Californication

Deze avond heb ik televisie gekeken – iets wat ik normaal gezien zowat nooit doe, maar aangezien ik het rustig aan moest doen om de laatste resten virussen of bacillen of weet ik wat uit mijn systeem te werken, leek het mij een niet ongepast tijdverdrijf, zeker aangezien het oscaravond was en ik de gehele ceremonie op ABC met mijn antenne (heb geen kabel) kon volgen. Mijn observaties:

– Dat duurde uren en uren! Normaal gezien zou ik het amper tot de eerste commercial break volhouden, maar goed, aangezien het alternatief liggen suffen in mijn sofa was, hield ik het toch maar vol – in parallel evenwel de krant lezend en af en toe wat telefoontjes plegend. – Sommige acceptance speeches zijn tenenkrullend – andere ontwapenend – nog andere neutraal. De tenenkrullende zijn doorgaans van het semi-tranerige type, met geacteerd lijkende emoties in protserig hypocriete Hollywood-stijl – gelukkig zaten er dit jaar zo niet al teveel bij. – Billy Crystal is soms grappig, maar wat meer subversiviteit zou geapprecieerd worden. Per slot van rekening staat hij voor een zaal die grotendeels bevolkt wordt door opgedufte miljonairs, en die zouden best tegen een stootje moeten kunnen – en een tegengewicht tegen het alles overheersende en op mijn zenuwen werkende Eddy Wally-gevoel (“alles is gewaldig!”) zou op zijn plaats zijn. – Adrien Brody was de grappigste (de mouthwash alvorens de ‘best actress’ award uit te reiken!), Sophia Coppola het knapst (ik ben blijkbaar een heuse crush voor haar aan het ontwikkelen) en ontwapenendst – geen traditionele schoonheid maar o zoveel meer klasse dan het peloton opgetrutte actrices rond haar – zie foto. Robin Williams maakte een grapje over de ‘freedom fries’ die eigenlijk Belgisch zijn; ik verwachtte vuurwerk van Sean Penn’s speech, maar op een enkele opmerking over de onbestaande WMD’s na hield hij het heel braaf – en ook oprecht (improviserend). Ik had compassie met Bill Murray – goeie tragikomische rollen zoals de zijne in Lost In Translation zijn zo oneindig veel moeilijker dan die typische Hollywood-huilebalk vertolkingen. En de Peter Jackson-troepen rijfden natuurlijk een recordaantal binnen – ik zou zeggen, nu is het terug tijd voor boosaardige farces a la Bad Taste of Braindead!

(foto J.Vespa)

Have been under attack by some freak bug the last couple of days, keeping me bed-ridden. However, since today is a leap day, I feel I should post something; what about this: the Belgian disciples of the Dark Overlord of Lake Washington aren’t very pleased with this initiative of political party ‘Spirit’ (currently in the ruling government, as part of the SP-A) to promote the use of open source software in government offices and public schools in Belgium. They sent in a complaint letter, accompanied by spreading the usual FUD in the press and some pseudo-blackmail related to the ‘ten thousands of jobs’ the Evil One provides in the country. I’m always a bit puzzled why they’re so sensitive about this: this should make hardly the slightest difference to their bottom line – are they genuinely scared by the prospect of younger generations growing up using Other OS’s? Or perhaps their outrage was provoked by the fact that Spirit uses some footage from the famous ‘taart’ incident – as the land of surrealism (in both the good and the bad sense), where else than in Belgium could Bill Gates have gotten a cake thrown in the face?

Currently the soundtrack of my life:

Lost in translation
I already raved about the movie and the JAMC track at the end of it, so I got the soundtrack.
Reasons to love it: some nice tunes from Kevin Shields (of My Bloody Valentine), and in addition to that a song from My Bloody Valentine’s classic album ‘Loveless’; Death in Vegas, with one of their typical hypnotic tracks (‘Girls’) – it seems Sophia Coppola shares with me a love for feedback immersed melancholia! The purest gem is a track by Sebastien Teller called ‘Fantino’ – acoustic guitars, strings, (analog?) synthesizers, some Asian sounds… a gorgeous masterpiece, full of beautiful tristesse. Of course, we also have ‘Just like Honey’ and, as a secret track, the hilarious Bryan Ferry impersonation by Bill Murray.
Hmmm: a number of oddities I’m not particularly fond of, filling up the gaps.

Probot
Dit is het heavy metal project van Dave Grohl. En een ding is zeker: het is niet om te lachen, Grohl meent het. Hijzelf speelde zowat alles in en stuurde de ruwe tracks naar een aantal zwaarmetalen idolen uit zijn jeugd, die hun vocals verleenden; daar zitten tradionele metal en punk-ikonen bij, maar ook heuse black metal ensembles.
Er zijn drie redenen waarom dit plaatje geweldig is: de belangrijkste heet ‘Shake your Blood’, een fantastische garage-punk riff met Lemmy van Moteurhead eroverheen reutelend – een van de beste en aanstekelijkste stukken rock’n’roll in tijden. Dan hebben we ‘Red War’ met Max Cavalera van Sepultura – een spanbetonnen doch zeer ritmische deun met die niet te imiteren oerschreeuw van brulkikker Cavalera. Tenslotte is er ‘Centuries of Sin’ met de frontman van het black metal groupuscule Venom – die zijn hilarische lyrics overheen de schuimbekkende riff giet en deze met onheilspellend gegrom en gerochel kruidt. Klinkt serieus, maar er spreekt een uitermate subtiel gevoel voor humor uit!
Op de andere nummers ben ik niet al te gesteld, hoewel Grohl nog een paar prima d®eunen uit de mouw schudt.

It must be a gene. Perhaps prehistoric man started riding horses in order to chase and kill his enemies, and evolution did the rest. Put a person in a car and suddenly he or she becomes a blind, ignorant, stupid, cruel and overall loathsome creature: all car drivers are morons, myself included.
Today I went to work by bicycle (you see me coming): twice almost got pushed off the road, and I survived one direct attempt on my life. It’s of course not that different from Belgium, though over there drivers are more of the vile and aggressive kind; here they’re more plain stupid and blind for all that happens in their surroundings; plus half of them have a cellphone plastered to their heads, so they’re def as well. There is something to be said about the limited visibility of bicycles, but riding around as a lighted christmas tree loses its fun after a while. And maybe I need to correct my route a bit in order to avoid most trouble spots. Anyway, I realized again one of the reasons why off-road cycling is so good; at least there you’re on top of the food chain (that is, behind the mountain lion).

Interesting stuff on Slashdot about outsourcing; as seen from the other side (India)...

Ik kan eenieder aanraden whitehouse.org te bezoeken; de ‘election bumper stickers’ die te koop worden aangeboden horen bij de zeldzame exemplaren in hun soort die niet sucken…

Ik volg het natuurlijk niet van nabij, maar toch heb ik er een mening over: het koningsdrama bij de VLD. Ik beken namelijk een grote fan van Karel De Gucht te zijn, en dit heeft niets te maken met het delen van zijn politieke lijn of opinies (ik ben voor het verlenen van stemrecht aan migranten die enkele jaren legaal in een gastland wonen en belastingen betalen – ik ben zelf ook min of meer een migrant), maar alles met zijn stijl: de Gucht is wat mij betreft de perfekte anti-tsjeef. Hierbij versta ik onder ‘tsjeef’ niet enkel de oude stijl CVP-er, maar in ruimere zin, de opportunist die, hypocrisie en dienstverlening hanterend, de vaderlandse politiek typeert (en ik doel niet uitsluitend op de katholieken, Herman De Croo).
Op volstrekt on-Belgische wijze was en is Karel De Gucht een begiftigd en scherp redenaar, die van het debat een kunst tracht te maken en die de rede, de logica en het argument voorop stelt. Vaak werd hij verweten een obsessieve papenvreter te zijn – onterecht, want aangezien religie bijna per definitie onverenigbaar is met logica, is het ‘logisch’ (en niet getuigend van obsessie) dat De Gucht veelvuldig in conflict kwam met de religieuze overheden van het land.
Er wordt hem ook arrogantie verweten; hoogstwaarschijnlijk door zij die arrogantie met competentie verwarren. De arrogantie van De Gucht is gebaseerd op dossierkennis, die van pakweg Louis Tobback op verwaandheid. We kunnen het De Gucht ook niet kwalijk nemen dat hij af en toe gevatte analogieen maakt, denk maar aan de onvergetelijke ‘mestkevers’ van het Blok.
In vergelijking met het gros van het politieke peloton is De Gucht een briljant intellektueel die zijn hand niet zou omdraaien tijdens een betoog even te reciteren uit de fenomenologie van Heidegger. Er zijn maar weinig toppolitici van zo’n kaliber; Frank Vandenbroucke waarschijnlijk, Herman Van Rompuy mogelijk (hoewel diens zurige religiositeit en conservatisme mij tegen de borst stuiten).
Er was ooit een oppositieleider die vanuit zijn ‘woestijn’ in Toscane pronkte met zijn belezenheid en getuigde van grote bevlogenheid – nu lijkt deze een behoorlijk stuk naar het tsjevendom opgeschoven te zijn. Verhofstadt had tijdens de vorming van de regering na de vorige verkiezingen moeten beseffen dat het onhoudbare partijstandpunt over migrantenstemrecht een tijdbom was die in het regeringsakkoord diende ontmijnd te worden – hij was echter bereid, samen met de meeste andere partijmoguls, op termijn een bocht te nemen, in aloude CVP-stijl, maar dat was zonder de lastige standvastigheid van de partijvoorzitter gerekend.
Of waren het dan toch de peilingen? De achilleshiel van Gucht is immers zijn povere elektorale uitstraling – een stemmenkanon is deze nooit geweest, en mogelijk was hij daardoor zo makkelijk aan de kant te schuiven – Verhofstadt hoeft niet voor een Tindemans-scenario te vrezen. Volgende keer misschien toch wat pensenkermissen doen, Karel? Ik hoop in ieder geval dat De Gucht niet van het toneel verdwijnt; zijn heerlijk botte stijl zou gemist worden. P.S. Ben niet alleen, ook lvb had het lastig met de liquidatie van de Gucht…

Did I ever mention here how fantastic the Queens of the Stone Age are? As a long time fan I’ve seen them live several times (e.g. in the VK in Brussels), the best performance being in Santa Cruz, about a year ago, where they blew everything away; with Josh Homme of course, whom I followed since his Kyuss days – I never thought Qotsa could possibly be better until I heard ‘Songs for the Deaf’ – Qotsa is better; with Mark Lanegan, the best voice in rock – no competition here (just put on ‘Whiskey for the holy ghost’ to double check); and with Dave Grohl. Recently the 9th and 10th Desert Sessions were released, including some great tunes featuring yet another sweetheart of mine, PJ Harvey, on vocals. I’m sharing all this with you since I found this beautiful website, offering tons of goodies, such as lyrics, guitar tablature, bass tablature (Hombre?) etcetera. As I borrowed Anne’s guitar a while ago, I’m currently in a frenzy reproducing my favorite songs.

De laatste paar dagen waren zonovergoten prachtig en zijn een reminder waarom California zo geweldig is: het is de 11e februari en ik ben daarnet in shorts bij wijze van lunchpauze gaan mountainbiken richting de top van de Black Mountain. De klim op het singletrack gedeelte is een favoriete chronorit van mij en met een tijd van net boven de 17 minuten bleek ik nog zo slecht in vorm niet te zijn (mijn recordtijd is 15m50s) – het feit dat ik een drietal die een stuk voor mij vertrokken waren danig in het zand liet bijten was natuurlijk een niet onaangenaam gegeven. Ik volgde het Bella Vista trail en dit heeft zijn naam niet gestolen – de simultane uitzichten op oceaan en baai zijn niet te versmaden – en in de winter eigenlijk beter dan in de zomer, wanneer er bijna altijd een laag mist rond de kusten hangt.

I thought ‘Lost in translation’ was a pretty good movie. First, any movie which has Jesus and Mary Chain music in it (‘Just like honey’ in the end scene) can’t be bad. Technically, you could label the movie a ‘romantic comedy’ but this is one unlike any emanation of the loathed Hollywood genre you’ve ever seen. The acting is subtle and excellent (Bill Murray and Scarlet Johansen), Tokyo is depicted in a sensual and fascinating way, and writer-director Sophia Coppola captures beautifully what I would call a sense of ‘nostalgia for the present’. My favorite scenes are the party and karaoke night trip, and, naturally, the final scene featuring the at once distorted and angelic sounds of ‘Just like honey’. Back home from the theatre, I immediately dug up the songs from JaMC’s fabulous debut album ‘Psychocandy’ and rested in awe for the greatness and originality of that record (almost 20 years old now).

Saturday was a glorious powder day. A storm had passed through friday night, in the morning everything cleared out and we were enjoying an abundance of sun, blue skies and powder – instantly made us forget we got up at 4.30 in the morning. I like Sugarbowl – in particular the side to the west of Mount Lincoln: lots of long steeps, rocky chutes, gullies and other entertainment; the lift lines aren’t too bad and the ticket is even quite affordable to Tahoe standards – it isn’t the biggest resort, but it’s perfect for a day trip. The picture shows Jurgen and Franz in action, after having descended the Mt. Lincoln face (in the background) along some tricky route right next to the Palisades (the rocky outcrop in the center) – at some point Franz lost a ski, and it took us quite a while wading through the deep powder to retrieve it; at least we got a good work-out digging through the fluffy stuff.

Hurray – the valves are adjusted! Finished the job last week after another midnight session. Today I went for a short lunch ride, up Page Mill to Skyline, Alice’s and back along 84; everything seemed to be working smoothly – the sound is a little different, the valves seem to be ‘ticking’ better, which is what you’d expect after increasing the clearances back to spec (all my openers needed more clearance, so I sanded the shims down). Hope to put on a page with details soon (will be useful as documentation and reference for myself).

The Pixies reunion seems to be more than than a perennial hoax… Pinkpop just announced they’ll be playing on the 35th edition of the festival, the end of May this year!
They also might play Werchter, which is even better, since then I would have an opportunity to make up for me missing their concert there in the early nineties (I did see Frank Black – de Zwette Sois, to paraphrase Clement Peerens – solo but that’s definitely not the same). Ah, the Pixies: long ago I was hopelessly addicted to both vinyl LP’s I had of them (no money for a cd-player), Surfer Rosa and Doolittle, I picked up playing the guitar because of them. Hearing them in those days was having sonic sex – their sound being so original, mindblowing and strong. My favorite album in the end was Bossanova, with all its surf and spaced out stuff. They’ve of course been imitated since then all over the place. The solo efforts of Black were not bad, but… there was always something missing; like the flesh-eating guitar riffs of Joey Santiago and the angelic vocals of Kim Deal for instance – and David Lovering was in fact a great singer (there are a couple of songs out there with him doing the lead vocals). Hopefully the reunion won’t be a Sex Pistols-style vaudeville or plain disappointment – but I’m confident there is some magic left.

I don’t really care shit about American Football, but in order not to offend my American buddies, I will post something about it. The Super Bowl (played past sunday) is definitely the biggest sports event of the year in North America and err, that’s about all I can say about it. Plus the fact that I believe something must be wrong when people get excited about seeing commercials; though the ones they show during the multiple breaks in the game seem to be quite well-crafted. I remained almost completely agnostic to the whole event since around the time of the game last sunday I was in the process of driving and rushing through Seattle, trying to catch my plane to San Francisco. Oh, one more thing, a co-worker of mine made an interesting comparison during lunch: American Football would compare to ‘soccer’ football as war to diplomacy – mmh, I don’t think he ever witnessed the ‘diplomacy’ of legendary butchers such as Gentile or Goigoichea…

Vancouver is a nice place – I could imagine living there. The city looks like a cleaner version of San Francisco, but is quite different. Many of the high rises near downtown are actually residential buildings, and not offices. This means that the streets are populated by actual people during most hours of the day, not by cars as in LA or San Jose, and not by just homeless people as you would sometimes think while walking around in San Francisco at night. Homelessness is complicated; it seems Vancouver chose the New York route: providing affordable housing in parts of the town to keep a large amount of the chronically homeless off the streets – which saves on emergency room and jail costs (a night in hospital or jail costs much more to the community than the basic housing which is offered, and so the latter may pay for itself) – a journalist in the Vancouver Sun claims that this was mainly responsible for the clean-up of New York since the mid-nineties (rather than Rudy Giuliani’s zero tolerance policies). Nevertheless, there are still a lot of panhandlers doing the streets of downtown Vancouver, which is annoying as usual.

Getting around town is easy, at least to Bay Area or European standards. The West End is really cute. Strong Asian influences, but overall highly multicultural, like the Bay Area – I saw hundreds of cuisines represented, there’s even a Belgian fries place, that does make fries the Right Way. And of course, the ocean and the coastal mountain ranges rising high in the backdrop create a most spectacular setting. Perfect for all outdoor pursuits: skiiing, hiking, aquatic sports, mountain biking (the legendary North Shore is right here) and so forth. There’s rain though, and lots of it; in winter the perfect escape is of course going high up the mountains, into the white stuff. Check the pics of all this ...