zijn doorgaans van het semi-tranerige type, met geacteerd lijkende emoties in protserig hypocriete Hollywood-stijl – gelukkig zaten er dit jaar zo niet al teveel bij. – Billy Crystal is soms grappig, maar wat meer subversiviteit zou geapprecieerd worden. Per slot van rekening staat hij voor een zaal die grotendeels bevolkt wordt door opgedufte miljonairs, en die zouden best tegen een stootje moeten kunnen – en een tegengewicht tegen het alles overheersende en op mijn zenuwen werkende Eddy Wally-gevoel (“alles is gewaldig!”) zou op zijn plaats zijn. – Adrien Brody was de grappigste (de mouthwash alvorens de ‘best actress’ award uit te reiken!), Sophia Coppola het knapst (ik ben blijkbaar een heuse crush voor haar aan het ontwikkelen) en ontwapenendst – geen traditionele schoonheid maar o zoveel meer klasse dan het peloton opgetrutte actrices rond haar – zie foto. Robin Williams maakte een grapje over de ‘freedom fries’ die eigenlijk Belgisch zijn; ik verwachtte vuurwerk van Sean Penn’s speech, maar op een enkele opmerking over de onbestaande WMD’s na hield hij het heel braaf – en ook oprecht (improviserend). Ik had compassie met Bill Murray – goeie tragikomische rollen zoals de zijne in Lost In Translation zijn zo oneindig veel moeilijker dan die typische Hollywood-huilebalk vertolkingen. En de Peter Jackson-troepen rijfden natuurlijk een recordaantal binnen – ik zou zeggen, nu is het terug tijd voor boosaardige farces a la Bad Taste of Braindead!


(foto J.Vespa)


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.