De val van De Gucht

Ik volg het natuurlijk niet van nabij, maar toch heb ik er een mening over: het koningsdrama bij de VLD. Ik beken namelijk een grote fan van Karel De Gucht te zijn, en dit heeft niets te maken met het delen van zijn politieke lijn of opinies (ik ben voor het verlenen van stemrecht aan migranten die enkele jaren legaal in een gastland wonen en belastingen betalen – ik ben zelf ook min of meer een migrant), maar alles met zijn stijl: de Gucht is wat mij betreft de perfekte anti-tsjeef. Hierbij versta ik onder ‘tsjeef’ niet enkel de oude stijl CVP-er, maar in ruimere zin, de opportunist die, hypocrisie en dienstverlening hanterend, de vaderlandse politiek typeert (en ik doel niet uitsluitend op de katholieken, Herman De Croo).
Op volstrekt on-Belgische wijze was en is Karel De Gucht een begiftigd en scherp redenaar, die van het debat een kunst tracht te maken en die de rede, de logica en het argument voorop stelt. Vaak werd hij verweten een obsessieve papenvreter te zijn – onterecht, want aangezien religie bijna per definitie onverenigbaar is met logica, is het ‘logisch’ (en niet getuigend van obsessie) dat De Gucht veelvuldig in conflict kwam met de religieuze overheden van het land.
Er wordt hem ook arrogantie verweten; hoogstwaarschijnlijk door zij die arrogantie met competentie verwarren. De arrogantie van De Gucht is gebaseerd op dossierkennis, die van pakweg Louis Tobback op verwaandheid. We kunnen het De Gucht ook niet kwalijk nemen dat hij af en toe gevatte analogieen maakt, denk maar aan de onvergetelijke ‘mestkevers’ van het Blok.
In vergelijking met het gros van het politieke peloton is De Gucht een briljant intellektueel die zijn hand niet zou omdraaien tijdens een betoog even te reciteren uit de fenomenologie van Heidegger. Er zijn maar weinig toppolitici van zo’n kaliber; Frank Vandenbroucke waarschijnlijk, Herman Van Rompuy mogelijk (hoewel diens zurige religiositeit en conservatisme mij tegen de borst stuiten).
Er was ooit een oppositieleider die vanuit zijn ‘woestijn’ in Toscane pronkte met zijn belezenheid en getuigde van grote bevlogenheid – nu lijkt deze een behoorlijk stuk naar het tsjevendom opgeschoven te zijn. Verhofstadt had tijdens de vorming van de regering na de vorige verkiezingen moeten beseffen dat het onhoudbare partijstandpunt over migrantenstemrecht een tijdbom was die in het regeringsakkoord diende ontmijnd te worden – hij was echter bereid, samen met de meeste andere partijmoguls, op termijn een bocht te nemen, in aloude CVP-stijl, maar dat was zonder de lastige standvastigheid van de partijvoorzitter gerekend.
Of waren het dan toch de peilingen? De achilleshiel van Gucht is immers zijn povere elektorale uitstraling – een stemmenkanon is deze nooit geweest, en mogelijk was hij daardoor zo makkelijk aan de kant te schuiven – Verhofstadt hoeft niet voor een Tindemans-scenario te vrezen. Volgende keer misschien toch wat pensenkermissen doen, Karel? Ik hoop in ieder geval dat De Gucht niet van het toneel verdwijnt; zijn heerlijk botte stijl zou gemist worden. P.S. Ben niet alleen, ook lvb had het lastig met de liquidatie van de Gucht…


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 License.
Overname van foto's en teksten toegestaan mits bronvermelding.