Californication

Het zijn slechte tijden voor getormenteerde singer-songwriters (zie ook Vic C). Linkous was bijzonder getalenteerd, maakte met Vivadixiesubmarinedinges een van mijn favoriete platen uit de nineties, voorzag menig film soundtrack van sprankels van zijn genie, tooide zich bij gelegenheid met een uitermate cool soort ‘bokaal-zonnebril‘ en gaf redelijk indrukwekkende optredens ten beste (als ik mij goed herinner). En hij placht zich gaarne per moto doorheen de spookachtige ‘deep south’ te verplaatsen, hierbij waarschijnlijk inspiratie opdoende voor zijn bijwijlen surrealistische lyrics. Enkele klassiekers-die-niemand-kent:

En het resultaat van een samenwerking met David Lynch en Danger Mouse – voorwaar een surrealistische supergroep – dient binnenkort nog uit te komen…
Hier nog een bonus-link.

Now the real fun is about to start. Going from here

to there

only takes a siphon, clean bottles, caps and a bottle capper. Cleaning and sanitizing is as usual the most time consuming task.

In the first pic you can see the vinyl mesh bag that contains the ’secret sauce’ (more about that later). It is clearly an amber or darker ale, which was the intent. A decent level of carbonation takes at least another week: the yeast, which was starving or near starving at this point, is now having a ball with the fresh meal (corn sugar), while us humans have an excruciating week or two left during which we can only wait!

When I heard it the first time, I thought it must have been an old Cure song I’ve overlooked, and a pretty decent one at that. But no, it’s from an all new and fresh San Francisco band, the Veil Veil Vanish. Not sure what the band name means, except that they may be indicating to be strongly in favor of ‘het hoofddoekenverbod’. And so, here is our ’streepje muziek’ for the weekend:

Het was op het eiland Kauai, tijdens het bezoek aan deze koffieplantage dat mijn oog viel op een origineel exemplaar van dit boek: daterend uit circa 1920-30, in het bezit van de Kauia Coffee Company en ter inzage gelegd voor het publiek in het kleine museum op het domein.

En wat voor een boek – een gigantische turf, klein lettertype, met honderden prentjes en illustraties, alles wat ook maar enigszins met koffie te maken heeft omvattend, gaande van de etymologie van het woord over de avonturen van de zeevaarders en handelaars in de zestiende eeuw – zie bijvoorbeeld de belevenissen van de fantastische Gabriel de Clieu – tot de opening van het eerste koffiehuizen in Londen en New York tot de details van productieprocessen en machinerie. Zulke boeken worden niet meer gemaakt! Het heeft die brave William Ukers ongeveer zeventien jaren gekost om dit magnum opus af te werken en te publiceren, in 1922. Om het in de tien jaren daarna nog eens dunnetjes over te doen, maar dan met thee als onderwerp – hij was tenslotte editor bij de Tea and Coffee Trade Journal Company in New York.

Een mens vraagt zich af hoeveel vergeten meesterwerken er zo nog rondslingeren in het versuft onderbewustzijn van onze beschaving – gelukkig is er het Internet, en Amazon. Maar beter nog: project Gutenberg! Inderdaad, het werk – heden vrij van copyright in de US – is er integraal beschikbaar. Het zijn dingen als project Gutenberg die de existentiele pijn van het op-het-Internet zijn verzachten en een mens opnieuw hoop geven voor de toekomst – alsook een fijne verantwoording voor uw kabelmodem- of DSL-rekening.

Het originele exemplaar op Amazon dat ik me tweedehands wou aanschaffen was uiteindelijk ietsje duurder dan mijn motivatie toeliet, dus heb ik maar een el cheapo print-on-demand versie op de kop getikt (waarvan deze foto’s).

Over het leven van William Ukers zijn verder zo onmiddellijk niet veel details te vinden op het wereldwijde web – ik kan enkel concluderen dat hij een geweldige job had en bijwijlen schitterend proza heeft geproduceerd. Bijvoorbeeld:

The year 1919 awarded coffee one of its brightest honors. An American general said that coffee shared with bread and bacon the distinction of being one of the three nutritive essentials that helped win the World War for the Allies. So this symbol of human brotherhood has played a not inconspicuous part in “making the world safe for democracy.” The new age, ushered in by the Peace of Versailles and the Washington Conference, has for its hand-maidens temperance and self-control. It is to be a world democracy of right-living and clear thinking; and among its most precious adjuncts are coffee, tea, and cocoa—because these beverages must always be associated with rational living, with greater comfort, and with better cheer.

Like all good things in life, the drinking of coffee may be abused. Indeed, those having an idiosyncratic susceptibility to alkaloids should be temperate in the use of tea, coffee, or cocoa. In every high-tensioned country there is likely to be a small number of people who, because of certain individual characteristics, can not drink coffee at all. These belong to the abnormal minority of the human family. Some people can not eat strawberries; but that would not be a valid reason for a general condemnation of strawberries. One may be poisoned, says Thomas A. Edison, from too much food. Horace Fletcher was certain that over-feeding causes all our ills. Over-indulgence in meat is likely to spell trouble for the strongest of us. Coffee is, perhaps, less often abused than wrongly accused. It all depends. A little more tolerance!

Yep, het zijn junkies-die-drugs-een-slechte-naam-geven… ik denk dat ik het wel zou kunnen vinden hebben met meneer Ukers.

These little guys (some look here rather dried out and imploded – they aren’t quite in their element in the high vacuum of the SEM) are only about a micron or two in size but they’re real workhorses. When they’re done feasting on the sugars and cranking out carbon dioxide and alcohol, things look like this:

This is starting to look pleasantly familiar!
Next: secondary fermentation, but first it’s time for some secret ingredients…

Teneinde iets aan mijn ondertussen lamentabel geworden winterconditie te doen was ik vandaag van plan een kort maar hevig ritje op de koersfiets te doen tijdens de lunchpauze (niks boven een paar mandarines plus GU als middagmaaltijd!), en begon aan de klim over Page Mill Road. Op een bepaald moment komt een renner in nogal professioneel uitziende uitrusting alsook regenboogtrui uit een zijstraat aangereden, een belachelijk zware versnelling ronddraaiend op de flanken van deze toch enigszins uit de kluiten gewassen beklimming.

Ik probeer een versnelling te zetten, en ik kom net dicht genoeg om vanuit een haarspeldbocht met afdoende zekerheid te kunnen concluderen: yep, het is huidig wereldkampioen Cadel Evans. Dan verdwijnt hij vrijwel ogenblikkelijk in de verte en blijf ik rustig verder puffen tot ik hem wat later zie komen aanzetten uit de andere richting en mij kruisen.

De wieler-groupie in mij ontwaakt en ik maak terstond rechtsomkeert om de achtervolging in te zetten – tegelijkertijd probeer ik mijn iPhone boven te frutselen en de camera te hanteren wat gedurende de nogal bochtige afdaling tot enige hachelijke taferelen leidde. Een andere coureur komt mij vergezellen en we openen de jacht! We zouden evenwel van een koude kermis zijn thuisgekomen ware het niet dat Cadel beneden een stop maakte bij zijn teamwagen en mechanicien.

Hij was dan zo vriendelijk om ons wat mee te laten rijden over Arastradero en Alpine Road en wat te kletsen (in een stevig Australisch accent). Mijn lunch break begon ondertussen ietwat uit de hand te lopen en op Portola Road opperde ik met tegenzin: “bummer, but I have to get back to work”, waarop hij dan stelde “yeah me too”, en hij zoefde ervandoor.

Het was een eerder memorabel lunch ritje, vandaag.

Meer hier…

After the boil, it is time to cool. And cooling down has to be done as fast as possible, hence I made this contraption, a wort chiller: $8 worth of copper tubing from Home Depot, plus a bunch of flexible hoses and some fittings, and lots of fiddling around.

Before the Break:

After the Break:

The wonders of biochemistry! It has something to do with protein-polyphenol complexes becoming insoluble at 60 degrees C and below but I’ll spare you the details.

After the cooling, it will be time for some little critters called Saccharomyces but more about those later… let me just conclude here by saying that I love the smell of malt and hops in the morning…

It was on a lost Sunday morning in January…

Like with all proper engineering, the calculations fit on the back of an envelope – or, in this case, some old notepad from a conference I attended a few years ago. Some things are implicit (certain volumes, such as the one of my brew pot; and the hop utilization table, for which I consulted a book) but an extract+specialty grain brew comes as simple as this.

I’m not revealing the second part of the recipe yet, which is scribbled on the backside, as that contains the ’special sauce’…

In deze laatste aflevering halen we de GPS boven en gaan we conclusies trekken aan de hand van een ‘figure of merit’ (Google Translate vertaalt dit als ‘prestatiegetal’ maar dat klinkt me iets te onnozel)…

Tijdens mijn recente pendeltochten per wagen, fiets en openbaar vervoer heb ik telkens de GPS (mijn Garmin Edge 705) bovengehaald teneinde de afgelegde tracées op te nemen en te kunnen vergelijken. In het grafiekje hieronder ziet u voor de drie gevallen de snelheid in functie van afgelegde afstand.

Het moge duidelijk wezen welke kleur welk geval voorstelt – u kan zelfs rode lichten, bushaltes, treinhaltes en mijn snelheidsovertredingen identificeren (de snelheid is in mijl per uur, vermenigvuldig dit met 1.6 om km per uur te krijgen). De tijdverschillen tussen de drie modes van vervoer worden natuurlijk dramatisch in de verf gezet als diezelfde snelheid wordt afgebeeld in functie van de tijd:

Het wandelen naar het bushok en wachten op de (eerste) bus duurt bijvoorbeeld al bijna even lang als de ganse pendeltocht per wagen (gesteld dat ik de files weet te vermijden). Maar we hebben nu dat concept van ‘nuttige tijd’ – tijdens de bus- en treinrit kan gelezen/gewerkt worden, de tijd besteed aan fietsen telt als fitness/exercise etc. Het is dan ook tijd voor een redelijke vergelijking – eerder hebben we een schatting gemaakt van die nuttige tijd, of van het omgekeerde, de ‘idle time’ ofte verkwiste tijd: voor de wagen en moto bestaat die verkwiste tijd uit de totale duur (je kan niks doen tijdens het autorijden), voor het fietsen de helft van de totale duur (een redelijk compromis) en voor het openbaar vervoer was dat ongeveer 40 minuten.

De ‘figure of merit’ (FOM) die ik nu voorstel is: (kg uitgestote CO2) x (verkwiste tijd)^2 x (kost in $).

Hoe lager dit getal, hoe beter. Ik neem het kwadraat van de tijd omdat verkwiste tijd wat mij betreft als erger beschouwd kan worden dan de andere factoren en dus een meer-dan-lineair effect dient te hebben als die toeneemt (en het kwadraat is de simpelste ‘power law’). Afhankelijk van uw graad van bekommerdheid om het milieu zou u ook een exponent kleiner dan 1 kunnen toevoegen aan de CO2 uitstoot maar laat ik het simpel houden.

De nodige getallen invullen en rangschikken levert op:

FOM (in kg.hr^2.$)
• Fiets: 2.5
• Openbaar vervoer: 3.2
• Ducati: 3.6
• Subaru: 6.5

Dus valt in mijn geval de fiets te verkiezen, dan het openbaar vervoer, op de hielen gevolgd door de Ducati en met de wagen als rode lantaarn. Interessant, aangezien dit nogal contrasteert met wat ik in werkelijkheid doe… Het zit hem in dat concept van ‘nuttige tijd’ denk ik – als we dat negeren (en de ‘totale tijd’ nemen in alle gevallen) krijgen we:

FOM (in kg.hr^2.$)
• Ducati: 3.6
• Subaru: 6.5
• Fiets: 10
• Openbaar vervoer: 20

…wat al veel beter overeenkomt met mijn gebruikelijke modus operandi! Het punt is, een langere tijdsduur, zelfs al bestaat die uit voor een groot deel uit ‘nuttige tijd’ vereist betere planning en tijdsmanagement (en vroeger opstaan), en dit is subjectief gezien allemaal veel pijnlijker dan extra CO2 uitstoot. Korte termijn plezier versus lange termijn welvaren, het blijft een problematisch gebalanceer! De menselijke natuur kennende moet dat openbaar vervoer sneller, anders komt er niks van…

’s Avonds laat op Highway 89 en 88 temidden een milde sneeuwstorm rondrijden was eigenlijk een bijzonder fijne ervaring. En er was tot aan de foothills letterlijk geen enkel ander voertuig in onze richting aan het rijden, behalve sneeuwruimers. Het vroor behoorlijk en de sneeuw was poederdroog, viel gewoon van de voorruit af en noopte bijna nooit interventie van de ruitenwisser. We waren een poosje daarvoor het platgetreden pad – ofte Highway 50 uit South Lake Tahoe richting Sacramento – verlaten, op zoek naar avontuur, net zoals de legendarische Kit Carson indertijd naar wie de bergpas op Highway 88 genoemd is. Ietsje prozaischer: eerder omdat ik geen zin had in de mijlenlange file voornamelijk bestaande uit zich aan een slakkegangetje voortpuffende en met sneeuwkettingen rammelende medeweggebruikers.

Wie mij kent weet dat ik natuurlijk nogal overdreven voorzorgen zou genomen hebben, met kettingen, shovel, liters antivries en sproeivloeistof, dekens, water, mondvoorraad, wc-papier, field shower, mini-entertainment center etc aan boord om een eventueel Donner-party-achtige catastrofe te kunnen afwenden.

Tja, en ik had een rationalisatie nodig voor de dure herstelling van mijn Subaru (wiens all wheel drive overigens fantastisch werkt in deze omstandigheden)…

Er is de laatste weken en dagen een hoogoplopende controverse ontstaan betreffende de ‘late night show’ hosts hier op TV in de US. In tijden van aardbevingen, economische crisis, oorlog, Sarah Palin en ander noodweer lijkt dit een zeer onbenullig gegeven – maar wij het volk kunnen best wat panes et circenses gebruiken. En late night comedy is een bijzonder fijne, Amerikaanse traditie die toch al een tijdje ook naar het vaderland is overgewaaid meen ik. Laat Michel Daerden trouwens Engels spreken en ik geloof dat hij hier een mooie carriere kan maken (zie ook: Rod Blagojevic).

De controverse zelve zorgt uiteraard voor ideaal ‘comedy fodder’ en betere grappen en skits dan ooit. Voor een analyse van heel de historie, lees de blogposts van Ken Tucker.

Edoch, om de ‘cast of characters’ te begrijpen, is een analogie op zijn plaats. Beeld u een tafereel uit een doorsnee Vlaamse familiefeest in, met daarbij:

• Jay Leno: de halfzatte plezante nonkel – die laat op de avond wel eens vervelend en moeilijk af te schudden wordt
• Conan O’Brien: het spitsvondig, creatief neefje – dat hilarischer wordt hoe langer je er naar luistert
• Dave Letterman: de halfzatte sarkastische nonkel – die laat op de avond vettige moppen begint te tappen en aan de aanwezige vrouwen zit te friemelen
• Jimmy Kimmel: het spitsvondig, brutaal neefje – dat bij momenten nogal boertig uit de hoek komt
• Craig Ferguson: de spitsvondig en bijzonder geestige halfbroer – ideaal om achteraf nog mee op cafe te gaan, met dien verstande dat hij eigenlijk enkel plat water drinkt
• Jimmy Fallon: de licht-onuitstaanbare en onleuke kozijn – die wel goed muziek kan spelen
• Carson Daly: het creatief en ietwat getormenteerd achterneefje, dat helaas niemand in de familie eigenlijk kent

Dit gezelschap komt elke avond aan de toog samen (waar blijkbaar enkel blanke mannen zitten), en daar wordt bij momenten verwoed gebikkeld om de erfenis van de lang overleden pater familias (Jimmy Carson), die beheerd wordt door incompetente bureaucraten (NBC executives).

U kan de afloop en details elders lezen maar mijn favoriet is zonder twijfel Conan, die vanavond helaas zijn laatste show gaat doen (tot nader order althans, in september zal hij opnieuw een ‘free agent’ zijn). De laatste dagen was Conan evenwel beter dan ooit, bijtend en uitzinnig, de censors en hun blieps druk aan het werk zettend. Spijtig…

Bon, het experiment was, laat ons zeggen, interessant te noemen.

Deze ochtend was het geen weer om een hond naar buiten te jagen – zo hard heb ik het hier zeer zelden weten gieten. Aldus besloot ik een paraplu mee te nemen, die ik uit de ondermaanse compartimenten te huize waar ongebruikte rommel gestockeerd ligt diende op te vissen. Spijtig genoeg was die half kapot, maar het was hard genoeg aan het regenen om toch maar na te gaan of de werkende helft iets zou uithalen. Op weg dan naar het bushokje, dat helaas slechts uit een paal met een plakkaat erop bleek te bestaan – schuilen diende gedaan te worden in het portaal van een naburig en onduidelijk handelspand.

Dan de busrit, gevolgd door de treinrit, dan een doktersbezoek dat ik er nog tussen wou wringen (de kliniek ligt vlak nabij het treinstation in Palo Alto), dan nog een tweetal (gratis) bussen: de, ik moet toegeven, bijzonder fijne Stanford Marguerite lijn. Geheel doorweekt arriveerde ik drie uur na het verlaten van mijn woonst op het werk (dat zou twee uur zijn zonder de dokter). Maar ook: ik was bijzonder relaxed, had wat kunnen lezen, kon de laptop bij gelegenheid opentrekken – waardoor ik onder meer tijd had om deze nonsens op te tekenen – moest mij niks aantrekken van hydroplaning of psychotisch-incompetente chauffeurs en met een beetje goede wil kon gesteld worden dat ik ook enig werk heb kunnen verrichten.

’s Avonds voor de terugrit zou ik evenwel alles in het teken stellen van snelheid en door de efficientste verbindingen te pakken te krijgen geraakte ik op een uur en veertig minuten (van deur tot deur) thuis. Voor een afstand van 25 – 30 km is dat niet echt indrukwekkend te noemen. En aldus is het tijd om een balans op te maken.

Tijd nodig voor een enkele trip (25 – 30 km)

• Ducati: 20 minuten, snel, gezwind en zo nodig lane-splittend
• Subaru: 20-30 minuten, afhankelijk van drukte
• Fiets: 1 uur – 1uur 15 min, afhankelijk van verkeerslichten en fysieke conditie
• Openbaar vervoer: 1 uur 40 min

Laat ons zeggen dat 1 uur van de trip met het openbaar vervoer in principe nuttig kan gebruikt worden, de rest is wandelen naar het station, rondlummelen, wachten aan de bushalte – 40 minuten idle time dus. De tijd met de Subaru of Ducati kunnen geheel als idle time beschouwd worden. De tijd die het fietsen kost heeft een zeker nut, aangezien hierdoor de conditie en gezondheid aangescherpt wordt en zonder gewetensproblemen meer bier kan gedronken worden; laat ons aannemen, de helft ervan is idle time.

Kost per rit

• Ducati: ~ $6.5
• Subaru: ~ $6.5
• Fiets: ~ $5
• Openbaar vervoer: ~ $7.25

De Ducati en Subaru kosten zijn gebaseerd op persoonlijke spreadsheet data die ik ter beschikking heb (aankoopprijs+onderhoud en brandstofgebruik) – dat de Duc niet goedkoper is ondanks het feit dat die een stuk zuiniger is komt vooral doordat ik er minder mijlen mee doe en dat dus de aankoop+onderhoud kost relatief zwaarder uitvalt.
De kost van het fietsen bestaat voornamelijk uit de extra calorieen die ik moet opschrokken om mijn metabolisch evenwicht in stand te houden. En de openbaar vervoer kost bestaat uit een dagticket bus + dagticket trein, gedeeld door twee (omdat die natuurlijk voor beide richtingen gebruikt wordt). Dit kan ietsje goedkoper mits gebruik van abonnement.

Het ziet er dus niet goed uit voor openbaar vervoer: op alle fronten zwaar in het verlies! Er is evenwel nog:

Carbon footprint (kg CO2 emissie per rit)

• Ducati: ~ 5 kg
• Subaru: ~ 9 kg
• Fiets: ~ 2 kg
• Openbaar vervoer: ~ 1 kg

De details van de berekening (eigenlijk: een ingenieursberekening, aka schatting, aka het resultaat van er op hoogopgeleide wijze met uw klak naar smijten, een beproefde methode!), daarover heb ik het later misschien nog eens – het openbaar vervoer wint hier uiteraard door het grote aantal gebruikers waarover de emissie gedeeld wordt (dat is misschien niet altijd het geval, maar zeker wel in de bussen en treinen die ik deze ochtend en avond genomen heb). De mogelijk verrassende 2kg emissie van het fietsen komt zowat exclusief van het voedsel dat hier als brandstof fungeert – ik heb geschat dat de rit ongeveer 750 calorieen kost, ofte het equivalent van een extra maaltijd bestaande uit bijvoorbeeld een kipfilet, rijst of aardappelen en een pint bier. En het kost CO2 om dat kieken te voederen, vervoeren, de rijst te kweken etc; ik heb de nodige getallen opgezocht en in mijn spreadsheet gekieperd.

Een conclusie? Wel, het duurde een stuk langer, het kostte ietsje meer en ik mag mij wat beter voelen omdat ik de atmosfeer enige kilo’s CO2 heb bespaard. Dat laatste gaat in de praktijk helaas niet opwegen tegen het eerste, vrees ik. Daarnaast heeft een persoonlijke ontploffingsmotor in uw nabijheid hebben nog een hoop andere voordelen. Men zou nog de veiligheidskaart kunnen trekken ten voordele van het openbaar vervoer – autorijden lijkt riskanter, fietsen zeker, aangezien het vermijden van door stompzinnige SUV-chauffeurs overhoop gereden te worden hier een kunst op zich is. Daartegen staat: no risk, no fun.
Maar moest de trip met de bus en trein een half uurtje minder lang duren, wel, dan zou ik Da sein.

Morgen ga ik trachten met het openbaar vervoer op het werk te raken. Ik woon zo’n 16 mijl – een dikke 25km – van het werk af en ik hoor u verzuchten, so fucking what?

Welnu, als u meende dat de treinen in Belgie onbetrouwbaar zijn, er te weinig vlotte verbindingen zijn, het een pest is op het station te raken of de voorradige busroutes u onhandig uitkomen, troost uzelve, you ain’t seen nothing yet! We kennen er hier in de Golden State ook wat van.

Hier in Santa Clara county zijn er weliswaar lokale VTA bussen, shuttle-bussen, commuter-bussen, treinen, baby-bullet treinen en lightrail maar helaas: zelden arriveren ze op een geschikt punt in ruimte en tijd en een en ander vereist een ontiegelijk puzzelwerk.

Waarom nu dat openbaar vervoer? Wel, naast het feit dat het een interessant experiment om doen is, is het voornamelijk een kwestie van eliminatie: ik zou met de fiets kunnen gaan, zoals vandaag, maar we krijgen morgen alweer een atypische winterstorm met pijpenstelen regen in de (verwende) maag gesplitst en al mijn winter-fietskledij is momenteel doorzopen nat; in een normaal geval zou ik de Subaru nemen maar die zit nog steeds in de garage voor ernstige herstellingswerkzaamheden; de Ducati dan maar zoals vorige week? Hum, ik heb de moeite gedaan die in het weekend te kuisen en op te knappen met de naieve gedachte dat mijn Subaru spoedig in orde zou zijn en ik de moto dus een tijdje op stal kon laten – no way dat ik hem nu opnieuw ga blootstellen aan slijkerig wegdek-drab en het zweet mijns aanschijns vergeefs vergoten zou zijn! Verder heb ik geen zin om een rit af te bedelen of te carpoolen… Wordt vervolgd!

(pixels op scherm tot u gebracht via iPhone)

Een Californische versie van de mysterieuze rotsformaties uit Peter Weir’s fascinerende meesterwerk… met een touch of redwood/oak forest in plaats van woestijnvista’s. Haja, en binnenkort is het Valentijn (zoek zelf maar uit wat het verband is).

Het seizoen van peis en vree, introspectie, kerstlichtjes, korte dagen, gluhwein en wintersolden is alweer voorbij, en normaal gezien heb ik tijdens deze periode het vaderland aangedaan – maar soms komt het er helaas niet van, zoals dit jaar.

Wat doet een mens dan om in de juiste stemming te komen tijdens deze donkere dagen in de vreemde? Wel, hoewel er vele eigen Amerikaanse tradities zijn (waaronder spektaculair opgesmukte huizen en straten, het sardonische brouwsel genaamd eggnog en het ad infinitum projecteren van Jimmy Stewart in “It’s a wonderful life”), wordt hier ten huize steevast de DVD-editie van “Alles kan beter” van stal gehaald. De Kerstspecial in het bijzonder vervult mij telkens met een mengsel van vreugde en grote weemoed, kijk voor uzelve:

Het universele genie van Uytterhoeven, Guy Mortier en co (duidelijkst op 1m35s!) wordt aangetoond door het feit dat ik kan getuigen dat ook niet-Nederlandstaligen hier de slappe lach van krijgen (zie ook: de Josdag-pastiche, die zelfs zonder simultane vertaling fel gesmaakt wordt)…